Adhyaya 7: The Sanctity of Gayā: Raibhya’s Encounter and Hymn to Viṣṇu (Gadādhara)

Verse 1

धरण्युवाच । रैभ्योऽसौ मुनिशार्दूलः श्रुत्वा सिद्धं वसुं तदा । स्वयं किमकरोद् देव संशयो मे महानयम् ॥ ७.१ ॥

தரணி கூறினாள்—ஓ தேவா! முனிவர்களில் புலியான ரைப்யர் அப்போது சித்தி பெற்ற வசுவைப் பற்றி கேட்டு தாமே என்ன செய்தார்? எனக்கு மிகப் பெரிய சந்தேகம் எழுந்துள்ளது।

Verse 2

श्रीवराह उवाच । स रैभ्यो मुनिशार्दूलः श्रुत्वा सिद्धं वसुं तदा । आजगाम गयां पुण्यां पितृतीर्थं तपोधनः । तत्र गत्वा पितॄन् भक्त्या पिण्डदानेन तर्पयत् ॥ ७.२ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அப்போது முனிவர்களில் புலியான ரைப்யர், சித்தி பெற்ற வசுவைப் பற்றி கேட்டு, தவச்செல்வம் நிறைந்தவராய் புனிதமான கயா எனும் பித்ருத் தீர்த்தத்துக்கு வந்தார். அங்கு சென்று பக்தியுடன் பிண்டதானம் செய்து பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தினார்।

Verse 3

ततो वै सुमहत्तीव्रं तपः परमदुष्चरम् । चरतोऽस्य तत्तीव्रं तपो रैभ्यस्य धीमतः । आजगाम महायोगी विमानस्थोऽतिदीप्तिमान् ॥ ७.३ ॥

பின்னர் அறிவுடைய ரைப்யர் மிகுந்த தீவிரமும் செய்ய அரிதுமான உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டார். அவர் அந்தக் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, விமானத்தில் அமர்ந்த மிக ஒளிமிக்க ஒரு மகாயோகி அவரிடம் வந்தார்।

Verse 4

त्रसरॆणुसमे शुद्धे विमानॆ सूर्यसन्निभे । परमाणुप्रमाणेन पुरुषस्तत्र दीप्तिमान् ॥ ७.४ ॥

த்ரஸரேணு அளவிற்கு ஒப்பான, தூய்மையும் சூரியன் போன்ற ஒளியும் கொண்ட அந்த விமானத்தில், பரமாணு அளவுடைய ஒரு ஒளிமிக்க புருஷர் அங்கு இருந்தார்।

Verse 5

सोऽब्रवीद् रैभ्य किं कार्यं तपश्चरसि सुव्रत । एवमुक्त्वा दिवो भूमिं मापयामास वै पुमान् ॥ ७.५ ॥

அவர் கூறினார்—ஓ நல்ல விரதம் கொண்ட ரைப்யரே! எந்த நோக்கத்திற்காக நீ தவம் செய்கிறாய்? என்று சொல்லி, அந்தப் புருஷர் வானிலிருந்து பூமியை அளக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 6

तत्रापि रथपञ्चाभं विमानं सूर्यसन्निभम् । युगपद् ब्रह्मभुवनं व्याप्नुवन्तं ददर्श सः ॥ ७.६ ॥

அங்கேயும் அவன் ஐவகை ஒளியால் பிரகாசிக்கும், சூரியனை ஒத்த விமானத்தை கண்டான்; அது ஒரே நேரத்தில் பிரம்மலோகத்தை முழுதும் வியாபித்திருப்பதையும் கண்டான்।

Verse 7

ततः स विस्मयाविष्टो रैभ्यः प्रणतिपूर्वकम् । पप्रच्छ तं महायोगिन् को भवान् प्रब्रवीतु मे ॥ ७.७ ॥

அப்போது வியப்பால் நிறைந்த ரைப்யன் முதலில் வணங்கி, அந்த மகாயோகியிடம்—“நீங்கள் யார்? தயவுசெய்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்” என்று கேட்டான்।

Verse 8

पुरुष उवाच । अहं रुद्रादवरजो ब्रह्मणो मानसः सुतः । नाम्ना सनत्कुमार इति जनलोके वसाम्यहम् ॥ ७.८ ॥

புருஷன் கூறினார்—“நான் ருத்ரனைவிட இளையவன்; பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வன். என் பெயர் சனத்குமாரன்; நான் ஜனலோகத்தில் வாசம் செய்கிறேன்.”

Verse 9

भवतः पार्श्वमायातः प्रणयेन तपोधन । धन्योऽसि सर्वथा वत्स ब्रह्मणः कुलवर्धनः ॥ ७.९ ॥

தபோதனனே! நீ அன்புடன் என் அருகே வந்தாய். வத்சா, நீ எல்லாவிதத்திலும் பாக்கியவான்—பிரம்மாவின் குலத்தை வளர்ப்பவன்.

Verse 10

रैभ्य उवाच । नमोऽस्तु ते योगिवर प्रसीद दयां मह्यं कुरुषे विश्वरूप । किमत्र कृत्यं वद योगिसिंह कथं हि धन्योऽहमुक्तस्त्वया च ॥ ७.१० ॥

ரைப்யன் கூறினான்—“யோகிகளில் சிறந்தவரே, உமக்கு நமஸ்காரம். அருள்புரியுங்கள்; விச்வரூபனே, என்மேல் கருணை செய்யுங்கள். யோகிசிங்கமே, இங்கே செய்யவேண்டியது என்ன என்று சொல்லுங்கள்; மேலும் நீங்கள் என்னை அழைத்ததால் நான் எவ்வாறு பாக்கியவான்?”

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । धन्यस्त्वमेव द्विजवर्यमुख्य यद् वेदवादाभिरतः पितॄंश्च । प्रीणासि मन्त्रव्रतजप्यहोमैर्गयां समासाद्य तथाऽन्नपिण्डैः ॥ ७.११ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ த்விஜசிறந்தவரே! நீ உண்மையிலே பாக்கியவான்; வேதவாக்கியங்களில் ஈடுபட்டு பித்ருக்களையும் திருப்திப்படுத்துகிறாய். கயாவை அடைந்து மந்திரவிரதம், ஜபம், ஹோமம் மற்றும் அன்னப் பிண்ட அர்ப்பணங்களால் அவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்கிறாய்.

Verse 12

शृणुष्व चान्यं नृपतिर्बभूव विशालनामास पुरीं विशालाम् । उवास धन्यो धृतिमानपुत्रः स्वयं विशालाधिपतिर्द्विजाग्र्यान् । पप्रच्छ पुत्रार्थममित्रसाह - स्ते ब्राह्मणाश्चोचुरदीनसत्त्वाः ॥ ७.१२ ॥

மேலும் ஒரு நிகழ்வைக் கேள்—விசாலன் என்னும் அரசன் இருந்தான்; விசாலா எனும் பெருநகரில் வாழ்ந்தான். அவன் பாக்கியவான், திடமுடையவன், ஆனால் புத்திரமில்லாதவன்; விசாலாவின் அதிபதியாகத் த்விஜசிறந்தவர்களை அணுகி புத்திரப் பெறும் வழியை வினவினான். அந்தப் பிராமணர்கள் தளராத உள்ளத்துடன் பதிலுரைத்தனர்.

Verse 13

ऋगत्वा गयामन्नदानैरनेकैः । ध्रुवं सुतस्ते भविता नृपीश सुसंप्रदाता सकलक्षितीशः ॥ ७.१३ ॥

ஓ அரசர்களின் தலைவனே! கயாவிற்கு சென்று பல அன்னதானங்களைச் செய்தால் நிச்சயமாக உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான்; அவன் சிறந்த தானவீரனாகவும், முழு பூமியின் அரசனாகவும் விளங்குவான்.

Verse 14

इतीरितो ब्राह्मणैः स प्रहृष्टो राजा विशालाधिपतिः प्रयत्नात् । आगत्य तेन प्रवरेण तीर्थे मघासु भक्त्याऽथ कृतं पितॄणाम् ॥ ७.१४ ॥

பிராமணர்கள் இவ்வாறு கூறியதும் விசாலாவின் அதிபதியான அந்த அரசன் மிக மகிழ்ந்தான். பின்னர் முயற்சியுடன் அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, மகா நட்சத்திரக் காலத்தில் பக்தியுடன் பித்ருகர்மத்தைச் செய்தான்.

Verse 15

पिण्डप्रदानं विधिना प्रयत्नाददद्वियत्यूत्तममूर्तयस्तान् । पश्यन् स पुंसः सितपीतकृष्णानुवाच राजा किमिदं भवद्भिः । उपेक्ष्यते शंसत सर्वमेव कौतूहलं मे मनसि प्रवृत्तम् ॥ ७.१५ ॥

விதிப்படி முயற்சியுடன் அவர்கள் பிண்டதானம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, அரசன் ஒளிமிக்க உயர்ந்த உருவமுடைய அந்த ஆட்களைப் பார்த்தான்—சிலர் வெண்மை, சிலர் மஞ்சள், சிலர் கருநிறம். அவர்களைப் பார்த்து அரசன் கூறினான்: “நீங்கள் எதைப் புறக்கணிக்கிறீர்கள்? அனைத்தையும் சொல்லுங்கள்; என் மனத்தில் பெரும் ஆவல் எழுந்துள்ளது.”

Verse 16

सीता उवाच । अहं सीतस्ते जनकोऽस्मि तात नाम्ना च वृत्तेन च कर्मणा च । अयं च मे जनको रक्तवर्णो नृशंसकृद् ब्रह्महा पापकामी ॥ ७.१६ ॥

சீதா கூறினாள்—நான் சீதை; மகனே, பெயராலும் நடத்தையாலும் செயலாலும் நானே உன் தந்தை. மேலும் இவன் என் தந்தை, செம்மை நிறமுடையவன்—கொடுஞ்செயல் புரிபவன், பிராமணன் கொன்றவன், பாவத்தை விரும்புபவன்.

Verse 17

अधीश्वरो नाम परः पिता ऽस्य कृष्णो वृत्त्या कर्मणा चापि कृष्णः । एतेन कृष्णेन हताः पुरा वै जन्मन्यनेके ऋषयः पुराणाः ॥ ७.१७ ॥

இவனுடைய பரம தந்தை ‘அதீஸ்வரன்’ எனப் பெயர்பெற்றவன்; இயல்பாலும் செயலாலும் அவன் ‘கிருஷ்ணன்’ (கருமை/தீமை) எனப்படுகிறான். அந்தக் கிருஷ்ணன் முன்னொரு பிறவியில் பல பழம்பெரும் ரிஷிகளை கொன்றான்.

Verse 18

एतौ मृतौ द्वावपि पुत्र रौद्र- मवीचिसंज्ञं नरकं प्रपन्नौ । अधीश्वरो मे जनकः परोऽस्य कृष्णः पिता द्वावपि दीर्घकालम् । अहं च शुद्धेन निजेन कर्मणा शक्रासनं प्रापितो दुर्लभं ततः ॥ ७.१८ ॥

மகனே, அந்த இருவரும் இறந்தபின் கொடிய ‘அவீசி’ எனப்படும் நரகத்தை அடைந்தனர். என் தந்தை பரம அதீஸ்வரன்; அவனுடைய தந்தை கிருஷ்ணன்—இருவரும் நீண்ட காலம் (அங்கே இருந்தனர்). ஆனால் நான் என் தூய கர்மத்தால் அரிதான இந்திராசனத்தை அடைந்தேன்.

Verse 19

त्वया पुनर्मन्त्रविदा गयायां पिण्डप्रदानेन बलादिमौ च । मेलापितौ तीर्थपिण्डप्रदान-प्रभावतो मे नरकाश्रितावपि ॥ ७.१९ ॥

மந்திரங்களில் தேர்ந்த நீ, கயாவில் பிண்டதானம் செய்து பலன் முதலிய அந்த இருவரையும் மீண்டும் ஒன்றுசேர்த்தாய்; தீர்த்தமும் பிண்டதானமும் கொண்ட மகிமையால் நரகத்தில் இருந்த என் அந்த இருவருக்கும் கூட விடுதலை/நிவாரணம் ஏற்பட்டது.

Verse 20

पितॄन् पितामहांस्तत्र तथैव प्रपितामहान् । प्रीणयामीति तत्तोयं त्वया दत्तमरिंदम ॥ ७.२० ॥

‘அங்கே நான் பித்ருக்கள், பாட்டன்கள், மூதாதையர்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறேன்’ என்று எண்ணி, பகைவரை அடக்கும் வீரனே, அந்த நீரை நீ அளித்தாய்.

Verse 21

तेनास्मद्युगपद्य्योगो जातो वाक्येन सत्तम । तीर्थप्रभावाद् गच्छामः पितृलोकं न संशयः ॥ ७.२१ ॥

ஹே சத்தமா, உமது வாக்கினால் எமக்கு உடனடியாக யோகம் (இணைப்பு) உண்டாயிற்று. இத்தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் நாம் பித்ருலோகத்திற்குச் செல்கிறோம்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 22

अत्र पिण्डप्रदानेन एतौ तव पितामहौ । दुर्गतावपि संसिद्धौ पापकृद्विकृतिं गतौ ॥ ७.२२ ॥

இங்கே பிண்டதானம் செய்ததனால் உமது இவ்விரு பிதாமஹர்கள்—துர்கதியில் இருந்தாலும்—சித்தியை அடைந்தனர்; பாவச் செயல் உண்டாக்கிய விகார நிலையைத் தாண்டினர்.

Verse 23

तीर्थप्रभाव एषोऽस्मिन् ब्रह्मघ्नस्यापि तत्सुतः । पुतः पिण्डप्रदानेन कुर्यादुद्धरणं पुनः ॥ ७.२३ ॥

இத்தீர்த்தத்தின் பிரபாவம் இவ்வளவு: பிராமணஹத்தி செய்தவனின் மகனும் பிண்டதானத்தால் தூய்மையடைந்து, மீண்டும் (பித்ருக்களின்) உயர்வைச் செய்ய வல்லவனாகிறான்.

Verse 24

एतस्मात् कारणात् पुत्र अहमेतौ विगृह्य वै । आगतोऽस्मि भवन्तं वै द्रष्टुं यास्यामि साम्प्रतम् । एतस्मात् कारणाद् रैभ्य भवान् धन्यो मयोच्यते ॥ ७.२४ ॥

“இந்தக் காரணத்தினாலே, மகனே, அந்த இருவரையும் எதிர்கொண்டு நான் வந்தேன்; இப்போது உம்மைச் சந்திக்கச் செல்கிறேன். இதே காரணத்தினாலே, ஹே ரைப்யா, நீர் எனால் பாக்கியவான் என்று கூறப்படுகிறீர்.”

Verse 25

सकृद् गयाभिगमनं सकृत्पिण्डप्रदापनम् । दुर्लभं त्वं पुनर्नित्यमस्मिन्नेव व्यवस्थितः ॥ ७.२५ ॥

கயாவிற்கு ஒருமுறை செல்வதும் ஒருமுறை பிண்டதானம் செய்வதும் எளிது; ஆனால் நீர்—எப்போதும் இங்கேயே நிலைத்திருப்பவர்—அரிதானவர்.

Verse 26

किमनु प्रोच्यते रैभ्य तव पुण्यमिदं प्रभो । येन साक्षाद् गदापाणिर्दृष्टो नारायणः स्वयम् ॥ ७.२६ ॥

ஓ ரைப்யா, ஓ பிரபுவே! உன் இப்புண்ணியத்தைப் பற்றி இன்னும் என்ன சொல்லலாம்? இதனால் தானே கதைபாணியான நாராயணன் நேரில் தரிசனமளித்தான்।

Verse 27

ततो गदाधरः साक्षादस्मिंस्तीर्थे व्यवस्थितः । अतोऽतिविख्याततमं तीर्थमेतद् द्विजोत्तम ॥ ७.२७ ॥

பின்னர் கதைதரன் தானே இத்தீர்த்தத்தில் நேரில் நிலைபெற்றான். ஆகவே, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, இத்தீர்த்தம் மிகப் புகழ்பெற்றது।

Verse 28

श्रीवराह उवाच । एवमुक्त्वा महायोगी तत्रैवान्तरधीयत । रैभ्योऽपि च गदापाणेर्हरेः स्तोत्रमथाकरोत् ॥ ७.२८ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகாயோகி அங்கேயே மறைந்தார். பின்னர் ரைப்யனும் கதைபாணியான ஹரிக்கு ஸ்தோத்திரம் இயற்றினான்।

Verse 29

रैभ्य उवाच । गदाधरं विबुधजनैरभिष्टुतं धृतक्ष्ममं क्षुधितजनार्त्तिनाशनम् । शिवं विशालासुरसैन्यमर्दनं नमाम्यहं हतसकलाशुभं स्मृतौ ॥ ७.२९ ॥

ரைப்யன் கூறினான்—தேவர், முனிவர் கூட்டங்களால் போற்றப்படும் கதைதரனை நான் வணங்குகிறேன்; அவர் பூமியைத் தாங்குபவர், பசியுற்றோரின் துயரை நீக்குபவர்; மங்களமூர்த்தி, பெரும் அசுர சேனைகளை நசைக்கும் வீரர்—அவரை நினைத்தாலே எல்லா அமங்களமும் அழியும்।

Verse 30

पुराणपूर्वं पुरुषं पुरुषाश्रितं पुरातनं विमलमलं नृणां गतिम् । त्रिविक्रमं धृतधरणिं बलिर्हं गदाधरं रहसि नमामि केशवम् ॥ ७.३० ॥

அந்தரங்க பக்தியுடன் நான் கேசவனை வணங்குகிறேன்—அவர் ஆதிபுருஷன், உயிர்களின் ஆதாரம், பழமையானவர், மாசற்ற தூயவர், மனிதரின் பரமகதி; அவர் திரிவிக்ரமன், பூமியைத் தாங்கியவன், பலியைத் தாழ்த்தியவன், கதைதரன்।

Verse 31

सुशुद्धभावं विभवैरुपावृतं श्रियावृतं विगतमलं विचक्षणम् । क्षितीश्वरैरपगतकिल्बिषैः स्तुतं गदाधरं प्रणमति यः सुखं वसेत् ॥ ७.३१ ॥

மிகத் தூய உள்ளத்தையுடையவனும், வைபவத்தால் சூழப்பட்டவனும், திருமகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனும், மாசற்றவனும், விவேகமுடையவனும், பாவம் நீங்கிய பூமியரசர்களால் போற்றப்படுபவனுமான கதாகரனை யார் வணங்குகிறாரோ, அவர் நலமும் சுகமும் உடன் வாழ்வார்।

Verse 32

सुरासुरैरर्च्चितपादपङ्कजं केयूरहाराङ्गद मौलिधारिणम् । अब्दौ शयानं च रथाङ्गपाणिनं गदाधरं प्रणमति यः सुखं वसेत् ॥ ७.३२ ॥

தேவரும் அசுரரும் வழிபடும் தாமரைத் திருவடிகளை உடையவனும், கேயூரம், மாலை, அங்கதம், கிரீடம் அணிந்தவனும், கடலில் சயனிப்பவனும், கையில் சக்கரம் தாங்கியவனுமான கதாகரனை யார் வணங்குகிறாரோ, அவர் சுகமாக வாழ்வார்।

Verse 33

सितं कृते त्रेतायुगेऽरुणं विभुं तथा तृतीये पीतवर्णमच्युतम् । कलौ घनालिप्रतिमं महेश्वरं गदाधरं प्रणमति यः सुखं वसेत् ॥ ७.३३ ॥

கிருதயுகத்தில் அவர் வெண்மை; திரேதாயுகத்தில் அந்த விபு செம்மை; மூன்றாம் யுகமான துவாபரத்தில் அச்யுதன் மஞ்சள் நிறம். கலியுகத்தில் அவர் கரும்மேகக் கூட்டம் போன்ற கருநிறம்—மகேஸ்வரனாகிய கதாகரன். அவரை யார் வணங்குகிறாரோ, அவர் இலகுவாகச் சுகமாக வாழ்வார்।

Verse 34

बीजोद्भवो यः सृजते चतुर्मुख-स्तथैव नारायणरूपतो जगत् । प्रपालयेद् रुद्रवपुस्तथान्तकृद् गदाधरो जयतु षडर्धमूर्तिमान् ॥ ७.३४ ॥

ஆறுவகை (ஷடர்த) உருவங்களை உடைய கதாகரன் வெற்றி பெறுக: விதியிலிருந்து தோன்றிய நான்முகனாக (பிரம்மாவாக) படைக்கிறான்; நாராயண ரூபமாக உலகை நிலைநிறுத்துகிறான்; ருத்ர உடலாகக் காக்கிறான்; மேலும் அந்தக்ருத் ரூபமாக அழிவை நிகழ்த்துகிறான்।

Verse 35

सत्त्वं रजश्चैव तमो गुणास्त्रयस् त्वेतॆषु नान्यस्य समुद्भवः किल । स चैक एव त्रिविधो गदाधरो दधातु धैर्यं मम धर्ममोक्षयोः ॥ ७.३५ ॥

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்—இவையே மூன்று குணங்கள்; இவற்றைத் தவிர வெளிப்பாட்டிற்கான வேறு ஆதாரம் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது. அந்த ஒரே கதாகரன் மூவகையாக வெளிப்படுகிறான்; தர்மமும் மோக்ஷமும் பற்றிய உறுதியை எனக்கு அருள்வானாக।

Verse 36

संसारतोयार्णवदुःखतन्तुभिर्वियोगनक्रक्रमणैः सुभीषणैः । मज्जन्तमुच्चैः सुतरां महाप्लवे गदाधरो मामु दधातु पोतवत् ॥ ७.३६ ॥

துயரத் தந்துகளாலும், பிரிவெனும் முதலைகளின் அச்சமூட்டும் அசைவுகளாலும் பயங்கரமான சம்சார நீர்க் கடலின் மாபெரும் வெள்ளத்தில் நான் ஆழ்ந்து மூழ்கும்போது, கதாதரன் என்னை படகுபோல் தூக்கி தாங்கி அருள்வானாக.

Verse 37

स्वयं त्रिमूर्तिः स्वमिवात्मनात्मनि स्वशक्तितश्चाण्डमिदं ससर्ज्ज ह । तस्मिञ्जलोत्थासनमार्यतेजसं ससर्ज्ज यस्तं प्रणतोऽस्मि भूधरम् ॥ ७.३७ ॥

தாமே திரிமூர்த்தியாக இருந்து, தமது சக்தியால் தம்முள்ளேயே இருப்பதுபோல் இப் பிரபஞ்ச அண்டத்தைப் படைத்தவர்; அதனுள் உயர்ந்த ஒளியுடன் கூடிய நீரிலிருந்து தோன்றிய ஆசனத்தையும் உருவாக்கியவர்—அந்த பூதரனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 38

मत्स्यादिनामानि जगत्सु केवलं सुरादिसंरक्षणतो वृषाकपिः । मुख्यस्वरूपेण समन्ततो विभुर्गदाधरो मे विदधातु सद्गतिम् ॥ ७.३८ ॥

உலகில் “மத்ஸ்ய” முதலான பெயர்கள் தேவர்கள் முதலியோரைக் காக்கும் காரணத்தால் மட்டுமே ஏற்பட்ட பெயரிடல்கள். எங்கும் நிறைந்த, முதன்மைச் சுரூபத்தில் பரம்பொருளான கதாதரன் எனக்கு சத்கதியை அருள்வானாக.

Verse 39

श्रीवराह उवाच । एवं स्तुतस्तदा विष्णुर्भक्त्या रैभ्येण धीमता । प्रादुर्बभूव सहसा पीतवासा जनार्दनः ॥ ७.३९ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அவ்வாறு அந்நேரம் ஞானமிக்க ரைப்யரின் பக்தியால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட விஷ்ணு, பீதாம்பரதாரியான ஜனார்தனன், திடீரென வெளிப்பட்டான்.

Verse 40

शङ्खचक्रगदापाणिर्गरुडस्थो वियद्गतः । उवाच मेघगम्भीरधीर्वाक् पुरुषोत्तमः ॥ ७.४० ॥

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தம் கைகளில் தாங்கி, கருடாரூடனாய் ஆகாயத்தில் செல்பவனான புருஷோத்தமன், மேகம்போல் ஆழமுடைய நிலையான குரலில் உரைத்தான்.

Verse 41

तुष्टोऽस्मि रैभ्य भक्त्या ते स्तुत्या च द्विजसत्तम । तीर्थस्नानेन च विभो ब्रूहि यत्तेऽभिवाञ्छितम् ॥ ७.४१ ॥

ஓ ரைப்யா! உன் பக்தியாலும் உன் ஸ்துதியாலும், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே, மேலும் தீர்த்தஸ்நானத்தாலும் நான் திருப்தியடைந்தேன். ஓ விபோ, உன் விருப்பம் என்னவென்று சொல்.

Verse 42

रैभ्य उवाच । गतिं मे देहि देवेश यत्र ते सनकादयः । वसेयं तत्र येनाहं त्वत्प्रसादाद् गदाधर ॥ ७.४२ ॥

ரைப்யன் கூறினான்—ஓ தேவேசா! உமது சனகாதி முனிவர்கள் வாழும் அந்த கதியை எனக்கு அருள்வாயாக. ஓ கதாதரா, உமது அருளால் நான் அங்கே வாசிக்கச் செய்யும்.

Verse 43

देव उवाच । एवमस्त्विति ते ब्रह्मन्नित्युक्त्वा ऽन्तरधी यत । भगवानपि रैभ्यस्तु दिव्यज्ञानसमन्वितः ॥ ७.४३ ॥

தேவன் கூறினான்—“அவ்வாறே ஆகுக.” ஓ பிராமணனே, இவ்வாறு சொல்லி அவர் மறைந்தார். மேலும் ரைப்யனும் தெய்வீக ஞானம் உடையவனாய் (அந்நிலையில்) நிலைத்தான்.

Verse 44

क्षणाद् बभूव देवेन परितुष्टेन चक्रिणा । जगाम यत्र ते सिद्धाः सनकाद्या महर्षयः ॥ ७.४४ ॥

ஒரு கணத்தில், சக்கரதாரி தேவன் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்ததால், சனகாதி சித்த மகரிஷிகள் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 45

एतच्च रैभ्यनिर्दिष्टं स्तोत्रं विष्णोर्गदाभृतः । यः पठेत् स गयां गत्वा पिण्डदानाद् विशिष्यते ॥ ७.४५ ॥

இது ரைப்யனால் உபதேசிக்கப்பட்ட, கதாதரனான விஷ்ணுவின் ஸ்தோத்திரம். இதை ஓதுபவன், கயைக்கு சென்று பிண்டதானம் செய்த புண்ணியத்தையும் மிஞ்சிய பலனை அடைவான்.