Adhyaya 67: On the Two ‘Sita–Kṛṣṇā’ Figures, the Sevenfold Ocean, and the Twelvefold Year
Sitakṛṣṇā-dvividhatā, Samudra-saptatva, Saṃvatsara-dvādaśatva ca
Cosmology & Temporal-Ecology (Symbolic Exegesis)
வராஹ–பிருதிவி உபதேசச் சூழலில் இவ்வத்யாயம் ஒரு துணை உரையாடலை வழங்குகிறது. பத்ராஶ்வன் அகஸ்திய முனிவரிடம் குறியீட்டு அண்டவியல் பற்றி கேட்கிறான்—‘சீதகிருஷ்ணா’ எனப்படும் இரு பெண்கள் ஏன் வேறுபட்டவர்களாகத் தோன்றுகின்றனர், ஒரே தத்துவம் எவ்வாறு ஏழுமடங்காகிறது, மற்றொன்று எவ்வாறு பன்னிரண்டுமடங்காகி ‘இரு-உடல்’ ‘ஆறு-முகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அகஸ்தியர் விளக்குகிறார்—சீதகிருஷ்ணா என்பது இரட்டைத் தத்துவங்கள் (சத்தியம்/அசத்தியம்) என்பதைக் குறிக்கும்; அது இரவுடனும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; ‘ஒன்று ஏழு’ என்பது சமுத்திரத்தின் ஏழுவகை அமைப்பாகப் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது; ‘பன்னிரண்டு, இரு-உடல், ஆறு-முகம்’ என்பது ஸம்வத்ஸரன் (ஆண்டு), இரு இயக்கங்கள்/பாதைகள் மற்றும் ஆறு ऋதுக்கள் அதன் ‘முகங்கள்’. நாள்–இரவு, சூரிய–சந்திரன் வழியாக உலகின் தோற்றமும் ஒழுங்கும் இணைக்கப்பட்டு, இறுதியில் விஷ்ணுவை உணர வேதக் கிரியைகள் அவசியம்; கட்டுப்பட்ட காலநடைமுறையால் உலக–பூமி சமநிலை காக்கப்படுகிறது என வலியுறுத்துகிறது।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 67
Verse 1
भद्राश्व उवाच । भगवन् सितकृष्णे द्वे भिन्ने जगति केशवान् । स्त्रियौ बभूवतुः के द्वे सितकृष्णा च का शुभा ॥ ६७.१ ॥
பத்ராஷ்வன் கூறினான்—பகவானே! உலகில் கேசவனுடன் தொடர்புடைய ‘சீதா’ ‘கிருஷ்ணா’ என இரு பெண்கள் வேறுபட்டவர்களாகச் சொல்லப்படுகின்றனர். அந்த இருவரும் யார்? மேலும் ‘சீதா-கிருஷ்ணா’ எனப்படும் அந்த மங்களமானவள் யார்?
Verse 2
कश्चासौ पुरुषो ब्रह्मन् य एकः सप्तधा भवेत् । कोऽसौ द्वादशधा विप्र द्विदेहः षट्शिराः शुभः ॥ ६७.२ ॥
பிராமணரே! ஒருவனாக இருந்தும் ஏழு வகையாக ஆகும் அந்த புருஷன் யார்? மேலும், ஓ விப்பிரரே! அதே தத்துவம் பன்னிரண்டு வகையாக—இரு உடலுடையவன், ஆறு தலைகளுடையவன், மங்களமானவன்—என்று சொல்லப்படுவது யார்?
Verse 3
दाम्पत्यं च द्विजश्रेष्ठ कृतसूर्योदयादनम् । कस्मादेतज्जगदिदं विततं द्विजसत्तम ॥ ६७.३ ॥
இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! தாம்பத்திய தர்மமும், சூரியோதயத்தில் செய்யப்படும் சடங்கும் பற்றியும் கூறுங்கள். இருபிறப்போரில் முதன்மையரே! இந்த உலகம் இவ்வாறு ஏன் விரிந்துள்ளது?
Verse 4
अगस्त्य उवाच । सितकृष्णे स्त्रियौ ये ते ते भगिन्यौ प्रकीर्तिते । सत्यासत्ये द्विवर्णा च नारी रात्रिरुदाहृता ॥ ६७.४ ॥
அகஸ்தியர் கூறினார்—‘சீதா’ ‘கிருஷ்ணா’ எனப்படும் அந்த இரு பெண்களும் சகோதரிகள் என்று புகழப்படுகின்றனர். சத்தியமும் அசத்தியமும் எனும் ரூபங்களாகவும், இருநிறமுடையவளாகவும், அந்தப் பெண் ‘இரவு’ என்று கூறப்படுகிறாள்।
Verse 5
यः पुमान् सप्तधा जात एको भूत्वा नरेश्वर । स समुद्रस्तु विज्ञेयः सप्तधैकॊ व्यवस्थितः ॥ ६७.५ ॥
மனிதரின் ஆண்டவனே! ஒரே புருஷன் ஏழுவிதமாகப் பிறந்தவனே ‘சமுத்திரம்’ என அறியப்பட வேண்டும்—ஒன்றாய் இருந்து ஏழுவிதமாக நிறுவப்பட்டவன்.
Verse 6
योऽसौ द्वादशधा राजन् द्विदेहः षट्शिराः प्रभुः । संवत्सरः स विज्ञेयः शरीरे द्वे गती स्मृते । ऋतवः षट् च वक्त्राणि एष संवत्सरः स्मृतः ॥ ६७.६ ॥
அரசே! பன்னிரண்டு விதமாய், இரு உடல்களுடன், ஆறு தலைகளுடன் விளங்கும் அந்த ஆதிபதி ‘சம்வத்ஸரம்’ (ஆண்டு) என அறியப்பட வேண்டும். அவன் உடலில் இரண்டு இயக்கங்கள் நினைக்கப்படுகின்றன; ஆறு பருவங்களே அவன் ஆறு முகங்கள்—இதுவே ஆண்டு என கூறப்படுகிறது.
Verse 7
दाम्पत्यं तदहोरात्रं सूर्याचन्द्रमसौ ततः । ततो जगत्समुत्तस्थौ देवस्यास्य नृपोत्तम ॥ ६७.७ ॥
பின்னர் அதிலிருந்து தாம்பத்யம் (துணை இணைவு) தோன்றியது; அதிலிருந்து பகல்-இரவு; அதன் பின் சூரியன், சந்திரன். அதன் பின்னர்—அரசர்களில் சிறந்தவனே—இந்த தேவனுக்குரிய உலகம் வெளிப்பட்டது.
Verse 8
स विष्णुः परमो देवो विज्ञेयो नृपसत्तम । न च वेदक्रियाहीनः पश्यते परमेश्वरम् ॥ ६७.८ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவனே விஷ்ணு, பரம தேவன் என அறியப்பட வேண்டும்; வேத விதிகளான கர்மங்கள் இன்றியவன் பரமேஸ்வரனை தரிசிக்கான்.
Verse 9
॥ इति वराहपुराणे भगवच्छास्त्रे सप्तषष्ठितमोऽध्यायः ॥ ६७ ॥
இவ்வாறு வராஹபுராணம் எனும் பகவச்சாஸ்திரத்தில் அறுபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 10
இவ்வாறு பகவச்சாஸ்திரமான வராஹபுராணத்தில் அறுபத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
The text frames cosmic order as intelligible through disciplined practice: it states that perceiving the supreme principle (identified with Viṣṇu) is not accessible to one who is deficient in Vedic rites (veda-kriyā). In a neutral scholarly reading, this functions as a norm of maintaining order—personal and societal—by aligning conduct with established ritual-temporal frameworks.
The chapter emphasizes ahorātra (day–night) and the saṃvatsara (year) structured as dvādaśadhā (twelvefold). It explicitly names the six seasons (ṛtavaḥ ṣaṭ) as integral to the year’s structure. No specific lunar tithis are mentioned in this passage.
Environmental balance is implied through the ordering of nature by time: the ocean is conceptualized as sevenfold (a way of classifying ecological space), while the year is defined through cyclical divisions and seasons. By linking world-emergence and stability to regulated cycles (sun–moon, day–night, seasons), the text can be read as presenting an early model of terrestrial stewardship grounded in respecting and maintaining temporal-ecological rhythms.
The chapter names Bhadrāśva (a royal interlocutor) and Agastya (a prominent sage figure) as the immediate participants in the explanatory exchange. No extended dynastic genealogy is provided within the cited verses.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.