Adhyaya 62: Instruction on the ‘Health Vow’ and the Rite of Solar Worship

Verse 1

अगस्त्य उवाच । अथापरं महाराज व्रतम् आरोग्यसंज्ञितम् । कथयामि परं पुण्यं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ६२.१ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—மகாராஜனே! இப்போது ‘ஆரோக்கிய’ எனப்படும் விரதத்தை நான் உரைக்கிறேன்; அது மிகப் புண்ணியமானதும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதும் ஆகும்.

Verse 2

तस्यैव माघमासस्य सप्तम्यां समुपोषितः । पूजयेद् भास्करं देवं विष्णुरूपं सनातनम् ॥ ६२.२ ॥

அதே மாக மாதத்தின் சப்தமியில் முறையாக உபவாசம் இருந்து, விஷ்ணுரூபமான சனாதன தேவன் பாஸ்கரன் (சூரியன்) அவரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 3

आदित्य भास्कर रवे भानो सूर्य दिवाकर । प्रभाकरेति सम्पूज्य एवं सम्पूज्यते रविः ॥ ६२.३ ॥

ஆதித்ய, பாஸ்கர, ரவி, பானு, சூர்ய, திவாகர, பிரபாகர என்ற நாமங்களால் முறையாகப் பூஜித்து—இவ்விதமே ரவி வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 4

षष्ठ्यां चैव कृताहारः सप्तम्यां भानुमर्चयेत् । अष्टम्यां चैव भुञ्जीत एष एव विधिक्रमः ॥ ६२.४ ॥

ஷஷ்டியில் கட்டுப்பட்ட உணவு எடுத்துக் கொண்டு, சப்தமியில் பானு (சூரியன்) அவரை அர்ச்சித்து, அஷ்டமியில் உணவு கொள்ள வேண்டும்—இதுவே விதிக்ரமம்.

Verse 5

अनेन वत्सरं पूर्णं विधिना योऽर्चयेद् रविम् । तस्यारोग्यं धनं धान्यमिह जन्मनि जायते । परत्र च शुभं स्थानं यद्गत्वा न निवर्तते ॥ ६२.५ ॥

இந்த விதிப்படி முழு ஒரு வருடம் ரவி (சூரியன்) அவரை அர்ச்சிப்பவருக்கு, இவ்வாழ்விலேயே ஆரோக்கியம், செல்வம், தானிய வளம் உண்டாகும்; மேலும் மறுமையில் சென்றால் மீளாத சுபலோகம் கிடைக்கும்.

Verse 6

सार्वभौमः पुरा राजा अनरण्यो महाबलः । तेनायमर्चितो देवो व्रतेनानेन पार्थिव । तस्य तुष्टो वरं देवः प्रादादारोग्यमुत्तमम् ॥ ६२.६ ॥

முன்னொரு காலத்தில் அனரண்யன் என்னும் மகாபலமிக்க சார்்வபௌம அரசன் இருந்தான். அரசே, இதே விரதத்தால் அவன் இந்த தேவனை வழிபட்டான்; தேவன் மகிழ்ந்து அவனுக்கு சிறந்த ஆரோக்கிய வரத்தை அளித்தான்.

Verse 7

भद्राश्व उवाच । किमसौ रोगवान् राजा येनारोग्यमवाप्तवान् । सार्वभौमस्य च कथं ब्रह्मन् रोगस्य सम्भवः ॥ ६२.७ ॥

பத்ராஷ்வன் கூறினான்—எந்த காரணத்தால் அந்த அரசன் நோயுற்றான், பின்னர் அதனால் அவன் ஆரோக்கியத்தை அடைந்தான்? ஓ பிராமணரே, உலகமெல்லாம் ஆளும் சக்கரவர்த்திக்கு நோய் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 8

अगस्त्य उवाच । स राजा सार्वभौमोऽभूद् यशस्वी च सुरूपवान् । स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो नृपश्रेष्ठ महाबलः ॥ ६२.८ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—அந்த அரசன் உலகமெல்லாம் ஆளும் சக்கரவர்த்தியாக ஆனான்; புகழ்மிக்கவன், அழகிய உருவமுடையவன். ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, ஒருகாலத்தில் அந்த நரபதிசிறந்தவன் மிகுந்த வலிமையுடையவனாக இருந்தான் (பின்னர் நிகழ்வு தொடர்கிறது).

Verse 9

गतवान् मानसṃ दिव्यं सरो देवगणान्वितम् । तत्रापश्यद् बृहद् पद्मं सरोमध्यगतं सितम् ॥ ६२.९ ॥

அவன் தேவர்களின் கூட்டத்துடன் தெய்வீகமான மானச ஏரிக்குச் சென்றான். அங்கே ஏரியின் நடுவில் அமைந்த பெரிய வெண்மையான தாமரையை கண்டான்.

Verse 10

तत्र चाङ्गुष्ठमात्रं तु स्थितं पुरुषसत्तमम् । रक्तवासोभिराच्छन्नं द्विभुजं तिग्मतेजसम् ॥ ६२.१० ॥

அங்கே விரல்தும்பளவு அளவுடைய பரமபுருஷன் நின்றிருந்தான்—சிவப்பு ஆடைகளால் மூடப்பட்டவன், இருகைகளுடையவன், கூர்மையான ஒளியுடையவன்.

Verse 11

तं दृष्ट्वा सारथिं प्राह पद्ममेतत् समानय । इदं तु शिरसा बिभ्रत् सर्वलोकस्य सन्निधौ । श्लाघनीयो भविष्यामि तस्मादाहर माचिरम् ॥ ६२.११ ॥

அவனைப் பார்த்து அவன் தேரோட்டியிடம் கூறினான்—“இந்தத் தாமரையை கொண்டு வா. எல்லோரின் முன்னிலையில் இதை என் தலையில் தாங்கினால் நான் புகழுக்குரியவனாவேன்; ஆகவே தாமதமின்றி கொண்டு வா.”

Verse 12

एवमुक्तस्तदा तेन सारथिः प्रविवेश ह । ग्रहीतुमुपचक्राम तं पद्मं नृपसत्तम ॥ ६२.१२ ॥

அப்போது அவனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சாரதி உள்ளே சென்று, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்தத் தாமரையைப் பிடிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 13

स्पृष्टमात्रे ततः पद्मे हुंकारः समजायत । तेन शब्देन स त्रस्तः पपात च ममार च ॥ ६२.१३ ॥

பின்னர் அந்தத் தாமரையைச் சிறிதே தொட்டவுடனே ‘ஹும்’ என்ற ஒலி எழுந்தது. அந்த ஒலியால் அஞ்சியவன் விழுந்து, உயிரும் நீங்கினான்।

Verse 14

राजा च तत्क्षणात् तेन शब्देन समपद्यत । कुष्ठी विगतवर्णश्च बलवीर्यविवर्जितः ॥ ६२.१४ ॥

அரசனும் அதே கணத்தில் அந்த ஒலியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்; அவன் குஷ்டரோகியாகி, நிறம் மங்கிப், வலமும் வீரியமும் இழந்தான்।

Verse 15

तथागतमतात्मानं दृष्ट्वा स पुरुषर्षभः । तस्थौ तत्रैव शोकार्तः किमेतदिति चिन्तयन् ॥ ६२.१५ ॥

பின்னர் தன்னைத் தானே அத்தகைய நிலையில் கண்ட அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவன் அங்கேயே நின்றான்; துயரால் கலங்கி ‘இது என்ன?’ என்று சிந்தித்தான்।

Verse 16

तस्य चिन्तयतो धीमानाजगाम महातपाः । वसिष्ठो ब्रह्मपुत्रोऽथ तं स पप्रच्छ पार्थिवम् ॥ ६२.१६ ॥

அந்த ஞானி சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், மகாதபஸ்வி பிரம்மபுத்திரன் வசிஷ்டர் வந்தடைந்தார்; பின்னர் அவர் அந்தப் பார்திவ அரசனை வினவினார்।

Verse 17

कथं ते राजशार्दूल तव देहस्य शासनम् । इदानीमेव किं कार्यं तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ ६२.१७ ॥

அரசர்களில் புலியே, உன் உடலின் கட்டுப்பாடு-ஆட்சி எவ்வாறு நிலைக்கிறது? இப்பொழுதே என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் கேட்கின்றேன்; அதை எனக்குச் சொல்.

Verse 18

एवमुक्तस्ततो राजा वसिष्ठेन महात्मना । सर्वं पद्मस्य वृत्तान्तं कथयामास स प्रभुः ॥ ६२.१८ ॥

மகாத்மா வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறியபின், அந்த அரசன் (அதிபதி) பத்மனைப் பற்றிய முழு வரலாற்றையும் விரிவாகச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

Verse 19

तं श्रुत्वा स मुनिस्तत्र साधु राजन्नथाब्रवीत् । असाधुरथ वा तिष्ठ तस्मात् कुष्ठित्वमागतः ॥ ६२.१९ ॥

அதை கேட்ட அந்த முனிவர் அங்கே கூறினார்: “அரசே, நீ நல்லவன்.” ஆனால் நல்லவன் அல்லையெனில் அப்படியே இரு; ஆகவே குஷ்டம் வந்தது.

Verse 20

एवमुक्तस्तदा राजा वेपमानः कृताञ्जलिः । पप्रच्छ साध्वहं विप्र कथं वा असाध्वहं मुने । कथं च कुष्ठं मे जातमेतन्मे वक्तुमर्हसि ॥ ६२.२० ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அரசன் நடுங்கி, கைகூப்பி கேட்டான்: “பிராமணரே, நான் எவ்வாறு நல்லவன், அல்லது எவ்வாறு தீயவன், முனிவரே? எனக்கு இந்த குஷ்டம் எப்படித் தோன்றியது? இதை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.”

Verse 21

वसिष्ठ उवाच । एतद् ब्रह्मोद्भवं नाम पद्मं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दृष्टमात्रेण चानेन दृष्टाः स्युः सर्वदेवताः । एतस्मिन् दृश्यते चैतत् षण्मासं क्वापि पार्थिव ॥ ६२.२१ ॥

வசிஷ்டர் கூறினார்: “மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற ‘பிரம்மோத்பவ’ எனப்படும் இந்தத் தாமரை. இதை மட்டும் பார்த்தாலே எல்லாத் தேவர்களையும் பார்த்த பலன் கிடைக்கும். அரசே, இது சில இடங்களில் ஆறு மாதங்கள் வரை மட்டுமே காணப்படும்.”

Verse 22

एतस्मिन् दृष्टमात्रे तु यो जलं विशते नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तः परं निर्वाणमर्हति ॥ ६२.२२ ॥

இந்தப் புனிதத் தலத்தை வெறும் தரிசனம் செய்தவுடன் அதன் நீரில் இறங்கும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம நிர்வாணத்திற்குத் தகுதியடைகிறான்।

Verse 23

ब्रह्मणः प्रागवस्थाया मूर्तिरप्सु व्यवस्थिताः । एतां दृष्ट्वा जले मग्नः संसाराद् विप्रमुच्यते ॥ ६२.२३ ॥

நீரில் பிரம்மாவின் ஆதிநிலையைச் சார்ந்த ஒரு மூர்த்தி நிறுவப்பட்டுள்ளது. அதைத் தரிசித்து நீரில் மூழ்குபவன் சம்சாரச் சுழலிலிருந்து முழுமையாக விடுபடுகிறான்।

Verse 24

इमं च दृष्ट्वा ते सूतो जले मग्नो नरोत्तम । प्रविष्टश्च पुनरिमं हर्तुमिच्छन्नराधिप । प्राप्तवानसि दुर्बुद्धे कुष्ठित्वं पापपूरुष ॥ ६२.२४ ॥

இதைப் பார்த்து, ஓ நரோத்தமா, உன் தேரோட்டி நீரில் மூழ்கினான். பின்னர், ஓ மனிதராஜா, இதை எடுத்துச் செல்ல விரும்பி அவன் மீண்டும் உள்ளே நுழைந்தான். ஓ தீயமனம் கொண்டவனே, ஓ பாவமனிதனே, நீ குஷ்டநோயை அடைந்தாய்।

Verse 25

दृष्टमेतत् त्वया यस्मात् त्वं साध्विति ततः प्रभो । मयोक्तो मोहमापन्नस्तेनासाधुरितीरितः ॥ ६२.२५ ॥

இது உன்னால் காணப்பட்டதால், ஓ प्रभுவே, நீ ‘நீ சாதுவன்’ என்று கூறினாய். ஆனால் நான் அவ்வாறு சொல்லி மயக்கத்தில் விழுந்தேன்; அதனால் ‘அசாது’ எனக் குறிப்பிடப்பட்டேன்।

Verse 26

ब्रह्मपुत्रो ह्यहं चेमं पश्यामि परमेश्वरम् । अहन्यहनि चागच्छंस्तं पुनर्दृष्टवानसि ॥ ६२.२६ ॥

நான் உண்மையிலே பிரம்மாவின் புதல்வன்; இப் பரமேஸ்வரனை நான் தரிசிக்கிறேன். நீயும் நாள்தோறும் வந்து அவரையே மீண்டும் மீண்டும் தரிசித்தாய்।

Verse 27

देवा अपि वदन्त्येते पद्मं काञ्चनमुत्तमम् । मानसे ब्रह्मपद्मं तु दृष्ट्वा चात्र गतं हरिम् । प्राप्स्यामस्तत् परं ब्रह्म यद् गत्वा न पुनर्भवेत् ॥ ६२.२७ ॥

தேவர்களும் இந்த உத்தமமான பொன்னிறத் தாமரையைப் புகழ்ந்து கூறுகின்றனர். மானசத்தில் பிரம்மத் தாமரையைத் தரிசித்து, இங்கு வந்த ஹரியையும் கண்டு, நாம் அந்த பரம்பிரம்மத்தை அடைவோம்; அதை அடைந்தால் மீண்டும் பிறவி இல்லை।

Verse 28

इदं च कारणं चान्यत् कुष्ठस्य शृणु पार्थिव । आदित्यः पद्मगर्भेऽस्मिन् स्वयमेव व्यवस्थितः ॥ ६२.२८ ॥

அரசே, குஷ்டநோய்க்கு இன்னொரு காரணத்தையும் கேள். இந்தப் பத்மகர்பத்தில் ஆதித்யன் (சூரியன்) தானே தன் இயல்பினால் நிலைபெற்றிருக்கிறான்।

Verse 29

तं दृष्ट्वा तत्त्वतो भावः परमात्मैष शाश्वतः । धारयामि शिरस्येनं लोकमध्ये विभूषणम् ॥ ६२.२९ ॥

அவரைத் தத்துவமாகக் கண்டு எனக்கு உணர்வு ஏற்பட்டது—இவரே நித்திய பரமாத்மா. உலகின் நடுவே அலங்காரமாக விளங்கும் அவரை நான் தலைமேல் தாங்குகிறேன்।

Verse 30

एवं ते जल्पता पापमिदं देवेन दर्शितम् । इदानीमिममेव त्वमाराधय महामते ॥ ६२.३० ॥

இவ்வாறு நீ பேசிக்கொண்டிருக்கையில் இந்தப் பாவவிஷயம் தெய்வத்தால் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. இப்போது, மகாமதியே, நீ இதையே ஆராதனை செய்।

Verse 31

अगस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा वसिष्ठस्तु इममेव व्रतं तदा । आदित्याराधनं दिव्यमारोग्याख्यं जगाद ह ॥ ६२.३१ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி, வஸிஷ்டர் அப்போது இதே விரதத்தை விளக்கினார்—ஆதித்யனின் தெய்வீக ஆராதனை, ‘ஆரோக்கிய’ என்ற பெயரால் அறியப்படுவது।

Verse 32

सोऽपि राजा अकारोच्चेमं व्रतं भक्तिसमन्वितः । सिद्धिं च परमां प्राप्तो विरोगश्चाभवत्क्षणात् ॥ ६२.३२ ॥

அந்த அரசனும் பக்தியுடன் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டித்தான். அவன் பரம சித்தியை அடைந்து, கணநேரத்தில் நோயற்றவனானான்.