Adhyaya 58: The Procedure for the Saubhāgyakaraṇa Vow (Rite for Auspicious Fortune)

Verse 1

अगस्त्य उवाच । अतः परं महाराज सौभाग्यकरणं व्रतम् । शृणु येनाशु सौभाग्यं स्त्रीपुंसामुपजायते ॥ ५८.१ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—மகாராஜா, இனி சௌபாக்கியம் அளிக்கும் விரதத்தை கேள்; அதனால் பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் விரைவில் சௌபாக்கியமும் நலமும் உண்டாகும்।

Verse 2

फाल्गुनस्य तु मासस्य तृतीया शुक्लपक्षतः । उपासितव्या नक्तेन शुचिना सत्यवादिना ॥ ५८.२ ॥

பால்குன மாதத்தின் சுக்லபட்சத் திருதியை திதியை இரவு நோன்புடன் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; தூய்மையுடனும் சத்தியவானாகவும் இருந்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 3

सश्रीकं च हरिं पूज्य रुद्रं वा चोमया सह । या श्रीः सा गिरिजा प्रोक्ता यो हरिः स त्रिलोचनः ॥ ५८.३ ॥

ஸ்ரீயுடன் கூடிய ஹரியையோ, அல்லது உமையுடன் கூடிய ருத்ரனையோ வழிபட்டு, ‘ஸ்ரீ’ என்று கூறப்படுவது கிரிஜை (பார்வதி) என்றும், ‘ஹரி’ என்று கூறப்படுவது திரிலோசனன் (சிவன்) என்றும் அறிய வேண்டும்।

Verse 4

एवं सर्वेषु शास्त्रेषु पुराणेषु च पठ्यते । एतस्मादन्यथा यस्तु ब्रूते शास्त्रं पृथक्तया ॥ ५८.४ ॥

இவ்வாறே எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இதற்கு மாறாக சாஸ்திரத்தைப் பிரித்து (முரண்பட) விளக்குபவன் தவறான உரையாளர் ஆவான்।

Verse 5

रुद्रो जनानां मर्त्यानां काव्यं शास्त्रं न तद्भवेत् । विष्णुं रुद्रकृतं ब्रूयात् श्रीर्गौरी न तु पार्थिव । तन्नास्तिकानां मर्त्यानां काव्यं ज्ञेयं विचक्षणैः ॥ ५८.५ ॥

மர்த்தியருக்காக ‘ருத்ரனால் இயற்றப்பட்டது’ என்று சொல்லப்படும் காவியம் சாஸ்திரமாகக் கருதப்படக் கூடாது. ‘விஷ்ணு ருத்ரனால் படைக்கப்பட்டார்’ என்றும், ‘ஸ்ரீயே கௌரி’ என்றும் கூறுவோர்—ஓ பார்த்திவி—அதை நாஸ்திக மர்த்தியரின் காவியம் என அறிவோர்; சாஸ்திரம் அல்ல।

Verse 6

एवं ज्ञात्वा सलक्ष्मीकं हरिं सम्पूज्य भक्तितः । मन्त्रेणानेन राजेन्द्र ततस्तं परमेश्वरम् ॥ ५८.६ ॥

இவ்வாறு அறிந்து, ஓ அரசேந்திரா, லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஹரியை பக்தியுடன் முறையாக வழிபட்டு, பின்னர் இந்த மந்திரத்தால் அந்த பரமேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 7

गम्भीरायेति पादौ तु सुभगायेति वै कटिम् । उदरं देवदेवेति त्रिनेत्रायेति वै मुखम् । वाचस्पतये च शिरो रुद्रायेति च सर्वतः ॥ ५८.७ ॥

‘கம்பீராய’ என்ற மந்திரத்தால் பாதங்களை, ‘சுபகாய’ என்றதால் இடுப்பை, ‘தேவதேவாய’ என்றதால் வயிற்றை, ‘திரிநேத்ராய’ என்றதால் முகத்தை, ‘வாசஸ்பதயே’ என்றதால் தலையை, மேலும் ‘ருத்ராய’ என்றதால் எல்லாத் திசைகளிலும் (முழுமையாக) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 8

एवमभ्यर्च्य मेधावी विष्णुं लक्ष्म्या समन्वितम् । हरं वा गौरीसंयुक्तं गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् ॥ ५८.८ ॥

இவ்வாறு அறிவுடையவன் முறையாக நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் லக்ஷ்மியுடன் கூடிய விஷ்ணுவையோ, அல்லது கௌரியுடன் கூடிய ஹரன் (சிவன்) ஐயோ விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 9

ततस्तस्याग्रतो होमं कारयेन्मधुसर्पिषा । तिलैः सह महाराज सौभाग्यपतयेति च ॥ ५८.९ ॥

பின்னர், மகாராஜனே, அவரின் முன்னிலையில் தேன், நெய் மற்றும் எள்ளுடன் ‘ஸௌபாக்யபதயே’ என்ற மந்திரத்துடன் ஹோமம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

ततस्त्वक्षारविरसं निस्नेहं धरणीतले । गोधूमान्नं तु भुञ्जीत कृष्णेप्येवं विधिः स्मृतः ॥ आषाढादिद्वितीयां तु पारणं तत्र भोजनम् ॥ ५८.१० ॥

பின்னர் தரையில் அமர்ந்து, காரச்சாரம்/உப்பு இல்லாததும், தீவிர ருசியற்றதும், எண்ணெய்-நெய் இல்லாததும் ஆகிய கோதுமை உணவை உண்ண வேண்டும்; கிருஷ்ணபக்ஷத்திலும் இதே விதி கூறப்பட்டுள்ளது. ஆஷாடம் தொடங்கும் த்விதீயை அன்று அதே உணவால் பாரணம் (விரத நிறைவு) செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

यवअन्नं तु ततः पश्चात् कार्त्तिकादिषु पार्थिव । श्यामाकं तत्र भुञ्जीत त्रीन् मासान् नियतः शुचिः ॥ ५८.११ ॥

அதன்பின், அரசனே, கார்த்திகம் முதலான மாதங்களில் அங்கே ஷ்யாமாக தானிய உணவை உண்டு, மூன்று மாதங்கள் கட்டுப்பாட்டுடன் தூய்மையாய் இருக்க வேண்டும்।

Verse 12

ततो माघसिते पक्षे तृतीयायां नराधिप । सौवर्णां कारयेद् गौरीं रुद्रं चैक्त्र बुद्धिमान् ॥ ५८.१२ ॥

பின்னர், அரசாதிபதியே, மாக மாத சுக்லபக்ஷத்தின் த்ரிதீயை அன்று அறிவுடையவன் கௌரியின் பொன்னாலான உருவத்தையும், ருத்ரனுடைய உருவத்தையும் செய்து, இரண்டையும் ஒரே இடத்தில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 13

सलक्ष्मीकं हरिं चापि यथाशक्त्या प्रसन्नधीः । ततस्तं ब्राह्मणे दद्यात पात्रभूते विचक्षणे ॥ ५८.१३ ॥

மன அமைதியுடனும் தூய எண்ணத்துடனும், தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப, லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஹரியையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் அந்த (விக்ரகம்/தானம்) தகுதியான, விவேகமுள்ள பிராமணருக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 14

अन्नेन हीने वेदानां पारगे साधुवर्तिनि । सदाचार इति वा दद्यादल्पवित्ते विशेषतः ॥ ५८.१४ ॥

உணவு குறைவிருந்தாலும், வேதங்களில் தேர்ந்தவராகவும் நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்தவராகவும் இருந்தாலும்—குறிப்பாகச் சிறு செல்வமுள்ளபோது—‘சதாசாரம்’ என்ற பெயரில் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

षड्भिः पात्रैरुपेतं तु ब्राह्मणाय निवेदयेत् । एकं मधुमयं पात्रं द्वितीयं घृतपूरितम् ॥ ५८.१५ ॥

ஆறு பாத்திரங்களுடன் கூடிய அந்த தானத்தை பிராமணருக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். ஒரு பாத்திரம் தேனினால் நிரம்பியதாகவும், இரண்டாவது பாத்திரம் நெய்யால் நிரம்பியதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 16

तृतीयं तिलतैलस्य चतुर्थं गुडसंयुतम् । पञ्चमं लवणैः पूर्णं षष्ठं गोक्षीरसंयुतम् ॥ ५८.१६ ॥

மூன்றாவது எள்ளெண்ணெயுடன் இருக்க வேண்டும்; நான்காவது வெல்லத்துடன் சேர்க்கப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். ஐந்தாவது உப்புகளால் நிரம்பியதாகவும், ஆறாவது பசும்பாலுடன் கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 17

एतानि दत्त्वा पात्राणि सप्तजन्मान्तरं भवेत् । सुभगो दर्शनीयश्च नारी वा पुरुषोऽपि वा ॥ ५८.१७ ॥

இந்த பாத்திரங்களைத் தானம் செய்தால், தொடர்ந்து ஏழு பிறவிகள் வரை—பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—அவன்/அவள் நற்பேறு உடையவனாகவும் பார்ப்பதற்கு இனிமையானவராகவும் ஆகிறான்/ஆகிறாள்.