Adhyaya 52: The Genealogy of Trivarṇa, Manohvā, and the Akṣa Lineage, with the Construction of the Nine-Gated City

Verse 1

अगस्त्य उवाच । स त्रिवर्णो नृपोत्सृष्टः स्वतन्त्रत्वाच्च पार्थिव । अहं नामानमसृजत् पुत्रं पुत्रस्त्रिवर्णकम् ॥ ५२.१ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ அரசே! அரசனால் விடுவிக்கப்பட்ட அந்தத் திரிவர்ணன் சுயாதீனனானான். பின்னர் நான் ‘நாமான’ எனும் மகனைப் பெற்றேன்; அவன் மகன் திரிவர்ணகன் என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 2

तस्यापि चाभवत् कन्या अवबोधस्वरूपिणी । सा तु विज्ञानदं पुत्रं मनोह्वं विससर्ज ॥ ५२.२ ॥

அவனுக்கும் ஒரு மகள் பிறந்தாள்; அவளின் இயல்பே அவபோதம் (விழிப்புணர்வு). அவள் பின்னர் ‘விஞ்ஞானத’ எனும் மகனைப் பெற்றாள்; அவன் பெயர் மனோஹ்வ.

Verse 3

तस्यापि सर्वरूपाः स्युः स्तनयाः पञ्चभोगिनः । यथासंख्येन पुत्रास्तु तेषामक्षाभिधानकाः ॥ ५२.३ ॥

அவனுக்கும் எல்லா வடிவங்களிலும் தோன்றிய ஐந்து மகன்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் ‘பஞ்சபோகி’ என அழைக்கப்பட்டனர். வரிசைப்படி அவர்களின் மகன்கள் ‘அக்ஷ’ என்ற பெயரால் குறிப்பிடப்பட்டனர்.

Verse 4

एते पूर्वं दस्यवः स्युस्ततो राज्ञा वशीकृताः । अमूर्ता इव ते सर्वे चक्रुरायतनं शुभम् ॥ ५२.४ ॥

இவர்கள் முன்பு தஸ்யுக்கள்; பின்னர் அரசனால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டனர். அதன் பின் அவர்கள் அனைவரும் உடலற்றவர்கள்போல் ஒரு மங்களமான ஆயதனம் (புனிதத் தலம்) அமைத்தனர்.

Verse 5

नवद्बारं पुरं तस्य त्वेकस्तम्भं चतुष्पथम् । नदीसहस्रसङ्कीर्णं जलक्रीत्या समास्थितम् ॥ ५२.५ ॥

அவனுடைய நகரம் ஒன்பது வாயில்களைக் கொண்டது; அதில் ஒரு தூண் மற்றும் நான்கு வழிச் சந்திப்பு (சதுஷ்பதம்) இருந்தது. ஆயிரம் நதிகளால் பின்னப்பட்டு, நீர்விளையாட்டிற்கான தலமாக நிறுவப்பட்டது.

Verse 6

तत्पुरं ते प्रविविशुरेकीभूतास्ततो नव । पुरुषो मूर्त्तिमान् राजा पशुपालोऽभवत् क्षणात् ॥ ५२.६ ॥

அப்போது அந்த ஒன்பது பேர் ஒன்றாய் இணைந்து அந்த நகரத்தில் நுழைந்தனர்; கணநேரத்தில் அரசன் உடலுடைய மனிதனாகி பசுபாலன் (மாட்டுக் காவலன்) ஆனான்.

Verse 7

ततस्तत्पुरसंस्थस्तु पशुपालो महान्नृपः । संसूच्य वाचकाञ्छब्दान् वेदान् सस्मार तत्पुरे ॥ ५२.७ ॥

பின்னர் அந்த நகரத்தில் தங்கி, மகாராஜா பசுபாலனாக இருந்து, குறியீட்டு சொற்களைச் சுட்டிக்காட்டி, அங்கேயே வேதங்களை நினைவு கூர்ந்தான்.

Verse 8

आत्मस्वरूपिणो नित्यास्तदुक्तानि व्रतानि च । नियमाञ् क्रतवश्चैव सर्वान् राजा चकार ह ॥ ५२.८ ॥

தம் சொரூபத்தில் எப்போதும் நிலைத்தவர்களுக்காக உரைக்கப்பட்ட விரதங்களும் நியமங்களும்—அனைத்து விதிகளும் கிரதுக்களும் (யாகங்கள்) அரசனால் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

Verse 9

स कदाचिन्नृपः खिन्नः कर्मकाण्डं प्ररोचयन् । सर्वज्ञो योगनिद्रायां स्थित्वा पुत्रं ससर्ज ह ॥ ५२.९ ॥

ஒரு காலத்தில் அந்த அரசன் களைப்புற்று கர்மகாண்டத்தில் விருப்பம் கொண்டான்; சர்வஜ்ஞன் யோகநித்திரையில் நிலைத்து ஒரு புதல்வனைப் படைத்தான்.

Verse 10

चतुर्वक्त्रं चतुर्बाहुं चतुर्वेदं चतुष्पथम् । तस्मादारभ्य नृपतेर्वशे पश्वादयः स्थिताः ॥ ५२.१० ॥

அவன் நான்முகன், நான்கைக் கை உடையவன், நான்கு வேதங்களோடு தொடர்புடையவன், நான்கு வழித்தடங்களின் அதிபதி; அந்நாள்முதல் மிருகங்கள் முதலியவை அரசன் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன.

Verse 11

तस्मिन् समुद्रे स नृपो वने तस्मिंस्तथैव च । तृणादिषु नृपस्सैव हस्त्यादिषु तथैव च । समोऽभवत् कर्मकाण्डादनुज्ञाय महामते ॥ ५२.११ ॥

அந்த சமுத்திரத்திலும், அதேபோல் அந்த வனத்திலும் அரசன் அதே நிலையிலேயே இருந்தான். புல் முதலியவற்றிலும் யானை முதலியவற்றிலும் அவன் சமமாக ஆனான். ஓ மகாமதி, கர்மகாண்டத்தின் அனுமதி பெற்று அவன் எங்கும் சமநிலையை அடைந்தான்.