Adhyaya 50: The Procedure for the Dharaṇī Vow (Kārtika Dvādaśī Observance)

Verse 1

दुर्वासा उवाच । गत्वा तु पुष्करं तीर्थमगस्त्यो मुनिपुङ्गवः । कार्तिक्यामाजगामाशु पुनर्भद्राश्वमन्दिरम् ॥ ५०.१ ॥

துர்வாசர் கூறினார்— முனிகளில் முதன்மையான அகஸ்தியர் புஷ்கர தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, கார்த்திக மாதத்தில் விரைவாக மீண்டும் பத்ராஷ்வ மந்திரத்திற்கு வந்தார்.

Verse 2

तमागतं मुनिं प्रेक्ष्य राजा परमधार्मिकः । अर्घपाद्यादिभिः पूज्य कृतासनपरिग्रहम् । उवाच हर्षितो राजा तमृषिं संहितव्रतम् ॥ ५०.२ ॥

வந்த முனிவரைப் பார்த்து மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய அரசன் அர்க்யம், பாத்யம் முதலியவற்றால் பூஜித்து, ஆசனம் ஏற்பாடு செய்து முறையான உபசாரத்துடன் வரவேற்றான். பின்னர் மகிழ்ந்த அரசன், ஒழுங்கான விரதம் கொண்ட அந்த ரிஷியிடம் உரைத்தான்.

Verse 3

राजोवाच । भगवन् कथितं पूर्वं त्वया ऋषिवरोत्तम । द्वादश्याश्वयुजे मासि विधानं तत् कृतं मया । इदानीं कार्तिके मासि यत् स्यात् पुण्यं वदस्व मे ॥ ५०.३ ॥

அரசன் கூறினான்—ஓ பகவனே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே! நீங்கள் முன்பு ஆஸ்வயுஜ மாதத் த்வாதசியின் விதியைச் சொன்னீர்கள்; அதை நான் செய்தேன். இப்போது கார்த்திக மாதத்தில் உண்டாகும் புண்ணியத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

अगस्त्य उवाच । शृणु राजन् महाबाहो कार्तिके मासि द्वादशीम् । उपोष्य विधिना येन यच्चास्याः प्राप्यते फलम् ॥ ५०.४ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ அரசே, மகாபாகுவே! கார்த்திக மாதத் த்வாதசியைப் பற்றி கேள்; விதிப்படி உபவாசம் செய்து, இந்த விரதத்தால் பெறப்படும் பலனை நான் சொல்கிறேன்.

Verse 5

प्राग्विधानॆन संकल्प्य तद्वत् स्नानं तु कारयेत् । विभुमेवर्चयेद् देवं नारायणमकल्मषम् ॥ ५०.५ ॥

முன் விதிப்படி சங்கல்பம் செய்து, அதே முறையில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் குற்றமற்ற, அனைத்திலும் நிறைந்த நாராயணனையே தெய்வமாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 6

नमः सहस्रशिरसे शिरः सम्पूजयेद्धरेः । पुरुषायेति च भुजौ कण्ठं वै विश्वरूपिणे । ज्ञानास्त्रायेति चास्त्राणि श्रीवत्साय तथा उरः ॥ ५०.६ ॥

‘நமः ஸஹஸ்ரஶிரஸே’ என்ற மந்திரத்தால் ஹரியின் தலைப்பகுதியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; ‘புருஷாய’ என்று கரங்களை; ‘விஶ்வரூபிணே’ என்று கழுத்தை; ‘ஜ்ஞானாஸ்த்ராய’ என்று ஆயுதங்களை; மேலும் ‘ஶ்ரீவத்ஸாய’ என்று மார்பைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 7

जगद्ग्रसिष्णवे पूज्य उदरं दिव्यमूर्तये । कटिं सहस्रपादाय पादौ देवस्य पूजयेत् ॥ ५०.७ ॥

‘ஜகத்க்ரஸிஷ்ணவே’ என்று வயிற்றைப் பூஜிக்க வேண்டும்; ‘திவ்யமூர்த்தயே’ என்று இடுப்பைப் பூஜிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘ஸஹஸ்ரபாதாய’ என்று தேவனின் திருவடிகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 8

अनुलोमेन देवेशं पूजयित्वा विचक्षणः । नमो दामोदरायेति सर्वाङ्गं पूजयेद्धरेः ॥ ५०.८ ॥

முறையான வரிசையில் தேவேசனை வழிபட்டு, அறிவுடைய சாதகர் “நமோ தாமோதராய” என்ற மந்திரத்தைச் சொல்லி ஹரியின் ஒவ்வோர் அங்கத்தையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 9

एवं सम्पूज्य विधिना तस्याग्रे चतुरो घटान् । स्थापयेद्रत्नगर्भांस्तु सितचन्दनचर्चितान् ॥ ५०.९ ॥

இவ்வாறு விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜித்து, அவன் முன் நான்கு கலசங்களை நிறுவ வேண்டும்—ரத்தினங்கள் நிறைந்தவையாகவும் வெண்சந்தனப் பூச்சு செய்யப்பட்டவையாகவும்।

Verse 10

स्रग्दामबद्धग्रीवांस्तु सितवस्त्रावगुण्ठितान् । स्थापितान् ताम्रपात्रैस्तु तिलपूर्णैः सकाञ्चनैः ॥ ५०.१० ॥

மாலையும் ஹாரமும் கழுத்தில் கட்டப்பட்டு, வெண்வஸ்திரம் போர்த்தப்பட்ட அவற்றை, எள்ளு நிரம்பிய செம்புப் பாத்திரங்களுடனும் பொன்னுடனும் சேர்த்து நிறுவ வேண்டும்।

Verse 11

चत्वारः सागराश्चैव कल्पिता राजसत्तम । तन्मध्ये प्राग्विधानॆन सौवर्णं स्थापयेद्धरिम् । योगीश्वरं योगनिद्रां चरन्तं पीतवाससम् ॥ ५०.११ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே! (இந்த அமைப்பில்) நான்கு சமுத்திரங்கள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. அவற்றின் நடுவில், முன் விதிப்படி, பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஹரியை நிறுவ வேண்டும்—யோகிகளின் ஈசன், யோகநித்திரையில் தங்கியவன், பீதாம்பரம் அணிந்தவன்।

Verse 12

तमप्येवं तु सम्पूज्य जागरं तत्र कारयेत् । कुर्याच्च वैष्णवं यज्ञं यजेद् योगीश्वरं हरिम् ॥ ५०.१२ ॥

அவரையும் இவ்வாறே முறையாகப் பூஜித்து, அங்கே ஜாகரணம் நடத்த வேண்டும்; மேலும் வைஷ்ணவ யாகம் செய்து, யோகீசுவரனான ஹரியை வழிபட வேண்டும்।

Verse 13

षोडशारे तथा चक्रे राजभिर्बहुभिः कृते । एवं कृत्वा प्रभाते तु ब्राह्मणाय च दापयेत् ॥ ५०.१३ ॥

பல அரசர்களால் செய்யப்பட்ட பதினாறு ஆரங்களுடைய சக்கரத்தை இவ்வாறு அமைத்து, விடியற்காலையில் பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

चत्वारः सागराः देयाश्चतुर्णां पञ्चमस्य ह । योगीश्वरं तु सम्पूर्णं दापयेत् प्रयतः शुचिः ॥ ५०.१४ ॥

நான்கு ‘சாகரங்கள்’ தானமாக அளிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் அவற்றின் ஐந்தாவதாக, தூய்மையும் ஒழுக்கமும் உடையவர் முழுமையான ‘யோகீஸ்வர’ தானத்தை அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

वेदाध्ये तु समं दत्तं द्विगुणं तद्विदे तथा । आचार्ये पञ्चरात्राणां सहस्रगुणितं भवेत् ॥ ५०.१५ ॥

வேதப் பயில்வோர்க்கு அளிக்கும் தானம் சமமான பலனைத் தரும்; வேதத்தை உண்மையாக அறிந்தவர்க்கு அளித்தால் இரட்டிப்பு பலன்; பாஞ்சராத்திர ஆசாரியர்க்கு அளித்தால் ஆயிரமடங்கு ஆகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 16

यस्त्विमं सरहस्यं तु समन्त्रं चोपपादयेत् । विधानं तस्य वै दत्तं कोटिकोटिगुणोत्तरम् ॥ ५०.१६ ॥

யார் இந்த உபதேசத்தை ரகசியப் பொருளுடன், மந்திரத்துடன் முறையாக நிறுவி/பரப்புகிறாரோ, அவருக்கான இந்த விதானத் தானம் கோடி கோடி மடங்கு உயர்ந்த பலனை அளிக்கும்.

Verse 17

गुरवे सति यस्त्वन्यमाश्रयेत् पूजयेत् कुधीः । स दुर्गतिमवाप्नोति दत्तमस्य च निष्फलम् । प्रयत्नेन गुरौ पूर्वं पश्चादन्यस्य दापयेत् ॥ ५०.१७ ॥

குரு இருக்கும்போது அறிவிலி ஒருவர் வேறொருவரைச் சரணடைந்து அவரை வணங்கினால், அவன் துர்கதியை அடைவான்; அவருக்குக் கொடுத்த தானமும் பயனற்றதாகும். ஆகவே முயற்சியுடன் முதலில் குருவுக்கு, பின்னர் பிறருக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 18

अविद्यो वा सविद्यो वा गुरुरेव जनार्दनः । मार्गस्थो वाप्यमार्गस्थो गुरुरेव परा गतिः ॥ ५०.१८ ॥

குரு கல்வியற்றவராயினும் கல்வியுடையவராயினும், குருவே ஜனார்தனன். அவர் மார்க்கத்தில் இருப்பினும் மார்க்கத்துக்கு அப்பாலிருந்தாலும், குருவே பரம கதி/சரணம்.

Verse 19

प्रतिपद्य गुरुं यस्तु मोहाद् विप्रतिपद्यते । स जन्मकोटि नरके पच्यते पुरुषाधमः ॥ ५०.१९ ॥

குருவை ஏற்றுக்கொண்டு பின்னர் மயக்கத்தால் எதிராக நடப்பவன், அந்தத் தாழ்ந்தவன் கோடி பிறவிகள் நரகத்தில் வேதனைப்படுவான்.

Verse 20

एवं दत्त्वा विधानॆन द्वादश्यां विष्णुमर्च्य च । विप्राणां भोजनं कुर्याद् यथाशक्त्या सदक्षिणम् ॥ ५०.२० ॥

இவ்வாறு விதிப்படி தானம் செய்து, த்வாதசி நாளில் விஷ்ணுவை வழிபட்டு, தன் திறனுக்கேற்ப தக்ஷிணையுடன் பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 21

धरणीव्रतमेतद्धि पुरा कृत्वा प्रजापतिः । प्रजापत्यं तथा लेभे मुक्तिं ब्रह्म च शाश्वतम् ॥ ५०.२१ ॥

ஏனெனில் பழங்காலத்தில் பிரஜாபதி இந்தத் தரணீ-விரதத்தைச் செய்து, பிரஜாபத்ய நிலையைப் பெற்றார்; மேலும் முக்தியும் நித்திய பிரம்மமும் அடைந்தார்.

Verse 22

युवनाश्वोऽपि राजर्षिरनेन विधिना पुरा । मन्धातारं सुतं लेभे परं ब्रह्म च शाश्वतम् ॥ ५०.२२ ॥

முன்னாளில் அரசரிஷி யுவநாஶ்வனும் இதே விதியால் மந்தாதா எனும் மகனைப் பெற்றான்; மேலும் பரம, நித்திய பிரம்மத்தையும் அடைந்தான்.

Verse 23

तथा च हैहयो राजा कृतवीर्यो नराधिपः । कार्त्तवीर्यं सुतं लेभे परं ब्रह्म च शाश्वतम् ॥ ५०.२३ ॥

இவ்வாறு ஹைஹய அரசன் க்ருதவீர்யன், மனிதர்களின் அதிபதி, கார்த்தவீர்யன் எனும் மகனைப் பெற்றான்; மேலும் பரமமும் நித்தியமுமான பிரம்மத்தையும் அடைந்தான்।

Verse 24

शकुन्तला अप्येवमेव तपश्चीर्त्वा महामुने । लेभे शाकुन्तलं पुत्रं दौष्यन्तिं चक्रवर्तिनम् ॥ ५०.२४ ॥

மகாமுனியே! சகுந்தலையும் இதே முறையில் தவம் செய்து, ஷாகுந்தலன் எனும் மகனை—தௌஷ்யந்தி சக்கரவர்த்தியை—பெற்றாள்।

Verse 25

तथा पौराणराजानो वेदोक्ताश्चक्रवर्तिनः । अनेन विधिना प्राप्ताश्चक्रवर्तित्वमुत्तमम् ॥ ५०.२५ ॥

அதேபோல் புராணங்களில் கூறப்படும் அரசர்களும், வேதத்தில் சக்கரவர்த்திகள் எனப் புகழப்பட்டவர்களும், இவ்விதியால் உயர்ந்த சக்கரவர்த்தித் தன்மையை அடைந்தனர்।

Verse 26

धरण्याऽपि पाताले मग्नया चरितं पुरा । व्रतमेतत् ततो नाम्ना धरणीव्रतमुत्तमम् ॥ ५०.२६ ॥

பாதாளத்தில் மூழ்கிய தாரணீ தேவியின் பழம்பெரும் வரலாற்றுடன் தொடர்புடையதே இந்த விரதம்; ஆகவே இது பெயரால் சிறந்த ‘தாரணீ-விரதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 27

समाप्तेऽस्मिन् धरा देवी हरिणा क्रोधरूपिणा । उद्धृता अद्यापि तुष्टेन स्थापिताऽ नौरिवाम्भसि ॥ ५०.२७ ॥

இந்நிகழ்வு நிறைவுற்றபின், கோபரூபம் கொண்ட ஹரி தாரா தேவியை உயர்த்தினார்; திருப்தியடைந்து இன்றும் அவளை நீரில் படகுபோல் நிலைநிறுத்தியுள்ளார்।

Verse 28

धरणीव्रतमेतद्धि कीर्तितं ते मया मुने । य इदं शृणुयाद् भक्त्या यश्च कुर्यान्नरोत्तमः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुसायुज्यमाप्नुयात् ॥ ५०.२८ ॥

முனிவரே, ‘தரணீ-விரதம்’ எனப்படும் இவ்விரதத்தை நான் உமக்கு உரைத்தேன். இதை பக்தியுடன் கேட்பவனும், உயர்ந்த மனிதன் இதை அனுஷ்டிப்பவனும், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு விஷ்ணுவின் சாயுஜ்யத்தை அடைவான்.