Adhyaya 42: Ritual Procedure for the Phālguna Bright-Fortnight Dvādaśī Narasiṃha Worship, with the Narrative of King Vatsa

Verse 1

दुर्वासा उवाच । तद्वत् फाल्गुनमासे तु शुक्लपक्षे तु द्वादशीम् । उपोष्य प्रोक्तविधिना हरिमाराधयेत् सुधीः ॥ ४२.१ ॥

துர்வாசர் கூறினார்—அதேபோல் பால்்குண மாதத்தில் சுக்லபட்சத்தின் த்வாதசியன்று, கூறப்பட்ட விதிப்படி உபவாசம் இருந்து, ஞானி ஹரியை ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 2

नरसिंहाय पादौ तु गोविन्दायेत्युरू तथा । कटिं विश्वभुजे पूज्य अनिरुद्धेत्युरस्तथा ॥ ४२.२ ॥

பாதங்களை ‘நரசிம்ஹாய’ என அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; தொடைகளை ‘கோவிந்தாய’ மந்திரத்தால். இடுப்பை ‘விஷ்வபுஜ’ எனப் போற்றி, மார்பை ‘அநிருத்த’ எனப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 3

कण्ठं तु शितिकण्ठाय पिङ्गकेशाय वै शिरः । असुरध्वंसनायेति चक्रं तोयात्मने तथा । शङ्खमित्येव सम्पूज्य गन्धपुष्पफलैस्तथा ॥ ४२.३ ॥

கழுத்தை ‘ஷிதிகண்டாய’ எனப் பூஜிக்க வேண்டும்; தலையை ‘பிங்ககேசாய’ என. சக்கரத்தை ‘அசுரத்வம்ஸனாய’ மந்திரத்தால், சங்கையை ‘தோயாத்மனே’ மந்திரத்தால்—நறுமணம், மலர், கனிகளால் முறையாகப் போற்ற வேண்டும்।

Verse 4

तदग्रे घटमादाय सितवस्त्रयुगान्वितम् । तस्योपरि नृसिंहं तु सौवर्णं ताम्रभाजने । सौवर्णशक्तितः कृत्वा दारुवंशमयेऽपि वा ॥ ४२.४ ॥

பின்னர் அதன் முன் வெண்வஸ்திர ஜோடியுடன் கூடிய நீர்க்குடத்தை எடுத்து, அதன் மேல் செம்புப் பாத்திரத்தில் பொன்னான நரசிம்ம மூர்த்தியை நிறுவ வேண்டும்; இயன்றால் பொன்னால், இயலாவிடில் மரம் அல்லது மூங்கிலால் செய்யலாம்।

Verse 5

रत्नगर्भघटे स्थाप्य तं संपूज्य च मानवः । द्वादश्यां वेदविदुषे ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥ ४२.५ ॥

ரத்தினங்கள் நிறைந்த குடத்தில் அதனை நிறுவி, முறையாகப் பூஜித்து, த்வாதசி நாளில் வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு அதனை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 6

एवं कृते फलं प्राप्तं यत् पुरा पार्थिवेन तु । तस्याहं संप्रवक्ष्यामि वत्सनाम्ना महामुने ॥ ४२.६ ॥

இவ்விதமாகச் செய்தபோது முன்பு ஒரு அரசன் பெற்ற பலன் எதுவோ, அதனை ‘வத்ஸ’ என்ற பெயருடன், ஓ மகாமுனியே, நான் இப்போது முழுமையாக விளக்குகிறேன்।

Verse 7

आसीत् किम्पुरुषे वर्षे राजा परमधार्मिकः । भारत इति च विख्यातस्तस्य वत्सः सुतोऽभवत् ॥ ४२.७ ॥

கிம்புருஷ-வர்ஷத்தில் மிகுந்த தர்மநெறியுடைய ‘பாரத’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவனுக்கு ‘வத்ஸ’ என்ற மகன் பிறந்தான்।

Verse 8

स शत्रुभिर्जितः सङ्ख्ये हृतकोशो द्विपादवान् । वनं प्रायात् सपत्नीको वसिष्ठस्याश्रमेऽवसत् ॥ ४२.८ ॥

போரில் பகைவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, பொக்கிஷம் பறிக்கப்பட்டாலும் அவனிடம் யானைகள் இருந்தன; அவன் மனைவியுடன் காட்டிற்குச் சென்று வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில் தங்கினான்।

Verse 9

कालेन गच्छता सोऽथ वसिष्ठेन महर्षिणा । किं कार्यमिति स प्रोक्तो वसस्यास्मिन् महाश्रमे ॥ ४२.९ ॥

காலம் சென்றபின், வசுவின் இந்த மகா ஆசிரமத்தில் மகரிஷி வசிஷ்டர் அவனை நோக்கி— “இங்கு வந்த நோக்கம் என்ன? செய்ய வேண்டியது யாது?” என்று கேட்டார்.

Verse 10

राजोवाच । भगवन् हृतकोशोऽहं हृतराज्यो विशेषतः । शत्रुभिर्हतसंकल्पो भवन्तं शरणं गतः । उपदेशप्रदानेन प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ४२.१० ॥

அரசன் கூறினான்— பகவனே, என் கோசம் (செல்வக் களஞ்சியம்) பறிக்கப்பட்டது; மேலும் என் அரசாட்சியும் குறிப்பாக பறிக்கப்பட்டது. பகைவர்கள் என் தீர்மானத்தைச் சிதைத்தனர்; நான் உமது சரணடைந்தேன். உபதேசம் அளித்து அருள் புரிவீராக.

Verse 11

एवमुक्तो वसिष्ठस्तु तस्येमां द्वादशीं मुने । विधिना प्रत्युवाचाथ सोऽपि सर्वं तथा अकरोत् ॥ ४२.११ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, வசிஷ்டர் இந்த த்வாதசி விரதத்தை முறையோடு விளக்கி பதிலளித்தார்; அவனும் அனைத்தையும் அதேபடி முறையாகச் செய்தான்.

Verse 12

तस्य व्रतान्ते भगवान्नारसिंहस्तुतोष ह । चक्रं प्रादाच्च शत्रूणां विध्वंसनकरं परम् ॥ ४२.१२ ॥

அவன் விரதத்தின் முடிவில் பகவான் நரசிம்மர் திருப்தியடைந்தார்; பகைவர்களை அழிக்க வல்ல உத்தமச் சக்கரத்தை அவனுக்கு அருளினார்.

Verse 13

तेनास्त्रेण स्वकं राज्यं जितवान् स नृपोत्तमः । राज्ये स्थित्वाऽश्वमेधानां सहस्रमकरोद्विभुः । अन्ते च विष्णुलोकाख्यं पदमाप च सत्तम ॥ ४२.१३ ॥

அந்த ஆயுதத்தால் அந்தச் சிறந்த அரசன் தன் அரசை வென்று உறுதிப்படுத்தினான். அரசில் நிலைபெற்று அந்த வல்லவன் ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களைச் செய்தான்; இறுதியில் அந்த உத்தமன் ‘விஷ்ணுலோகம்’ எனப்படும் பதவியை அடைந்தான்.

Verse 14

एषा धन्या पापहरा द्वादशी भवतो मुने । कथिता या प्रयत्नेन श्रुत्वा कुरु यथेप्सितम् ॥ ४२.१४ ॥

ஓ முனிவரே! பாபநாசினியான இந்தப் புண்ணிய த்வாதசியை உமக்கு முயற்சியுடன் விளக்கியேன்; இதைக் கேட்டு உமக்கு விருப்பமானபடி நடந்து கொள்க.