Adhyaya 41: Rite of the Varāha Dvādaśī Vow and an Exemplary Narrative on Expiation for Brahmin-Slaying

Verse 1

दुर्वासा उवाच । एवं माघे सिते पक्षे द्वादशीं धरणीभृतः । वराहस्य शृणुष्वाद्यां मुने परमधार्मिक ॥ ४१.१ ॥

துர்வாசர் கூறினார்—ஓ பரமதார்மிக முனிவரே! மாக மாதத்தின் சுக்லபக்ஷத்தில், பூமியைத் தாங்கிய வராஹனின் த்வாதசி விரதத்தின் வரலாற்றை இன்று கேளுங்கள்.

Verse 2

प्रागुक्तेन विधानेन सङ्कल्पस्नानमेव च । कृत्वा देवं समभ्यर्च्य एकादश्यां विचक्षणः ॥ ४१.२ ॥

முன்னர் கூறிய விதிப்படி சங்கல்ப ஸ்நானம் செய்து, தேவனை முறையாக ஆராதித்து, விவேகமுள்ள சாதகர் ஏகாதசி நாளில் இதனைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 3

धूपनैवेद्यगन्धैश्चार्चयित्वाऽच्युतं नरः । पश्चात्तस्याग्रतः कुम्भं जलपूर्णं तु विन्यसेत् ॥ ४१.३ ॥

தூபம், நைவேத்யம், நறுமணப் பொருட்களால் அச்யுதனை ஆராதித்து, பின்னர் அவரின் முன் நீரால் நிரம்பிய கும்பத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 4

ॐ वाराहायेति पादौ तु माधवायेति वै कटिम् । क्षेत्रज्ञायेति जठरं विश्वरूपेत्युरो हरेः ॥ ४१.४ ॥

‘ஓம் வாராஹாய’ என்று பாதங்களில், ‘மாதவாய’ என்று இடுப்பில், ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞாய’ என்று வயிற்றில், ‘விஷ்வரூப’ என்று ஹரியின் மார்பில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 5

सर्वज्ञायेति कण्ठं तु प्रजानां पतये शिरः । प्रद्युम्नायेति च भुजौ दिव्यास्त्राय सुदर्शनम् । अमृतोद्भवाय शङ्खं तु एष देवर्चने विधिः ॥ ४१.५ ॥

‘ஸர்வஜ்ஞாய’ என்று கழுத்தில், ‘ப்ரஜானாம் பதயே’ என்று தலையில், ‘ப்ரத்யும்நாய’ என்று கைகளில்; தெய்வ ஆயுதமான ஸுதர்ஷனச் சக்கரத்தில், மேலும் ‘அம்ருதோத்பவாய’ என்று சங்கில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இதுவே தேவார்ச்சன விதி.

Verse 6

एवमभ्यर्च्य मेधावी तस्मिन्कुम्भे तु विन्यसेत् । सौवर्णं रौप्यताम्रं वा पात्रं विभवशक्तितः ॥ ४१.६ ॥

இவ்வாறு ஆராதித்த பின், அறிவுடைய சாதகர் அந்தக் கும்பத்தில் தன் வசதிக்கேற்ப பொன், வெள்ளி அல்லது செம்புப் பாத்திரத்தை வைக்க வேண்டும்।

Verse 7

सर्वबीजैस्तु सम्पूर्णं स्थापयित्वा विचक्षणः । तत्र शक्त्या तु सौवर्णं वाराहं कारयेद्बुधः ॥ ४१.७ ॥

அனைத்து விதைகளுடனும் முறையை முழுமையாக நிறுவிய பின், விவேகி தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பொன்னாலான வராஹ மூர்த்தியைச் செய்யவைக்க வேண்டும்।

Verse 8

दंष्ट्राग्रेणोद्धृतां पृथ्वीं सपर्वतवनद्रुमाम् । माधवं मधुहन्तारं वाराहं रूपमास्थितम् ॥ ४१.८ ॥

தன் தந்தத்தின் முனையில் மலைகள், காடுகள், மரங்களுடன் கூடிய பூமியை உயர்த்தி, மதுவை வதைத்த மாதவன் வராஹ ரூபத்தை ஏற்றான்।

Verse 9

सर्वबीजभृते पात्रे रत्नगर्भं घटोपरि । स्थापयेत् परमं देवं जातरूपमयं हरिम् ॥ ४१.९ ॥

அனைத்து விதைகளும் உள்ள பாத்திரத்தின் மீது, கலசத்தின் மேல் ரத்னகர்பத்தை வைத்து, பொன்னாலான பரமதேவன் ஹரியை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 10

सितवस्त्रयुगच्छन्नं ताम्रपात्रं तु वै मुने । स्थाप्यार्च्चयेद्गन्धपुष्पैर्नैवेद्यैर्विविधैः शुभैः ॥ ४१.१० ॥

முனிவரே, இரண்டு வெள்ளை ஆடைகளால் மூடப்பட்ட செம்புப் பாத்திரத்தை நிறுவி, நறுமணப் பொருட்கள், மலர்கள், பலவகை சுப நைவேத்யங்களால் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

पुष्पमण्डलिकां कृत्वा जागरं तत्र कारयेत् । प्रादुर्भावान् हरेस्तत्र वाचयेद् भावयेद् बुधः ॥ ४१.११ ॥

மலர் மண்டலத்தை அமைத்து அங்கே ஜாகரணம் நடத்த வேண்டும்; அங்கே ஹரியின் பிராதுர்பாவங்களை வாசிக்கச் செய்து, விவேகி அவற்றை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 12

एवं सन्नियमस्यान्तं प्रभाते उदिते रवौ । शुचिः स्नात्वा हरिं पूज्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥ ४१.१२ ॥

இவ்வாறு சூரியன் உதித்த விடியற்காலையில் நியமத்தை நிறைவு செய்ய வேண்டும். தூய்மையுடன் நீராடி ஹரியைப் பூஜித்து பிராமணருக்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

वेदवेदाङ्गविदुषे साधुवृत्ताय धीमते । विष्णुभक्ताय विप्रर्षे विशेषेण प्रदापयेत् ॥ ४१.१३ ॥

வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த, நல்லொழுக்கமுடைய, ஞானமிக்க, விஷ்ணுபக்தியான பிராமண ரிஷிக்கே சிறப்பாக தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 14

देवं सकुम्भं तं दत्त्वा हरिं वाराहरूपिणम् । ब्राह्मणाय भवेद्यद्धि फलं तन्मे निशामय ॥ ४१.१४ ॥

வராஹரூபம் கொண்ட ஹரியை அந்த தேவனை கும்பத்துடன் பிராமணருக்கு அளித்தால் உண்டாகும் பலனை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 15

इह जन्मनि सौभाग्यं श्रीः कान्तिस्तुष्टिरेव च । दरिद्रो वित्तवान् सद्यः अपुत्रो लभते सुतम् । अलक्ष्मीर् नश्यते सद्यो लक्ष्मीः संविशते क्षणात् ॥ ४१.१५ ॥

இந்தப் பிறவியிலேயே நற்பேறு—ஸ்ரீ, காந்தி, திருப்தி—உண்டாகும். ஏழை உடனே செல்வனாகிறான்; மகன் இல்லாதவன் மகனைப் பெறுகிறான். அலட்சுமி உடனே அழிந்து, லட்சுமி கணத்தில் புகுகின்றாள்.

Verse 16

इह जन्मनि सौभाग्यं परलोके निशामय । अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् ॥ ४१.१६ ॥

இந்தப் பிறவியிலும் நற்பேறு; மறுபிறவியிலும் கூட—கேள். இவ்விஷயத்தில் பழங்கால வரலாறு, புராதன மரபுக் கதையை (நான் கூறுகிறேன்).

Verse 17

इह लोकेऽभवद् राजा वीरधन्वेति विश्रुतः । स कदाचिद् वनं प्रायान् मृगहेतोः परंतपः ॥ ४१.१७ ॥

இவ்வுலகில் வீரதன்வன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு அரசன் இருந்தான். அந்தப் பரந்தபன் ஒருமுறை மிருகவேட்டைக்காக வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 18

व्यापादयन् मृगगणान् तत्रार्षिवनमध्यगः । जघान मृगरूपान् सोऽज्ञानतो ब्राह्मणान् नृपः ॥ ४१.१८ ॥

மான் கூட்டங்களை வேட்டையாடிக்கொண்டே அவர் முனிவர்களின் வனத்தின் நடுவில் நுழைந்தான். அங்கே அரசன் அறியாமையால் மான் வடிவில் இருந்த பிராமணர்களை கொன்றான்.

Verse 19

भ्रातरस्तत्र पञ्चाशन्मृगरूपेण संस्थिताः । संवर्तस्य सुता ब्रह्मन् वेदाध्ययनतत्पराः ॥ ४१.१९ ॥

அங்கே ஐம்பது சகோதரர்கள் மான் வடிவில் நிலைத்திருந்தனர். ஓ பிராமணரே, அவர்கள் சம்வர்த்தரின் புதல்வர்கள்; வேதப் பயில்வில் ஈடுபட்டவர்கள்.

Verse 20

सत्यतपा उवाच । कारणं किं समाश्रित्य ते चक्रुर्मृगरूपताम् । एतन्मे कौतुकं ब्रह्मन् प्रणतस्य प्रसीद मे ॥ ४१.२० ॥

சத்தியதபா கூறினாள்—எந்த காரணத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு அவர்கள் மான் வடிவத்தை எடுத்தனர்? ஓ பிராமணரே, இது என் ஆவல்; நான் வணங்குகிறேன், அருள்புரியுங்கள்.

Verse 21

दुर्वासा उवाच । ते कदाचिद्वनं याता दृष्ट्वा हरिणपोतकान् । जातमात्रान् स्वमात्रा तु विहीनान् दृश्य सत्तम । एकैकं जगृहुस्ते हि ते मृताः स्कन्धसंस्थिताः ॥ ४१.२१ ॥

துர்வாசர் கூறினார்—அவர்கள் ஒருமுறை வனத்திற்குச் சென்றனர். ஓ சிறந்தவரே, அங்கே தாயற்ற புதிதாகப் பிறந்த மான் குட்டிகளைப் பார்த்து ஒன்றொன்றாகத் தூக்கினர்; அவை அவர்களின் தோள்களில் இருந்தபடியே இறந்தன.

Verse 22

ततस्ते दुःखिताः सर्वे ययुः पितरमन्तिकम् । ऊचुश्च वचनं छेदं मृगहिंसामृते मुने ॥ ४१.२२ ॥

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் துயருற்றவர்களாய் தந்தையின் அருகே சென்று, முனிவரிடம் ‘வெட்டுதல் மற்றும் மிருகஹிம்சை ஆகியவற்றிலிருந்து நாம் விலகுகிறோம்’ என்று சொன்னார்கள்.

Verse 23

ऋषिपुत्रका ऊचुः । जातमात्रा मृगाः पञ्च अस्माभिर्निहता मुने । अकामतस्ततोऽस्माकं प्रायश्चित्तं विधीयताम् ॥ ४१.२३ ॥

ரிஷிகளின் புதல்வர்கள் கூறினர்—முனிவரே! புதிதாகப் பிறந்த ஐந்து மான்களை நாங்கள் கொன்றுவிட்டோம். இது அறியாமையால் நடந்தது; ஆகவே எங்களுக்கு பிராயச்சித்தம் விதியுங்கள்.

Verse 24

संवर्त्त उवाच । मत्पिता हिंसकस्त्वासीदहं तस्माद्विशेषतः । भवन्तः पापकर्माणः संजाताः मम पुत्रकाः ॥ ४१.२४ ॥

சம்வர்த்தர் கூறினார்—என் தந்தை வன்முறையாளர்; அதனால் நானும் குறிப்பாக அப்படியே ஆனேன். ஆகவே நீங்கள் என் புதல்வர்கள் பாவகர்மம் செய்பவர்களாகப் பிறந்தீர்கள்.

Verse 25

इदानीं मृगचर्माणि परिधाय यतव्रताः । चरघ्वं पञ्चवर्षाणि ततः शुद्धा भविष्यथ ॥ ४१.२५ ॥

இப்போது மான் தோலை அணிந்து, கட்டுப்பாட்டான விரதங்களைப் பின்பற்றி ஐந்து ஆண்டுகள் வாழுங்கள்; அதன் பின் நீங்கள் தூய்மையடைவீர்கள்.

Verse 26

एवमुक्तास्तु ते पुत्रा मृगचर्मोपवीतिनः । वनं विविशुरव्यग्रा जपन्तो ब्रह्म शाश्वतम् ॥ ४१.२६ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், அந்த புதல்வர்கள் மான் தோலை உபவீதம் போல அணிந்து, மனம் கலங்காமல் காட்டில் நுழைந்து, நித்திய பிரம்மத்தை இடையறாது ஜபித்தனர்.

Verse 27

तथा वर्षे व्यतिक्रान्ते वीरधन्वा महीपतिः । तत्राजगाम यस्मिंस्ते चरन्ति मृगरूपिणः ॥ ४१.२७ ॥

பின்னர் ஒரு ஆண்டு கடந்தபின், மான் வடிவம் ஏற்று அலைந்துகொண்டிருந்த அவர்கள் இருந்த இடத்திற்கே வீரதன்வா மன்னன் வந்தான்।

Verse 28

ते चाप्येकतरॊर्मूले मृगचर्मोपवीतिनः । जपन्तः संस्थितास्ते हि राज्ञा दृष्ट्वा मृगा इति । मत्वा विद्धास्तु युगपन्मृतास्ते ब्रह्मवादिनः ॥ ४१.२८ ॥

அவர்களும் ஒரு மரத்தின் அடியில் மான் தோலை அணிந்து ஜபத்தில் நிலைத்திருந்தனர். மன்னன் அவர்களைப் பார்த்து ‘இவர்கள் மான்கள்’ என எண்ணி ஒரே நேரத்தில் அம்பெய்தான்; அந்தப் பிரம்மவாதிகள் அனைவரும் ஒன்றாக உயிர்நீத்தனர்।

Verse 29

तान् दृष्ट्वा तु मृतान् राजा ब्राह्मणान् संहितव्रतान् । भयेन वेपमानस्तु देवराताश्रमं ययौ । तत्रापृच्छद् ब्रह्मवध्याः ममायाता महामुने ॥ ४१.२९ ॥

ஒழுக்கவிரதம் காத்த அந்தப் பிராமணர்கள் இறந்ததைப் பார்த்த மன்னன் அச்சத்தால் நடுங்கி தேவராதரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். அங்கே, “மகாமுனியே, என்மேல் பிரம்மஹத்தி பாவம் வந்ததோ?” என்று கேட்டான்।

Verse 30

अमूल्य तद्वधं वृत्तं कथयित्वा नराधिपः । भृशं शोकपरीतात्मा रुरोद भृशदुःखितः ॥ ४१.३० ॥

ஓ அமூல்யா! அந்தக் கொலையின் நிகழ்வை விவரித்த பின், துயரால் மூழ்கிய மனத்துடன் மன்னன் மிகுந்த வேதனையில் அழுதான்।

Verse 31

स ऋषिर्देवरातस्तु रुदन्तं नृपसत्तमम् । उवाच मा भैर्नृपतेऽपनेष्यामि पातकम् ॥ ४१.३१ ॥

அப்போது முனிவர் தேவராதர், அழுதுகொண்டிருந்த அரசர்களில் சிறந்தவனிடம் கூறினார்—“அரசே, அஞ்சாதே; உன் பாவத்தை நான் நீக்குவேன்।”

Verse 32

पाताले सुतलाख्ये च यथा धात्री निमज्जती । उद्धृता देवदेवेन विष्णुना क्रोडमूर्त्तिना ॥ ४१.३२ ॥

தாத்ரீ எனும் பூமி பாதாளத்தின் சுதல எனப்படும் உலகில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தபோது, தேவர்களின் தேவனான விஷ்ணு வராகமூர்த்தியாக இருந்து அவளை உயர்த்தி மீட்டார்।

Verse 33

तद्वद् भवन्तं राजेन्द्र ब्रह्मवध्यापरिप्लुतम् । उद्धरिष्यति देवोऽसौ स्वयमेव जनार्दनः ॥ ४१.३३ ॥

அதேபோல், அரசர்களின் தலைவனே, பிராமணவதப் பாவக் குற்றத்தால் மூழ்கிய உன்னை அந்தத் தேவன் ஜனார்தனன் தானே மீட்பான்।

Verse 34

एवमुक्तस्ततो राजा हर्षितो वाक्यमब्रवीत् । कतरेण प्रकारेण स मे देवः प्रसीदति । प्रसन्ने चाशुभं सर्वं येन नश्यति सत्तम ॥ ४१.३४ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அரசன் மகிழ்ந்து சொன்னான்—உத்தமரே, எந்த முறையால் அந்தத் தேவன் என்மேல் அருள்புரிவான்? அவர் प्रसன்னனானால் எதனால் எல்லா அசுபமும் அழிகிறது?

Verse 35

दुर्वासा उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तेन देवरात इमं व्रतम् । आचख्यौ सोऽपि तं कृत्वा भुक्त्वा भोगान्सुपुष्कलान् ॥ ४१.३५ ॥

துர்வாசர் கூறினார்—அவன் இவ்வாறு கேட்டபோது முனிவர் தேவராதர் இந்த விரதத்தை விளக்கினார்; அவனும் அதைச் செய்து மிகுந்த வளமான போகங்களை அனுபவித்தான்।

Verse 36

मृत्युकाले मुनिश्रेष्ठ सौवर्णेन विराजता । विमानेनागमत् स्वर्गमिन्द्रलोकं स पार्थिवः ॥ ४१.३६ ॥

முனிவர்களில் சிறந்தவரே, மரண நேரத்தில் அந்த அரசன் பொன்னொளி வீசும் விமானத்தில் ஏறி, ஸ்வர்க்கமான இந்திரலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 37

तस्येन्द्रस्त्वर्घ्यमादाय प्रत्युत्थानेन निर्ययौ । आयान्तमिन्द्रं दृष्ट्वा तु तमूचुर्विष्णुकिङ्कराः । न द्रष्टव्यो देवराजस्त्वद्धीनस्तपसा इति ॥ ४१.३७ ॥

அப்போது இந்திரன் அர்க்யத்தை எடுத்துக்கொண்டு மரியாதையுடன் வரவேற்க வெளியே சென்றான். ஆனால் வருகிற இந்திரனைப் பார்த்த விஷ்ணுவின் கிங்கரர்கள், “தேவராஜனுக்கு தரிசனம் அளிக்க வேண்டாம்; தவத்தின் வலிமையால் அவன் உமது அதிகாரத்திற்குள் உள்ளவன்” என்றனர்.

Verse 38

एवं सर्वे लोकपालाः निर्ययुस्तस्य तेजसा । प्रत्याख्याताश्च तैर्विष्णुकिंकरैर्हीनकर्मणः । एवं स सत्यलोकान्तं गतो राजा महामुने ॥ ४१.३८ ॥

இவ்வாறு அவன் ஒளிவீச்சால் அடக்கப்பட்டு எல்லா லோகபாலர்களும் பின்வாங்கினர். விஷ்ணுவின் கிங்கரர்கள் இழிந்த செயல்கள் செய்தவனை நிராகரித்தனர். இப்படி, ஓ மகாமுனியே, அந்த அரசன் சத்தியலோகத்தின் எல்லை வரை சென்றான்.

Verse 39

अपुनर्मारके लोके दाहप्रलयवर्ज्जिते । अद्यापि तिष्ठते देवैः स्तूयमानो महानृपः । प्रसन्ने यज्ञपुरुषे किं चित्रं येन तद्भवेत् ॥ ४१.३९ ॥

மீண்டும் மரணம் இல்லாத, தீயால் நிகழும் பிரளயமின்றி உள்ள அந்த உலகில், அந்த மகாராஜன் இன்றும் தேவர்களால் புகழப்பட்டவனாகத் தங்கியிருக்கிறான். யஜ்ஞபுருஷன் அருள்புரிந்தால், இது நிகழ்வதில் வியப்பு என்ன?

Verse 40

इह जन्मनि सौभाग्यमायुरारोग्यसंपदः । एकैका विधिनोपास्ता ददात्यमृतमुत्तमम् ॥ ४१.४० ॥

இவ்வாழ்விலேயே (இந்த அனுஷ்டானம்) நல்வாழ்வு, நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம் ஆகியவற்றை அளிக்கிறது. ஒவ்வொரு சாதனையும் விதிப்படி செய்யப்படின், உயர்ந்த ‘அமிர்தம்’—அதாவது பரம பயன்—அளிக்கும்.

Verse 41

किं पुनर्वर्षसंपूर्णे स ददाति स्वकं पदम् । नारायणश्चतुर्मूर्तिः परार्ध्यं च न संशयः ॥ ४१.४१ ॥

மேலும் ஒரு ஆண்டு நிறைவுற்றால், அவர் தமது சொந்த பரமபதத்தையே அளிக்கிறார். நான்கு ரூபங்களாக விளங்கும் நாராயணன் மிக உயர்ந்த அரிய பயனை அளிப்பான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 42

यथैवोद्धृतवान् वेदान् मत्स्यरूपेण केशवः । क्षीराम्बुधौ मथ्यमाने मन्दरं धृतवान् प्रभुः । तद्वच्च कूर्मरूपाख्या द्वितीया पश्य वैष्णवी ॥ ४१.४२ ॥

கேசவன் மீன்-வடிவில் வேதங்களை மீட்டதுபோலவும், பாற்கடல் கடையப்படும் போது ஆண்டவன் மந்தரமலையைத் தாங்கியதுபோலவும்—அவ்வாறே, ஓ வைஷ்ணவீ, ஆமை-வடிவம் எனப் புகழப்படும் இரண்டாம் அவதாரத்தைப் பார்।

Verse 43

यथा रसातलात् क्ष्मां च धृतवान् पुरुषोत्तमः । वराहरूपी तद्वच्च तृतीया पश्य वैष्णवी ॥ ४१.४३ ॥

புருஷோத்தமன் வராக-வடிவம் கொண்டு ரசாதலத்திலிருந்து பூமியை உயர்த்தியதுபோல—அவ்வாறே, ஓ வைஷ்ணவீ, மூன்றாம் அவதார-பிரகடனத்தைப் பார்।