Adhyaya 31: The Manifestation of Viṣṇu’s Form for Cosmic Governance (the Vaiṣṇava Creation Narrative)
Vaiṣṇava-sarga-prādurbhāvaḥ (Manu-nāma-nimittaṃ Viṣṇoḥ mūrtidhāraṇam)
Cosmogony & Theological-Philosophical Discourse
இந்த அதிகாரத்தில் வராஹ பகவான் ப்ருதிவியிடம் உபதேசமாக வைஷ்ணவ-ஸர்கம் எதற்காக வெளிப்படுகிறது என்பதை விளக்குகிறார். மகாதபா கூறுவதாவது—நாராயணன் படைப்பு மற்றும் பரிபாலனத்தை சிந்திக்கையில், உடல் தாங்குதல் இன்றி கர்மகாண்டம்/யாகாதி செயல்கள் நடைபெறாது என உணர்ந்து, ஒரே நிர்வாக மூர்த்தியை வெளிப்படுத்தினார். அந்த ரூபத்தில் மூன்று உலகங்களும் அவரது தேகத்தில் அடங்கியதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது; ஆதிப் வரம் நினைவுகூரப்பட்டு மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுவதால் விஷ்ணுவின் சர்வஞ்ஞத்துவமும் ஜகத்-நியமனப் பணியும் நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் பகவான் யோகநித்ரையில் பிரவேசிக்கிறார்; அவரிடமிருந்து தாமரை-ரचना தோன்றி, அதில் ஏழு தீவுகளுடைய பூமி, கடல்கள், காடுகள், பாதாளம், நடுவில் மேரு, மேலும் அதிலேயே பிரம்மா தோன்றுதல் கூறப்படுகிறது. சங்கம், கட்கம், சக்கரம், கதா, ஸ்ரீவத்ஸம், கௌஸ்துபம், லக்ஷ்மீ-சின்னங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன; த்வாதசி விரதம் தாரகமெனப் போற்றப்படுகிறது; இறுதியில் இந்த வைஷ்ணவ படைப்புக் கதையைச் செவிமடுத்தால் புண்ணியம் எனும் பலश्रுதி கூறி, ப்ருதிவி சமநிலை காப்பும் உலக ஒழுங்கும் தொடர்புடையது என உணர்த்துகிறது.
Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 31
Verse 1
महातपा उवाच । मनोर् नाम मनुत्वं च यदेतत् पठ्यते किल । प्रयोजनवशाद् विष्णुरसावेव तु मूर्त्तिमान् ॥ ३१.१ ॥
மஹாதபா கூறினார்— ‘மனுவின் பெயர்’ என்றும் ‘மனுத்துவம்’ என்றும் பாடப்படுவது, உண்மையில் அதே விஷ்ணுவே; குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்கேற்ப அவர் மூர்த்திமானாக வெளிப்படுகிறார்।
Verse 2
योऽसौ नारायणो देवः परात्परतरॊ नृप । तस्य चिन्ता समुत्पन्ना सृष्टिं प्रति नरोत्तम ॥ ३१.२ ॥
அரசே! பராத்பரனான அந்த நாராயண தேவனுக்கு, நரோத்தமனான அவருக்கு, படைப்பை நோக்கிய ஒரு சங்கல்பம் தோன்றியது।
Verse 3
सृष्टा चेयं मया सृष्टिः पालनिया मयैव ह । कर्मकाण्डं त्वमूर्त्तेन कर्तुं नैवेह शक्यते । तस्मान्मूर्त्तिं सृजाम्येकां यया पाल्यमिदं जगत् ॥ ३१.३ ॥
‘இந்தப் படைப்பு என்னாலே படைக்கப்பட்டது; இதை காக்க வேண்டியதும் நானே. ஆனால் உருவமற்ற நிலையில் இங்கு கர்மகாண்டத்தை நடத்த இயலாது. ஆகவே, இந்த உலகம் ஆளப்பட்டு காக்கப்படுவதற்காக நான் ஒரு மூர்த்தியை உருவாக்குகிறேன்.’
Verse 4
एवं चिन्तयतस्तस्य सत्याभिध्यायिनो नृप । प्राक्सृष्टिजातं राजन् वै मूर्त्तिमत् तत्पुरो बभौ ॥ ३१.४ ॥
அரசே! சத்தியசங்கல்பம் உடைய அவர் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், ஆதிசிருஷ்டியிலிருந்து தோன்றிய ஒரு மூர்த்திமான வடிவு அவர்முன் வெளிப்பட்டது।
Verse 5
पुरोभूते ततस्तस्मिन् देवो नारायणः स्वयम् । प्रविशन्तं ददर्शाथ त्रैलोक्यं तस्य देहतः ॥ ३१.५ ॥
அப்பிரகடனம் முன்னே வந்தபோது, தாமே தேவன் நாராயணன் அதில் பிரவேசிப்பதை காணப்பட்டது; அவருடைய தேகத்திலிருந்து மும்முலகமும் வெளிப்பட்டது।
Verse 6
ततः सस्मार भगवान् वरदानं पुरातनम् । वागादीनां ततस्तुष्टः प्रादात् तस्य पुनर्वरम् ॥ ३१.६ ॥
அப்போது பகவான் பழைய வரப்பிரதானத்தை நினைத்தார்; வாக்கு முதலியவற்றால் திருப்தியடைந்து அவனுக்கு மீண்டும் ஒரு வரம் அளித்தார்।
Verse 7
सर्वज्ञः सर्वकर्त्ता त्वं सर्वलोकनमस्कृतः । त्रैलोक्यविघ्ननाशाच्च त्वं भव विष्णुः सनातनः ॥ ३१.७ ॥
நீ அனைத்தையும் அறிந்தவன், அனைத்தையும் செய்பவன், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவன். மும்முலகத் தடைகளை நீக்குவதற்காக நீ சனாதன விஷ்ணுவாக விளங்குவாயாக।
Verse 8
देवानां सर्वदा कार्यं कर्त्तव्यं ब्रह्मणस्तथा । सर्वज्ञत्वं च भवतु तव देव न संशयः ॥ ३१.८ ॥
தேவர்களின் கடமை எப்போதும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்; அதுபோல பிரம்மாவின் கடமையும். ஓ தேவா, உனக்கு அனைத்தறிவு உண்டாகுக—இதில் ஐயமில்லை।
Verse 9
एवमुक्त्वा ततो देवः प्रकृतिस्थो बभूव ह । विष्णुरप्यधुना पूर्वां बुद्धिं सस्मार च प्रभुः ॥ ३१.९ ॥
இவ்வாறு கூறி அந்த தேவன் பிரக்ருதி நிலையிலே நிலைத்தான். இப்போது ஆண்டவன் விஷ்ணுவும் முன்பிருந்த புத்தியை நினைவு கூர்ந்தான்।
Verse 10
तदा सञ्चिन्त्य भगवान् योगनिद्रां महातपाः । तस्यां संस्थाप्य भगवानिन्द्रियार्थोद्भवाः प्रजाः । ध्यात्वा परेण रूपेण ततः सुष्वाप वै प्रभुः ॥ ३१.१० ॥
அப்போது மகாதபஸ்வியான பகவான் யோகநித்ரையைச் சிந்தித்தார். அந்த நிலையிலே இந்திரியவிஷயங்களிலிருந்து தோன்றிய பிரஜைகளை நிறுவி, பரம ரூபத்தைத் தியானித்து, ஆண்டவன் உண்மையிலே நித்திரையில் புகுந்தான்.
Verse 11
तस्य सुप्तस्य जठरान्महत्पद्मं विविसृष्टम् । सप्तद्वीपवती पृथ्वी ससमुद्रा सकानना ॥ ३१.११ ॥
அவர் நித்திரையில் இருந்தபோது அவரது வயிற்றிலிருந்து ஒரு மாபெரும் தாமரை வெளிப்பட்டது; மேலும் ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட பூமி, கடல்களும் காடுகளும் உடன் தோன்றியது.
Verse 12
तस्य रूपस्य विस्तारं पातालं नालसंस्थितम् । कर्णिकायां तथा मेरुस्तन्मध्ये ब्रह्मणो भवः ॥ ३१.१२ ॥
அந்த ரூபத்தின் விரிவில் பாதாளம் தாமரைத்தண்டில் அமைந்துள்ளது; கர்ணிகையில் மேரு உள்ளது. அதன் நடுவில் பிரம்மாவின் தோற்றத்திற்கான ஆதாரம் இருக்கிறது.
Verse 13
एवं दृष्ट्वा परं तस्य शरीरस्य तु सम्भवम् । मुमुचे तच्छरीरस्थो वायुर् वायुं समं सृजत् ॥ ३१.१३ ॥
இவ்வாறு அந்த உடலின் மேலும் தோற்றத்தைப் பார்த்தபின், அந்த உடலுக்குள் இருந்த வாயு விடுபட்டது; அது தன்னுடன் சமமான வாயுவை உருவாக்கியது.
Verse 14
अविद्याविजयं चेमं शङ्खरूपेण धारय । अज्ञानच्छेदनार्थाय खङ्गं तेऽस्तु सदा करे ॥ ३१.१४ ॥
இந்த அவித்யா-வெற்றியை சங்க ரூபமாகத் தாங்கு; அஞ்ஞானத்தை வெட்டுவதற்காக உன் கையில் எப்போதும் வாள் இருக்கட்டும்.
Verse 15
कालचक्रमिमं घोरं चक्रं त्वं धारयाच्युत । अधर्मगजघातार्थं गदां धारय केशव ॥ ३१.१५ ॥
ஹே அச்யுதா, இந்தக் கடுமையான காலச்சக்கரம்—சுதர்சனச் சக்கரத்தை—நீ தரித்தருள்வாயாக. ஹே கேசவா, அதர்மமெனும் யானையை வீழ்த்துவதற்காக கதையைத் தரித்தருள்வாயாக.
Verse 16
मालेयं भूतमाता ते कण्ठे तिष्ठतु सर्वदा । श्रीवत्सकौस्तुभौ चेमौ चन्द्रादित्यच्छलेन ह ॥ ३१.१६ ॥
ஹே பூதமாதா, இந்த மாலை எப்போதும் உமது கழுத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும். மேலும் சந்திரன்–சூரியன் எனும் மறைவேடத்தில் இவ்விரண்டும்—ஸ்ரீவத்ஸமும் கௌஸ்துபமும்—உம்முடன் விளங்கட்டும்.
Verse 17
मारुतस्ते गतिर्वीर गरुत्मान् स च कीर्तितः । त्रैलोक्यगामिनी देवी लक्ष्मीस्तेऽस्तु सदाश्रये । द्वादशी च तिथिस्तेऽस्तु कामरूपी च जायते ॥ ३१.१७ ॥
ஹே வீரா, மாருதன் (வாயு) உமது நடை/வேகமாக இருக்கட்டும்; கருத்மான் (கருடன்) உமக்குரியதாகப் புகழப்படட்டும். ஹே சதாக் சரணமே, மூவுலகமும் சுற்றும் தேவி லக்ஷ்மி உமக்கு உரியவளாகட்டும். உமக்கு த்வாதசி திதி அமையட்டும்; (பக்தன்) விரும்பிய வடிவம் எடுக்க வல்லவனாகட்டும்.
Verse 18
घृताशनो भवेद्यस्तु द्वादश्यां त्वल्परायणः । स स्वर्गवासी भवतु पुमान् स्त्री वा विशेषतः ॥ ३१.१८ ॥
சிறு வசதியுடையவராயினும் த்வாதசி நாளில் நெய்யை உணவாக எடுத்துக் கொள்பவர், அவர் ஆணாக இருந்தாலும் அல்லது குறிப்பாகப் பெண்ணாக இருந்தாலும்—சுவர்க்கத்தில் வாசம் பெறுவாராக.
Verse 19
एष विष्णुस्तवाख्यातो मूर्तयो देवदानवान् । हन्ति पाति शरीराणि सृजत्यन्यानि चात्मनः ॥ ३१.१९ ॥
இவ்வாறு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது இதுவே விஷ்ணு—தேவர்கள், தானவர்கள் ஆகியோரிடையே மூர்த்திகளாக. அவர் உடல்களை அழிக்கிறார், காக்கிறார், மேலும் தம்மிடமிருந்தே பிற வடிவங்கள்/உடல்களையும் படைக்கிறார்.
Verse 20
युगे युगे सर्वगोऽयं वेदान्ते पुरुषो ह्यसौ । न हीनबुद्ध्या वक्तव्यो मनुष्योऽयं कदाचन ॥ ३१.२० ॥
யுகம் யுகமாக இப்புருஷன் அனைத்திலும் பரவி நிற்பவன்; வேதாந்தத்தில் அவரே பரம புருஷன் எனப் போதிக்கப்படுகிறார். தாழ்ந்த அறிவால் இவரை ஒருபோதும் வெறும் மனிதன் என்று சொல்லக் கூடாது.
Verse 21
य एवँ शृणुयात् सर्गं वैष्णवं पापनाशनम् । स कीर्तिमिह संप्राप्य स्वर्गलोके महीयते ॥ ३१.२१ ॥
பாபநாசகமெனப் புகழப்படும் இந்த வைஷ்ணவ சிருஷ்டி வரலாற்றை யார் பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவர் இவ்வுலகில் புகழ் பெற்று, ஸ்வர்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறார்.
Inside Adhyaya 31
How it unfolds
- Where it opens
Varāha continues the Purāṇic instruction to Pṛthivī, shifting from descriptive cosmography to a theological rationale: why Nārāyaṇa/Viṣṇu must assume a manifest, governable form (mūrti) for sustaining the created order and enabling karma-kāṇḍa to function.
- Central event
Mahātapā recounts that Nārāyaṇa, intent on creation and maintenance, recognizes that ritual action and world-order require embodied agency; he therefore projects a single governing mūrti. As Viṣṇu enters this form, the three worlds are portrayed as contained within his body, reaffirming his omniscience and cosmic jurisdiction.
- Climax resolution
Viṣṇu enters yoganidrā; from him arises the lotus-cosmos bearing the earth with seven dvīpas, oceans, forests, pātāla, and Meru at the center, with Brahmā emerging in the lotus. The narrative seals governance through iconography—śaṅkha, cakra, gadā, khaḍga, Śrīvatsa, Kaustubha, and Lakṣmī—linking cosmic structure to recognizable divine sovereignty and to Dvādaśī devotion as salvific.
- Closing phalashruti
Hearing (and reverently receiving) this Vaiṣṇava creation account yields merit and auspicious outcomes; devotion to Viṣṇu on Dvādaśī (with the stated dietary/observance motif) grants heavenly benefit, implicitly tying cosmic order to the preservation of Pṛthivī’s balance.
Geographical context
Cosmographic regions rather than historical toponyms: saptadvīpa-vasumatī (seven continents/island-continents), samudra (encircling oceans), kānana (forests), pātāla (netherworld), Meru (central cosmic mountain).
Tirtha focus
- Pilgrimage MeritMerit is framed not through a geographic tīrtha but through śravaṇa (hearing) of the Vaiṣṇava-sarga and Dvādaśī devotion; the ‘pilgrimage’ is effectively doctrinal—entering cosmic order through narrative reception and vrata.
Ritual instructions
- Primary RitualDvādaśī-vrata dedicated to Viṣṇu (with ghṛta-related dietary observance as indicated).
- BenefitHeavenly merit and auspicious results from Dvādaśī devotion and from hearing the cosmogonic account; doctrinally, it reinforces alignment with dharma by recognizing embodied governance as the condition for ritual-social order.
The narrative frame
- Varāha (primary instructor); cosmogony relayed via Mahātapā’s recounting within the discourse.Pṛthivī (Earth personified). · Didactic and cosmological-theological, with a protective undertone (pṛthivī-pālana) and a legitimizing emphasis on Viṣṇu’s sovereign signs and functions.
The emotional journey
- Dominant RasaAdbhuta (wonder) with a strong undercurrent of Śānta (cosmic assurance).
- Emotional ProgressionInquiry into the need for embodiment → awe at the containment of the three worlds in Viṣṇu’s body → deepened serenity as yoganidrā unfolds into ordered cosmography → devotional confidence through iconographic markers and Dvādaśī promise → closure in merit-bearing reassurance (phalāśruti).
Planning a pilgrimage
- Visit FeasibilityNot site-specific: the chapter’s ‘access point’ is calendrical and devotional (Dvādaśī) rather than geographic; practice is feasible anywhere via vrata, śravaṇa, and Viṣṇu-dhyāna.
- Related FestivalDvādaśī observances in the Vaiṣṇava calendar (e.g., Hari-vāsara/Dvādaśī vrata traditions; specific named festivals vary by month and sampradāya).
Frequently Asked Questions
The chapter frames cosmic stability as requiring embodied governance: the narrative explains that sustaining creation and enabling ritual-social order (karma-kāṇḍa) presupposes a manifest agency (mūrti). It thereby links metaphysical cosmology to practical maintenance of world-order, implying that terrestrial balance (pṛthivī-pālana) depends on structured, intelligible governance rather than unmediated abstraction.
A specific lunar marker is named: Dvādaśī tithi. The text states that one devoted to Viṣṇu on Dvādaśī—described with a ghṛtāśana (ghee-based dietary observance) motif—attains heavenly merit, indicating a calendrical anchoring of devotional-ritual practice.
Environmental balance is approached through cosmographic-terrestrial containment: Earth with oceans and forests (sasamudrā sakānanā) is described as emerging within the deity’s cosmic body and being sustained through deliberate maintenance. By presenting creation as something that must be ‘protected/maintained’ (pālanīyā), the chapter implicitly models an early ecological ethic in which Pṛthivī’s integrity is preserved through ordered stewardship.
The chapter references Manu (via the inquiry into ‘Manu’ and ‘manutva’) and the creator figure Brahmā (arising in the lotus-cosmology). It also names Nārāyaṇa/Viṣṇu and Lakṣmī in the iconographic-theological register; no dynastic royal genealogy or regional court lineage is developed within this excerpt.
Ask anything about Adhyaya 31 of the Varaha Purana
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.