Adhyaya 31: The Manifestation of Viṣṇu’s Form for Cosmic Governance (the Vaiṣṇava Creation Narrative)

Verse 1

महातपा उवाच । मनोर् नाम मनुत्वं च यदेतत् पठ्यते किल । प्रयोजनवशाद् विष्णुरसावेव तु मूर्त्तिमान् ॥ ३१.१ ॥

மஹாதபா கூறினார்— ‘மனுவின் பெயர்’ என்றும் ‘மனுத்துவம்’ என்றும் பாடப்படுவது, உண்மையில் அதே விஷ்ணுவே; குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்கேற்ப அவர் மூர்த்திமானாக வெளிப்படுகிறார்।

Verse 2

योऽसौ नारायणो देवः परात्परतरॊ नृप । तस्य चिन्ता समुत्पन्ना सृष्टिं प्रति नरोत्तम ॥ ३१.२ ॥

அரசே! பராத்பரனான அந்த நாராயண தேவனுக்கு, நரோத்தமனான அவருக்கு, படைப்பை நோக்கிய ஒரு சங்கல்பம் தோன்றியது।

Verse 3

सृष्टा चेयं मया सृष्टिः पालनिया मयैव ह । कर्मकाण्डं त्वमूर्त्तेन कर्तुं नैवेह शक्यते । तस्मान्मूर्त्तिं सृजाम्येकां यया पाल्यमिदं जगत् ॥ ३१.३ ॥

‘இந்தப் படைப்பு என்னாலே படைக்கப்பட்டது; இதை காக்க வேண்டியதும் நானே. ஆனால் உருவமற்ற நிலையில் இங்கு கர்மகாண்டத்தை நடத்த இயலாது. ஆகவே, இந்த உலகம் ஆளப்பட்டு காக்கப்படுவதற்காக நான் ஒரு மூர்த்தியை உருவாக்குகிறேன்.’

Verse 4

एवं चिन्तयतस्तस्य सत्याभिध्यायिनो नृप । प्राक्सृष्टिजातं राजन् वै मूर्त्तिमत् तत्पुरो बभौ ॥ ३१.४ ॥

அரசே! சத்தியசங்கல்பம் உடைய அவர் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், ஆதிசிருஷ்டியிலிருந்து தோன்றிய ஒரு மூர்த்திமான வடிவு அவர்முன் வெளிப்பட்டது।

Verse 5

पुरोभूते ततस्तस्मिन् देवो नारायणः स्वयम् । प्रविशन्तं ददर्शाथ त्रैलोक्यं तस्य देहतः ॥ ३१.५ ॥

அப்பிரகடனம் முன்னே வந்தபோது, தாமே தேவன் நாராயணன் அதில் பிரவேசிப்பதை காணப்பட்டது; அவருடைய தேகத்திலிருந்து மும்முலகமும் வெளிப்பட்டது।

Verse 6

ततः सस्मार भगवान् वरदानं पुरातनम् । वागादीनां ततस्तुष्टः प्रादात् तस्य पुनर्वरम् ॥ ३१.६ ॥

அப்போது பகவான் பழைய வரப்பிரதானத்தை நினைத்தார்; வாக்கு முதலியவற்றால் திருப்தியடைந்து அவனுக்கு மீண்டும் ஒரு வரம் அளித்தார்।

Verse 7

सर्वज्ञः सर्वकर्त्ता त्वं सर्वलोकनमस्कृतः । त्रैलोक्यविघ्ननाशाच्च त्वं भव विष्णुः सनातनः ॥ ३१.७ ॥

நீ அனைத்தையும் அறிந்தவன், அனைத்தையும் செய்பவன், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவன். மும்முலகத் தடைகளை நீக்குவதற்காக நீ சனாதன விஷ்ணுவாக விளங்குவாயாக।

Verse 8

देवानां सर्वदा कार्यं कर्त्तव्यं ब्रह्मणस्तथा । सर्वज्ञत्वं च भवतु तव देव न संशयः ॥ ३१.८ ॥

தேவர்களின் கடமை எப்போதும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்; அதுபோல பிரம்மாவின் கடமையும். ஓ தேவா, உனக்கு அனைத்தறிவு உண்டாகுக—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 9

एवमुक्त्वा ततो देवः प्रकृतिस्थो बभूव ह । विष्णुरप्यधुना पूर्वां बुद्धिं सस्मार च प्रभुः ॥ ३१.९ ॥

இவ்வாறு கூறி அந்த தேவன் பிரக்ருதி நிலையிலே நிலைத்தான். இப்போது ஆண்டவன் விஷ்ணுவும் முன்பிருந்த புத்தியை நினைவு கூர்ந்தான்।

Verse 10

तदा सञ्चिन्त्य भगवान् योगनिद्रां महातपाः । तस्यां संस्थाप्य भगवानिन्द्रियार्थोद्भवाः प्रजाः । ध्यात्वा परेण रूपेण ततः सुष्वाप वै प्रभुः ॥ ३१.१० ॥

அப்போது மகாதபஸ்வியான பகவான் யோகநித்ரையைச் சிந்தித்தார். அந்த நிலையிலே இந்திரியவிஷயங்களிலிருந்து தோன்றிய பிரஜைகளை நிறுவி, பரம ரூபத்தைத் தியானித்து, ஆண்டவன் உண்மையிலே நித்திரையில் புகுந்தான்.

Verse 11

तस्य सुप्तस्य जठरान्महत्पद्मं विविसृष्टम् । सप्तद्वीपवती पृथ्वी ससमुद्रा सकानना ॥ ३१.११ ॥

அவர் நித்திரையில் இருந்தபோது அவரது வயிற்றிலிருந்து ஒரு மாபெரும் தாமரை வெளிப்பட்டது; மேலும் ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட பூமி, கடல்களும் காடுகளும் உடன் தோன்றியது.

Verse 12

तस्य रूपस्य विस्तारं पातालं नालसंस्थितम् । कर्णिकायां तथा मेरुस्तन्मध्ये ब्रह्मणो भवः ॥ ३१.१२ ॥

அந்த ரூபத்தின் விரிவில் பாதாளம் தாமரைத்தண்டில் அமைந்துள்ளது; கர்ணிகையில் மேரு உள்ளது. அதன் நடுவில் பிரம்மாவின் தோற்றத்திற்கான ஆதாரம் இருக்கிறது.

Verse 13

एवं दृष्ट्वा परं तस्य शरीरस्य तु सम्भवम् । मुमुचे तच्छरीरस्थो वायुर् वायुं समं सृजत् ॥ ३१.१३ ॥

இவ்வாறு அந்த உடலின் மேலும் தோற்றத்தைப் பார்த்தபின், அந்த உடலுக்குள் இருந்த வாயு விடுபட்டது; அது தன்னுடன் சமமான வாயுவை உருவாக்கியது.

Verse 14

अविद्याविजयं चेमं शङ्खरूपेण धारय । अज्ञानच्छेदनार्थाय खङ्गं तेऽस्तु सदा करे ॥ ३१.१४ ॥

இந்த அவித்யா-வெற்றியை சங்க ரூபமாகத் தாங்கு; அஞ்ஞானத்தை வெட்டுவதற்காக உன் கையில் எப்போதும் வாள் இருக்கட்டும்.

Verse 15

कालचक्रमिमं घोरं चक्रं त्वं धारयाच्युत । अधर्मगजघातार्थं गदां धारय केशव ॥ ३१.१५ ॥

ஹே அச்யுதா, இந்தக் கடுமையான காலச்சக்கரம்—சுதர்சனச் சக்கரத்தை—நீ தரித்தருள்வாயாக. ஹே கேசவா, அதர்மமெனும் யானையை வீழ்த்துவதற்காக கதையைத் தரித்தருள்வாயாக.

Verse 16

मालेयं भूतमाता ते कण्ठे तिष्ठतु सर्वदा । श्रीवत्सकौस्तुभौ चेमौ चन्द्रादित्यच्छलेन ह ॥ ३१.१६ ॥

ஹே பூதமாதா, இந்த மாலை எப்போதும் உமது கழுத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும். மேலும் சந்திரன்–சூரியன் எனும் மறைவேடத்தில் இவ்விரண்டும்—ஸ்ரீவத்ஸமும் கௌஸ்துபமும்—உம்முடன் விளங்கட்டும்.

Verse 17

मारुतस्ते गतिर्वीर गरुत्मान् स च कीर्तितः । त्रैलोक्यगामिनी देवी लक्ष्मीस्तेऽस्तु सदाश्रये । द्वादशी च तिथिस्तेऽस्तु कामरूपी च जायते ॥ ३१.१७ ॥

ஹே வீரா, மாருதன் (வாயு) உமது நடை/வேகமாக இருக்கட்டும்; கருத்மான் (கருடன்) உமக்குரியதாகப் புகழப்படட்டும். ஹே சதாக் சரணமே, மூவுலகமும் சுற்றும் தேவி லக்ஷ்மி உமக்கு உரியவளாகட்டும். உமக்கு த்வாதசி திதி அமையட்டும்; (பக்தன்) விரும்பிய வடிவம் எடுக்க வல்லவனாகட்டும்.

Verse 18

घृताशनो भवेद्यस्तु द्वादश्यां त्वल्परायणः । स स्वर्गवासी भवतु पुमान् स्त्री वा विशेषतः ॥ ३१.१८ ॥

சிறு வசதியுடையவராயினும் த்வாதசி நாளில் நெய்யை உணவாக எடுத்துக் கொள்பவர், அவர் ஆணாக இருந்தாலும் அல்லது குறிப்பாகப் பெண்ணாக இருந்தாலும்—சுவர்க்கத்தில் வாசம் பெறுவாராக.

Verse 19

एष विष्णुस्तवाख्यातो मूर्तयो देवदानवान् । हन्ति पाति शरीराणि सृजत्यन्यानि चात्मनः ॥ ३१.१९ ॥

இவ்வாறு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது இதுவே விஷ்ணு—தேவர்கள், தானவர்கள் ஆகியோரிடையே மூர்த்திகளாக. அவர் உடல்களை அழிக்கிறார், காக்கிறார், மேலும் தம்மிடமிருந்தே பிற வடிவங்கள்/உடல்களையும் படைக்கிறார்.

Verse 20

युगे युगे सर्वगोऽयं वेदान्ते पुरुषो ह्यसौ । न हीनबुद्ध्या वक्तव्यो मनुष्योऽयं कदाचन ॥ ३१.२० ॥

யுகம் யுகமாக இப்புருஷன் அனைத்திலும் பரவி நிற்பவன்; வேதாந்தத்தில் அவரே பரம புருஷன் எனப் போதிக்கப்படுகிறார். தாழ்ந்த அறிவால் இவரை ஒருபோதும் வெறும் மனிதன் என்று சொல்லக் கூடாது.

Verse 21

य एवँ शृणुयात् सर्गं वैष्णवं पापनाशनम् । स कीर्तिमिह संप्राप्य स्वर्गलोके महीयते ॥ ३१.२१ ॥

பாபநாசகமெனப் புகழப்படும் இந்த வைஷ்ணவ சிருஷ்டி வரலாற்றை யார் பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவர் இவ்வுலகில் புகழ் பெற்று, ஸ்வர்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறார்.