Adhyaya 3: Nārada’s Account of a Former Birth and a Hymn to Nārāyaṇa

Verse 1

प्रियव्रत उवाच । अन्यस्मिन् भगवन् जन्मन्यासीत् यत् तद् विचेष्टितम् । सर्वं कथय देवर्षे महत् कौतूहलं हि मे ॥ ३.१ ॥

பிரியவ்ரதன் கூறினான்: ஓ பகவனே! மற்றொரு பிறவியில் நிகழ்ந்த நடத்தை/விவரமெல்லாம் கூறுவாயாக. ஓ தேவரிஷியே! எனக்குப் பெரும் கௌதுகம் எழுந்துள்ளது.

Verse 2

नारद उवाच । स्नातस्य मम राजेन्द्र तस्मिन् वेदसरस्यथ । सावित्र्याश्च वचः श्रुत्वा तस्मिन् जन्मसहस्रकम् । स्मरणं तत्क्षणाज्जातं शृणु जन्मान्तरं मम ॥ ३.२ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ அரசே! அந்த வேத-சரஸில் நீராடி, சாவித்ரீ தேவியின் வாக்குகளை கேட்டவுடன், அந்தக் கணமே எனக்கு ஆயிரம் பிறவிகளின் நினைவு எழுந்தது. என் முந்தைய பிறவியை கேளுங்கள்.

Verse 3

अस्त्यवन्तीपुरं राजंस्तत्राहं प्राग् द्विजोत्तमः । नाम्ना सारस्वतः पूर्वं वेदवेदाङ्गपारगः ॥ ३.३ ॥

ஓ அரசே! ‘அவந்தீபுரம்’ என்ற நகரம் உள்ளது. அங்கே முன்காலத்தில் நான் சிறந்த பிராமணன்; முன்பு ‘சாரஸ்வதன்’ என அழைக்கப்பட்டேன்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவன்.

Verse 4

बहुभृत्यपरिवारो बहुधान्यश्च पार्थिवः । अन्यस्मिन् कृतसंज्ञे तु युगे परमबुद्धिमान् ॥ ३.४ ॥

கிருத (சத்ய) யுகம் எனப்படும் மற்றொரு யுகத்தில் அந்த அரசன் பல பணியாளர்களும் பரிவாரங்களும் சூழ, மிகுந்த தானியச் செல்வம் உடையவனாகவும், மிக உயர்ந்த அறிவுடையவனாகவும் இருந்தான்.

Verse 5

ततो ध्यातं मयैकान्ते किमनेन करोम्यहम् । द्वन्द्वेन सर्वमेतद्धि न्यस्त्वा पुत्रेषु याम्यहम् । तपसे धृतसङ्कल्पः सरः सारस्वतं द्रुतम् ॥ ३.५ ॥

பின்னர் நான் தனிமையில் சிந்தித்தேன்—“இதனால் என்ன பயன்? இவை அனைத்தும் இருமைகளின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. இதை மகன்களிடம் ஒப்படைத்து நான் புறப்படுவேன்.” தவத்திற்குத் திட உறுதி கொண்டு அவர் விரைவில் சாரஸ்வத ஏரிக்குச் சென்றார்.

Verse 6

एवं चिन्त्य मया इष्टः कर्मकाण्डेन केशवः । श्राद्धैश्च पितरो देवा यज्ञैश्चान्ये तथा जनाः ॥ ३.६ ॥

இவ்வாறு சிந்தித்து நான் கர்மகாண்ட முறையால் கேசவனை வழிபட்டேன். சிராத்தம் மூலம் பித்ருக்கள் மற்றும் தேவர்கள் போற்றப்படுகின்றனர்; யாகங்களால் பிறரும் அதேபோல் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 7

ततोऽहं निर्गतो राजंस्तपसे धृतमानसः । सारस्वतं नाम सरो यदेतत् पुष्करं स्मृतम् ॥ ३.७ ॥

அப்போது அரசே, தவத்திற்காக உறுதியான மனத்துடன் நான் புறப்பட்டு, ‘சாரஸ்வத’ எனப்படும் அந்த ஏரிக்குச் சென்றேன்; அதுவே ‘புஷ்கரம்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 8

तत्र गत्वा मया विष्णुः पुराणः पुरुषः शिवः । आराधितो मया भक्त्या जपं नारायणात्मकम् ॥ ३.८ ॥

அங்கே சென்று நான் பக்தியுடன் விஷ்ணுவை—பழமையானவர், பரமபுருஷர், சிவமங்கள ஸ்வரூபர்—ஆராதித்தேன்; நாராயண-ஆத்மக ஜபத்தையும் செய்தேன்.

Verse 9

ब्रह्मपारमयं राजन् जपता परमं स्तवम् । ततो मे भगवान् तुष्टः प्रत्यक्षत्वं जगाम ह ॥ ३.९ ॥

அரசே, பிரம்மத்தின் பரம கரையை உட்பொருளாகக் கொண்ட அந்த உன்னத ஸ்தவத்தை நான் ஜபித்தபோது, பகவான் என்மேல் திருப்தியடைந்து நேரில் வெளிப்பட்டார்.

Verse 10

प्रियव्रत उवाच । कीदृशं ब्रह्मपारं तु श्रोतुमिच्छामि सत्तम । कथयस्व प्रसादेन देवर्षे सुप्रसन्नधीः ॥ ३.१० ॥

பிரியவ்ரதன் கூறினான்—நற்குணங்களில் சிறந்தவரே, பிரம்மத்தின் பரம கரையின் பொருளை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். தேவऋஷியே, அருளுடன், அமைதியான புத்தியால் விளக்குங்கள்.

Verse 11

नारद उवाच । परं पराणाममृतं पुराणं पारं परं विष्णुमनन्तवीर्यम् । नमामि नित्यं पुरुषं पुराणं परायणं पारगतं पराणाम् ॥ ३.११ ॥

நாரதர் கூறினார்—பராத்பரன், அம்ருதஸ்வரூபன், புராதனன், அனந்தவீர்யன் ஆகிய விஷ்ணுவை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்; அவர் பரம கரை, ஆதிபுருஷன், பரம சரணம், எல்லாப் பரத்துவங்களையும் கடந்தவர்.

Verse 12

पुरातनं त्वप्रतिमं पुराणं परापरं पारगमुग्रतेजसम् । गम्भीरगम्भीरधियां प्रधानं नतोऽस्मि देवं हरिमीशितारम् ॥ ३.१२ ॥

நான் ஈசனாகிய ஹரியை வணங்குகிறேன்—அவர் பழமையானவர், ஒப்பற்றவர், தாமே புராணஸ்வரூபம்; பரா-அபர நிலைகளைக் கடந்தவர், கரை சேர்ப்பவர், கடும் தேஜஸுடையவர், ஆழ்ந்த அறிவுடையோரில் முதன்மைவர்।

Verse 13

परात्परं चापरमं प्रधानं परास्पदं शुद्धपदं विशालम् । परात्परेशं पुरुषं पुराणं नारायणं स्तौमि विशुद्धभावः ॥ ३.१३ ॥

தூய உள்ளத்துடன் நான் நாராயணனைப் போற்றுகிறேன்—அவர் பராத்பரனும் பரமனும்; பிரதானத் தத்துவம், பரம ஆச்ரயம், தூயதும் விரிந்ததும் ஆன பதம்; பராத்பரத்தின் ஈசன், ஆதிப் புருஷன், புராண புருஷன்।

Verse 14

पुरा पुरं शून्यमिदं ससर्ज्ज तदा स्थितत्वात् पुरुषः प्रधानः । जने प्रसिद्धः शरणं ममास्तु नारायणो वीतमलः पुराणः ॥ ३.१४ ॥

முன்னொரு காலத்தில் அவர் இந்த உலகநகரை வெறுமைபோல் படைத்தார்; பின்னர் தம் நிலைத்த தன்மையால் பிரதானத் தத்துவமான புருஷன் அதற்கு ஆதாரமாக நின்றார். மக்களிடையே புகழ்பெற்ற, மாசற்ற, பழமையான நாராயணன் எனக்கு சரணமாக இருப்பானாக।

Verse 15

पारं परं विष्णुमपाररूपं पुरातनं नीतिमतां प्रधानम् । धृतक्षमं शान्तिधरं क्षितीशं शुभं सदा स्तौमि महानुभावम् ॥ ३.१५ ॥

நான் எப்போதும் அந்த மகானுபாவனான விஷ்ணுவை போற்றுகிறேன்—அவர் பரமப் பரம், எல்லையற்ற ரூபங்களுடையவர், பழமையானவர், நெறியுடையோரில் முதன்மைவர்; பொறுமை-மன்னிப்பில் உறுதியானவர், அமைதியைத் தாங்குபவர், பூமியின் ஈசன், என்றும் மங்களகரன்।

Verse 16

सहस्रमूर्धानमनन्तपादम् अनेकबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् । क्षराक्षरं क्षीरसमुद्रनिद्रं नारायणं स्तौम्यमृतं परेशम् ॥ ३.१६ ॥

நான் பரமேசுவரனான நாராயணனைப் போற்றுகிறேன்—ஆயிரம் தலைகளும், முடிவற்ற பாதங்களும், பல கரங்களும் உடையவர்; சந்திரன்-சூரியன் கண்களாக உள்ளவர்; க்ஷரமும் அக்ஷரமும் ஆகிய இரு ரூபம்; பாற்கடலில் பள்ளிகொள்ளும் அமரன், பரத்துவன்।

Verse 17

त्रिवेदगम्यं त्रिनवैकमूर्तिं त्रिशुक्लसंस्थं त्रिहुताशभेदम् । त्रितत्त्वलक्ष्यं त्रियुगं त्रिनेत्रं नमामि नारायणमप्रमेयम् ॥ ३.१७ ॥

மூன்று வேதங்களால் அறியப்படுபவனும், மூவகையாக ஒரே மூர்த்தியாக விளங்குபவனும், மூவகைச் சுத்தமான வெண்மையில் நிலைபெற்றவனும், மூன்று புனித அக்கினிகளாக வேறுபடுபவனும், மூன்று தத்துவங்களால் குறிக்கப்படுபவனும், மூன்று யுகங்களோடு தொடர்புடையவனும், மூன்று கண்களையுடையவனுமான அளவிடமுடியாத நாராயணனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 18

कृते शितं रक्ततनुं तथा च त्रेतायुगॆ पूततनुं पुराणम् । तथा हरिं द्वापरतः कलौ च कृष्णीकृतात्मानमथो नमामि ॥ ३.१८ ॥

கிருதயுகத்தில் வெண்மையும் செம்மையும் கொண்ட உடலுடையவனாகவும், திரேதாயுகத்தில் தூய உடலுடைய பழமையானவனாகவும், துவாபரயுகத்திலும் அதுபோலவும், கலியுகத்தில் ‘கிருஷ்ண’ (கருமை/ச்யாமம்) இயல்பாக ஆன ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 19

ससर्ज यो वक्त्रत एव विप्रान् भुजान्तरे क्षत्रमथोरुयुग्मे । विशः पदाग्रेषु तथैव शूद्रान् नमामि तं विश्वतनुं पुराणम् ॥ ३.१९ ॥

வாயிலிருந்து பிராமணர்களையும், புஜங்களின் இடையிலிருந்து க்ஷத்திரியர்களையும், தொடைஇரட்டையிலிருந்து வைசியர்களையும், பாதத்தின் முன்பகுதியிலிருந்து சூத்ரர்களையும் படைத்த அந்தப் பழமையான, உலகமே உடலான பரம்பொருளை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 20

परात्परं पारगतं प्रमेयं युधाम्पतिं कार्यत एव कृष्णम्। गदासिचर्मण्यभृतोत्थपाणिं नमामि नारायणमप्रमेयम्॥ ३.२० ॥

அதியதியனாகவும் எல்லைகளைத் தாண்டிச் சென்றவனாகவும், அறியத்தக்கவனாக இருந்தும் இயல்பில் அளவிடமுடியாதவனாகவும், போர்களின் தலைவனாகவும், செயலில் கிருஷ்ணராக வெளிப்படுபவனாகவும், உயர்த்திய கைகளில் கதா, வாள், கேடயம் தாங்குபவனுமான நாராயணனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 21

इति स्तुतो देववरः प्रसन्नो जगाद मां नीरदतुल्यघोषः । वरं वृणीष्वेत्यसकृत् ततोऽहं तस्यैव देहे लयमिष्टवान्श्च ॥ ३.२१ ॥

இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட தேவவரன் மகிழ்ந்து, இடிமேகம்போன்ற குரலால் என்னிடம் மீண்டும் மீண்டும், “வரம் தேர்ந்தெடு” என்றார். அப்போது நானும் அவனுடைய அதே திருமேனியில் லயம் (ஆத்மலீனம்) அடைய விரும்பினேன்।

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो मह्यं देवदेवः सनातनः । उवाच प्रकृतिं विप्र संसारस्वाक्षयामिमाम् ॥ ३.२२ ॥

என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டுத் தேவர்களின் சனாதன தேவன் கூறினான்—ஓ விப்ரா, சம்சாரத்தின் அழியாத ஆதாரமான இந்தப் பிரகிருதியை நான் விளக்குவேன்।

Verse 23

ब्रह्मणो युगसहस्रं तत्ते तस्मात् समुद्भवः । भविता ते तथा नाम दास्यते संप्रयोजनम् ॥ ३.२३ ॥

பிரம்மாவின் கால அளவு ஆயிரம் யுகங்கள்; அதிலிருந்தே உன் தோற்றம் உண்டாகும். அதுபோல உனக்கு ஒரு பெயரும் உண்டாகி, அதன் தக்க பயன்பாடும் நிர்ணயிக்கப்படும்।

Verse 24

नारं पानीयमित्युक्तं तं पितॄणां सदा भवान् । ददाति तेन ते नाम नारदेति भविष्यति ॥ ३.२४ ॥

‘நார’ என்பது ‘பானீயம்/நீர்’ என்று கூறப்படுகிறது. நீ பித்ருக்களுக்கு எப்போதும் நீர்தர்ப்பணம் அளிப்பதால், உன் பெயர் ‘நாரத’ ஆகும்।

Verse 25

एवमुक्त्वा गतो देवः सद्योऽदर्शनमुच्चकैः । अहं कलेवरं त्यक्त्वा कालेन तपसा तदा ॥ ३.२५ ॥

இவ்வாறு கூறி தேவன் உடனே மேலே சென்று கண்மறைந்தான். அப்போது நான் அந்த நேரத்தில் உடலை விட்டு, காலத்தின் ஓட்டத்தாலும் தவத்தாலும் தொடர்ந்து சென்றேன்।

Verse 26

ब्रह्मणोऽङ्गे लयं प्राप्तस्तदुत्पत्तिं च पार्थिव । दिवसे तु पुनः सृष्टो दशभिस्तनयैः सह ॥ ३.२६ ॥

ஓ பார்திவா, பிரம்மாவின் அங்கத்தில் லயமடைந்து பின்னர் மீண்டும் தோன்றி, (பிரம்மாவின்) பகலில் அவன் பத்து புதல்வர்களுடன் மறுபடியும் படைக்கப்பட்டான்।

Verse 27

दिनादिर्यो हि देवस्य ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । स सृष्ट्यादिः समस्तानां देवादीनां न संशयः ॥ ३.२७ ॥

அவ்யக்தத்திலிருந்து பிறந்த தேவன் பிரம்மாவின் ‘நாள்’ தொடக்கம் யார் எனப்படுகிறாரோ, அவரே தேவர்கள் முதலான எல்லா உயிர்களுக்கும் படைப்பின் தொடக்கம்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 28

सर्वस्य जगतः सृष्टिरेषैव प्रभुधर्मतः । एतन्मे प्राकृतं जन्म यन्मां पृच्छसि पार्थिव ॥ ३.२८ ॥

அதிபதி சக்தியின் இயல்பிலிருந்தே இதுவே முழு உலகின் படைப்பு. ஓ பூமிபதி! நீ என்னிடம் கேட்கும் ‘பிராக்ருத’ (பௌதிக) பிறப்பு இதுவே.

Verse 29

तस्मान्नारायणं ध्यात्वा प्राप्तोऽस्मि परतो नृप । तस्मात् त्वमपि राजेन्द्र भव विष्णुपरायणः ॥ ३.२९ ॥

ஆகையால், ஓ அரசே! நாராயணனைத் தியானித்து நான் பரம நிலையைக் கண்டடைந்தேன். எனவே, ஓ அரசர்களின் தலைவா! நீயும் விஷ்ணு-பராயணனாய் முழு பக்தியுடன் இரு।