Adhyaya 27: The Slaying of Andhaka and the Manifestation of the Eight Mother-Goddesses from Divine Afflictions

Verse 1

महातपा उवाच । पूर्वमासीन्महादैत्यो बलवानन्धको भुवि । स देवान् वशमानिन्ये ब्रह्मणो वरदर्पितः ॥ २७.१ ॥

மஹாதபா கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பூமியில் வலிமைமிக்க மகாதானவன் அந்தகன் இருந்தான். பிரம்மாவின் வரத்தால் அகந்தை கொண்டு தேவர்களைத் தன் வசப்படுத்தினான்.

Verse 2

तेनात्मवान् सुराः सर्वे त्याजिता मेरुपर्वतम् । ब्रह्माणं शरणं जग्मुरन्धकस्य भयार्दिताः ॥ २७.२ ॥

அவனாலே (அந்தகனால்) தன்னடக்கம் கொண்ட எல்லாத் தேவரும் மேருமலையிலிருந்து விரட்டப்பட்டனர். அந்தகனின் பயத்தால் துன்புற்று, சரணமாகப் பிரம்மாவிடம் சென்றனர்.

Verse 3

तानागतांस्तदा ब्रह्मा उवाच सुरसत्तमान् । किमागमनकृत्यं वो देवा ब्रूत किमास्यते ॥ २७.३ ॥

அப்போது வந்திருந்த அந்தச் சிறந்த தேவர்களைப் பிரம்மா கூறினார்—உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன? தேவர்களே, சொல்லுங்கள்—என்ன நிகழ்ந்துள்ளது?

Verse 4

देवा ऊचुः । अन्धकेनार्दिताः सर्वे वयं देवा जगत्पते । त्राहि सर्वांश्चतुर्वक्त्र पितामह नमोऽस्तु ते ॥ २७.४ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—உலகநாதனே, அந்தகனால் துன்புறுத்தப்பட்டு நாங்கள் எல்லாத் தேவரும் ஆபத்தில் உள்ளோம். நான்முகப் பிதாமஹனே, எங்களை எல்லோரையும் காத்தருள்வாயாக; உமக்கு வணக்கம்.

Verse 5

ब्रह्मोवाच । अन्धकान्नैव शक्तोऽहं त्रातुं वै सुरसत्तमाः । भवं शर्वं महादेवं व्रजाम शरणार्थिनः ॥ २७.५ ॥

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, அந்தகனிடமிருந்து உங்களை காக்க நான் இயலாதவன். வாருங்கள், சரணடைந்தவர்களாய் பவ-சர்வ மகாதேவனை அணைவோம்.

Verse 6

किन्तु पूर्वं मया दत्तो वरस्तस्य सुरोत्तमाः । अवध्यस्त्वं हि भविता न शरीरं स्पृशेन्मही ॥ २७.६ ॥

ஆனால் தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, முன்பே நான் அவனுக்கு இவ்வரம் அளித்தேன்—நீங்கள் அவத்யராக இருப்பீர்கள்; உங்கள் உடல் பூமியைத் தொடாது.

Verse 7

तस्यैवं बलिनस्त्वेको हन्ता रुद्रः परंतपः । तत्र गच्छामहे सर्वे कैलासनिलयं प्रभुम् ॥ २७.७ ॥

அவ்வளவு வலிமையுடைய அவனுக்கு ஒரே கொல்லுநன்—பகைவரை அடக்கும் ருத்ரன். ஆகவே நாம் அனைவரும் கைலாச வாசமான ஆண்டவரிடம் செல்வோம்.

Verse 8

एवमुक्त्वा ययौ ब्रह्मा सदेवो भवसन्निधौ । तस्य संदर्शनाद् रुद्रः प्रत्युत्थानादिकाः क्रियाः । कृत्वाभ्युवाच देवेशो ब्रह्माणं भुवनेश्वरम् ॥ २७.८ ॥

இவ்வாறு கூறி பிரம்மா தேவர்களுடன் பவ (சிவன்) முன்னிலையில் சென்றார். அவரைக் கண்ட ருத்ரன் வரவேற்பாக எழுதல் முதலிய மரபுச் செயல்களை செய்து, தேவேசன் உலகாதிபதி பிரம்மாவை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 9

शम्भुरुवाच । किं कार्यं देवताः सर्वा आगता मम सन्निधौ । येनाहं तत्करोम्याशु आज्ञा कार्या हि सत्वरम् ॥ २७.९ ॥

சம்பு கூறினார்—எந்த காரியத்திற்காக எல்லா தேவர்களும் என் முன்னிலையில் வந்துள்ளனர்? சொல்லுங்கள்; நான் அதை விரைவில் நிறைவேற்றுவேன்; ஆணை தாமதமின்றி நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

Verse 10

देवा ऊचुः । रक्षस्व देव बलिनस् त्वन्धकाद् दुष्टचेतसः ॥ २७.१० ॥

தேவர்கள் கூறினர்—தேவனே, நாங்கள் வலிமையுடையவர்களாயினும் தீய மனமுடைய அந்தகனிடமிருந்து எங்களை காத்தருள்வாயாக.

Verse 11

यावदेवं सुराः सर्वे शंसन्ति परमेष्ठिनः । तावत् सैन्येन महता तत्रैवान्धक आययौ ॥ २७.११ ॥

அனைத்து தேவர்களும் பரமேஷ்டினை இவ்வாறு புகழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்த இடைவெளியிலேயே, பெரிய படையுடன் அந்தகன் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 12

बलेन चतुरङ्गेण हन्तुकामो भवं मृधे । तस्य भार्यां गिरिसुतां हर्तुमिच्छन् ससाधनः ॥ २७.१२ ॥

நான்கு அங்கங்களுடைய படைபலத்துடன் போரில் பவனை கொல்ல விரும்பி, தேவையான ஏற்பாடுகளுடன் பவனின் மனைவி கிரிசுதையை அபகரிக்க எண்ணினான்.

Verse 13

तं दृष्ट्वा सहसाऽऽयान्तं देवशक्रप्रहारिणम् । सन्नह्य सहसा देवा रुद्रस्यानुचरा भवन् ॥ २७.१३ ॥

தேவேந்திரனைத் தாக்கியவனாகிய அவன் திடீரென வருவதைக் கண்ட தேவர்கள் உடனே ஆயுதம் தரித்து ருத்ரனின் அணிவகுப்பில் சேவகர்களாயினர்.

Verse 14

रुद्रोऽपि वासुकिं ध्यात्वा तक्षकं च धनञ्जयम् । वलयं कटिसूत्रं च चकार परमेश्वरः ॥ २७.१४ ॥

ருத்ரனும் வாசுகி, தக்ஷகன், தனஞ்சயன் ஆகியோரைக் தியானித்து, பரமேஸ்வரன் வளையமும் இடைக்கயிறும் உருவாக்கினார்.

Verse 15

नीलनामाच दैत्येन्द्रो हस्ती भूत्वा भवान्तिकम् । आगतस्त्वरितः शक्रहस्तीवोद्धतरूपवान् ॥ २७.१५ ॥

நீலன் என்னும் தைத்தியராஜன் யானையாக மாறி விரைவாக உன் அருகே வந்தான்; இந்திரனின் யானைபோல் உயர்ந்த தோற்றம் கொண்டிருந்தான்.

Verse 16

स ज्ञातो नन्दिना दैत्यो वीरभद्राय दर्शितः । वीरभद्रोऽपि सिंहेन रूपेणाहत्य च द्रुतम् ॥ २७.१६ ॥

நந்தி அந்த தைத்தியனை அறிந்து வீரபத்ரருக்குக் காட்டினார். வீரபத்ரரும் சிங்க வடிவம் கொண்டு விரைவில் அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தினார்.

Verse 17

तस्य कृत्तिं विदार्याशु करिणस्त्वञ्जनप्रभाम् । रुद्रायार्पितवान् सोऽपि तमेवाम्बरमाकरोत् । ततः प्रभृति रुद्रोऽपि गजचर्मपटोऽभवत् ॥ २७.१७ ॥

அவன் யானையின் அஞ்சனம் போன்ற கருமை நிறத் தோலை விரைவில் கிழித்து ருத்ரருக்கு அர்ப்பணித்தான். ருத்ரரும் அதையே ஆடையாகக் கொண்டார்; அந்நாளிலிருந்து ருத்ரர் யானைத்தோல் போர்த்தியவரானார்.

Verse 18

गजचर्मपटो भूत्वा भुजङ्गाभरणोज्ज्वलः । आदाय त्रिशिखं भीमं सगणोऽन्धकमन्वयात् ॥ २७.१८ ॥

யானைத்தோல் ஆடை போர்த்து, பாம்பு ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்து, மூன்று முனையுடைய பயங்கர திரிசூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அவர் கணங்களுடன் அந்தகனைத் துரத்தினார்.

Verse 19

ततः प्रवृत्ते युद्धे च देवदानवयोर्महत् । इन्द्राद्या लोकपालास्तु स्कन्दः सेनापतिस्तथा । सर्वे देवगणाश्चान्ये युयुधुः समरे तदा ॥ २७.१९ ॥

பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே மாபெரும் போர் தொடங்கியது. இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்கள், சேனாபதி ஸ்கந்தன், மேலும் பிற எல்லா தேவகணங்களும் அப்போது போரில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 20

तं दृष्ट्वा नारदाऽ युद्धं ययौ नारायणं प्रति । शशंस च महद्युद्धं कैलासे दानवैः सह ॥ २७.२० ॥

அந்தப் போரைக் கண்ட நாரதர் நாராயணரிடம் சென்று, கைலாசத்தில் தானவர்களுடன் நடந்த மாபெரும் யுத்தத்தை அறிவித்தார்.

Verse 21

तच्छ्रुत्वा चक्रमादाय गरुडस्थो जनार्दनः । तमेव देशमागत्य युयुधे दानवैः सह ॥ २७.२१ ॥

அதைக் கேட்ட கருடாரூடனான ஜனார்தனன் சுதர்சனச் சக்கரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அதே இடத்துக்கு வந்து தானவர்களுடன் போரிட்டான்।

Verse 22

आगत्य च ततो देवा हरिणाप्यायिता रणे । विषण्णवदनाः सर्वे पलायनपरा अभवन् ॥ २७.२२ ॥

பின்னர் தேவர்கள் அங்கே வந்தனர்; போரில் ஹரியால் புத்துயிர் பெற்றிருந்தும், அனைவரும் முகம் சோர்ந்து ஓடிப் போகவே எண்ணினர்।

Verse 23

तत्र भग्नेषु देवेषु स्वयं रुद्रोऽन्धकं ययौ । तत्र तेन महद्युद्धमभवल्लोमहर्षणम् ॥ २७.२३ ॥

அங்கே தேவர்கள் சிதறி ஓடியபோது, ருத்ரன் தானே அந்தகனை நோக்கி முன்னேறினான்; அங்கே அவனுடன் மெய்சிலிர்க்கும் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது।

Verse 24

तत्र देवोऽप्यसौ दैत्यं त्रिशूलेनाहनद् भृशम् । तस्याहतस्य यद् रक्तमपतद् भूतले किल । तत्रान्धका असंख्याता बभूवुरपरे भृशम् ॥ २७.२४ ॥

அங்கே அந்த தேவன் திரிசூலத்தால் அந்த தைத்தியனை கடுமையாகத் தாக்கினான்; காயமடைந்தவனின் இரத்தம் பூமியில் விழுந்த இடமெல்லாம், எண்ணற்ற மற்ற அந்தகர்கள் பெருமளவில் தோன்றினர் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 25

तद् दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रुद्रो शूलेऽन्धकं मृधे । गृहीत्वा त्रिशिखाग्रेण ननर्त परमेश्वरः ॥ २७.२५ ॥

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்த ருத்ரன், போரில் மூன்று முனையுடைய திரிசூலத்தின் நுனியில் அந்தகனைப் பிடித்துக் கொண்டு, பரமேஸ்வரன் நடனம் ஆடினான்।

Verse 26

असृग्धारातुषारैस्तु शूलप्रोतस्य चासकृत् । अनारतं समुत्तस्थुस्ततो रुद्रो रुषान्वितः ॥ २७.२७ ॥

திரிசூலத்தில் குத்தப்பட்ட அவனிடமிருந்து பனித்துளி மழைபோல் இரத்தத் தாரைகள் இடையறாது மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தன; அப்போது ருத்ரன் கோபம் நிறைந்து எழுந்தான்।

Verse 27

तस्य क्रोधेन महता मुखाज्ज्वाला विनिर्ययौ । तद्रूपधारिणी देवी यां तां योगेश्वरीं विदुः ॥ २७.२८ ॥

அவனுடைய பேர்கோபத்தால் அவன் வாயிலிருந்து ஜ்வாலை வெளிப்பட்டது; அந்த வடிவத்தைத் தாங்கிய தேவி ‘யோகேஸ்வரி’ என அறியப்படுகிறாள்।

Verse 28

स्वरूपधारिणी चान्या विष्णुनापि विनिर्मिता । ब्रह्मणा कार्तिकेयेन इन्द्रेण च यमेन च । वराहेण च देवेन विष्णुना परमेष्ठिना ॥ २७.२९ ॥

மற்றொரு வெளிப்படையான வடிவம் தாங்கிய தேவி விஷ்ணுவாலும் உருவாக்கப்பட்டாள்; அதுபோல பிரம்மா, கார்த்திகேயன், இந்திரன், யமன் மற்றும் தேவ வராஹனாலும்—மேலும் பரமேஷ்டி விஷ்ணுவாலும் (உருவாக்கப்பட்டாள்).

Verse 29

पातालोद्धरणं रूपं तस्या देव्या विनिर्ममे । माहेश्वरी च राजेन्द्र इत्येता अष्टमारतः ॥ २७.३० ॥

அந்த தேவிக்குப் பாதாளத்திலிருந்து உயர்த்தும் பொருத்தமான ஒரு வடிவத்தை அவர் அமைத்தார்; அரசே, அவள் ‘மாஹேஸ்வரி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்—இவ்வாறு வரிசையில் இது எட்டாவது.

Verse 30

कारणं तानि यत्प्रोक्तं क्षेत्रज्ञेनावधारणम् । शरीराद् देवतानां तु तदिदं कीर्तितं मया ॥ २७.३१ ॥

அவற்றுக்குக் கூறப்பட்ட காரணம் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் (ஆத்மா) தீர்மானித்ததே; மேலும் தேவர்களின் உடல்-தொடர்பைப் பற்றி—இதனை நான் இவ்வாறு விளக்கியேன்।

Verse 31

कामः क्रोधस्तथा लोभो मदो मोहः अथ पञ्चमः । मात्सर्यं षष्ठमित्याहुः पैशुन्यं सप्तमं तथा । असूया चाष्टमी ज्ञेया इत्येता अष्टमातरः ॥ २७.३२ ॥

காமம், கோபம், பேராசை; மதம் மற்றும் மோகம் ஐந்தாவது. மாட்சரியம் ஆறாவது, பைசுனியம் ஏழாவது, அசூயை எட்டாவது—இவையே தீய மனப்பாங்குகளின் மூலமான எட்டு ‘மாதர்கள்’ எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 32

कामं योगेश्वरीं विद्धि क्रोधो माहेश्वरीं तथा । लोभस्तु वैष्णवी प्रोक्ता ब्रह्माणी मद एव च ॥ २७.३३ ॥

காமம் யோகேஸ்வரியினுடையது என்றும், கோபம் மாஹேஸ்வரியினுடையது என்றும் அறிக. பேராசை வைஷ்ணவியாகக் கூறப்படுகிறது; மதம் (அகந்தை) பிரஹ்மாணியாகும்.

Verse 33

मोहः स्वयम्भूः कौमारी मात्सर्यं चेन्द्रजं विदुः । यमदण्डधरा देवी पैशुन्यं स्वयमेव च । असूया च वराहाख्या इत्येताः परिकीर्तिताः ॥ २७.३४ ॥

மோகம் சுயம்பூ என்றும், கௌமாரியுடன் தொடர்புடையதும் எனச் சொல்லப்படுகிறது; மாட்சரியம் இந்திரனிடமிருந்து தோன்றியது என அறியப்படுகிறது. யமதண்டம் தாங்கும் தேவி பைசுனியத்துடன் இணைக்கப்படுகிறாள்; அதுவும் சுயமாக உண்டானதே; அசூயை ‘வராஹா’ என அழைக்கப்படுகிறது—இவ்வாறு இவை கூறப்பட்டன.

Verse 34

कामादिगण एषोऽयं शरीरे परिकीर्तितः । जग्राह मूर्त्तिं तु यथा तथा ते कीर्तितं मया ॥ २७.३५ ॥

காமம் முதலிய இந்தக் குழு உடலுக்குள் இருப்பதாகக் கூறப்பட்டது. அது எவ்வாறு உருவம் எடுக்கிறதோ, அவ்வாறே நான் உனக்கு விளக்கியுள்ளேன்.

Verse 35

एताभिर्देवताभिश्च तस्य रक्तेऽतिशोषिते । क्षयं गताऽसुरी माया स च सिद्धोऽन्धकोऽभवत् ॥ एतत्ते सर्वमाख्यातमात्मविद्यामृतं मया ॥ २७.३६ ॥

இந்த தேவதைகள் அவனுடைய இரத்தத்தை மிகையாக உலர்த்தியபோது, அசுர மாயை அழிந்தது; அவன்—அந்தகன்—சித்தன் (நிறைவு பெற்றவன்) ஆனான். இதையெல்லாம் ஆத்மவித்யை எனும் அமிர்தமாக நான் உனக்கு முழுமையாக உரைத்தேன்.

Verse 36

य एतच्छृणुयान्नित्यं मातॄणामुद्भवं शुभम् । तस्य ताः सर्वतो रक्षां कुर्वन्त्यनुदिनं नृप ॥ २७.३७ ॥

அரசே, மாத்ருக்களின் புனிதமான தோற்றக் கதையை யார் தினமும் கேட்கிறாரோ, அவரை அந்த மாத்ருக்கள் நாள்தோறும் எல்லாத் திசைகளிலும் காக்கின்றனர்।

Verse 37

यश्चैतत् पठते जन्म मातॄणां पुरुषोत्तम । स धन्यः सर्वदा लोके शिवलोकं च गच्छति ॥ २७.३८ ॥

புருஷோத்தமனே, மாத்ருக்களின் பிறப்புக் கதையை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் உலகில் எப்போதும் பாக்கியவான் எனக் கருதப்படுகிறார்; சிவலோகத்தையும் அடைகிறார்।

Verse 38

तासां च ब्रह्मणा दत्ता अष्टमी तिथिरुत्तमा । एताः सम्पूजयेद् भक्त्या बिल्वाहारो नरः सदा । तस्य ताः परितुष्टास्तु क्षेमारोग्यं ददन्ति च ॥ २७.३९ ॥

அவர்களுக்குப் பிரம்மா சிறந்த திதியாக அஷ்டமியை அளித்தார். மனிதன் எப்போதும் பில்வத்தை உணவாகக் கொண்டு பக்தியுடன் அவர்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். அவர்கள் திருப்தியடைந்தால் நலமும் நோயற்ற தன்மையும் அளிக்கின்றனர்।

Verse 39

इतरेऽप्यन्धकाः सर्वे चक्रेण परमेष्ठिना । नारायणेन निहतास्तत्र येऽन्ये समुत्थिताः ॥

அங்கே மற்ற எல்லா அந்தகர்களும் பரமேஸ்வரனான நாராயணனால் சக்கரத்தால் கொல்லப்பட்டனர்; மேலும் போருக்கு எழுந்த மற்றவர்களும் அப்படியே.