Adhyaya 26: The Sun’s Assumption of Form and the Gods’ Hymn of Pacification
Sūryasya mūrtigrahaṇa-stutiś ca
Cosmology-Theology (Solar Doctrine) and Devotional Ritual (Sūryopāsanā)
இந்த அதிகாரத்தில் வராஹபுராண உரையாடலில் பிரஜாபாலன் மகாதபா முனிவரிடம் ‘உருவமற்ற ஜ்யோதி எவ்வாறு மூர்த்தி எடுக்கிறது?’ என்று கேட்கிறான். மகாதபா விளக்குவது: ஒரே நித்திய ஆத்மா ஞான-சக்தியாக இரண்டாமொன்றை விரும்பி தீவிரத் தேஜஸாக வெளிப்பட்டு ஆதித்யன்/சூரியனாகி மூன்று உலகங்களையும் ஒளியூட்டுகிறது. அவனது அனைத்திடத்தும் பரவும் வெப்பத்தால் தேவர்கள், முனிவர்கள் அச்சமடைந்து வெளியே வந்து சூரியனை ஸ்தோத்திரித்து, உலகங்கள் எரியாதபடி கட்டுப்பாடு வேண்டுகின்றனர். சூரியன் சௌம்யமான ரூபம் கொண்டு தகிப்பு தணிகிறது. சப்தமி திதியில் சூரியன் மூர்த்தி எடுத்ததென குறிப்பிட்டு, பக்தியுடன் சூர்யோபாசனை செய்தால் வேண்டிய பலன் கிடைக்கும் என முடிக்கிறது.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 26
Verse 1
प्रजापाल उवाच । शरीरस्य कथं मूर्तिग्रहणं ज्योतिषो द्विज । एतन्मे संशयं छिन्धि प्रणतस्य द्विजोत्तम ॥ २६.१ ॥
பிரஜாபாலன் கூறினான்—ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! ஜ்யோதி தத்துவத்துடன் தொடர்பில் உடல் எவ்வாறு திடமான (மூர்த்த) வடிவத்தை ஏற்கிறது? ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! நான் வணங்குகிறேன்; என் ஐயத்தைத் தீர்த்தருளுங்கள்.
Verse 2
महातपाः उवाच । योऽसावात्मा ज्ञानशक्तिरेको एव सनातनः । स द्वितीयं यदा चैच्छत् तदा स्वात्मस्थितो ज्वलत् ॥ २६.२ ॥
மகாதபா கூறினார்—அந்த ஆத்மா ஒன்றே; சனாதனம்; அதன் சக்தி ஞானம். அது இரண்டாவதைக் விரும்பியபோது, தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்து ஒளிர்ந்து ஜ்வலித்தது.
Verse 3
यः सूर्य इति भास्वांस्तु अन्योन्येन महात्मनः । लोलीभूतानि तेजांसि भासयन्ति जगत्त्रयम् ॥ २६.३ ॥
‘சூரியன்’ எனப் புகழப்படும் அந்தப் பிரகாசமானவன்; மகாத்ம ஜ்யோதிகளின் பரஸ்பரச் சேர்க்கையால் அசைந்த பலவகைத் தேஜஸ்கள் மூவுலகையும் ஒளியூட்டுகின்றன।
Verse 4
तस्मिन् सर्वे सुराः सिद्धा गणाः सर्वे महर्षिभिः । समं सूता इति विभो तस्मात् सूर्यो भवान् स्तुतः ॥ २६.४ ॥
அங்கே எல்லாத் தேவர்கள், சித்தர்கள், எல்லாக் கணங்களும் மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து ஒரே குரலில்—“நீங்கள் சூதன் (சாரதி/இயக்குபவர்)” என்று பரம்பொருளைச் சொன்னார்கள்; ஆகவே, ஓ प्रभு, நீங்கள் சூரியனாகப் போற்றப்படுகிறீர்।
Verse 5
लोलिभूतस्य तस्याशु तेजसोऽभूच्छरीरकम् । पृथक्त्वेन रविः सोऽथ कीर्त्यते वेदवादिभिः ॥ २६.५ ॥
அசைந்த அந்தத் தேஜஸிலிருந்து விரைவில் ஒரு தனித்த உடல் உருவாயிற்று; அந்த வேறுபட்ட நிலையில் வேதவாக்கிய வல்லோர் அதை ‘ரவி’ என்று கூறிப் போற்றுகின்றனர்।
Verse 6
भासयन् सर्वलोकांस्तु यतोऽसावुत्थितो दिवि । अतोऽसौ भास्करः प्रोक्तः प्रकर्षाच्च प्रभाकरः ॥ २६.६ ॥
அவன் எல்லா உலகங்களையும் ஒளியூட்டிக் கொண்டு வானில் உதயமாவதால் ‘பாஸ்கரன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; மேலும் அவனுடைய உன்னதப் பிரபையால் ‘பிரபாகரன்’ என்றும் கூறப்படுகிறான்।
Verse 7
दिवा दिवस इत्युक्तस्तत्कारित्वाद् दिवाकरः । सर्वस्य जगतस्त्वादिरादित्यस्तेन उच्यते ॥ २६.७ ॥
அவன் ‘திவா’, ‘திவச’ என்றும் கூறப்படுகிறான்; அவற்றை உண்டாக்குவதால் ‘திவாகரன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். முழு உலகிற்கும் ஆதியாக இருப்பதால் ‘ஆதித்யன்’ என்றும் சொல்லப்படுகிறான்।
Verse 8
एतस्य द्वादशादित्याः संभूतास्तेजसा पृथक् । प्रधान एव सर्वेषां सर्वदा स विबुध्यते ॥ २६.८ ॥
அவரிடமிருந்து பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் தோன்றினர்; ஒவ்வொருவரும் தம் தம் ஒளியால் தனித்தவர். அவரே அவர்களெல்லாரிலும் எப்போதும் முதன்மை என அறியப்படுகிறார்.
Verse 9
तं दृष्ट्वा जगतो व्याप्तिं कुर्वाणं परमेश्वरम् । तस्यैवान्तः स्थिताः देवा विनिष्क्रम्य स्तुतिं जगुः ॥ २६.९ ॥
உலகமெங்கும் தன் பரவலை விரிவாக்கும் பரமேஸ்வரனை கண்டதும், அவருள் உள்ளே இருந்த தேவர்கள் வெளியே வந்து புகழ்ச்சிப் பாடினர்.
Verse 10
देवा ऊचुः । भवान् प्रसूतिर् जगतः पुराणः क्षयामलैव प्रदहन् जगन्ति । समुत्थितो नाथ शमं प्रयाहि मा देवलोकान् प्लुष कर्मसाक्षिन् ॥ २६.१० ॥
தேவர்கள் கூறினர்—நீயே உலகத்தின் ஆதிப் பிறப்பும் பழமையான மூலமும்; பிரளயத் தீயைப் போல உலகங்களை எரிக்கின்றாய். ஓ நாதா, எழுந்து அமைதிக்குத் திரும்பு; ஓ கர்மசாட்சி, தேவருலகங்களைச் சுடாதே.
Verse 11
त्वया ततं सर्वत एव तेजः प्रतापिना सूर्य यजुःप्रवृत्ते । तिग्मं रथाङ्गं तव देवकल्पं कालाख्यमध्वान्तकरं वदन्ति ॥ २६.११ ॥
ஓ சூரியனே, உன் பிரதாபத்தால் எங்கும் ஒளி பரவியுள்ளது; யஜுஸ் மரபின்படி அது இயக்கப்படுகிறது. உன் கூர்மையான ரதச் சக்கரம்போன்ற தெய்வீக வட்டத்தை அவர்கள் ‘காலம்’—இருள் அகற்றுபவன்—என்று கூறுகின்றனர்.
Verse 12
प्रभाकरसक्त्वं रविरादिदेव आत्मा समस्तस्य चराचरस्य । पितामहसक्त्वं वरुणो यमश्च भूतं भविष्यच्च वदन्ति सिद्धाः ॥ २६.१२ ॥
ஆதிதேவன் ரவி, பிரபாகர ரூபன், அசையும் அசையாத அனைத்தின் ஆத்மா என்று அவர்கள் அறிவிக்கின்றனர். மேலும் சித்தர்கள், வருணனும் யமனும் பிதாமஹத் தத்துவத்துடன் இணைந்து கடந்ததும் வரவிருப்பதும் அனைத்தையும் உள்ளடக்குகின்றனர் என்கிறார்கள்.
Verse 13
ध्वान्तं प्रणु त्वं सुरलोकपूज्य प्रयाहि शान्तिं पितरो वदन्ति । वेदान्तवेद्योऽसि मखेषु देव त्वं हूयसे विष्णुरसि प्रसह्य । इति स्तुतस्तैः सुरनाथ भक्त्या प्रपाहि शम्भो न इति प्रसह्य ॥ २६.१३ ॥
தேவருலகில் போற்றப்படுபவனே! இருளை அகற்று; பித்ருக்கள் “அமைதியுடன் செல்” என்று கூறுகின்றனர். நீ வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவன்; யாகங்களில், ஓ தேவா, உன்னைத் தான் ஆவாஹனம் செய்து ஹோமம் செய்கின்றனர்—நீ முழு வல்லமையுடன் விஷ்ணுவே. தேவர்களின் தலைவனால் வழிநடத்தப்பட்டோர் பக்தியுடன் ஸ்துதி செய்து, “ஓ ஷம்போ, எங்களை காப்பாற்று” என்று வலியுறுத்துகின்றனர்.
Verse 14
एवमुक्तस्तदा देवैः सौम्यां मूर्तिमथाकरॊत् । प्रकाशत्वं जगामाशु देवतानां महाप्रभः ॥ २६.१४ ॥
அப்போது தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த மகாப்ரபு மென்மையான (சௌம்ய) உருவத்தை ஏற்றார்; உடனே தேவர்களுக்கு ஒளியாக விளங்கினார்.
Verse 15
एतत्सर्वं सुराणां तु दहनं शामितं पुरा । सप्तम्यां खलु सूर्येण मूर्त्तित्वं कृतवान् भुवि ॥ २६.१५ ॥
தேவர்களின் இந்த முழு தகிப்பு (துன்பம்) முன்பே தணிக்கப்பட்டது; உண்மையாகவே சப்தமி நாளில் சூரியன் மூலம் அது பூமியில் உருவமடைந்தது.
Verse 16
एतां यः पुरुषो भक्त्या उपास्ते सूर्यमर्चयेत् । भास्करेण च तस्यासौ फलमिष्टं प्रयच्छति ॥ २६.१६ ॥
யார் பக்தியுடன் இவ்வாறு சூரியனை உபாசித்து அர்ச்சனை செய்கிறாரோ, அவருக்கு பாஸ்கரன் தானே விரும்பிய பலனை அளிக்கிறான்.
Verse 17
एतत् ते कथितं राजन् सूर्याख्यानं पुरातनम् । आदिमन्वन्तरे वृत्तं मातरः शृणु सांप्रतम् ॥ २६.१७ ॥
ஓ அரசனே, இந்தப் பழமையான சூர்யாக்யானம் உனக்குக் கூறப்பட்டது. இப்போது, ஓ போற்றத்தக்க மாதாவே, ஆதிமன்வந்தரத்தில் நிகழ்ந்ததை கேள்.
Frequently Asked Questions
The text frames cosmic power as requiring regulation: Sūrya’s all-pervading tejas is acknowledged as world-sustaining yet potentially destructive, and the narrative models restraint through stuti (hymnic address) leading to a saumyā mūrti. Philosophically, it explains embodiment (mūrtigrahaṇa) as a manifestation of a single eternal principle (ātman/jñāna-śakti) that becomes differentiated for cosmic function.
A specific lunar marker is given: the text states that Sūrya ‘took form’ on saptamī (the seventh tithi), which functions as an internal calendrical cue supporting Sūrya-focused observance (Sūryopāsanā/arcana). No explicit season (ṛtu) is mentioned.
Environmental balance is implied through the motif of overheating and pacification: unchecked solar heat threatens to scorch worlds (jaganti), prompting a corrective response that restores stability. Read as proto-ecological ethics, the chapter encodes a principle of sustaining terrestrial habitability by moderating extreme forces and maintaining a livable equilibrium.
The named figures are primarily cosmological and sage-lineage identifiers rather than dynastic genealogies: Prajāpāla (questioner), Mahātapā (responding ṛṣi), and the collective devāḥ. The narrative also situates the account in the Ādi-manvantara (primeval epoch), functioning as a chronological frame rather than a royal lineage reference.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.