Adhyaya 25: The Birth of Ahaṅkāra as Guha/Skanda and His Appointment as Divine Commander
Ahaṅkāra-janmato Guha-Senāpatitvaṃ (Skandotpattiḥ)
Cosmogony-Theology (Sāṃkhya-influenced metaphysics) and Devotional Hymn (Stotra) with Ritual Observance
இந்த அதிகாரத்தில் வராகர்–பிருதிவி உரையாடல் வழியாக அஹங்காரத்தின் தோற்றமும், அது குக/ஸ்கந்த ரூபமாக தேவர்களின் சேனாபதியாக நியமிக்கப்படுவதும் கூறப்படுகிறது. புருஷன் மற்றும் அவ்யக்தத்திலிருந்து மஹத் தோன்றுகிறது; அதையே அஹங்காரம் எனச் சொல்லி, செயல்பாட்டு ரூபத்தில் குக/ஸ்கந்தனாக ‘சேனாபதி’ பதவியை அடைகிறது. பின்னர் ஒருமித்த தலைமை இல்லாததால் போர்ச் சிக்கலில் உள்ள தேவர்கள் சேனாதிபதியை வேண்டி முதலில் பிரம்மாவையும், பின்னர் கைலாசத்தில் உள்ள ருத்ரன் (சிவன்) ஐயும் அணுகி நீண்ட ஸ்தோத்திரத்தால் துதிக்கின்றனர்; அதில் அவர் பூதங்களின் ஆதாரம், உலகச் செயல்களின் நடத்துநர் எனப் போற்றப்படுகிறார். ருத்ரன் ஒளிமிகு குமாரன் (ஸ்கந்தன்) ஐ உருவாக்கி சின்னங்களும் பரிவாரங்களும் அளித்து தேவர்களின் சேனாதிபதியாக நிறுவுகிறார். இறுதியில் ஷஷ்டி திதி வழிபாட்டு விதி, ஸ்தோத்திர பாராயண பலன் ஆகியவை கூறப்பட்டு, அவை சமூக ஒழுங்கும் பூமியின் பாதுகாப்புச் சமநிலையும் உறுதிப்படுத்தும் என இணைக்கப்படுகிறது.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 25
Verse 1
प्रजापाल उवाच । अहंकारात् कथं जज्ञे कार्त्तिकेयो द्विजोत्तम । एतन्मे संशयं छिन्धि पृच्छतो वै महामुने ॥ २५.१ ॥
பிரஜாபாலன் கூறினான்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, அஹங்காரத்திலிருந்து கார்த்திகேயன் எவ்வாறு பிறந்தான்? ஓ மகாமுனியே, நான் கேட்கும் இந்த ஐயத்தை நீக்குவாயாக.
Verse 2
महातपा उवाच । सर्वेषामेव तत्त्वानां यः परः पुरुषः स्मृतः । तस्मादव्यक्तमुत्पन्नं तत्त्वादि त्रिविधं तु तत् ॥ २५.२ ॥
மகாதபா கூறினார்—எல்லா தத்துவங்களையும் கடந்த பரம புருஷன் என்று நினைவுகூரப்படுபவன் உண்டு; அவனிடமிருந்து அவ்யக்தம் தோன்றியது, மேலும் தத்துவாதி எனப்படும் அந்த ஆதிவகை மூவகை என உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 3
पुरुषाव्यक्तयोर्मध्ये महत्त्वं समपद्यत । स चाहङ्कार इत्युक्तो यो महान् समुदाहृतः ॥ २५.३ ॥
புருஷனும் அவ்யக்தமும் இடையில் மகத்தத்துவம் தோன்றுகிறது; அதுவே ‘அஹங்காரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதுவே ‘மஹான்’ என்றும் கூறப்படுகிறது।
Verse 4
पुरुषो विष्णुरित्युक्तः शिवो वा नामतः स्मृतः । अव्यक्तं तु उमा देवी श्रीर्वा पद्मनिभेक्षणा ॥ २५.४ ॥
‘புருஷன்’ விஷ்ணு எனக் கூறப்படுகிறான்; பெயரால் அவனே சிவன் என்றும் நினைக்கப்படுகிறான். ‘அவ்யக்தம்’ என்றால் தேவி உமா; அல்லது தாமரைக் கண்களையுடைய ஸ்ரீ.
Verse 5
तत्संयोगादहंकारः स च सेनापतिर्गुहः । तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणु राजन् महामते ॥ २५.५ ॥
அந்தச் சேர்க்கையிலிருந்து அஹங்காரம் தோன்றுகிறது; அது தேவசேனாபதி குகனுடன் தொடர்புடையதாகக் கூறப்படுகிறது. அவனுடைய தோற்றத்தை நான் விளக்குகிறேன்; பேரறிவுடைய அரசே, கேள்।
Verse 6
आद्यो नारायणो देवस्तस्माद् ब्रह्मा ततोऽभवत् । अतः स्वयम्भुवश्चान्ये मरीच्याद्यार्कसम्भवाः ॥ २५.६ ॥
ஆதி தேவன் நாராயணன்; அவரிடமிருந்து பிரம்மா தோன்றினார். அதன் பின் ஸ்வயம்புவ மனுவும், மரீசி முதலிய பிறரும்—அர்கம் (சூரியன்) இலிருந்து பிறந்தவர்களாக—உண்டாயினர்।
Verse 7
तेष्वारभ्य सुरा दैत्या गन्धर्वा मानुषाः खगाः । पशवः सर्वभूतानि सृष्टिरेषा प्रकीर्तिता ॥ २५.७ ॥
அவர்களிலிருந்து தொடங்கி தேவர்கள், தைத்யர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், பறவைகள், விலங்குகள் மற்றும் எல்லா உயிர்களும்—இந்தப் படைப்பு இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது।
Verse 8
सृष्ट्यां विस्तारितायां तु देवदैत्याः महाबलाः । सापत्न्यं भावमास्थाय युयुधुर्विजिगीषवः ॥ २५.८ ॥
படைப்பு விரிந்தபோது, மாபெரும் வலிமையுடைய தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்கள் பகைமை உணர்வை ஏற்று வெற்றியை நாடி ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டனர்।
Verse 9
दैत्यानां बलिनः सन्ति नायका युद्धदुर्मदाः । हिरण्यकशिपुः पूर्वं हिरण्याक्षो महाबलः । विप्रचित्तिर्विचित्तिश्च भीमाक्षः क्रौञ्च एव च ॥ २५.९ ॥
தைத்யர்களில் போரில் அகந்தையால் மயங்கிய வலிமைமிக்க தலைவர்கள் உள்ளனர்—முதலில் ஹிரண்யகசிபு, அடுத்து மாபெரும் வலிமையுடைய ஹிரண்யாக்ஷன்; மேலும் விப்ரசித்தி, விசித்தி, பீமாக்ஷன், க்ரௌஞ்சன் ஆகியோரும்.
Verse 10
एतेऽतिबलिनः शूरा देवसैन्यं महामृधे । अनारतं सितैर्बाणैर्जयन्तेऽनुदिनं मृधे ॥ २५.१० ॥
இந்த மிகுந்த வலிமையுடைய வீரர்கள், மாபெரும் போரில், வெண்மையான அம்புகளால் இடையறாது நாள்தோறும் தேவர்களின் சேனையைப் போர்க்களத்தில் வென்று அடக்கினர்।
Verse 11
तेषां पराजयं दृष्ट्वा देवानां तु बृहस्पतिः । उवाच हीनं वः सैन्यं नायकेन विना सुराः ॥ २५.११ ॥
தேவர்களின் தோல்வியைக் கண்ட ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—“ஓ சுரர்களே, தலைவன் இன்றித் உங்கள் சேனை குறைவுற்றதாக உள்ளது.”
Verse 12
एकेनेन्द्रेण दिव्यं तु सैन्यं पातुं न शक्यते । अतः सेनापतिं किञ्चिदन्वेषयत माचिरम् ॥ २५.१२ ॥
இந்திரன் ஒருவனாலே தெய்வீக சேனையைப் பாதுகாக்க இயலாது; ஆகவே தாமதமின்றி ஏற்ற சேனாபதியைத் தேடுங்கள்।
Verse 13
एवमुक्तास्ततो देवा जग्मुर्लोकपितामहम् । सेनापतिं च नो देहि वाक्यमूचुः ससम्भ्रमम् ॥ २५.१३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் தேவர்கள் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மாவிடம் சென்று, அவசரத்துடன்—“எங்களுக்கு ஒரு சேனாபதியை அருளுங்கள்” என்று கூறினர்.
Verse 14
ततो दध्यौ चतुर्वक्त्रः किमेषां क्रियते मया । ब्रह्मा । अथ चिन्तयामास रुद्रं प्रति मनोगतम् ॥ २५.१४ ॥
அப்போது நான்முகப் பிரம்மா சிந்தித்தார்—“இவர்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” பின்னர் தன் மனக்கருத்தை ருத்ரனை நோக்கி திருப்பி தியானித்தார்.
Verse 15
ततो देवाः सगन्धर्वा ऋषयः सिद्धचारणाः । ब्रह्माणं पुरतः कृत्वा जग्मुः कैलासपर्वतम् ॥ २५.१५ ॥
பின்னர் தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், ரிஷிகள், சித்தர்கள், சாரணர்களுடன், பிரம்மாவை முன்னணியில் வைத்து கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றனர்.
Verse 16
तत्र दृष्ट्वा महादेवं शिवं पशुपतिं विभुम् । तुष्टवुर्विविधैस्तोत्रैः शक्राद्यास्त्रिदिवौकसः ॥ २५.१६ ॥
அங்கே மகாதேவன்—சிவன், பசுபதி, அனைத்திலும் நிறைந்த பரம்பொருள்—என்பவரைக் கண்டு, இந்திரன் முதலிய திரிதிவவாசி தேவர்கள் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் துதித்தனர்.
Verse 17
देवा ऊचुः । नमाम सर्वे शरणार्थिनो वयं महेश्वरं त्र्यम्बकभूतभावनम् । उमापते विश्वपते मरुत्पते जगत्पते शङ्कर पाहि नः स्वयम् ॥ २५.१७ ॥
தேவர்கள் கூறினர்—சரணடைந்த நாங்கள் அனைவரும் மகேஸ்வரன், திரியம்பகன், பூதபாவனன் ஆகியவருக்கு வணங்குகிறோம். உமாபதி, விஸ்வபதி, மருத்பதி, ஜகத்பதி—ஓ சங்கரா, நீயே எங்களைத் தானே காத்தருள்வாயாக.
Verse 18
जटाकलापाग्रशशाङ्कदीधिति-प्रकाशिताशेषजगत्त्रयामल । त्रिशूलपाणे पुरुषोत्तमाच्युत प्रपाहि दैत्याच्च जगत्त्रयोदरे ॥ २५.१८ ॥
திரிசூலதாரி புருஷோத்தம அச்யுதா! உமது ஜடாமுடியின் உச்சியில் நிலவொளி பிரகாசித்து, உமது ஒளியால் மும்முலகும் தூய்மையடைகிறது; மும்முலகக் கருவில் உள்ள தைத்யனிடமிருந்து எங்களை காத்தருள்வாயாக।
Verse 19
त्वमादिदेवः पुरुषोत्तमो हरिर्भवो महेशस्त्रिपुरान्तको विभुः । भगाक्षिहा दैत्यरिपुः पुरातनो वृषध्वजः पाहि सुरोत्तमोत्तम ॥ २५.१९ ॥
நீரே ஆதிதேவன்—புருஷோத்தம ஹரி, பவ, மகேசன், திரிபுராந்தகன் எனும் வல்லவன்; பகனின் கணை அழித்தவன், பழமையான தைத்ய-விரோதி, வृषத்வஜன். தேவர்களில் தேவரானவனே, எங்களை காத்தருள்வாயாக।
Verse 20
गिरीशजानाथ गिरिप्रियाप्रिय प्रभो समस्तामरलोकपूजित । गणेश भूतेश शिवाक्षयाव्यय प्रपाहि नो दैत्यवरान्तकाच्युत ॥ २५.२० ॥
கிரீசஜநாதா, பிரபுவே! கிரிப்ரியா (பார்வதி)க்கு பிரியனும் அபிரியனும்; எல்லா அமரலோகங்களாலும் வணங்கப்படுபவனே. கணேசா, பூதேசா, சிவா, அழிவிலா-அவ்யயா! தைத்யவராந்தக அச்யுதா, எங்களை காத்தருள்வாயாக।
Verse 21
पृथ्व्यादितत्त्वेषु भवान् प्रतिष्ठितो ध्वनिस्वरूपो गगने विशेषतः । वायौ द्विधा तेजसि च त्रिधा जले चतुः क्षितौ पञ्चगुणः प्रपाहि नः ॥ २५.२१ ॥
நீர் பூமி முதலான தத்துவங்களில் நிலைபெற்றவர்; குறிப்பாக ஆகாயத்தில் ஒலியின் (சப்தத்தின்) வடிவமாய் உள்ளீர். வாயுவில் இருவகை, தீயில் மூவகை, நீரில் நான்வகை, பூமியில் ஐந்துகுணமாய் உள்ளீர்—எங்களை காத்தருள்வாயாக।
Verse 22
अग्निस्वरूपोऽसि तरौ तथोपले सत्त्वस्वरूपोऽसि तथा जलेष्वपि । तेजःस्वरूपो भगवान् महेश्वरः प्रपाहि नो दैत्यगणार्दितान् हर ॥ २५.२२ ॥
நீர் மரத்திலும் கல்லிலும் அக்னி வடிவாய் உள்ளீர்; நீர்களிலும் சத்துவ வடிவாய் உள்ளீர். ஒளி-தன்மையுடைய பகவான் மகேசுவரா! ஹரா, தைத்யக் கூட்டங்களால் துன்புறும் எங்களை காத்தருள்வாயாக।
Verse 23
नासीद्यदा अकाण्डमिदं त्रिलोचन प्रभाकरेंद्रद्रविणाधिपाः कुतः । तदा भवान् एव विरुद्धलोचन प्रमाणबाधादिविवर्जितः स्थितः ॥ २५.२३ ॥
இந்த உலகப் பிரபஞ்சம் முற்றிலும் இல்லாதபோது, ஓ திரிலோசனனே, அப்போது சூரியன், இந்திரன், செல்வாதிபதி குபேரன் எங்கிருந்து இருப்பார்? அந்தக் காலத்தில், ஓ விசேஷக் கண்களையுடையவனே, நீயே மட்டும் பிரமாண-பாதை முதலிய தடைகளின்றி நிலைத்திருந்தாய்।
Verse 24
कपालमालिन् शशिखण्डशेखर श्मशानवासिन् सितभस्मगुण्ठित । फणीन्द्रसंवीततनॊऽन्तकापह प्रपाहि नो दक्षधिया सुरेश्वर ॥ २५.२४ ॥
ஓ கபாலமாலி, சந்திரகலையணிந்த சிகரமுடையவனே, சுடுகாடு வாசி, வெண்மையான பஸ்மத்தால் மூடப்பட்டவனே; நாகராஜனால் சூழப்பட்ட உடலையுடையவனே, யமபயத்தை அகற்றுபவனே—ஓ தேவர்களின் ஆண்டவனே, நல்ல விவேகத்தால் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக।
Verse 25
भवान् पुमान् शक्तिरियं गिरेः सुता सर्वाङ्गरूपा भगवंस्तथा त्वयि । त्रिशूलरूपेण जगत्त्रयं करे स्थितं त्रिनेत्रेषु मखाग्नयस्त्रयः ॥ २५.२५ ॥
நீயே புருஷத் தத்துவம்; இவள் சக்தி, மலைமகள், அனைத்தங்கங்களிலும் பரவிய ரூபமுடையவள்; மேலும், ஓ பகவானே, அவள் உன்னுள்ளேயே உறைகிறாள். திரிசூல ரூபமாக உன் கையில் மூன்று உலகங்களும் நிலைத்துள்ளன; உன் மூன்று கண்களில் மூன்று யாகஅக்னிகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன।
Verse 26
जटास्वरूपेण समस्तसागराः कुलाचलाः सिन्धुवहाश्च सर्वशः । शशी परं ज्ञानमिदं तव स्थितं न देव पश्यन्ति कुदृष्टयो जनाः ॥ २५.२६ ॥
உன் ஜடைகளின் ரூபத்தில் எல்லா சமுத்திரங்களும், மலைத்தொடர்களும், நதிகளைத் தாங்கும் ஓடைகளும் எங்கும் உள்ளன. ஓ தேவா, இந்த பரம ஞானம் உன்னிடமே நிலைத்துள்ளது; ஆனால் கெட்ட நோக்குடைய மக்கள் அதை உணரார்।
Verse 27
नारायणस्त्वं जगतां समुद्भवस् तथा भवः सैव चतुर्मुखो भवान् । सत्त्वादिभेदेन तथाग्निभेदतो युगादिभेदेन च संस्थितस्त्रिधा ॥ २५.२७ ॥
நீயே நாராயணன், உலகங்கள் உன்னிடமிருந்து தோன்றுகின்றன; நீயே பவ (சிவன்), நீயே சதுர்முகன் (பிரம்மா). சத்துவம் முதலிய குண வேறுபாடுகளாலும், அக்னி வேறுபாடுகளாலும், யுகம் முதலிய பிரிவுகளாலும் நீ மூவகை ரூபமாக நிறுவப்பட்டுள்ளாய்।
Verse 28
भवन्तमेतॆ सुरनायकाः प्रभो भवार्थिनोऽन्यस्य वदन्ति तोषयन् । यतस्ततो नो भव भूतिभूषण प्रपाहि विश्वेश्वर रुद्र ते नमः ॥ २५.२८ ॥
ஓ ஆண்டவனே! தேவர்களின் தலைவர்கள் நலன் வேண்டி உம்மையே—வேறொருவரை அல்ல—மகிழ்விக்கப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர். ஆகவே ஓ பவா, திருநீறு அணிகலனாக உடையவனே! எவ்விதத்திலும் எங்களை காத்தருள்வாயாக; ஓ உலகேசுவர ருத்ரா! உமக்கு வணக்கம்।
Verse 29
महातपा उवाच । एवं स्तुतस्तदा देवो रुद्रः पशुपतिः सुरैः । उवाच देवानव्यग्रः किं कार्यं ब्रूत मा चिरम् ॥ २५.२९ ॥
மகாதபா கூறினார்—அப்போது தேவர்கள் இவ்வாறு புகழ்ந்தபோது, தேவன் ருத்ரன்—பசுபதி—அமைதியுடன் தேவர்களிடம் கூறினான்: “என்ன காரியம்? சொல்லுங்கள்; தாமதிக்காதீர்கள்।”
Verse 30
देवा ऊचुः । सेनापतिं नो देवेश देहि दैत्यवधाय वै । देवानां ब्रह्ममुख्यानामेतदेव हितं भवेत् ॥ २५.३० ॥
தேவர்கள் கூறினர்—ஓ தேவேசா! தைத்தியர்களை வதைக்க நமக்கு நிச்சயமாக ஒரு சேனாதிபதியை அருள்வாயாக. பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கு இதுவே நன்மையாகும்।
Verse 31
रुद्र उवाच । ददामि सेनानाथं वो देवा भवत विज्वराः । भविष्य्यमस्ति पौराणं योगादीनामचिन्तयन् ॥ २५.३१ ॥
ருத்ரன் கூறினான்—ஓ தேவர்களே! உங்களுக்கு சேனைகளின் தலைவனை நான் அளிக்கிறேன்; நீங்கள் துன்பமின்றி இருங்கள். எதிர்காலத்தில் யோக முதலியவற்றை தியானித்தபடியே இதற்கான ஒரு புராணக் குறிப்பும் உண்டாகும்।
Verse 32
एवमुक्त्वा हरो देवान् विसृज्य स्वाङ्गसंस्थिताम् । शक्तिं संक्षोभयामास पुत्रहेतोः परंतप ॥ २५.३२ ॥
இவ்வாறு கூறி ஹரன் தேவர்களை அனுப்பிவிட்டு, பின்னர் மகன் பெறும் நோக்கில் தன் உடலில் நிலைத்திருந்த சக்தியைத் தூண்டினான், ஓ பகைவரைச் சுடுபவனே!
Verse 33
तस्य क्षोभयतः शक्तिं ज्वलनार्कसमप्रभः । कुमारः सहजां शक्तिं बिभ्रज्ज्ञानैकशालिनीम् ॥ २५.३३ ॥
அந்த சக்தியை உந்தியபோது, அக்கினி-சூரியன் போன்ற ஒளியுடைய குமாரன், இயல்பாகவே உள்ள, ஞானமே நிறைந்த சக்தியைத் தாங்கினான்।
Verse 34
उत्पत्तिस्तस्य राजेन्द्र बहुरूपा व्यवस्थिताः । मन्वन्तरेष्वनेकेषु देवसेनापतिः किल ॥ २५.३४ ॥
அரசேந்திரனே! அவனுடைய தோற்றம் பல வடிவங்களில் நிறுவப்பட்டுள்ளது; பல மன்வந்தரங்களில் அவன் தேவர்களின் சேனாபதியாகக் கூறப்படுகிறான்।
Verse 35
योऽसौ शरीरगो देवः अहंकार इति कीर्तितः । प्रयोजनवशाद् देवः सैव सेनापतिर्विभो ॥ २५.३५ ॥
உடலுக்குள் உறையும் அந்த தெய்வத் தத்துவம் ‘அஹங்காரம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. அதன் செயல்நோக்கினால், ஓ வல்லவனே, அதுவே (இந்திரியங்களின்) சேனாபதியாகும்।
Verse 36
तस्मिन् जाते स्वयं ब्रह्मा सर्वदैवैः समन्वितः । पूजयामास देवेशं शिवं पशुपतिं तदा ॥ २५.३६ ॥
அது நிகழ்ந்தபோது, எல்லாத் தேவர்களுடனும் கூடிய பிரம்மா தாமே தேவேசன் சிவன்—பசுபதி—யை அப்போது வழிபட்டார்।
Verse 37
सर्वैश्च देवै ऋषिभिश्च सिद्धैः सेनापतिर्वरदानेन तेन । आप्यायितः सोऽपि सुरानुवाच सखायार्थं क्रडने कार्यमेव ॥ २५.३७ ॥
அந்த வரமளிப்பினால் எல்லாத் தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள் சேனாபதியைப் போற்றினர்; அதனால் அவன் வலிமை பெற்றான். பின்னர் அவன் தேவர்களிடம்—“நண்பனுக்காக, இந்த விளையாட்டு-போட்டியில் செயல் மேற்கொள்ளவேண்டும்” என்று கூறினான்।
Verse 38
श्रुत्वा वचस्तस्य महानुभावो महादेवो वाक्यमिदं जगाद । ददामि ते क्रीडनकं तु कुक्कुटं तथानुगौ शाखविशाखसंज्ञौ । कुमार भूतग्रहणायको भवान् भवस्व देवेश्वर सेनयापतिः ॥ २५.३८ ॥
அவருடைய சொற்களை கேட்ட மகாநுபாவனான மகாதேவன் இவ்வாறு கூறினான்— “உனக்கு விளையாட்டுப் பொருளாக ஒரு சேவலை அளிக்கிறேன்; மேலும் ‘சாக’ ‘விசாக’ எனும் இரு துணையர்களையும் தருகிறேன். ஓ குமாரா, நீ பூதகணங்களின் தலைவனாகவும் தேவேஸ்வரனின் சேனையின் சேனாபதியாகவும் ஆகுக.”
Verse 39
एवमुक्त्वा ततो देवः सर्वे देवाश्च पार्थिव । तुष्टुवुर्वाग्भिरिष्टाभिः स्कन्दं सेनापतिं तदा ॥ २५.३९ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், அரசே, அந்த தேவனும் எல்லா தேவர்களும் அந்நேரத்தில் சேனாபதி ஸ்கந்தனை விருப்பமும் பக்தியும் நிறைந்த சொற்களால் புகழ்ந்தனர்।
Verse 40
देवा ऊचुः । भवस्व देवसेनानीर्महेश्वरसुत प्रभो । षण्मुख स्कन्द विश्वेश कुक्कुटध्वज पावके ॥ २५.४० ॥
தேவர்கள் கூறினர்— “மகேஸ்வரனின் புதல்வனே, பிரபுவே! நீ தேவர்சேனைகளின் சேனாதிபதியாக ஆகுக. ஓ ஷண்முக ஸ்கந்தா, விஸ்வேசா, சேவல்-கொடி தாங்கியவனே, ஓ பாவகா!”
Verse 41
कम्पितारे कुमारेश स्कन्द बालग्रहानुग । जितारे क्रौञ्चविध्वंस कृत्तिकासुत मातृर्ज ॥ २५.४१ ॥
ஓ ஸ்கந்தா, குமாரேசா! பாலகிரகங்களின் துணையர்களை நடுங்கச் செய்பவனே; வெற்றியாளனே, க்ரௌஞ்சனை அழித்தவனே; க்ருத்திகைகளின் புதல்வனே, மாத்ருகணங்களில் பிறந்தவனே—உனக்கு வணக்கம்।
Verse 42
भूतग्रहपतिश्रेष्ठ पावकि प्रियदर्शन । महाभूतपतेः पुत्र त्रिलोचन नमोऽस्तु ते ॥ २५.४२ ॥
பூத-கிரகத் தலைவர்களில் சிறந்தவனே! ஓ பாவகி, இனிய தரிசனமுடையவனே! மகாபூதபதியின் புதல்வனே! மூன்று கண்களுடையவனே—உனக்கு வணக்கம்.
Verse 43
एवं स्तुतस्तदा देवैर्ववर्ध भवानन्दनः । द्वादशादित्यसंकाशो बभूवाद्भुतदर्शनः । त्रैलोक्यमपि तत्तेजस्तापयामास पार्थिव ॥ २५.४३ ॥
அப்போது தேவர்களால் புகழப்பட்டபோது பவானந்தனன் வளர்ந்தான். பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்து, அவன் அதிசயமான தரிசனமாக ஆனான். அரசே, அந்தத் தேஜஸ் மூவுலகையும் வெப்பமடையச் செய்தது।
Verse 44
प्रजापाल उवाच । कथं तं कृत्तिकापुत्रमुक्तवन्तः सुरं गुरुम् । कथं च पावकिरसौ कथं वा मातृनन्दनः ॥ २५.४४ ॥
பிரஜாபாலன் கூறினான்—கிருத்திகைகளின் புதல்வனாகிய அந்தத் தேவகுருவை அவர்கள் எவ்வாறு அழைத்தனர்? மேலும் அவர் ‘பாவகிர்’ என்று எவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறார்? அல்லது ‘மாத்ருநந்தனன்’ என்று எவ்வாறு புகழப்படுகிறார்?
Verse 45
महातपा उवाच । आदिमन्वन्तरे देव उत्पत्तिर्या मयोदिता । परोक्षदर्शिभिर्देवैरेवमेव स्तुतः प्रभुः ॥ २५.४५ ॥
மகாதபா கூறினார்—தேவனே, ஆதிமன்வந்தரத்தில் நான் உரைத்த தோற்றக் கதையின்படியே, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டதை காணும் தேவர்கள் ஆண்டவனை அப்படியே ஸ்துதித்தனர்।
Verse 46
कृत्तिका पावकस्त्वन्यमातरो गिरिजा तथा । द्वितीयजन्मनि गुहस्यैते उत्पत्तिहेतवः ॥ २५.४६ ॥
கிருத்திகைகள், பாவகன் (அக்னி), பிற தாய்மார்கள், மேலும் கிரிஜா (பார்வதி)—இவையே குகனின் இரண்டாம் பிறவிக்குக் காரணங்கள்।
Verse 47
एवमेतत् तवाख्यातं पृच्छतः पार्थिवोत्तम । आत्मविद्यामृतं गुह्यमहङ्कारस्य सम्भवः ॥ २५.४७ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, நீ கேட்டதனால் இவ்வாறு விளக்கப்பட்டது—ஆத்மவித்தையின் மறை அமுதம், அதாவது அகங்காரத்தின் தோற்றம்।
Verse 48
स्वयं स्कन्दो महादेवः सर्वपापप्रणाशनः । तस्य षष्ठीं तिथिं प्रादादभिषेके पितामहः ॥ २५.४८ ॥
ஸ்கந்தன் தானே மகாதேவன்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவன். அவனுடைய அபிஷேகக் காலத்தில் பிதாமஹன் அவனுக்கு புனிதமான ஷஷ்டி திதியை அளித்தான்.
Verse 49
एतां फलाशनो यस्तु क्षयेन्नियतमानसः । अपुत्रोऽपि लभेत् पुत्रानधनोऽपि धनं लभेत् । यं यमिच्छेत मनसा तं तं लभति मानवः ॥ २५.४९ ॥
எவன் பழங்களையே உணவாகக் கொண்டு, கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் இந்த விரதத்தை நிறைவேற்றுகிறானோ, அவன் பிள்ளையில்லாதவனாக இருந்தாலும் புதல்வர்களைப் பெறுவான்; ஏழையாக இருந்தாலும் செல்வம் பெறுவான். மனத்தில் எதை விரும்புகிறானோ, அதையே மனிதன் அடைவான்.
Verse 50
यश्चैतत् पठति स्तोत्रं कार्त्तिकेयस्य मानवः । तस्य गेहे कुमाराणां क्षेमारोग्यं भविष्यति ॥ २५.५० ॥
கார்த்திகேயனுடைய இந்த ஸ்தோத்திரத்தை எவன் பாராயணம் செய்கிறானோ, அவன் இல்லத்தில் குழந்தைகளுக்கு நலமும் நோயற்ற வாழ்வும் உண்டாகும்.
Frequently Asked Questions
The text presents a metaphysical rationale for ordered agency: Ahaṅkāra (as Mahat’s designation) becomes a functional principle of leadership embodied as Guha/Skanda. The narrative uses the deva–daitya conflict to argue that collective protection and stability require legitimate command and disciplined organization, linking cosmic ontology to governance and social order.
The chapter specifies Ṣaṣṭhī tithi as the calendrical marker associated with Skanda’s abhiṣeka (anointment), and it recommends observance connected with that tithi; it also states benefits for reciting the Kārttikeya stotra.
Although not framed as explicit environmental regulation, the chapter models ‘Earth-balance’ through cosmic and political order: devas seek a senāpati to end destabilizing conflict, and Rudra’s manifestation of Skanda restores equilibrium across the worlds. This can be read as an early ecological-ethical motif where terrestrial stability depends on disciplined leadership, restraint, and the re-establishment of harmonious cosmic functions.
The narrative references Nārāyaṇa, Brahmā (Svayambhū), Rudra/Śiva, Bṛhaspati, and creation-line figures such as Marīci; it also names prominent daityas including Hiraṇyakaśipu, Hiraṇyākṣa, Vipracitti, Vicitti, Bhīmākṣa, and Krauñca, situating the episode within mythic genealogies and leadership paradigms.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.