Adhyaya 213: The Glory of Gokarṇeśvara: Nandin’s Austerities and Śiva’s Boons

Verse 1

अथ गोकरणेश्वरमाहात्म्यम् ॥ सूत उवाच ॥ पुरा देवैर्विनिहते संग्रामे तारकामये ॥ अत्युच्छ्रिते प्रतिबले दानवानां बले तथा

இப்போது கோகர்ணேஸ்வர மாஹாத்மியம் தொடங்குகிறது. சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் தாரகனைச் சார்ந்த போரில் தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது, தானவர்களின் வலிமை மிக உயர்ந்து அச்சமூட்டுமாறு ஆனது.

Verse 2

सहस्राक्षे लब्धपदे क्षीणशत्रौ गतास्पदे ॥ सम्यक्प्रसूति मापन्ने त्रैलोक्ये सचराचरे

சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) தன் பதவியை மீட்டபோது, பகைவர்கள் தளர்ந்து நிலை உறுதியானது; அப்போது அசையும்-அசையாத அனைத்துடன் மூன்று உலகங்களிலும் ஒழுங்கான படைப்பு-நிலைமை மீண்டும் ஏற்பட்டது.

Verse 3

शृङ्गे चैवाचलेन्द्रस्य मेरोः सर्वहिरण्यये ॥ मणिविद्रुमविद्धे च विपुले पङ्कजासने

முழுவதும் பொன்னால் விளங்கும் மலைநாதன் மேருவின் சிகரத்தில், மணியும் பவளமும் பதித்த விசாலமான தாமரை ஆசனத்தில்।

Verse 4

सुखोपविष्टमेकाग्रं स्थिरचित्तं कृतिक्शणम् ॥ निवृत्तकार्यं मुदितं सूर्यवैश्वानरद्युतिम्

அவர் இன்பமாக அமர்ந்து, ஒருமுகமாகவும் நிலைபெற்ற மனத்துடனும், நிறைவு பெற்ற பார்வையுடனும் இருந்தார்; செயல்கள் முடிந்தவனாய், அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு, சூரியனும் வைஶ்வானர அக்கினியும் போல் ஒளிர்ந்தார்।

Verse 5

प्रणम्य मूर्ध्ना चरणावुपगृह्य समाहितः ॥ ब्रह्माणं परिपप्रच्छ कुमारो नतिपूर्वकः

தலையால் வணங்கி, திருவடிகளை மரியாதையுடன் பற்றிக் கொண்டு, மனம் ஒருமித்த நிலையில், குமார முனிவர் பிரம்மாவை பணிவுடன் விரிவாகக் கேட்டார்।

Verse 6

सनत्कुमार उवाच ॥ भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि पुराणमृषिसंस्तुतम् ॥ पुराणं तु महाभाग त्वत्तस्तत्त्वविदां वर

சனத்குமாரர் கூறினார்: பகவனே, முனிவர்கள் போற்றிய புராணத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; மகாபாகா, தத்துவஞானிகளில் சிறந்தவரே, அந்தப் புராணத்தை உம்மிடமிருந்தே கேட்க ஆசைப்படுகிறேன்।

Verse 7

कथमुत्तर गोकर्णं दक्षिणं च कथं विभो ॥ शृङ्गेश्वरस्य परमं कथं सम्यक्प्रतिष्ठितम्

விபுவே, கோகர்ணம் எவ்வாறு வடக்கு (தீர்த்தம்) என்றும் எவ்வாறு தெற்கு (தீர்த்தம்) என்றும் அறியப்படுகிறது? மேலும் ஸ்ரீங்கேஸ்வரரின் பரம பீடம் எவ்வாறு முறையாக நிறுவப்பட்டது?

Verse 8

क्षेत्रस्य कि प्रमाणं स्यात्कि‍ञ्च तीर्थफलं स्मृतम् ॥ कथं पशुपतिस्तत्र भगवान्मृगरूपधृक्

அந்த க்ஷேத்திரத்தின் அளவு (விஸ்தாரம்) என்ன? அந்த தீர்த்தத்தின் பலன் சாஸ்திரங்களில் என்ன என்று கூறப்பட்டுள்ளது? மேலும் அங்கே பகவான் பசுபதி மான் வடிவம் தாங்கி எவ்வாறு நிலைகொண்டுள்ளார்?

Verse 9

सर्वैस्त्वत्प्रमुखैर्देवैः कथमासादितं पुनः ॥ मृगरूपं कथं चास्य शरीरं क्व प्रतिष्ठितम्

நீங்கள் முன்னிலையில் எல்லா தேவர்களும் அதை மீண்டும் எவ்வாறு அடைந்தனர்? மேலும் அவனுடைய மான் வடிவு எவ்வாறு ஏற்பட்டது, அந்த உடல் எங்கே பிரதிஷ்டை பெற்றுள்ளது?

Verse 10

एवमुक्तः स भगवान्ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः ॥ उवाच तस्मै पुत्राय गुह्यमेतत्पुरातनम्

இவ்வாறு கேட்டபோது, பிரம்மவித்தையில் அறிந்தோரில் சிறந்தவரான பகவான் பிரம்மா, தம் புதல்வனுக்கு இந்தப் பழமையான ரகசிய உபதேசத்தை உரைத்தார்.

Verse 11

ब्रह्मोवाच ॥ शृणु वत्स महाभाग यथातत्त्वं ब्रवीमि ते ॥ पुराणमेतद्बह्मर्षे सरहस्यं यथाश्रुतम्

பிரம்மா கூறினார்—அன்புக் குழந்தையே, மகாபாகனே, கேள்; நான் உனக்கு யதார்த்தமாக உரைக்கிறேன். ஓ பிரம்மரிஷியே, இந்தப் புராணத்தை ரகசியப் பொருளுடன், பரம்பரையில் கேட்டபடியே சொல்கிறேன்.

Verse 12

अस्ति भूधरराजस्य मन्दरस्योत्तरे शुचौ ॥ मुञ्जवान्नाम शिखरो नन्दनोपवनद्युतिः ॥

மலைகளின் அரசனான மந்தரத்தின் வடக்கில், தூய பிரதேசத்தில், ‘முஞ்ஜவான்’ எனும் ஒரு சிகரம் உள்ளது; அது நந்தன வனம்போல் ஒளிவிடுகிறது.

Verse 13

वज्रस्फटिकपाषाणः प्रवालाङ्कुरशर्क्करः ॥ नीलामलशिलावर्णो गुहानिर्झरकन्दरः ॥

அங்கே பாறைகள் வைரம், ஸ்படிகம் போன்றவை; கற்கள் பவள முளைகள் போன்றவை. நீல, மாசற்ற கல் நிறம் கொண்ட அந்த இடம் குகைகள், அருவிகள், பள்ளத்தாக்குகளால் நிரம்பியது.

Verse 14

विचित्रकुसुमोपेतैर्लतामञ्जीरधारिभिः ॥ रेजे यः प्रांशुभिः शृङ्गैरुल्लिखद्भिरिवाम्बरम् ॥

பலவகை மலர்களால் அலங்கரித்த கொடிகள் மஞ்சீரம் அணிந்ததுபோல் விளங்கின; உயர்ந்த சிகரங்கள் வானத்தைச் சுரண்டுவது போல அந்த மலை ஒளிர்ந்தது.

Verse 15

दार्यस्तत्राधिकं रेजुर्नानाधातुपरिस्रवैः ॥ शिलीन्ध्रकुसुमोपेताश्चित्रिता इव सर्वतः ॥

அங்கே பிளவுகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் பல நிறத் தாது ஓடைகளால் மேலும் ஒளிர்ந்தன; ஶிலீந்திர மலர்களால் அலங்கரித்து, எங்கும் வரையப்பட்டதுபோல் தோன்றின.

Verse 16

तेऽत्र केतकि खण्डाश्च कुन्दखण्डाश्च पुष्पिताः ॥ उन्मीलिता इवाभान्ति धातकीवनराजिभिः ॥

இங்கே கேதகி திடல்களும் குந்த திடல்களும் மலர்ந்துள்ளன; தாதகி வனத் தொடர்களுடன் அவை புதிதாய் மலர்ந்ததுபோல் ஒளிர்கின்றன.

Verse 17

भिन्नेन्द्रनीलविमलैर्धौतैः प्रस्रवणाम्बुभिः ॥ चित्रैः कुसुमसंच्छन्नैः शिलाप्रस्तरविस्तरैः ॥

பிளந்த இந்திரநீலம் போலத் தூய்மையான ஊற்றுநீரால் கழுவப்பட்ட அங்கே, பரந்த கல் மேடைகள் இருந்தன; அவை பல நிறங்களுடன் மலர்களால் மூடப்பட்டிருந்தன.

Verse 18

शक्रचापनिभै रम्यैः कुबेरभवनद्युतौ ॥ तस्मिन्नगवरे रम्ये महोरगनिषेविते ॥

இந்திரன் வில்லினைப் போல் அழகியதும், குபேரன் மாளிகைபோல் ஒளிவீசுவதுமான—அந்த இனிய சிறந்த மலையில் மகா நாகங்கள் உலாவின.

Verse 19

कल्हारकुसुमोपेते हंससारससेविते ॥ प्रसन्नसलिलाकीर्णे सरोभिः फुल्लपङ्कजैः ॥

கல்ஹார மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஏரிகள், அன்னங்களும் சாரசங்களும் உலாவ, தெளிந்த நீரால் நிரம்பி மலர்ந்த தாமரைகளால் பொலிந்தன.

Verse 20

गजयूथानुकीर्णाभिर्जुष्टाभिर्मृगपक्षिभिः ॥ सेविताभिर्मुनिगणैः सरिद्भिरुपशोभिते ॥

ஆறுகளால் அழகுபெற்று, யானைக் கூட்டங்களால் நிறைந்து, மான்களும் பறவைகளும் வாழ்ந்து, முனிவர் குழுக்கள் வந்து தங்கிச் சேவித்தன.

Verse 21

किन्नरोद्गीतकुहरे परपुष्टनिनादिते ॥ विद्याधरशताकीर्णे देवगन्धर्वसेविते ॥

அதன் குகைகள் கின்னரர் பாடலால் முழங்கின; பரபுஷ்ட (குயில்) ஒலியால் எதிரொலித்தன; நூற்றுக்கணக்கான வித்யாதரர்கள் நிறைந்தும், தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்கள் வந்து சேவித்தும் இருந்தனர்.

Verse 22

धारापातैश्च तोयानां विस्फुलिङ्गैः सहस्रशः ।। प्रज्वालितेऽतुले शृङ्गे रम्ये हरितशाद्वले

நீர்த் தாரைகளின் பெருக்குகளும் ஆயிரமாயிரம் சினங்களும் நடுவே, ஒப்பற்ற அந்தச் சிகரம்—எரிந்தபடியே இனிமையுற்றது—பசுமைத் தழைபுல் போர்வையால் மூடப்பட்டிருந்தது.

Verse 23

सर्वर्तुकवनोद्यानें पुष्पाकरसुशोभिते ।। यज्ञकिम्पुरुषावासे गुह्यकानामथाश्रये

எல்லா பருவங்களும் நிறைந்த வனோத்தியானத்தில், மலர்தொகுதிகளால் அழகுற விளங்கும்—யஜ்ஞங்களுக்கும் கிம்புருஷர்களுக்கும் வாசஸ்தலமாகவும், குஹ்யகர்களின் அடைக்கலமாகவும் கருதப்படும் இடம்।

Verse 24

तस्मिङ्गिरिवरे रम्ये सेवितव्ये सुशोभने ।। धर्मारण्ये तपःक्षेत्रे मुनिसिद्धनिषेविते

அந்த சிறந்த மலைப்பகுதியில்—இனிமையும் அழகும் நிறைந்த, அணுகத் தகுந்த—‘தர்மாரண்ய’ எனப்படும் தவக்க்ஷேத்திரத்தில், முனிவரும் சித்தரும் உலாவும் இடத்தில்।

Verse 25

वरदस्तत्र भगवान्स्थाणुर्नाम महेश्वरः ।। सर्वामरगुरुर्देवो नित्यं सन्निहितः प्रभुः

அங்கே வரம் அருளும் பகவான்—ஸ்தாணு எனப்படும் மகேஸ்வரன்—அனைத்து அமரர்களுக்கும் குருவான தேவன், ஆண்டவன், எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறார்।

Verse 26

भक्तानुकम्पी स श्रीमान्गिरीन्द्रसुतया सह ।। स ह्यध्यास्ते गिरिवरं पार्षदैश्च गुहेन च

பக்தர்களுக்கு அருள்கூரும் அந்த ஸ்ரீமான், மலைநாதனின் மகளுடன், தம் பர்ஷதர்களுடனும் குகனுடனும் சேர்ந்து அந்த சிறந்த மலையில் வாசம் செய்கிறார்।

Verse 27

विमानयायिनः सर्वे तं देवमजमव्ययम् ।। आजग्मुः सेवितुं देवा वरेण्यमजमव्ययम्

விமானங்களில் பயணிக்கும் எல்லா தேவர்களும், அந்த தேவனை—அஜன், அவ்யயன், வணங்கத் தகுந்தவன், அஜன், அவ்யயன்—சேவித்து வழிபட அங்கே வந்தனர்।

Verse 28

आरिराधयिषुः शर्वं तपस्तेपे सुदारुणम् ।। ग्रीष्मे पञ्चतपास्तिष्ठेच्छिशिरे सलिलाश्रयः

சர்வனைப் பிரசன்னப்படுத்த விரும்பி அவர் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார். கோடையில் பஞ்சாக்னி தவத்தில் நிலைத்து, குளிர்காலத்தில் நீரையே அடைக்கலமாகக் கொண்டார்.

Verse 29

ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बस्तोया-अनिलहुताशनैः ।। व्रतैश्च विविधैरुग्रैस्तपोभिर्नियमैस्तथा

அவர் கரங்களை மேலே உயர்த்தி, ஆதரவின்றி, நீர்–காற்று–அக்னியின் துன்பங்களைத் தாங்கினார்; மேலும் பலவகை கடுமையான விரதங்கள், தவங்கள், நியமங்களையும் கடைப்பிடித்தார்.

Verse 30

जपपुष्पोपहारैश्च कालेकाले मुनिः सदा ।। शङ्करं विधिवद्भक्त्या सोऽर्च्चयद्द्विजपुङ्गवः

முனிவர் காலந்தோறும் எப்போதும் ஜபமும் மலர்ப்படையலும் செய்து, விதிப்படி பக்தியுடன் அந்த உயர்ந்த பிராமணர் சங்கரனை வழிபட்டார்.

Verse 31

उग्रेण तपसात्मानं योजयामास सुव्रतः ।। काष्ठभूतो यदा विप्रः कृशो धर्मसुसन्ततः

அந்த உறுதியான விரதத்தையுடையவர் கடும் தவத்தால் தன்னைத் தானே முழுமையாக ஈடுபடுத்தினார். அந்தப் பிராமணர் மரம்போல் ஆகி—ஒல்லியாகி, தர்மத்தில் இடையறாது நிலைத்தபோது—(கதை தொடர்கிறது).

Verse 32

क्षामोऽभूत्कृष्णवर्णश्च ततः प्रीतश्च शङ्करः ॥ सम्यगाराधितो भक्त्या नियमेन च तोषितः ॥

அவர் மெலிந்து கருநிறமடைந்தார்; அப்போது சங்கரர் மகிழ்ந்தார். பக்தியுடன் முறையாக ஆராதிக்கப்பட்டும், நியமங்களால் திருப்தியடைந்தும் அவர் திருப்தியுற்றார்.

Verse 33

तदात्मदर्शनं प्रादात्स मुनेर्वृषभध्वजः ॥ उक्तवांश्च मुनिं शर्वश्चक्षुर्दिव्यं ददामि ते ॥

அப்போது வृषபத்வஜன் (சிவன்) முனிவருக்கு தன் சுயரூப தரிசனத்தை அருளினார். மேலும் சர்வன் முனிவரிடம்—“உனக்கு திவ்யக் கண்களை அளிக்கிறேன்” என்று கூறினார்.

Verse 34

अदृश्यं पश्य मे रूपं वत्स प्रीतोऽस्मि ते मुने ॥ यत्पश्यन्तीह विद्वांसो रूपमप्रतिमौजसम् ॥

“அன்புக் குழந்தையே, வழக்கமாகக் காணமுடியாத என் ரூபத்தைப் பார்; ஓ முனிவரே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்—இங்கே ஞானிகள் காணும் ஒப்பற்ற வல்லமைமிக்க ரூபம் இதுவே.”

Verse 35

सहस्रसूर्यकिरणं ज्वालामालिनमूर्जितम् ॥ बालार्कमण्डलाकारं प्रभामण्डलमण्डितम् ॥

அது ஆயிரம் சூரியக் கதிர்களைப் போல ஒளிர்ந்து, வல்லமையுடன் தீச்சுடர் மாலையால் சூழப்பட்டிருந்தது—உதய சூரிய வட்டம் போன்ற வடிவம், பிரபா வலயத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 36

जटाजूटतटाश्लिष्टं चन्द्रालङ्कृतशेखरम् ॥ जगदालोचनं श्रीमत्प्रदीप्तस्वत्रिलोचनम् ॥

அவரது சிகரம் ஜடாஜூட்டத்தால் அணைத்தபடி, சந்திரனால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அவர் உலகத்தின் திருநேத்திரம்—அவரது சொந்த மும்மணிகள் (மூன்று கண்கள்) தீப்தமாக எரிந்தன.

Verse 37

अणीयसामणीयांसं बृहतां तु बृहत्तरम् ॥ अक्षामालापवित्राङ्गं कमण्डलुकरोद्यम् ॥

அவர் அணுவினும் அணுவாகவும், பெருமையினும் பெருமையாகவும் இருந்தார்; அவரது திருமேனியில் அக்ஷமாலையும் புனித யஜ்ஞோபவீதமும் இருந்தன, கையில் கமண்டலுவை உயர்த்தி வைத்திருந்தார்.

Verse 38

सिंहचर्माम्बरधरं व्यालयज्ञोपवीतिनम् ॥ दृष्ट्वा देवं महादेवं हृष्टरोमा महातपाः ॥

சிங்கச்சர்மத்தை ஆடையாக அணிந்து, பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாகத் தாங்கிய மகாதேவனை கண்டவுடன், மகாதபஸ்வியின் உடலில் ஆனந்த ரோமாஞ்சம் எழுந்தது।

Verse 39

प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वाऽगृणाद्ब्रह्म सनातनम् ॥ नमो धात्रे विधात्रे च संभवे वरदाय च ॥

கைகளை கூப்பி வணங்கி, மகாதபஸ்வி சனாதன பிரம்மத்தைப் புகழ்ந்து பாடினார்—“தாதாவுக்கும் விதாதாவுக்கும் நமஸ்காரம்; சம்பவனுக்கும் வரதனுக்கும் நமஸ்காரம்।”

Verse 40

जगद्भोक्त्रे त्रिनेत्राय शङ्कराय शिवाय च ॥ भवाय भवगोप्त्रे च मुनये कृतिवाससे ॥

“உலகத்தின் போக்தாவாகிய ஆண்டவனுக்கு, மும்முகக் கண்களையுடையவனுக்கு, சங்கரனுக்கும் சிவனுக்கும் நமஸ்காரம்; பவனுக்கும் உயிர்களின் காவலனுக்கும் நமஸ்காரம்; முனிவனாகிய க்ருத்திவாஸஸுக்கு (தோல் ஆடை அணிபவனுக்கு) நமஸ்காரம்।”

Verse 41

नीलकण्ठाय भीमाय भूतभव्यभवाय च ॥ लम्बभ्रुवे करालाय हरिनेत्राय मीढुषे ॥

“நீலகண்டனுக்கும் பயங்கரனுக்கும் நமஸ்காரம்; கடந்த-எதிர்கால-நிகழ்காலமாகிய (பூத-பவ்ய-பவ) ரூபத்திற்கும் நமஸ்காரம்; நீண்ட புருவமுடைய கராளனுக்கும், மஞ்சள்-பழுப்பு கண்களையுடையவனுக்கும், மீடுஷே (உபகார தானகரன்)க்கும் நமஸ்காரம்।”

Verse 42

कपर्दिने विशालाय मुञ्जकेशाय धीमते ॥ शूलिने पशुपतये विभवे स्थाणवे तथा

“கபர்தி (ஜடாதாரி), விசாலன், முஞ்ஜகேசன், தீமான் ஆகியோருக்கு நமஸ்காரம்; சூலதாரி, பசுபதி, விபவ, மேலும் ஸ்தாணு (அசையாத நிலைபெற்றவன்) ஆகியோருக்கும் நமஸ்காரம்।”

Verse 43

गणानां पतये स्रष्ट्रे संक्षेप्त्रे भीषणाय च ॥ सौम्याय सौम्यतपसे भीमाय त्र्यम्बकाय च

கணங்களின் அதிபதிக்கும், படைப்பாளிக்கும், அனைத்தையும் சுருக்கும் சங்க்ரஹகருக்கும், பயங்கர ரூபத்திற்கும் வணக்கம்; சௌம்யனுக்கும், சௌம்ய தபோபலத்திற்கும், பீமனுக்கும், திர்யம்பகன் (மூன்று கண்கள் உடையவன்) கும் நமஸ்காரம்।

Verse 44

प्रेतावासनिवासाय रुद्राय वरदाय च ॥ कपालमालिने तस्मै हरिश्मश्रुधराय च

பேய் நிலம்/சுடுகாடு வாசஸ்தலமாக உடைய ருத்ரனுக்கும், வரம் அளிப்பவனுக்கும் வணக்கம்; கபால மாலையை அணிந்தவனுக்கும், ஹரி நிற மீசை-தாடி உடையவனுக்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 45

भक्तप्रियाय सततं नमोऽस्तु परमात्मने ॥ एवं नन्दी भवं स्तुत्वा नमस्कृत्य च सर्वशः

பக்தர்களுக்கு பிரியமான பரமாத்மாவுக்கு எப்போதும் வணக்கம். இவ்வாறு நந்தி, பவனை (சிவனை)ப் புகழ்ந்து, எல்லா விதத்திலும் வணங்கி (மேலும் சென்றான்)।

Verse 46

उवाच च वचः साक्षात्तमृषिं वरदः प्रभुः ॥ वरान्वृणीष्व विप्रेन्द्र यानिच्छसि महामुने

அப்போது வரம் அளிக்கும் ஆண்டவன் அந்த முனிவரிடம் நேரடியாகக் கூறினான்—“பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, மகாமுனியே, நீ விரும்பும் வரங்களைத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 47

तांस्ते सर्वान्प्रयच्छामि दुर्ल्लभानपि मारिष ॥ प्रभुत्वममरत्वं वा शक्रत्वमपि वा प्रभो

“மாரிஷனே, அரிதாகக் கிடைப்பவையாக இருந்தாலும் அவை அனைத்தையும் உனக்கு அளிக்கிறேன்; ஆட்சி அதிகாரமோ, அமரத்துவமோ, அல்லது சக்ரத்துவம் (இந்திர பதவி)யும், பிரபுவே.”

Verse 48

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वमपवर्गमथापि वा ॥ अथाष्टगुणमैश्वर्यं गाणपत्यामथापि वा

அல்லது பிரம்மத்துவம், அல்லது உலகபாலர் பதவி; அல்லது அபவர்கம் (மோக்ஷம்) கூட. அல்லது எட்டுக் குணங்களால் தகுதியுற்ற ஐஸ்வரியம், அல்லது கணபதித்துவம் (கணங்களின் அதிபதித்தனம்) கூட.

Verse 49

यदिच्छसि मुने शीघ्रं तद्ब्रूहि द्विजपुङ्गव ॥ इत्युक्तोऽसौ भगवता शर्वेण मुनिपुङ्गवः

முனிவரே, உமக்கு எது வேண்டுமோ அதை விரைவாகச் சொல்லும், இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே. என்று பகவான் சர்வன் (சிவன்) கூற, அந்த முனிவருள் முதல்வர் (பதில் கூறினார்).

Verse 50

प्रोवाच वरदं देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ न प्रभुत्वं न देवत्वं नेन्द्रत्वमपि वा प्रभो

உள்ளம் மகிழ்ந்து அவன் வரம் அளிக்கும் தேவனிடம் கூறினான்— பிரபுவே, எனக்கு ஆட்சித்தன்மையும் வேண்டாம், தேவத்தன்மையும் வேண்டாம், இந்திரத்தன்மையும் வேண்டாம்.

Verse 51

ब्रह्मत्वं लोकपालत्वं नापवर्गं वरप्रद ॥ नैवाष्टगुणमैश्वर्यं गाणपत्यं न च प्रभो

வரம் அளிப்பவனே, எனக்கு பிரம்மத்துவமும் வேண்டாம், உலகபாலர் பதவியும் வேண்டாம், அபவர்கம் (மோக்ஷம்) கூட வேண்டாம்; எட்டுக் குண ஐஸ்வரியமும் வேண்டாம், கணபதித்துவமும் வேண்டாம், பிரபுவே.

Verse 52

स्पृहये देवदेवेश प्रसन्ने त्वयि शङ्कर ॥ यदि प्रीतोऽसि भगवन्ननुक्रोशतया मम

தேவர்களின் தேவனே, சங்கரா, நீர் அருள்பூர்வமாகப் பிரசன்னமாய் இருப்பதே என் விருப்பம். பகவானே, நீர் திருப்தியாயிருந்தால், என்மேல் கருணையால்…

Verse 53

अनुग्राह्यो ह्ययं देव त्वयावश्यं सुराधिप ॥ यथान्ये न भवेद्भक्तिस्त्वत्तो नित्यं महेश्वर

ஓ தேவா, சுராதிபா! இவன் நிச்சயமாக உமது அருளுக்குரியவன்; பக்தி வேறு எந்த மூலத்திலிருந்தும் எழாமல், எப்போதும் உம்மிடமிருந்தே உண்டாகுமாறு, ஓ மகேஸ்வரா।

Verse 54

तथाहं भक्तिमिच्छामि सर्वभूताशये त्वयि ॥ यथा च न भवेद्विघ्नं तपस्यानिरतस्य मे

அதேபோல், எல்லா உயிர்களின் உள்ளங்களில் உறையும் உம்மேல் எனக்கு பக்தி வேண்டும்; மேலும் தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ள எனக்கு எந்தத் தடையும் ஏற்படாதிருக்க வேண்டும்।

Verse 55

प्रहस्योवाच तं प्रीत्या ततो मधुरया गिरा ॥ प्रीतोऽस्म्युत्तिष्ठ विप्रर्षे तप्यमानेन सुव्रत

அப்போது அவர் புன்னகையுடன் அன்போடு அவனை நோக்கி, இனிய குரலில் கூறினார்—“நான் மகிழ்ந்தேன். எழுந்திரு, ஓ பிராமணரிஷியே; ஓ நல்விரதனே, நீ தவம் செய்தாய்.”

Verse 56

आराधितश्च भक्त्याहं त्वया शुद्धेन चेतसा ॥ पर्याप्तं ते महाभाग तपः कर्तुं तपोधन

நீ தூய மனத்துடன் பக்தியால் என்னை முறையாக ஆராதித்தாய். ஓ மகாபாகனே, ஓ தவநிதியே! இனி உனது தவம் போதுமானது.

Verse 57

निवर्त्तयति मां वत्स मत्पादाराधने रतः ॥ जप्ता ते त्रिगुणा कोटि रुद्राणां पुरतो मम

ஓ வத்சா, என் திருவடிகளை ஆராதிப்பதில் ஈடுபட்டு நீ என்னை அருளுக்கு இணங்கச் செய்தாய். என் முன்னிலையில் நீ ருத்ர நாம/ருத்ர மந்திரங்களை மும்மடங்கு கோடி முறை ஜபித்தாய்.

Verse 58

पूर्णं वर्षसहस्रं च तपस्तीव्रं महामुने ॥ न कृतं यत्पुरा देवैर्नासुरैरृषिभिर्न च

ஓ மகாமுனியே! நீ முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தாய்; இத்தகைய தவம் முன்பு தேவர்களாலும், அசுரர்களாலும், ரிஷிகளாலும் செய்யப்படவில்லை.

Verse 59

कृतं सुमहदाश्चर्यं त्वया कर्म सुदुष्करम् ॥ सङ्क्षोभितमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

நீ மிகப் பெரிய அதிசயமான, மிகக் கடினமான செயலை நிறைவேற்றினாய். இதனால் அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் கூடிய மும்முலகமும் கலங்கியுள்ளது.

Verse 60

आगमिष्यन्ति ते द्रष्टुं देवाः सर्वे सवासवाः ॥ अक्षयश्चाव्ययश्च त्वमतर्क्यः ससुरासुरैः

வாசவனான இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் உன்னை தரிசிக்க வருவார்கள். நீ அழிவற்றவன், மாறாதவன்; தேவர்-அசுரர்க்கும் நீ தர்க்கத்திற்கப்பாற்பட்டவன்.

Verse 61

दिव्यतेजोवपुः श्रीमान्दिव्याभरणभूषितः ॥ मत्तुल्यो मत्प्रभावश्च त्वमेकः ससुरासुरैः

நீ தெய்வீக ஒளியால் நிறைந்த உடலை உடையவன்; செல்வச் சிறப்புடன் தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன். தேவர்-அசுரருள் நீ ஒருவனே எனக்கு நிகரானவன்; என் வல்லமையையும் பகிர்வவன்.

Verse 62

मद्रूपधारी मत्तेजास्त्र्यक्षः सर्वगुणोत्तमः ॥ भविष्यसि न सन्देहो देवदानवपूजितः ॥

என் ரூபத்தை ஏற்று, என் ஒளியால் நிறைந்து, மும்முகக் கண்களையுடையவனாய், எல்லா நற்குணங்களிலும் சிறந்தவனாய்—நிச்சயமாக தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் வணங்கப்படுவாய்.

Verse 63

अनेनैव शरीरेण जरामरणवर्जितः ॥ दुष्प्राप्येयमवाप्ता ते देवैर्गाणेश्वरी गतिः ॥

இதே உடலோடு முதுமை–மரணம் அற்றவனாய் நீ ‘காணேஸ்வரீ’ நிலையை அடைந்தாய்; அது தேவர்களுக்கும் அரிதான பெறுபேறு.

Verse 64

प्राप्तमष्टगुणं सत्यमैश्वर्यं ते तपोधन ॥ द्वितीयां मे तनुं त्वां तु नमस्यन्ति च देवताः ॥

தபோதனனே, உண்மையாகவே நீ ஐஸ்வர்யத்தின் எட்டுவகை சிறப்பையும் பெற்றாய்; என் இரண்டாம் உடலெனக் கருதி தேவர்களும் உன்னை வணங்குகின்றனர்.

Verse 65

अद्यप्रभृति देवाग्र्य देवकार्येषु सर्वतः ॥ प्रभुस्त्वं भविता लोके मत्प्रसादान्मुनीश्वर ॥

இன்றுமுதல், தேவர்களில் முதன்மையானவனே, எல்லா தெய்வப் பணிகளிலும் எங்கும் உலகில் நீ அதிகாரியாக இருப்பாய்—என் அருளால், முனீஸ்வரனே.

Verse 66

त्वामेवाभ्यर्च्छयिष्यन्ति सर्वभूतानि सर्वतः ॥ मत्तः समभिवाञ्छन्ति प्रसादं पार्षदाधिप ॥

எல்லா உயிர்களும் எங்கும் உன்னையே வழிபடும்; பார்ஷதாதிபனே, உனக்கான அருளை அவர்கள் என்னிடமிருந்து வேண்டுவார்கள்.

Verse 67

वरान्वरार्थिनां दाता विधाता जगतः सदा ॥ भविष्यसि च धर्मज्ञ भीतानामभयप्रदः ॥

வரம் வேண்டுவோர்க்கு வரம் அளிப்பவனாகவும், எப்போதும் உலக ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துபவனாகவும் நீ இருப்பாய்; தர்மஞானியே, அஞ்சுவோர்க்கு அச்சமின்மை அளிப்பவனும் ஆவாய்.

Verse 68

यस्त्वां द्वेष्टि स मां द्वेष्टि यस्त्वामनु स मामनु ॥ नावयोरन्तरं किञ्चिदम्बरानिलयोरिव ॥

யார் உன்னை வெறுக்கிறாரோ அவர் என்னையும் வெறுக்கிறார்; யார் உன்னைப் பின்பற்றுகிறாரோ அவர் என்னையும் பின்பற்றுகிறார். நமக்குள் எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை—ஆகாயமும் காற்றும் போல.

Verse 69

द्वारे तु दक्षिणे नित्यं त्वया स्थेयं गणाधिप ॥ वामे तु विभुना चापि महाकालेन सर्वदा ॥

கணாதிபனே! தெற்கு வாயிலில் நீ எப்போதும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; இடப்புறத்தில் எந்நாளும் வல்லமைமிக்க மகாகாலனும் நிற்பான்.

Verse 70

प्रतीहारो भवानद्य सर्वदा त्रिदशोत्तमः ॥ शिरो मे रक्षतु भवान्महाकालेऽपि मे गणः ॥

முப்பது தேவர்களில் சிறந்தவனே! இன்று முதல் நீ எப்போதும் என் பிரதீஹாரன் (வாயில்காவலன்). என் தலையை நீ காக்க; மகாகாலம் போன்ற பேராபத்திலும் என் கணம் என்னைக் காக்கட்டும்.

Verse 71

न वज्रेण न दण्डेन न चक्रेण न चाग्निना ॥ काञ्चिच्छक्नोति वै बाधां कर्तुं वै भुवनत्रये ॥

வஜ்ரத்தாலும் அல்ல, தண்டத்தாலும் அல்ல, சக்கரத்தாலும் அல்ல, அக்னியாலும் அல்ல—மூன்று உலகங்களிலும் யாரும் அவனுக்கு எவ்விதத் தீங்கும் செய்ய இயலாது.

Verse 72

देवदानवगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ॥ त्वामेव संश्रयिष्यन्ति मद्भक्ताः पुरुषाश्च ये ॥

தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், பன்னகர்கள் (நாகர்கள்)—இவர்கள் அனைவரும் உன்னையே அடைக்கலம் கொள்வார்கள்; என்னை பக்தியுடன் வணங்கும் மனிதர்களும் உன்னிடமே சரண் அடைவார்கள்.

Verse 73

एवं तस्मै वरान् दत्त्वा प्रीतः स्वयमुमापतिः ॥ उवाच भूयः स्पष्टेन स्वरेणाम्बरचारिणा ॥

இவ்வாறு அவனுக்கு வரங்களை அளித்து மகிழ்ந்த உமாபதி தாமே மீண்டும் வானில் ஒலிக்கும் தெளிவான குரலால் உரைத்தார்।

Verse 74

आगतान् विद्धि सर्वान्वै त्रिदशान् समरुद्गणान् ॥ दिदृक्षया च भद्रं ते कृतकृत्यश्च साम्प्रतम् ॥

மருத்கணங்களுடன் கூடிய முப்பத்து தேவர்கள் அனைவரும் வந்தடைந்துள்ளனர் என்று அறிக; அவர்கள் உன்னை காண விரும்பி வந்துள்ளனர். உனக்கு மங்களம்; இப்போது நீ கൃതக்ருத்யன்.

Verse 75

यदीरितं मया वत्स वरं प्रतिवचस्त्वयि ॥ प्रविष्टं न श्रुतिपथं दिवि सर्वदिवौकसाम् ॥

அன்புக் குழந்தையே, உனக்குப் பதிலாக நான் உரைத்த வரம், விண்ணுலகில் உள்ள எல்லா திவௌகஸரின் கேள்விப் பாதையில் இன்னும் புகவில்லை।

Verse 76

नारायणं पुरस्कृत्य सेन्द्रास्ते समरुद्गणाः ॥ प्रेमार्थे चागमिष्यन्ति वरार्थं तपसा अमराः ॥

நாராயணனை முன்னிறுத்தி, இந்திரனுடன் கூடிய அந்த தேவர்கள் மருத்கணங்களோடு அன்பினாலும் வருவார்கள்; மேலும் அமரர்களாகத் தவத்தால் வரம் பெறும் பொருட்டும் வருவார்கள்।

Verse 77

यक्षविद्याधरगणाः सिद्धगन्धर्वपन्नगाः ॥ मुनयश्च महात्मानस्तपोलब्धाः सहस्रशः ॥

யக்ஷர், வித்யாதரர் கூட்டங்கள், சித்தர், கந்தர்வர், பன்னகர் (நாகர்), மேலும் தவத்தால் பலன் பெற்ற ஆயிரக்கணக்கான மகாத்ம முனிவர்கள் (உள்ளனர்/வருகின்றனர்)।

Verse 78

ते बुद्ध्वा त्वद्गतामृद्धिं प्रतप्ताः परमर्ष्यया ॥ तपांसि विविधान्यत्र विविधान्नियमांस्तथा ॥

உனக்கு வந்த செழிப்பை அறிந்து அவர்கள் கடும் பொறாமையால் எரிந்தனர்; இங்கே அவர்கள் பலவகைத் தவங்களையும் பலவகை நியம-நிக்ரஹங்களையும் மேற்கொள்கிறார்கள்।

Verse 79

चर्तुं समभिवाञ्छन्ति सदाभ्यासे वरार्थिनः ॥ वरदं यामभिज्ञाय गिरौ मौञ्जवति स्थितम् ॥

வரங்களை நாடி அவர்கள் எப்போதும் பயிற்சி செய்ய விரும்புகின்றனர்; மௌஞ்சவத் எனும் மலையில் நிலைபெற்ற வரதனை அறிந்து அவனை நோக்கி செல்கின்றனர்।

Verse 80

अत्रैते यावदागम्य न मां पश्यन्ति मानवाः ॥ तावदेव त्वितः शीघ्रं गमिष्यामि महामुने ॥

மகாமுனியே, இவர்கள் இங்கே வந்து என்னைக் காணாத வரையில் நான் இங்கேயே இருப்பேன்; அதன் பின் இங்கிருந்து விரைவாகப் புறப்படுவேன்।

Verse 81

अद्य ते तु मया सर्वे देवा ब्रह्मपुरोगमाः ॥ द्रष्टव्याश्चानुमन्तव्या मत्तोऽनुग्रहकाङ्क्षिणः ॥

ஆனால் இன்று, பிரம்மா முன்னிலையில் உள்ள எல்லா தேவர்களையும் நீ என் மூலம் தரிசிக்க வேண்டும்; மேலும் அவர்களுக்கு விடை அளிக்க வேண்டும், ஏனெனில் அவர்கள் என்னிடமிருந்து அருளை நாடுகின்றனர்।

Verse 82

यथा यत्र च यस्तत्र विधिः सम्यगनुष्ठितः ॥ तत्सर्वं निखिलेनाशु ब्रूहि मे वाग्विदां वर ॥

அங்கே விதி எவ்வாறு, எங்கு, யாரால் முறையாக அனுஷ்டிக்கப்பட்டது—அதையெல்லாம் முழுமையாகவும் விரைவாகவும் எனக்குச் சொல்வாயாக, வாக்கில் வல்லவர்களில் சிறந்தவனே।

Verse 83

क्रीडद्भिर्देवमिथुनैर्नृत्यद्भिश्चाप्सरोगणैः ॥ कूजद्भिः शिखिभिर्मत्तैः सेविते च नगोत्तमे ॥

அந்த சிறந்த மலையில் விளையாடும் தெய்வத் தம்பதிகள், நடனமாடும் அப்சரக் கூட்டங்கள், மேலும் கூவுகின்ற மத்த மயில்கள் ஆகியோரால் அது சேவிக்கப்பட்டது।

Verse 84

अन्ये देवनिकायाश्च सेवितुं प्रपतन्ति तम् ॥ ततस्त्रेतायुगे काले नन्दी नाम महामुनिः ॥

மற்ற தேவர்கூட்டங்களும் அவரைச் சேவிக்க விரைந்து வருகின்றன. பின்னர் திரேதாயுகக் காலத்தில் நந்தீ என்னும் மகாமுனி இருந்தார்।

Verse 85

प्रादेशमात्रं रुचिरं शतशीर्षं शतोदरम् ॥ सहस्रबाहुचरणं सहस्राक्षिशिरोमुखम् ॥

அவன் ஒரு விரலளவு அளவுடைய ஒளிமிக்க வடிவத்தை கண்டான்—நூறு தலைகள், நூறு வயிறுகள்; ஆயிரம் கரங்கள் மற்றும் கால்கள்; மேலும் ஆயிரம் கண்கள், தலைகள், முகங்கள்.

Verse 86

प्रणम्य शिरसा देवं पुनः पुनरवन्दत ॥ ततस्तु भगवान्प्रीतस्तस्मै विप्राय शंकरः ॥

அவன் தலை வணங்கி தேவனைப் பணிந்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான். அப்போது மகிழ்ந்த பகவான் சங்கரர் அந்தப் பிராமணனுக்கு அருள்புரிந்தார்।

Verse 87

कोटिजप्येन रुद्राणामाराधनपरस्य च ॥ एतत्तु वचनं श्रुत्वा नन्दिनः स महेश्वरः ॥

ருத்ர மந்திரங்களை கோடி முறை ஜபித்து ஆராதனையில் ஈடுபட்டிருந்ததால். நந்தியைப் பற்றிய இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட அந்த மகேஸ்வரர் பதிலளித்தார்।

Verse 88

पार्षदानां वरिष्ठस्त्वं मामकानां द्विजोत्तम ॥ नन्दीश्वर इति ख्यातो भविष्यसि न संशयः ॥

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே! என் பரிவாரங்களில் நீயே முதன்மை; ஐயமின்றி நீ ‘நந்தீஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெறுவாய்.

Verse 89

त्वयि तुष्टे ह्यहं तुष्टः कुपिते कुपितस्त्वहम् ॥ त्वत्तः प्रियतरो नास्ति ममान्यो द्विजपुंगव ॥

நீ திருப்தியடைந்தால் நானும் திருப்தியடைவேன்; நீ கோபித்தால் நானும் கோபிப்பேன். ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் தலைவனே! உன்னைவிட எனக்கு வேறு யாரும் பிரியமில்லை.

Verse 90

अभिप्रायं च सर्वेषां जानामि द्विजसत्तम ॥ अनुगुह्य वरैस्तैश्च तत्रैवान्तरधीयत ॥

ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவனே! அனைவரின் உள்ளக் கருத்தையும் நான் அறிவேன். அந்த வரங்களால் அருள்புரிந்து அவர் அங்கேயே மறைந்தார்.