Adhyaya 207: Section on the ‘Person’ who Entices Beings within the Cycle of Rebirth

Verse 1

अथ संसारचक्रपुरुषविलोभनप्रकरणम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ इदमन्यन्महाभागान्नारदात्कलहप्रियात् ॥ श्रुतं विप्रा यथा तत्र यमस्य सदसि स्वयम् ॥

இப்போது ‘ஸம்ஸாரச் சக்கரத்தின் புருஷனை மயக்கும்’ பிரகரணம் தொடங்குகிறது. ரிஷியின் மகன் கூறினான்—மகாபாக்யமுள்ள விப்ரர்களே! வாதத்தை விரும்பும் நாரதரிடமிருந்து நான் இன்னொரு செய்தியை கேட்டேன்; அது அங்கே யமனின் சபையிலேயே எவ்வாறு நிகழ்ந்ததென.

Verse 2

तथा च पृच्छतस्तस्य पुरावृत्तं महात्मनः ॥ आख्यानं कथयामास यदुक्तं चित्रभानुना ॥

அப்போது கேட்கப்பட்டவுடன், அந்த மகாத்மாவின் முன்னைய வரலாற்றை—சித்ரபானு கூறியபடியே அந்த ஆக்யானமாகச் சொன்னான்।

Verse 3

यथा च जनको राजा कामान्दिव्यानवाप्तवान् ॥ तत्सर्वं कथयिष्यामि श्रूयतां मुनिसत्तमाः ॥

மன்னன் ஜனகன் தெய்வீக இன்பங்களை எவ்வாறு பெற்றான்—அதையெல்லாம் நான் கூறுவேன்; முனிவர்சிறந்தோர்களே, கேளுங்கள்।

Verse 4

अयं तत्र महातेजा नारदो मुनिसत्तमः ॥ धर्मराजसभां प्राप्तस्तपसा द्योतितप्रभः ॥

அங்கே மகாதேஜஸுடைய முனிவர்சிறந்த நாரதர், தவவலத்தால் ஒளிரும் பிரபையுடன் தர்மராஜ சபைக்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 5

तत्र राजाऽथ वेगेन तं दृष्ट्वा स्वयमागतं ॥ अर्चयित्वा यथान्यायं कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् ॥

அப்போது மன்னன் அவர் தாமே வந்ததைப் பார்த்தவுடன் விரைந்து சென்று, முறையின்படி அர்ச்சித்து, பிரதட்சிணமும் செய்தான்।

Verse 6

उवाच च महातेजाः सूर्यपुत्रः प्रतापवान् ॥ स्वागतम् ते द्विजश्रेष्ठ दिष्ट्या प्राप्तोऽसि नारद ॥

அப்போது மகாதேஜஸும் பராக்கிரமமும் உடைய சூரியபுத்திரன் கூறினான்—“த்விஜசிறந்தவரே, வருக; நல்வாழ்த்தால் நீங்கள் வந்தீர்கள், நாரதரே।”

Verse 7

सर्वज्ञः सर्वदर्शीं च सर्वधर्मविदां वरः ॥ गान्धर्वस्येतिहासस्य विज्ञाता त्वं महामुने ॥

மகாமுனியே! நீர் அனைத்தையும் அறிந்தவரும் அனைத்தையும் காண்பவரும்; எல்லா தர்மங்களை அறிந்தோரில் முதன்மையானவர். கந்தர்வர்களின் பரம்பரை மற்றும் இதிகாச வரலாற்றையும் நீர் அறிவீர்.

Verse 8

वयं पूताश्च मेध्याश्च त्वां दृष्ट्वा ह्यागतं विभो ॥ अयं देशः पुनः पूतः सर्वतो मुनिसत्तम ॥

விபோ! நீர் வந்து தரிசனம் அளித்ததால் நாங்கள் தூய்மையடைந்து புனிதச் செயல்களுக்கு தகுதியானோம். முனிசிறந்தவரே! இந்த நாடும் எல்லாத் திசைகளிலும் மீண்டும் புனிதமாயிற்று.

Verse 9

यत्कार्यं येन वा कार्यं यद्वै मनसि वर्तते ॥ प्रब्रूहि भगवन्नाशु यच्चान्यत्किंचिदुत्तमम् ॥

எந்தக் காரியம், அது யாரால் செய்யப்பட வேண்டும், மேலும் உமது மனத்தில் இருப்பது எது—பகவனே, விரைவாக உரையுங்கள்; மேலும் சொல்லத்தக்க சிறந்தது ஏதேனும் இருந்தால் அதையும் கூறுங்கள்.

Verse 10

इति धर्मवचः श्रुत्वा नारदः प्राह धर्मवित् ॥ अहं ते कथयिष्यामि यत्पृष्टं संशयास्पदम् ॥

தர்மத்தைப் பற்றிய இவ்வசனங்களை கேட்ட தர்மவித் நாரதர் கூறினார்—“சந்தேகத்திற்குரியதாக நீ கேட்டதை நான் உனக்கு விளக்கிக் கூறுவேன்.”

Verse 11

नारद उवाच ॥ भवान् पाता च गोप्ता च नेता धर्मस्य नित्यशः ॥ सत्येन तपसा क्षान्त्या धैर्येण च न संशयः ॥

நாரதர் கூறினார்—“நீர் எப்போதும் தர்மத்தின் பாதுகாவலரும் பேணுபவரும் வழிநடத்துபவரும் ஆவீர்; சத்தியம், தவம், பொறுமை, திடநிலை ஆகியவற்றால்—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 12

भावज्ञश्च कृतज्ञश्च त्वदन्यो न हि विद्यते ॥ संशयं सुमहत्प्राप्तस्तन्ममाचक्ष्व सुव्रत ॥

உள்ளக் கருத்தை அறிந்தவனும் நன்றியுணர்வுடையவனும்—உம்மைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. நான் மிகப் பெரிய ஐயத்தில் அகப்பட்டேன்; ஆகவே, ஓ சிறந்த விரதத்தையுடையவரே, அதை எனக்கு விளக்குங்கள்.

Verse 13

अमरत्वं कथं याति व्रतेन नियमेन च ॥ केन वा दानधर्मेण तपसा वा सुरोत्तम ॥

தேவர்களில் சிறந்தவரே! விரதமும் நியமக் கடைப்பிடிப்பும் மூலம் அமரத்துவம் எவ்வாறு பெறப்படுகிறது? அல்லது எந்த தானதர்மத்தால், எந்த தவத்தால் அது கிடைக்கிறது?

Verse 14

अतुलां च श्रियं लोके कीर्तिं च सुमहत्फलम् ॥ लभन्ते शाश्वतं स्थानं दुर्लभं विगतज्वराः ॥

அவர்கள் உலகில் ஒப்பற்ற செல்வத்தையும், மிகப் பெரிய பலன் தரும் புகழையும் பெறுகின்றனர். துன்பக் காய்ச்சலின்றி, அரிதாகக் கிடைக்கும் நித்திய நிலையையும் அடைகின்றனர்.

Verse 15

केन गच्छन्ति नरकं पापिष्ठं लोकगर्हणम् ॥ सर्वमाख्याहि तत्त्वेन परं कौतूहलं हि मे ॥

எந்தச் செயல்களால் மக்கள் நரகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்—மிகப் பாவமிக்கதும் உலகால் கண்டிக்கப்படுவதுமானதற்கு? எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் எழுந்துள்ளது; உண்மையின்படி அனைத்தையும் கூறுங்கள்.

Verse 16

यम उवाच ॥ गच्छन्ति हि नराः घोराः बहवोऽधर्मनिर्मितम् ॥ बन्धान्श्च सुबहूंस्तत्र प्राप्नुवन्ति तपोधन ॥

யமன் கூறினான்—ஓ தவச் செல்வமே! அதர்மத்தால் உருவான அந்த உலகிற்கு பல கொடிய மனிதர்கள் செல்கின்றனர்; அங்கே அவர்கள் பல கட்டுப்பாடுகள் (தண்டனைப் பந்தங்கள்) அடைகின்றனர்.

Verse 17

विस्तरेण तु तत्सर्वं ब्रवीमि मुनिसत्तम ॥ श्रूयतां तन्महाभाग श्रुत्वा चैवोपधारय ॥

முனிவரரே! அந்த அனைத்தையும் நான் விரிவாக உரைக்கிறேன். மகாபாகனே! கேள்; கேட்டபின் அதை நன்றாக மனத்தில் நிலைநிறுத்து.

Verse 18

नाग्निचिन्नरकं याति न पुत्री न च भूमिदः ॥ शूरश्च शतवर्षी च वेदानां चैव पारगः ॥

அக்னிகளைப் பேணுபவன் நரகத்திற்குச் செல்லான்; மகளுடையவனும் அல்ல, நிலதானம் செய்பவனும் அல்ல. அதுபோல வீரன், நூற்றாண்டு வாழ்ந்தவன், வேதங்களில் பாரங்கதனும் (அங்கே செல்லான்).

Verse 19

अहिंसका न गच्छन्ति ब्रह्मचर्यव्यवस्थिताः ॥ पतिव्रता दानवन्तो द्विजभक्ताश्च ये नराः ॥

அஹிம்சை உடையோர் அங்கே செல்லார்; பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைபெற்றோரும் செல்லார். பதிவிரதை, தானமுடையோர், த்விஜபக்தர் ஆகியோர் (அங்கே) செல்லார்.

Verse 20

स्वदारनिरताः दान्ताः परदारविवर्जकाः ॥ सर्वभूतात्मभूताश्च सर्वभूतानुकम्पकाः ॥

தம் துணையிலே பற்றுடையோர், தமனமுடையோர், பிறர் துணையை விலக்குவோர், எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மபாவம் கொண்டோர், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடையோர்—அவர்கள் (அங்கே) செல்லார்.

Verse 21

न गच्छन्ति तु तं देशं पापिष्ठं तमसावृतम् ॥ यातनास्थानसंपूर्णं हाहाकारभयाकुलम् ॥

அவர்கள் அந்த நாட்டிற்குச் செல்லார்; அது மிகப் பாவமயம், இருளால் மூடப்பட்டது; வேதனை இடங்களால் நிரம்பியது, அலறலும் அச்சமும் நிறைந்தது.

Verse 22

ज्ञानवन्तो द्विजा ये च ये च विद्यां पराङ्गताः ॥ उदासीना न गच्छन्ति स्वाम्यर्थे च हता नराः ॥

ஞானமுடைய இருபிறப்பினர் மற்றும் கல்வியில் பராங்கதரானோர் அங்கே செல்லார். வைராக்யமுடைய உதாசீனரும் செல்லார்; தம் ஆண்டவனுக்காக உயிர்நீத்த சேவகரும் செல்லார்.

Verse 23

न गच्छन्त्यत्र दातारः सर्वभूतहिते रताः ॥ शुश्रूषका मातृपित्रोर्न गच्छन्ति च ये नराः ॥

அனைத்து உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடும் தானதர்மிகள் இங்கே (அந்த இடத்திற்கு) செல்லார். தாய்-தந்தையருக்கு பக்தியுடன் சேவை செய்பவர்களும் செல்லார்.

Verse 24

तिलान् गां च हिरण्यं च पृथिवीं चापि शाश्वतीम् ॥ ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छन्ति न गच्छन्ति न संशयः ॥

பிராமணர்களுக்கு எள், பசு, பொன், மேலும் நிலையான நிலத்தையும் தானமாக அளிப்போர் அங்கே செல்லார்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 25

यथोक्तं यजमानाश्च सत्रयाजिन एव च ॥ चातुर्मास्यकरा ये च ये द्विजा आहिताग्नयः ॥

விதிப்படி யாகம் செய்கிற யஜமானர்கள், சத்ர யாகம் நடத்துவோர்; சாத்துர்மாஸ்யக் கிரியைகள் செய்வோர்; மேலும் ஆஹிதாக்னி இருபிறப்பினர்—இவர்களும் அங்கே செல்லார்.

Verse 26

गुरुचित्तानुपालाश्च कृतिनो मौनयन्त्रिताः ॥ नित्यस्वाध्यायिनो दान्ताः सदा सभ्याश्च ये नराः

குருவின் உள்ளக்கருத்தை பின்பற்றுவோர், ஒழுக்கத்தில் தேர்ந்தோர், மௌனத்தால் கட்டுப்பட்டோர், நித்திய ஸ்வாத்யாயம் செய்போர், தாந்தர் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு உடையோர்), என்றும் நற்பண்புடையோர் ஆகிய மனிதர்கள்—

Verse 27

मां न पश्यन्ति ते चैव स्वात्मभावेन भाविताः ॥ अपर्वमैथुना ये च न गच्छन्ति जितेन्द्रियाः

தம் சொந்த ஆத்மநிலையால் உருவானதால் அவர்கள் என்னை காணார்; மேலும் இந்திரியங்களை அடக்கி, அசாதுவான காலத்தில் மைதுனம் செய்யாதவர்கள் அந்த நிலைக்குச் செல்லார்.

Verse 28

न गच्छन्ति हि तद्दोरं यत्र ते पापकर्मिणः

பாவச் செயலாளர்கள் செல்லும் அந்த அச்சமூட்டும் இடத்திற்குத் அவர்கள் செல்லார்.

Verse 29

नारद उवाच ॥ किं दानं श्रेय आहोस्वित्पात्रेण फलमुच्यते ॥ किं वा कर्म महत्कृत्वा स्वर्गलोके महीयते

நாரதர் கூறினார்—எந்த தானம் மிகச் சிறந்தது? தானத்தின் பலன் பாத்திரத்தின் (பெறுநரின்) மீது சார்ந்தது என்று சொல்லப்படுகிறதா? அல்லது எந்த மகத்தான கர்மத்தைச் செய்து ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமை பெறுவர்?

Verse 30

रूपं वा धनधान्यं वा ह्यायुश्च कुलमेव वा ॥ प्राप्यते येन दानेन तन्ममाचक्ष्व सुव्रत

அழகு, செல்வமும் தானியமும், ஆயுள், அல்லது உயர்ந்த குலம்—இவை எந்த தானத்தால் பெறப்படுகின்றனவோ, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், ஓ நல்விரதனே.

Verse 31

यम उवाच ॥ न शक्यं विस्तरेणेह वक्तुं वर्षशतैरपि ॥ शुभाशुभानां गतयो द्रष्टुं वा प्रष्टुमेव वा

யமன் கூறினார்—இங்கே இதை விரிவாகச் சொல்லுவது நூறு நூறு ஆண்டுகளாலும் இயலாது; நல்வினை-தீவினையின் பாதைகளை முழுமையாகக் காணவும் கேட்கவும் இயலாது.

Verse 32

किञ्चिन्मात्रं प्रवक्ष्यामि येन यत्प्राप्यते नरैः ॥ विविधानि च सौख्यानि प्रायशस्तु गुणागुणैः

நான் சிறிதளவே உரைப்பேன்—அதனால் மனிதர்கள் எதை எவ்வாறு அடைகிறார்கள் என்பது அறியப்படும். பலவகை இன்பங்கள் பெரும்பாலும் புண்ணியம்–பாவம், குணம்–தோஷம் ஆகியவற்றின்படி கிடைக்கின்றன.

Verse 33

रहस्यमिदमाख्यानं श्रूयतां मुनिसत्तम ॥ या गतिः प्राप्यते येन प्रेत्यभावे न संशयः

முனிவரரே, இந்த இரகசியமான வரலாற்றைக் கேளுங்கள்; இதனால் மரணத்திற்குப் பிந்தைய நிலையில் அடையப்படும் கதியை நிச்சயமாகப் பெறலாம்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 34

तपसा प्राप्यते स्वर्गस्तपसा प्राप्यते यशः ॥ आयुःप्रकर्षो भोगाश्च भवति तपसैव तु

தவத்தால் சொர்க்கம் அடையப்படுகிறது; தவத்தால் புகழும் அடையப்படுகிறது. ஆயுள் பெருக்கமும் இன்ப அனுபவங்களும் தவத்தாலேயே உண்டாகின்றன.

Verse 35

ज्ञानविज्ञानमारोग्यं रूपसौभाग्यसंपदः ॥ तपसा प्राप्यते भोगो मनसा नोपदिश्यते

அறிவும் விவேக அறிவும், ஆரோக்கியமும், அழகு–நல்லதிர்ஷ்டத்தின் செல்வமும்—இன்ப அனுபவம் தவத்தால் அடையப்படுகிறது; மன எண்ணத்தால் மட்டும் அது அளிக்கப்படாது.

Verse 36

एवं प्राप्नोति पुण्येन मौनेनाज्ञां महामुने ॥ उपभोगांस्तु दानेन ब्रह्मचर्येण जीवितम् ॥

மகாமுனியே, இவ்வாறு புண்ணியத்தால்—மௌன விரதத்தால்—ஆணை/அதிகாரம் பெறப்படுகிறது. தானத்தால் இன்ப அனுபவங்கள் கிடைக்கும்; பிரம்மச்சரியத்தால் உயிர்வலிமை பெறப்படுகிறது.

Verse 37

पयोभक्ष्या दिवं यान्ति जायते द्रविणाढ्यता ॥ गुरुशुश्रूषया नित्यं श्राद्धदानॆन सन्ततिः ॥

பாலையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்பவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவர்; அத்தகைய நியமத்தால் செல்வச் செழிப்பு உண்டாகும். குருவை இடையறாது சேவித்தலும், ஸ்ராத்தத்தில் தானம் அளித்தலும் சந்ததியை அளிக்கும்.

Verse 38

गवाद्याः कालदीक्षाभिर्ये तु वा तृणशायिनः ॥ स्वयं त्रिषवणाद्ब्रह्म त्वपः पीत्वेष्टलोकभाक् ॥

காலவரையறையுள்ள தீட்சை நியமங்களைப் பின்பற்றி மாடுகள் முதலியவற்றைப் போல வாழ்பவர்களும், புல்லில் படுப்பவர்களும்—தாமே மேற்கொள்ளும் திரிஷவண விரதத்தாலும், நீரையே அருந்துவதாலும், விரும்பிய லோகத்தின் பங்காளிகளாவர்.

Verse 39

क्रतुयष्टा दिवं याति चोपहारं च सुव्रत ॥ कृत्वा तु दशवर्षाणि नीरपानाद्विशिष्यते ॥

யாகங்களைச் செய்தவன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்து, காணிக்கைகளையும் பெறுவான், ஓ நல்விரதனே. ஆனால் பத்து ஆண்டுகள் நீரையே அருந்தும் விரதத்தை மேற்கொண்டால் அது மிகச் சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 40

रसानां प्रतिसंहारात् सौभाग्यमनुजायते ॥ आमिषस्य प्रतीहाराद्भवत्यायुष्मती प्रजा ॥

ருசி-இன்பங்களைத் துறந்தால் நல்வாழ்வு (சௌபாக்யம்) உண்டாகும். மாமிசத்தைத் தவிர்த்தால் சந்ததி நீண்ட ஆயுளுடையதாகும்.

Verse 41

गन्धमाल्यनिवृत्त्या तु मूर्तिर्भवति पुष्कला ॥ अन्नदानेन च नरः स्मृतिं मेधां च विन्दति ॥

நறுமணப் பொருட்களும் மலர்மாலைகளும் தவிர்த்தால் உடல் வடிவு செழுமையாகும். அன்னதானம் செய்தால் மனிதன் நினைவாற்றலும் மேதையும் பெறுவான்.

Verse 42

छत्रप्रदानेन गृहं वरिष्ठं रथं ह्युपानद्युगसम्प्रदानात् ॥ वस्त्रप्रदानेन सुरूपता च धनैश्च पुत्रैश्च भृताः भवन्ति ॥

குடை தானம் செய்தால் சிறந்த இல்லம் கிடைக்கும்; பாதுகை (செருப்பு) ஜோடி தானம் செய்தால் ரதம் பெறுவான். ஆடை தானத்தால் அழகிய உருவம் உண்டாகும்; செல்வமும் புதல்வர்களும் துணையாக இருப்பர்.

Verse 43

पानीयस्य प्रदानेन तृप्तिर्भवति शाश्वती ॥ अन्नपानप्रदानेन कामभोगैस्तु तृप्यते ॥

குடிநீர் தானம் செய்தால் நிலையான திருப்தி உண்டாகும். அன்னமும் பானமும் தானம் செய்தால் விரும்பிய போகங்களின் பலனால் திருப்தி பெறுவான்.

Verse 44

पुष्पोपगन्धं च फलोपगन्धं यः पादपं स्पर्शयते द्विजाय ॥ स स्त्रीसमृद्धं हि सुरत्नपूर्णं गृहं हि सर्वोपचितं लभेत ॥

மலரின் மணமும் கனியின் மணமும் உடைய மரத்தை இருபிறப்பாளருக்கு அளிப்பவன், மனைவியரால் செழித்த, சிறந்த ரத்தினங்களால் நிறைந்த, எல்லா உபகரணங்களும் நிறைந்த இல்லத்தை அடைவான்.

Verse 45

वस्त्रान्नपानीय-रसप्रदानात् प्राप्नोति तानेव रसप्रदानात् ॥ स्रग्धूपगन्धान्यनुलेपनानि पुष्पाणि गृह्याणि मनोरमाणि ॥

ஆடை, அன்னம், குடிநீர், ருசியுள்ள பானங்கள் ஆகியவற்றைத் தானம் செய்தால் அதற்கேற்ற பலன் கிடைக்கும். மாலைகள், தூப மணங்கள், சந்தனப் பூச்சுகள், மலர்கள், இனிய இல்லப் பொருட்கள் ஆகியன பெறப்படும்.

Verse 46

स स्त्रीसमृद्धं गजवाजिपूर्णं लभेदधिष्ठानवरं वरिष्ठम् ॥ धूपप्रदानेन तथा गवां च लोकानाप्नोति नरो वसूनाम्

அந்த புண்ணியத்தால் மனிதன் மனைவியரால் செழித்த, யானை குதிரைகளால் நிறைந்த, மிகச் சிறந்த பதவி/இடத்தை அடைவான். மேலும் தூபம் அளித்தலும் பசு தானமும் செய்தால் வசுக்களின் லோகங்களை அடைவான்.

Verse 47

गजं तथा गोवृषभप्रदानैः स्वर्गे सुखं शाश्वतमामनन्ति ॥ घृतेन तेजः सुकुमारतां च प्राणद्युतिः स्निग्धता चापि तैलैः

யானை தானமும், அதுபோல பசு மற்றும் காளை தானமும் செய்தால், சொர்க்கத்தில் நிலையான இன்பம் கிடைக்கும் என்று கூறுகின்றனர். நெய் தானத்தால் ஒளிவீச்சும் உடலின் மென்மையும்; எண்ணெய் தானத்தால் உயிரின் பிரகாசமும் சினேக்தமும் பெறப்படும்.

Verse 48

क्षौद्रेण नानारसतृप्ततां च दीपप्रदानाद् द्युतिमाप्नुवन्ति

தேன் தானத்தால் பலவகை சுவைகளால் திருப்தி கிடைக்கும்; விளக்கு தானத்தால் ஒளி/தீப்தி பெறுவர்.

Verse 49

पायसेन वपुःपुष्टिं कृसरात्स्निग्धसौम्यताम् ॥ फलैस्तु लभते पुत्रं पुष्पैः सौभाग्यमेव च

பாயசம் தானத்தால் உடல் ஊட்டம் பெறும்; க்ரிஸர தானத்தால் மென்மையான இனிய சினேக்தம் கிடைக்கும். பழ தானத்தால் புத்திரப் பேறு; மலர் தானத்தால் நல்வாழ்வு/சௌபாக்கியம் பெறுவர்.

Verse 50

रथैर्दिव्यं विमानं तु शिबिकां चैव मानवः ॥ प्रेक्षणैरपि सौभाग्यं प्राप्नोतीह न संशयः

ரத தானத்தால் மனிதன் தெய்வீக விமானமும், அதுபோல சிபிகை (பல்லக்கு)யும் பெறுவான். மேலும் பிரேக்ஷணம் (காட்சி/நிகழ்ச்சி) அளித்தாலும் இவ்வுலகில் நல்வாழ்வு பெறுவான்—சந்தேகமில்லை.

Verse 51

अभयस्य प्रदानॆन सर्वकामानवाप्नुयात्

அபயம் (பாதுகாப்பு/அச்சமின்மை) அளிப்பதால் மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 52

दुर्ल्लभं त्रिषु लोकेषु यच्च प्रियतरं तव ॥ तपोमयानां सर्वेषां द्विजातीनां च सुव्रत

ஹே சுவ்ரதா! மூன்று லோகங்களிலும் அரிதானதும், உமக்கு மிகப் பிரியமானதும்—அது தவநிஷ்டையுடைய அனைவருக்கும், எல்லா த்விஜர்களுக்கும் உபதேசிக்கப்படுகிறது।

Verse 53

पतिव्रता न गच्छन्ति सत्यवाक्याश्च ये नराः ॥ अजिताश्चाशठाश्चैव स्वामिभक्ताश्च ये नराः

பதிவ்ரதர்கள் (தர்மநிஷ்டையுடையோர்) வழிதவறுவதில்லை; சத்தியம் பேசும் ஆண்கள்; அஜேயர் (உறுதியானோர்) மற்றும் கபடமற்றோர்; மேலும் தம் ஸ்வாமிக்கு பக்தியுடையோர்—இவர்கள் இங்கு புகழப்படுகின்றனர்।

Verse 54

ब्राह्मणा अमरत्वं च प्राप्नुवन्ति न संशयः ॥ निवृत्ताः सर्वकामेभ्यो निराशाः सुजितेन्द्रियाः

பிராமணர்கள் அமரத்துவத்தை அடைகிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை—அதாவது எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் விலகி, எதிர்பார்ப்பற்றவர்களாய், இந்திரியங்களை நன்றாக வென்றவர்கள்।

Verse 55

अहिंसया परं रूपं दीक्षया कुलजन्म च ॥ फलमूलाशिनो राज्यं स्वर्गः पर्णाशिनां भवेत्

அஹிம்சையால் சிறந்த ரூபம் கிடைக்கும்; தீக்ஷையால் நல்ல குலத்தில் பிறப்பு. பழம்-வேர் உண்டு வாழ்வோர்க்கு அரசாட்சி (ஐஸ்வர்யம்) பலன்; இலைகளை உண்டு வாழ்வோர்க்கு ஸ்வர்கப் பிராப்தி பலன்.

Verse 56

दत्त्वा द्विजेभ्यः स भवेत्सुरूपो रोगांश्च कांश्चिल्लभते न जातु ॥ बीजैरशून्यैः शयनाभिरामं दद्याद्गृहं यः पुरुषो द्विजाय

த்விஜர்களுக்கு தானம் அளித்தால் மனிதன் அழகிய ரூபம் பெறுவான்; எந்த நோயையும் ஒருபோதும் அடையான். விதைத் தானியத்தால் நிரம்பியதும், இனிய படுக்கைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆன வீட்டை ஒரு பிராமணனுக்கு தானம் செய்பவன் மகத்தான புண்ணியம் பெறுவான்।