Adhyaya 200: Description of the Forms of Infernal Torments (Naraka Yātanās)

Verse 1

पुनर्नरकयातनास्वरूपवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ तप्तं चैव महातप्तं महारौरवरौरवौ ॥ सप्ततालश्च नरको नरकः कालसूत्रकः ॥

நரகத் தண்டனைகளின் வடிவத்தை மீண்டும் விவரித்தல். ரிஷியின் புதல்வன் கூறினான்—தப்தம், மகாதப்தம்; ரௌரவம், மகாரௌரவம்; சப்ததாலம், நரகம், காலசூத்ரகம்—இவை நரக உலகங்கள்.

Verse 2

अन्धकारश्च नरकोऽन्धकारवरस्तथा ॥ अष्टावेतॆ तु नरकाः पच्यन्ते यत्र पापिनः ॥

அந்தகாரம் என்னும் நரகம் உண்டு; அதுபோல அந்தகாரவரம் (மிகுந்த இருள்) என்பதும் உண்டு. இவையே எட்டு நரகங்கள்; அங்கே பாவிகள் தண்டவேதனையில் ‘சுடப்படுகின்றனர்’.

Verse 3

प्रथमे प्रथमं विद्याद्द्वितीये द्विगुणं तथा ॥ तृतीये त्रिगुणं विद्याच्चतुर्थे तु चतुर्गुणम् ॥

முதல் (நரகத்தில்) வேதனையை அடிப்படை அளவாக அறிய வேண்டும்; இரண்டாவதில் அது இரட்டிப்பு. மூன்றாவதில் மும்மடங்கு; நான்காவதில் நான்மடங்கு.

Verse 4

पञ्चमे तु गुणाः पञ्च षष्ठे षड्गुणमुच्यते ॥ सप्तमे तु गुणाः सप्त अष्टमेऽष्टविधा गुणाः ॥

ஐந்தாவதில் பெருக்கம் ஐந்து; ஆறாவதில் அது ஆறுமடங்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது. ஏழாவதில் ஏழுமடங்கு; எட்டாவதில் அஷ்டவிதமாக/எட்டுமடங்காகும்.

Verse 5

अहोरात्रेण चाध्वानं प्रेता गच्छन्ति तत्पुरम् ॥ दुःखितानां ततो दुःखं दुःखाद्दुःखतरं ततः ॥

ஒரு பகல்-இரவில் அவர்கள் பயணத்தைத் தாண்டுகின்றனர்; பிரேதர்கள் அந்த நகரம்/லோகத்திற்குச் செல்கின்றனர். ஏற்கெனவே துயருற்றவர்களுக்கு அதன் பின் மேலும் துயரம்—துயரத்தைவிடத் துயரமானது.

Verse 6

दुःखमेवात्र न सुखं दुःखैर्दुःखं विवर्ध्यते ॥ उपायस्तत्र नैवास्ति येन स्वल्पं सुखं भवेत् ॥

இங்கே துயரமே உள்ளது, இன்பம் இல்லை; துயரங்களால் துயரமே பெருகுகிறது. அங்கே சிறிதளவும் இன்பம் உண்டாகும் வழி எதுவும் இல்லை.

Verse 7

मुच्यते च मृतस्तत्र मारकास्तत्र दुर्लभाः ॥ शब्दे स्पर्शे तथा रूपे रसे गन्धे तु पञ्चमे ॥

அங்கே இறந்தாலும் விடுதலை இல்லை; அங்கே மரணத்தின் தூதர்கள் அரிது. ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, ஐந்தாவது மணம் ஆகியவற்றால் துன்பம் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 8

न सुखं तत्र तस्यास्ति किञ्चिदेवात्र विद्यते ॥ शारीरैर्मानसैश्चैव दुःखैर्दुःखान्तगामिभिः ॥

அங்கே அவனுக்கு சிறிதும் இன்பம் இல்லை; இங்கே இருப்பது இதுவே—உடல் மற்றும் மனத் துன்பங்கள், துன்பத்தின் ‘முடிவை’ நோக்கி இட்டுச் செல்லுபவை.

Verse 9

आयसैः कण्टकैस्तीक्ष्णैस्तप्तैस्तप्तावृता मही ॥ अन्तरिक्षं खगानीकैर्अग्निजिह्वैः समावृतम् ॥

நிலம் சூடேறிய கூர்மையான இரும்புக் காந்துகளால் மூடப்பட்டுள்ளது; ஆகாயவெளி தீநாவைப் போன்ற நாவுகளுடைய பறவைக் கூட்டங்களால் எங்கும் நிரம்பியுள்ளது.

Verse 10

पातुकामश्च पानीयं राक्षसैर्नीयते सरः ॥ हंससारससंकिर्णं पद्मोत्पलविभूषितम् ॥

நீர் அருந்த விரும்புவனை ராட்சசர்கள் ஒரு ஏரிக்குக் கொண்டு செல்கிறார்கள்—அது அன்னங்களும் நாரைகளும் நிறைந்தது; தாமரையும் நீலத்தாமரையும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 11

पातुकामश्च पानीयं सहसा तत्र धावति ॥ सलिलं प्रेक्षते चैव तत्र तप्ततरं तथा

நீர் அருந்த விரும்பி அவன் திடீரென அங்கே ஓடுகிறான்; ஆனால் நீரைப் பார்த்தவுடன் அது அங்கே இன்னும் அதிகமாகச் சூடேறியதாகத் தெரிகிறது.

Verse 12

ततः पक्वानि मांसानि राक्षसैः परिणीयते ॥ क्षारोदकेऽपि च तथा क्षिप्यतेऽत्र महाह्रदे

அப்போது இராட்சசர்கள் சமைத்த மாமிசத் துண்டுகளைச் சுற்றிச் சுமந்து செல்கின்றனர்; அதுபோலவே அவனை இங்கே க்ஷாரமுள்ள உவர்நீரின் மாபெரும் ஏரியில் எறிகின்றனர்।

Verse 13

तत्र चैव ह्रदे नैका मत्स्याः खादन्ति सर्वशः ॥ ततः कालावसाने तु कथञ्चित्प्रपलायिनः

அங்கே அதே ஏரியில் பல மீன்கள் அவனை எல்லாத் திசைகளிலும் விழுங்குகின்றன. பின்னர் காலம் முடிவில் அவன் எப்படியோ தப்பித்து ஓடுபவனாகிறான்।

Verse 14

किञ्चिदन्तरमागम्य वेदनार्थाः पतन्ति हि ॥ यातनार्थं पुनस्तत्र मांसं चैवोपजायते

சிறிது இடைவெளிக்குப் பின் அவர்கள் வேதனைக்காக மீண்டும் விழுகின்றனர்; அங்கே மறுபடியும் துன்புறுத்துவதற்காக அவர்கள்மேல் மாமிசம் மீண்டும் உருவாகிறது।

Verse 15

शिरस्येवोपविष्टस्य प्रस्थितस्य प्रधावतः ॥ तस्यार्त्तायामवस्थायां दुःखं भवति दारुणम्

அவன் தலையின் மேல் அமர்ந்ததுபோல்—புறப்பட்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கையில்—அந்த துயருற்ற நிலையில் அவனுடைய துன்பம் மிகக் கொடுமையாகிறது।

Verse 16

करीषगर्त्तस्तत्रैव कुम्भीपाकः सुदारुणः ॥ पद्मपत्राकृतिस्तस्य पेशी तत्र शरीरजः

அங்கேயே மலக்குழி உள்ளது; மிகக் கொடுமையான கும்பீபாகமும் உள்ளது. அங்கே அவனுடைய உடலிலிருந்து தோன்றும் மாமிசப்பிண்டம் தாமரை இலை போன்ற வடிவம் பெறுகிறது।

Verse 17

पाटयन्ति सुमार्गेण राक्षसाः करपत्रिकाः ॥ निपीड्य दशनै रोषं भीमनादाः सुरोषिताः

கையில் கரபத்திரிகை ஆயுதம் தாங்கிய ராட்சசர்கள் திட்டமிட்டு அவர்களை வெட்டி கிழிக்கின்றனர்; பற்களை இறுக்கி கோபத்தில், பயங்கர ஓசையுடன் அவர்கள் மிகுந்த உக்கிரம் அடைகின்றனர்।

Verse 18

असिपत्रवनं चात्र शृङ्गाटकवनं तथा ॥ तत्र शृङ्गाटकाश्चैव तप्तवालुकमिश्रिताः

இங்கே வாள்போன்ற இலைகளுடைய வனமும் உள்ளது; அதுபோல ஶ்ருங்காடக வனமும் உள்ளது; அங்கே ஶ்ருங்காடகங்கள் சுடும் மணலுடன் கலந்திருக்கின்றன।

Verse 19

श्यामाश्च शबलाश्चैव श्वानस्तेऽत्र दुरासदाः ॥ खादन्ति च सुसंरब्धाः सर्पवृश्चिकसन्निभैः

இங்கே கருமையும் புள்ளிகளும் கொண்ட அந்த நாய்கள் தடுக்க இயலாதவை; மிகுந்த சினத்தில் பாம்பு, தேள் போன்ற கொடுமையுடன் தாக்கி விழுங்குகின்றன।

Verse 20

कण्टकैः प्रतिकूलैश्च तत्रान्या कूटशाल्मली ॥ कर्षन्ति तत्र चैवैनं यावदस्थ्यवशेषितः

அங்கே எதிராக நிற்கும் முள்ளுகளால் நிறைந்த இன்னொரு கூṭஶால்மலீ உள்ளது; அங்கேயே அவர்கள் அவனை இழுத்துச் செல்கின்றனர், எலும்புகள் மட்டுமே எஞ்சும் வரை।

Verse 21

यद्दुःखं तस्य दुर्बुद्धेः प्रतिकूलं च तस्य यत् ॥ तत्तदोत्पद्यते शीघ्रं यातनार्थाय यत्नतः ॥

அந்த தீய புத்தியுடையவனுக்குரிய எந்தத் துயரமோ, அவனுக்கு எதிரான எதுவோ—அவை அனைத்தும் தண்டனைக்கான வேதனையாக முயற்சியுடன் விரைவில் எழுகின்றன।

Verse 22

शीतकामस्य वै चोष्णमुष्णकामस्य शीतलम् ॥ सुखकामस्य वै दुःखं सुखं नैवात्र विद्यते ॥

For one who longs for cold, there is heat; for one who longs for heat, there is cold. For one who longs for comfort, there is suffering—here, comfort is not found at all.

Verse 23

छिन्नाश्च शतधाप्येवं ह्यनिशं तैः सहस्रशः ॥ छिन्नाङ्गाः सर्वगात्रेषु सर्वमेव स विन्दति ॥

Thus, cut into a hundred parts—unceasingly, and by them in thousands—his limbs are severed across all his body; he experiences it all in full.

Verse 24

सलिलं च नदीं घोरां व्यालाकीर्णां भयानकाम् ॥ उत्तार्यन्ते च तां प्रेतां यां दृष्ट्वैव भयं भवेत् ॥

There is a dreadful river of waters, filled with serpentine creatures and terrifying; and the departed are made to cross that river—one which, merely upon seeing, fear would arise.

Verse 25

करम्भवालुका नाम शतयोजनमायता ॥ अग्निज्वालासमा घोरा यथा येन स गच्छति ॥

There is [a region] called Karambhavālukā, extending a hundred yojanas; dreadful, comparable to flames of fire—through which, and in what manner, he proceeds.

Verse 26

ततो वैतरणी नाम क्षारोदा तु महानदी ॥ योजनानि तु पञ्चाशदधस्तात्पञ्चयोजनम् ॥

Then [comes] the great river named Vaitaraṇī, whose waters are saline/caustic. It extends for fifty yojanas, and [its depth/extent] below is five yojanas.

Verse 27

अगाधपङ्का वै तत्र चर्ममांसास्थिभेदनाः ॥ तत्र कर्कटका घोरा वज्रदंष्ट्रा विशन्ति ताम् ॥

அங்கே உள்ள சேறு அளவில்லா ஆழமுடையது; அது தோல், மாம்சம், எலும்பு ஆகியவற்றை கிழித்தெறிகிறது. அங்கே வஜ்ரம் போன்ற பற்களுடைய பயங்கர நண்டுகள் அந்தச் சேற்றில் புகுந்து உள்ளே தாக்குகின்றன.

Verse 28

समुत्तीऱ्य तु कृच्छ्रेण तस्माद्योजनकर्दमात् ॥ वसन्त्यत्र धरे केचिच्छून्यागारे निराश्रये ॥

யோஜனை அளவுள்ள அந்தச் சேற்றை மிகுந்த பாடுபட்டு கடந்து, சிலர் அங்கே தரையில்—வெறுமையான வீட்டில், ஆதரவின்றி—வசிக்கின்றனர்.

Verse 29

यत्र वै मूषिकगणा भक्षयन्ति ह्यनेकशः ॥ मूषकैर्जग्ध गात्रस्तु ह्यस्थिमात्रावशेषितः ॥

எங்கே எலிகளின் கூட்டங்கள் மீண்டும் மீண்டும் பல வகைகளில் [அவனை] உண்ணுகின்றன; எலிகள் தின்ற அவன் உடல் எலும்பு மட்டும் மீதமாய் நிற்கிறது.

Verse 30

प्रभाते वायुना स्पृष्टः पुनर्मांसं स विन्दति ॥ शून्यागारप्रवेशात्तु गव्यूतेर्नातिदूरतः ॥

விடியற்காலையில் காற்றின் தொடுதலால் அவன் மீண்டும் மாம்சத்தைப் பெறுகிறான்; மேலும் வெறுமை வீட்டின் நுழைவிடத்திலிருந்து அதிகத் தொலைவில் அல்ல—ஒரு கவ்வியூதி தூரத்தில்.

Verse 31

सहकारवनं नाम रौद्रा यत्र च पक्षिणः ॥ निस्त्वगस्थिस्तैः क्रियते निर्मांसश्चैव मानवः

அங்கே ‘சஹகாரவனம்’ எனப்படும் ஒரு பயங்கர வனம் உள்ளது; அங்கே ரௌத்ரப் பறவைகள் இருக்கின்றன. அவை மனிதனை தோலற்றவனாகவும் எலும்பற்றவனாகவும் செய்து, மாம்சமற்றவனாகவும் ஆக்குகின்றன.

Verse 32

संध्याभ्र इव चाभाति प्रदीप्तो नित्यमेव तु ॥ दशयोजनविस्तार्णा अधः शतसमायता

இது மாலைச் சாயல் மேகம்போல் ஒளிர்கிறது; எப்போதும் எரிந்து கொண்டே உள்ளது. அகலம் பத்து யோஜனை; கீழே நூறு யோஜனை வரை நீள்கிறது॥

Verse 33

यमचुल्लीति विख्याता गम्भीरा सा त्रियोजनम् ॥ नित्यं प्रज्वलिता सा तु नित्यं धूमान्धकारिता

இது ‘யமச் சுள்ளி’ எனப் புகழ்பெற்றது; அதன் ஆழம் மூன்று யோஜனை. அது எப்போதும் எரிகிறது; புகையால் எப்போதும் இருளடைந்துள்ளது॥

Verse 34

तत्र प्रेतसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ प्रक्षिप्यन्ते त्वहोरात्रं राक्षसैर्यमकिङ्करैः

அங்கே பிரேதங்களின் ஆயிரங்கள், பத்தாயிரங்கள், பேரளவு கூட்டங்கள்—யமனின் கிங்கர ராட்சசர்களால் இரவும் பகலும் எறியப்படுகின்றன॥

Verse 35

निःशिराजालकश्चैव निरक्षिश्रवणस्तथा ॥ वटवृक्षो नातिदूरे दक्षिणे तु त्रियोजनम्

அங்கே ‘தலைஇல்லா-ஜாலக’ மற்றும் ‘கண்-காது அற்றவன்’ போன்ற (உயிர்கள்) உள்ளன. அதிகத் தொலைவில் அல்ல; தெற்கே மூன்று யோஜனை தூரத்தில் ஒரு ஆலமரம் உள்ளது॥

Verse 36

मासमेकं वसत्यन्यो तस्यां चुल्ल्यां परिभ्रमन् ॥ ततः शकुनिका नाम वसामेदोवहा नदी

மற்றொருவன் அந்தச் சுள்ளியில் சுற்றித் திரிந்து ஒரு மாதம் தங்குகிறான். அதன் பின் ‘சகுனிகா’ என்னும் நதி உள்ளது; அது கொழுப்பும் மஜ்ஜையும் சுமந்து ஓடுகிறது॥

Verse 37

एकैकं दुस्तरं घोरं यथापूर्वं यथाक्रमात् ॥ अनुभुङ्क्ते स कृच्छ्रेण दुष्कृती तीव्रवेदनाः

ஒவ்வொரு வேதனையும் கடக்க அரிதும் கொடியதுமாகும்; முன்கர்மத்தின்படி வரிசையாக அந்தத் துஷ்கர்மி மிகுந்த துன்பங்களைச் சிரமத்துடன் அனுபவிக்கிறான்।

Verse 38

दश तत्र लताः शूलाः कुम्भीपाकास्त्रयोदश ॥ याति पापमहोरात्रं तस्मिन्नियमितेन तु

அங்கே கொடிபோன்ற பத்து ஈட்டிகள் உள்ளன; கும்பீபாகத்தின் பதின்மூன்று நிலையங்கள் உள்ளன; விதியால் கட்டுப்பட்ட பாவி அங்கு பகலும் இரவும் கழிக்கிறான்।

Verse 39

राक्षसैर्निरनुक्रोशैर्दुर्निरीक्ष्यैस्ततस्ततः ॥ अङ्गारेषु विधूमेषु शूलप्रोतस्तु पच्यते

கருணையற்ற, பார்ப்பதற்கு அச்சமூட்டும் ராட்சசர்கள் அவனை இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் சென்று, புகையற்ற நெருப்புக் கற்கள்மேல் ஈட்டியில் குத்தி வேக வைக்கிறார்கள்।

Verse 40

शुष्कोदपाने धूमे च अधःशीर्षोऽवलम्बते ॥ ज्वाल्यते तीक्ष्णतैले तु कटाहे स तु पच्यते

உலர்ந்த கிணற்றில் புகையிடையே அவன் தலைகீழாகத் தொங்கவிடப்படுகிறான்; மேலும் எரியும் கடும் எண்ணெயில் சுடப்படுகிறான்—கடாயில் அவன் வேக வைக்கப்படுகிறான்।

Verse 41

करीषगर्त्ते स पुनः पच्यते मेदवह्निना ॥ एकैकस्मिन्दशाहं च शूलादिषु स पच्यते

மீண்டும் அவன் மலக்குழியில் கொழுப்பால் ஊட்டப்பட்ட நெருப்பில் வேக வைக்கப்படுகிறான்; மேலும் ஒவ்வொரு நிலையிலும் பத்து நாட்கள் ஈட்டி முதலியவற்றில் அவன் வேக வைக்கப்படுகிறான்।

Verse 42

यातनाः सप्तकास्तस्य निष्क्रान्तस्य त्रियोजने ॥ यतो यमनदी नाम तप्तत्रपुजलोर्मिणी

உடலை விட்டு நீங்கிய அவனுக்கு மூன்று யோஜனை தூரம் வரை ஏழுவகை வேதனைகள் உண்டாகும்; அங்கே ‘யமநதி’ எனப்படும் நதி, உருகிய தகரம் போன்ற சூடுநீரலைகளுடன் உள்ளது।

Verse 43

समुत्तीर्य तु कृच्छ्रेण दह्यमानस्त्वचेतनः ॥ ततो मुहूर्त्तं विश्रान्तः किञ्चिदन्तरमागतः

அவன் மிகுந்த சிரமத்துடன் அதைத் தாண்டி, எரிவேதனையால் உணர்விழந்தவனாய் ஆகிறான். பின்னர் ஒரு முஹூர்த்தம் ஓய்ந்து, சிறிது தூரம் முன்னே செல்கிறான்।

Verse 44

दीर्घिकां मोक्षते कान्तां शीतोदां शीतकाननाम् ॥ सर्वकामान्स लभते भगिनी सा यमस्य तु

அவன் குளிர்ந்த நீரும் குளிர்ந்த தோட்டமும் உடைய அழகிய நீண்ட குளத்தை அடைகிறான்; அங்கே அவன் விரும்பிய எல்லா இன்பங்களையும் பெறுகிறான்—ஆயினும் அது யமனின் ‘சகோதரி’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 45

भक्ष्यं भोज्यं च सर्वैस्तु पापिभिस्तत्र लभ्यते ॥ स सर्वं विस्मरत्यत्र त्रिरात्रमुषितोऽपि सन्

அங்கே எல்லா பாவிகளுக்கும் மென்று உண்ணவும் விழுங்கி உண்ணவும் உணவு கிடைக்கிறது; அங்கே மூன்று இரவுகள் தங்கினாலும் அவன் அனைத்தையும் மறந்து விடுகிறான்।

Verse 46

तत्र वर्षति पर्जन्यस्तत्र तप्तजलं सदा ॥ तत्र कृच्छ्रेण तरति अहोरात्रेण मानवः

அங்கே மேகம் மழை பொழிகிறது; அங்கே நீர் எப்போதும் கொதிக்கும் சூடாகவே உள்ளது; அங்கே மனிதன் ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் ஆகும் காலத்தில்கூட மிகுந்த சிரமத்துடன் தான் கடக்கிறான்।

Verse 47

शृङ्गारकवनं नाम तत्र पश्यन्ति शाद्वलम् ॥ नीलमक्षिकदंशैश्च सुव्याप्तं तद्वनं महत्

அங்கே ‘ஸ்ருங்காரக வனம்’ எனப்படும் மாபெரும் காட்டில் அவர்கள் பசும்புல் வெளியைப் பார்க்கின்றனர்; நீல ஈக்களின் கடியால் அந்தப் பெரிய வனம் முழுதும் நிறைந்துள்ளது.

Verse 48

यैस्तु स्पृष्टश्च दष्टश्च कृमिरूपश्च जायते ॥ प्रेतो वर्षति मांसासृगस्मात्कृच्छ्रात्तु निर्गतः

ஆனால் எந்த (ஈக்கள்) அவனைத் தொட்ந்து கடிக்கின்றனவோ, அவற்றால் அவன் புழு-உருவம் அடைகிறான்; அந்தத் துன்பத்திலிருந்து வெளிவந்து பிரேதன் மாம்சமும் இரத்தமும் மழையென பொழிகிறான்.

Verse 49

ततोऽन्यल्लभते चैव यातनार्थं प्रयत्नतः ॥ ततः पश्यति पुत्रांस्तु महद्दुःखं सुदारुणम्

பின்னர் அவன் தன் முயற்சியின் விளைவாக வேதனைக்காக இன்னொரு நிலையையும் அடைகிறான்; அப்போது தன் மக்களைப் பார்த்து மிகக் கொடிய பெருந்துயரம் எழுகிறது.

Verse 50

मातरं पितरं चैव पुत्रान्दारांस्तथा प्रियान् ॥ पुरस्ताद्बध्यमानं स क्रन्दमानमचेतनम्

அவன் தன் தாய், தந்தை, மகன்கள், மனைவி மற்றும் அன்பினரைத் தன் முன்னே கட்டப்பட்டவர்களாகக் காண்கிறான்—அவர்கள் அழுது புலம்பி உணர்விழந்தவர்களாக இருக்கின்றனர்.

Verse 51

हा त्राहि त्राहि पुत्रेति क्रन्दमानस्ततस्ततः ॥ लगुडैर्मुद्गरैर्दण्डैर्जानुभिर्वेणुभिस्तथा

அவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘ஆ! காப்பாற்று, காப்பாற்று, மகனே!’ என்று அழுது இங்கும் அங்கும் புலம்புகிறான்; கம்புகள், சுத்திகள், தண்டுகள், முழங்கால்கள் மற்றும் மூங்கில் குச்சிகளால் அடிக்கப்படுகிறான்.

Verse 52

मुष्टिभिश्च कशाभिश्च व्यालैरङ्कगतैरपि ॥ तद्दृष्ट्वा तादृशं दुःखं ततो मोहं स गच्छति

முத்திகளாலும் சாட்டைகளாலும், மேலும் உடலோடு ஒட்டிய பாம்புகளாலும் துன்புறுத்தப்படுவதைப் பார்த்து—அத்தகைய வேதனையை நோக்கி அவன் பின்னர் மயக்கத்தில் விழுகின்றான்.

Verse 53

एवमेवात्मकर्माणि पर्यायेण पुनः पुनः ॥ प्राप्नुवन्तीह तेऽत्रैव नरा दुष्कृतकारिणः

அவ்வாறே தம் சொந்தக் கர்மங்கள்—சுழற்சி தோறும் மீண்டும் மீண்டும்—தீச்செயல் புரிவோர் இங்கேயே அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 54

पातकानि च चत्वारि समाचारेण पञ्चमम् ॥ कृत्वा तानि नरा यान्ति तं देशं पापकािरणः

நான்கு பாவங்களையும், மேலும் தீய நடத்தை மூலம் ஐந்தாம் பாவத்தையும் செய்து—அத்தகைய பாவச் செயல்வோர் அந்த உலகத்திற்குச் செல்கின்றனர்.

Verse 55

तदा वा स्थावरे तेषु जातस्य हि भवेन नरः ॥ क्रमशः स भवेत्प्रेतस्तदा पशुगणेष्वपि

அல்லது அவன் அசைவற்ற (ஸ்தாவர) யோனிகளில் பிறந்து, பின்னர் வரிசையாக மீண்டும் மனிதனாகிறான்; அதன் பின் பிரேதமாகி, மேலும் விலங்குக் கூட்டங்களிலும் பிறக்கிறான்.

Verse 56

षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च ॥ गतः स वसति प्रेतो नरके तु पुनःपुनः

அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளும், மேலும் அறுபது நூறு ஆண்டுகளும்—அவன் பிரேதனாக நரகத்தில் மீண்டும் மீண்டும் தங்குகின்றான்.

Verse 57

ततो निवृत्तकर्मा तु स्वेदजः सम्भवेत्पुनः ॥ स्वेदजानां ततो नित्यं सर्वसंसारचङ्क्रमात्

அப்போது முன்னைய கர்மச் செயல் நின்றபின், அவன் மீண்டும் ஸ்வேதஜ (வியர்வையால் உண்டாகும்) யோனியில் பிறக்கிறான்; பின்னர் ஸ்வேதஜ உயிர்களிடையே முழு சம்சாரச் சுழலில் இடையறாது அலைகிறான்.

Verse 58

ततश्च पक्षिणां योनिं सर्वां सन्तरते पुनः ॥ गयोनाु तु ततो गत्वा पुनर्मानुषतां व्रजेत्

பின்னர் அவன் பறவைகளின் எல்லா யோனிகளையும் மீண்டும் கடக்கிறான்; அதன் பின் பசு-யோனியை அடைந்து மீண்டும் மனித நிலையை அடைகிறான்.

Verse 59

मानुषे शूद्रतां याति लब्ध्वा यदि तु तुष्यति ॥ ततो वैश्यत्वमागच्छेत्कर्मणा अनेन वेष्टितः

மனிதப் பிறவியில் அவன் சூத்ர நிலையைக் அடைகிறான்; அதை பெற்றபின் அதிலேயே திருப்தியடைந்தால், இந்தக் கர்மப் பந்தத்தால் கட்டப்பட்டவனாய் வைசிய நிலையை அடையக்கூடும்.

Verse 60

वैश्यात्क्षत्रियतां याति तस्माच्च ब्राह्मणो भवेत् ॥ ब्राह्मणत्वमपि प्राप्तः पापकर्मा दुरात्मवान्

வைசிய நிலையிலிருந்து அவன் க்ஷத்திரிய நிலையை அடைகிறான்; அதிலிருந்து பிராமணனாகவும் ஆகலாம். ஆனால் பிராமணத்துவம் பெற்றபின்பும் பாபகர்மம் உடைய துராத்மன் கர்மபலத்தால் கட்டப்பட்டவனாகவே இருக்கிறான்.

Verse 61

दुःशिक्षितेन मनसा ह्यात्मद्रोग्धा भवेत् तदा ॥ शरीरेण मानसिकं घोरं व्यसनैरुपपादितम् ॥

தவறாகப் பயிற்றப்பட்ட மனத்தால் அவன் அப்போது தன் ஆத்மாவிற்கே துரோகியாகிறான்; மேலும் பல துன்பவழக்கங்களால் உடலிலும் மனதிலும் பயங்கரமான வேதனை உண்டாகிறது.

Verse 62

उपयुक्तो नरो जातः पूर्वकर्मभिरन्वितः ॥ ज्ञेयश्च ब्रह्महा कुष्ठी काकाक्षः काकतालुकः ॥

A person is born conditioned by former actions; one should understand that a slayer of a brāhmaṇa is (reborn) as a leper, with crow-like eyes, and with a crow-like palate/tongue.

Verse 63

सुरापः श्यावदन्तश्च पूतिगन्धश्च पापकृत् ॥ राजहा पितृहाचैव सुरापश्चापि यो भवेत् ॥

A drinker of intoxicants becomes one whose teeth are dark and who bears a foul odor—one who has committed sin. Likewise, whoever becomes a killer of a king, a killer of a father, or a drinker of intoxicants (is described in such marked terms).

Verse 64

सुवर्णहर्ता च नरो ब्रह्मघ्नेन समो हि सः ॥ क्वचिच्चात्र विरूपाणां नराणां पापकर्मिणाम् ॥

And a person who steals gold is indeed equal to a slayer of a brāhmaṇa. Here and there, among people who commit sin, there are those who are deformed (as a result).

Verse 65

यावद्भिः कर्मभिस्तैस्तैस्तेषु निर्याणवेश्मसु ॥ छिन्नभिन्नविशस्तानां रुधिरेण समन्ततः ॥

In those ‘houses of execution’ (places of torment), corresponding to the particular deeds performed, the blood of those who are cut, broken, and slaughtered spreads all around.

Verse 66

व्याप्तं महीतलं सर्वमापगाश्चापि निर्गताः ॥ अजस्रं क्लिश्यमानानां क्रन्दतां च सुदारुणम् ॥

The entire ground-surface was pervaded, and even the rivers overflowed; unceasingly there arose a most dreadful sound of those who were tormented and crying out.

Verse 67

समुत्तस्थौ महानादो हाहाकारसमाकुलः ॥ बध्नतो विविधैर्बन्धैर्घातयन्तश्च दारुणम् ॥

அப்போது ‘ஹா ஹா’ என்ற அலறல்களால் நிரம்பிய பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; அவர்கள் பலவகை கட்டுகளால் கட்டி, மிகக் கொடூரமாக அடித்தனர்।

Verse 68

लौहयष्टिप्रहारैश्च आयुधैश्च सुदारुणैः ॥ छेदनैर्भेदनैश्चोग्रैः पीडनाभिश्च सर्वशः ॥

இரும்புக் கம்பிகளின் அடிகளாலும், மிகக் கொடிய ஆயுதங்களாலும், கடுமையான வெட்டலும் பிளத்தலும் மூலம், மேலும் எல்லாவிதத் துன்புறுத்தல்களாலும் அவர்கள் வதைத்தனர்।

Verse 69

श्रान्ताः कर्मकरा दूताः मोहेनायत्तचेतसः ॥ यदा श्रान्ताश्च खिन्नाश्च हन्तारः पापकर्मिणाम् ॥

மயக்கத்தால் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் இருந்த அந்த தூதர்கள்—பணியாளர்கள்—களைத்தனர்; மேலும் பாவச் செயலாளர்களை வதைக்கும் கொடுமையாளர்களும் களைத்து சோர்ந்தபோது,

Verse 70

विज्ञापयेत्तदा दूताश्चित्रगुप्तं महौजसम् ॥

அப்போது அந்த தூதர்கள் மிகுந்த வல்லமை உடைய சித்ரகுப்தரிடம் (அந்த செய்தியை) அறிவிப்பார்கள்।

Verse 71

अतीव च बुभुक्षात्र पिपासा चाप्यतीव हि ॥ उष्णमत्युष्णमेवात्र शीतलं चातिशीतलम् ॥

இங்கே மிகுந்த பசி, அதுபோல மிகுந்த தாகமும் உள்ளது; இங்கே வெப்பம் மிக மிகச் சுடுகிறது, குளிரும் மிக மிகக் கடுமையாக உள்ளது।

Verse 72

दह्यते छिद्यते चैव विध्यते भिद्यते पथा ॥ पात्यते पीड्यते चैव कृष्यते च विशस्यते ॥

அவன் எரிக்கப்படுகிறான், வெட்டப்படுகிறான், குத்தப்படுகிறான்; வழியிலே பிளக்கப்படுகிறான். அவன் தள்ளிவிடப்படுகிறான், நசுக்கப்படுகிறான், இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான், மேலும் கொல்லப்படுகிறான்.

Verse 73

उलूकाश्च धनुर्मात्रा वज्रजिह्वास्थिभेदनाः ॥ महाविषा महाक्रोधा दुर्विषह्याः सुदारुणाः ॥

மேலும் ஆந்தைகள்—வில் அளவிற்கு பெரியவை, வஜ்ரம் போன்ற நாவால் எலும்புகளைப் பிளக்கும்—மிகுந்த விஷமுள்ளவை, பேர்கோபமுள்ளவை, தாங்க இயலாதவை, மிகக் கொடூரமானவை.

Verse 74

चुल्लीकुक्षौ तु विश्रान्ता वेगिनी वहते तु सा ॥ तां समुत्तीऱ्य कृच्छ्रेण यातनाः सप्तकाः पुनः ॥

சுல்லீ (எனப்படும் நதி) வயிற்றில் சிறிது ஓய்வு பெற்ற பின், அந்த வேகமுள்ள ஓடை அவர்களை முன்னே கொண்டு செல்கிறது. அதை மிகுந்த சிரமத்துடன் கடந்து சென்றதும் மீண்டும் ஏழுவகை வேதனைகள் ஏற்படுகின்றன.

Verse 75

ततः शूलवहो नाम पर्वतः शतयोजनः ॥ निराश्रयः स सत्त्वानामेकपाषाण एव च ॥

அதன்பின் ‘சூலவஹ’ எனப்படும் மலை உள்ளது; அது நூறு யோஜன அளவு விரிந்தது. அது உயிர்களுக்கு எந்தத் தஞ்சமும் அளிக்காது; ஒரே கல்லரசியாகவே அமைந்துள்ளது.

Verse 76

तदादिषु च सर्वेषु गुणान्तरपथं गतः ॥ यदा भवति स प्रेतस्तदा स्थावरतां व्रजेत् ॥

அதிலிருந்து தொடங்கும் அந்த எல்லா நிலைகளிலும், குணங்கள் மாறும் பாதையில் சென்றவன்—அவன் ‘பிரேத’மாகும் போது, அப்போது ‘ஸ்தாவர’ நிலை (அசையா நிலை) அடைகிறான்.