Adhyaya 20: The Birth of the Aśvins: Solar Lineage, Saṃjñā and Chāyā, and the Granting of a Hymn and Boons

Verse 1

प्रजापाल उवाच । एवमग्नेः समुत्पत्तिर्जाता ब्रह्मन् महात्मनः । प्राणापानौ कथं देवावश्विनौ सम्बभूवतुः ॥ २०.१ ॥

பிரஜாபாலன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! இவ்வாறு அந்த மகாத்மாவினின்று அக்னியின் தோற்றம் கூறப்பட்டது. அப்போது இரு தேவர்கள் அஷ்வின்கள் பிராணன்-அபானன் ரூபமாக எவ்வாறு தோன்றினர்?

Verse 2

मरीचिर्ब्रह्मणः पुत्रः स्वयं ब्रह्मा द्विसप्तभिः । रूपैर्व्यवस्थितस्तेषां मरीचिः श्रेष्ठतामगात् ॥ २०.२ ॥

மரீசி பிரம்மாவின் புதல்வன்—அதாவது பிரம்மனே எனலாம். அவர் அவர்களிடையே பதினான்கு ரூபங்களாக நிலைபெற்றிருந்தார்; அவற்றில் மரீசியே முதன்மை பெற்றார்।

Verse 3

तस्य पुत्रो महातेजाः कश्यपो नाम वै मुनिः । स्वयं प्रजापतिः श्रीमान् देवतानां पिता अभवत् ॥ २०.३ ॥

அவருடைய புதல்வன் மகத்தேஜஸுடைய கஷ்யபன் என்னும் முனிவன். அவன் தானே சிறப்புமிக்க பிரஜாபதியாகி தேவர்களின் தந்தையாகக் கருதப்பட்டான்।

Verse 4

तस्य पुत्रा बभूवुर्हि आदित्या द्वादश प्रभो । आदित्यपत्यानि ते सर्वे आदित्यास्तेन कीर्तिताः ॥ २०.४ ॥

ஓ பிரபுவே! அவருக்கு பன்னிரண்டு புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் ஆதித்யர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர். அவர்களுடைய எல்லா சந்ததியும் அதனால் ‘ஆதித்யர்’ என்றே புகழப்பட்டனர்।

Verse 5

तेषां मध्ये महातेजा मार्त्तण्डो लोकविश्रुतः । नारायणात्मकं तेजो द्वादशं संप्रकीर्तितम् ॥ २०.५ ॥

அவர்களுள் மகாதேஜஸ்வியான, உலகப் புகழ்பெற்ற மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) நாராயண-சாரமுடைய தேஜஸின் பன்னிரண்டாம் ரூபமாகப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறான்.

Verse 6

ये ते मासास्त आदित्याः स्वयं संवत्सरो हरिः । एवं ते द्वादशादित्या मार्त्तण्डश्च प्रधानवान् ॥ २०.६ ॥

உன் மாதங்களே ஆதித்யர்கள்; ஹரி தாமே ஸம்வத்ஸரமாக (வருடமாக) உள்ளார். இவ்வாறு இவை பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள்; அவர்களில் மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) முதன்மையானவன்.

Verse 7

तस्य त्वष्टा ददौ कन्यां संज्ञां नाम महाप्रभाम् । तस्यापत्यद्वयं जज्ञे यमश्च यमुना तथा ॥ २०.७ ॥

அவனுக்கு த்வஷ்டா ‘ஸஞ்ஞா’ எனப்படும் மகாப்ரபையுடைய மகளைக் கொடுத்தான். அவளிடமிருந்து இரு பிள்ளைகள் பிறந்தனர்—யமனும் யமுனையும்.

Verse 8

तस्य तेजोऽप्यसहती बभूवाश्वी मनोजवा । स्वां छायां तत्र संस्थाप्य सा जगमोत्तरान् कुरून् ॥ २०.८ ॥

அவனுடைய தேஜஸைத் தாங்க இயலாமல், அவள் மனோவேகமுடைய குதிரையாக (அஷ்வி) ஆனாள். அங்கே தன் நிழலை நிறுவி, அவள் உத்தரகுரு தேசத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 9

तद्रूपां तां सवर्णां तु भेजे मार्त्तण्डभास्करः । तस्याः अपि द्वयं जज्ञे शनिं तपतिमेव च ॥ २०.९ ॥

மார்த்தாண்ட-பாஸ்கரன் அவளுடைய அதே போன்ற ரூபத்தை ஏற்று அவளை இணைந்தான். அவளிடமிருந்தும் இரு பிள்ளைகள் பிறந்தனர்—சனியும் தபதியும்.

Verse 10

यदा त्वसदृशं भेजे पुत्रान् प्रति नरोत्तम । संज्ञां प्रोवाच भगवान् क्रोधसंरक्तलोचनः । असमत्वं न कर्त्तव्यं स्वेष्वपत्येषु भामिनि ॥ २०.१० ॥

சிறந்த மனிதன் தன் மகன்களிடம் ஒழுங்கற்ற மனநிலையை எடுத்தபோது, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய பகவான் ஸஞ்ஞாவிடம் கூறினார்— “ஓ பாமினி, தன் பிள்ளைகளிடையே சமமின்மை செய்யக் கூடாது।”

Verse 11

एवमुक्ता यदा सा तु असमत्वं व्यरोचत । तदा यमः स्वपितरं प्रोवाच भृशदुःखितः ॥ २०.११ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோதும் அவள் சமமின்மையையே வெளிப்படுத்தினாள்; அப்போது மிகுந்த துயருற்ற யமன் தன் தந்தையிடம் பேசினான்।

Verse 12

नेयं माता भवेत् तात अस्माकं शत्रुवत् सदा । सपत्नीव वृत्ताचाराः स्वेष्वपत्येषु वत्सला ॥ २०.१२ ॥

அப்பா, இவள் உண்மையில் தாய் அல்ல; எங்களுக்கு எப்போதும் பகைவரைப் போலவே இருக்கிறாள். இணைமனைவிபோல் நடந்து, தன் பிள்ளைகளிடமே மட்டும் பாசம் காட்டுகிறாள்।

Verse 13

एवं यमवचः श्रुत्वा सा छाया क्रोधमूर्च्छिता । शशाप प्रेतराजस्त्वं भविष्यस्यचिरादिव ॥ २०.१३ ॥

யமனின் சொற்களை கேட்ட சாயா கோபவேகத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு சபித்தாள்— “நீ விரைவில் பிரேதராஜனாக ஆகுவாய்।”

Verse 14

एवं श्रुत्वाऽथ मार्त्तण्डस्तदा पुत्रहितैषया । उवाच मध्यवर्ती त्वं भविता धर्मपापयोः । लोकपालश्च भविता त्वं पुत्र दिवि शोभसे ॥ २०.१४ ॥

இதைக் கேட்ட மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) மகனின் நலன் கருதி கூறினார்— “நீ தர்மமும் பாபமும் இடையில் நடுநிலையாய் இருப்பாய். நீ உலகபாலனாகவும் இருப்பாய்; மகனே, நீ விண்ணுலகில் ஒளிர்வாய்।”

Verse 15

शनिं शशाप मार्त्तण्डश्छायाकोपप्रधर्षितः । त्वं क्रूरदृष्टिर्भविता मातृदोषेण पुत्रक ॥ २०.१५ ॥

சாயையின் கோபத்தால் தூண்டப்பட்ட மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) சனியைச் சபித்தான்— “மகனே, தாயின் குற்றத்தினால் உன் பார்வை கொடுமையும் அசுபமும் தருவதாகும்.”

Verse 16

एवमुक्त्वा समुत्थाय योगं भानुर्दिदृक्षया । तामपश्यत्त्वसौ साश्वी उत्तरेषु कुरुष्वथ ॥ २०.१६ ॥

இவ்வாறு கூறி பானு எழுந்து, யோக சக்தியால் அவளைத் தரிசிக்க விரும்பினான்; அப்போது அந்த நித்திய தேவியை உத்தரகுரு நாட்டில் கண்டான்.

Verse 17

ततोऽश्वरूपं कृत्वा स गत्वा तत्रोत्तरान् कुरून् । प्राजापत्येन मार्गेण युयोजात्मानमात्मना ॥ २०.१७ ॥

பின்பு அவன் குதிரை வடிவம் கொண்டு அங்கு உத்தரகுருக்களிடம் சென்றான்; பிராஜாபத்ய மார்க்கத்தால் தன் முயற்சியாலே தன்னைத் தானே இணைத்துக் கொண்டான்.

Verse 18

तस्यां त्वाष्ट्र्यामश्वरूप्यां मार्त्तण्डस्तीव्रतेजसः । बीजं निर्वापयामास तज्ज्वलन्तं द्विधा अपतत् ॥ २०.१८ ॥

அந்த த்வாஷ்ட்ரீ—குதிரை வடிவினி—யில் தீவிர ஒளியுடைய மார்த்தாண்டன் விதையைச் செலுத்தினான்; அந்த எரியும் விதை இரு பகுதிகளாக விழுந்தது.

Verse 19

तत्र प्राणस्त्वपानश्च योनौ चात्मजितौ पुरा । वरदानेन च पुनर्मूर्तिमन्तौ बभूवतुः ॥ २०.१९ ॥

அங்கு கருவில் முன்பு தன்னடக்கம் கொண்ட பிராணன், அபானன்; வரம் அளித்ததனால் மீண்டும் உடலுடன் (மூர்த்திமானாக) ஆனார்கள்.

Verse 20

तौ त्वाष्ट्र्यामश्वरूपिण्यां जातौ येन नरोत्तमौ । ततस्तावश्विनौ देवौ कीर्त्येते रविनन्दनौ ॥ २०.२० ॥

த்வஷ்ட்ரீ குதிரை வடிவம் கொண்டபோது அவளிடமிருந்து அந்த இரு சிறந்த புருஷர்கள் பிறந்தனர்; ஆகவே அவர்கள் இரு தேவர்கள் ‘அஷ்வினௌ’ என்றும் ‘ரவி-நந்தனர்கள்’ என்றும் புகழப்படுகின்றனர்।

Verse 21

प्रजापतिः स्वयं भानुस्त्वाष्ट्रॄ शक्तिः परापरा । तस्याः प्राग्वच्छरीरस्थावमूर्त्तौ मूर्तिमाश्रितौ ॥ २०.२१ ॥

பிரஜாபதி தாமே பானு; மேலும் த்வஷ்ட்ரீயின் சக்தி பரமும் அபரமும் ஆகும். முன்புபோல, அவளது உடலில் நிலைத்திருந்த இரு அமூர்த்தத் தத்துவங்கள் மூர்த்தி வடிவம் ஏற்றன।

Verse 22

ततस्तावश्विनौ देवौ मार्त्तण्डमुपतस्थतुः । उचतुः स्वरुचिं तावत् किं कर्तव्यमथावयोः ॥ २०.२२ ॥

அப்போது அந்த இரு அஷ்வின தேவர்கள் மார்த்தாண்டனை அணுகினர். அவர்கள் ஸ்வருசியிடம், “இப்போது எங்களால் என்ன செய்யப்பட வேண்டும்?” என்று கூறினர்।

Verse 23

मार्त्तण्ड उवाच । पुत्रौ प्रजापतिं देवं भक्त्याराधयतां वरम् । नारायणं स वो दाता वरं नूनं भविष्यति ॥ २०.२३ ॥

மார்த்தாண்டன் கூறினான்—“மக்களே, சிறந்த தெய்வமான பிரஜாபதியை பக்தியுடன் ஆராதியுங்கள். அந்த நாராயணனே நிச்சயமாக உங்களுக்கு வரம் அளிப்பவன் ஆவான்.”

Verse 24

एवं तावश्विनौ प्रोक्तौ मार्त्तण्डेन महात्मना । तेपतुस् तीव्रतपसौ तपः परमदुष्चरम् । ब्रह्मपारामयं स्तोत्रं जपन्तौ तु समाहितौ ॥ २०.२४ ॥

மகாத்மா மார்த்தாண்டன் இவ்வாறு கூறியபின், அந்த இரு அஷ்வினரும் மிகக் கடினமான தீவிரத் தவத்தை மேற்கொண்டனர்; ஒருமனத்துடன் பரம்பிரம்மத்தை நோக்கிய ஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்தனர்।

Verse 25

तयोः कालेन महता ब्रह्मा नारायणात्मकः । तुतोष परमप्रीत्या वरं चैतं ददौ तयोः ॥ २०.२५ ॥

நீண்ட காலம் கடந்தபின் நாராயணஸ்வரூபமான பிரம்மா அவர்களிடம் மிகுந்த திருப்தியடைந்து, பேரன்புடன் அவர்களுக்கு இந்த வரத்தை அளித்தார்।

Verse 26

प्रजापाल उवाच । अश्विभ्यामीरितं स्तोत्रं ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । श्रोतुमिच्छाम्यहं ब्रह्मंस्त्वत्प्रसादान्महामुने ॥ २०.२६ ॥

பிரஜாபாலன் கூறினான்—ஓ பிரஹ்மன், மகாமுனியே! உங்கள் அருளால், அஸ்வின்களால் உரைக்கப்பட்ட, அவ்யக்த-ஜன்மனான பிரம்மனைப் பற்றிய அந்த ஸ்தோத்திரத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 27

महातपा उवाच । शृणु राजन् यथा स्तोत्रमश्विभ्यां ब्रह्मणः कृतम् । ईदृशं च फलं प्राप्तं तयोः स्तोत्रस्य चानघ ॥ २०.२७ ॥

மஹாதபா கூறினார்—ஓ அரசே! பிரம்மா அஸ்வின்கள் இருவருக்காக எவ்வாறு ஸ்தோத்திரம் இயற்றினான் என்பதை கேள்; மேலும் ஓ குற்றமற்றவனே, அந்த இருவரின் ஸ்தோத்திரத்தால் எத்தகைய பலன் கிடைத்ததையும் கேள்।

Verse 28

ॐ नमस्ते निष्क्रिय निष्प्रपञ्च निराश्रय निरपेक्ष निरालम्ब निर्गुण निरालोक निराधार निर्जय निराकार । ब्रह्मन् महाब्रह्मन् ब्राह्मणप्रिय पुरुष महापुरुषोत्तम । देव महादेवोत्तम स्थाणो स्थितस्थापक । भूत महाभूत भूताधिपति यक्ष महायक्ष यक्षाधिपते । गुह्य महागुह्याधिपते सौम्य महासौम्य सौम्याधिपते । पक्षि महापक्षिपते दैत्य महादैत्याधिपते । रुद्र महारुद्राधिपते विष्णु महाविष्णुपते । परमेश्वर नारायण प्रजापतये नमः । एवं स्तुतस्तदा ताभ्यामश्विभ्यां स प्रजापतिः । तुतोष परमप्रीत्या वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ २०.२८ ॥

ஓம். உமக்கு நமஸ்காரம்—நீர் நிஷ்க்ரியன், நிஷ்ப்ரபஞ்சன், நிராச்ரயன், நிரபேக்ஷன், நிராலம்பன், நிர்குணன், நிராலோகன், நிராதாரன், அஜேயன், நிராகாரன். ஓ பிரஹ்மன், மஹாபிரஹ்மன்; பிராமணப்ரியன்; புருஷன், மஹாபுருஷோத்தமன். ஓ தேவா, மஹாதேவோத்தமன்; ஸ்தாணு, நிலைத்ததை நிறுவுபவன். ஓ பூத, மஹாபூத; பூதாதிபதி. ஓ யக்ஷ, மஹாயக்ஷ; யக்ஷாதிபதே. ஓ குஹ்ய, மஹாகுஹ்யாதிபதே. ஓ சௌம்ய, மஹாசௌம்ய; சௌம்யாதிபதே. ஓ பக்ஷி, மஹாபக்ஷிபதே. ஓ தைத்ய, மஹாதைத்யாதிபதே. ஓ ருத்ர, மஹாருத்ராதிபதே. ஓ விஷ்ணு, மஹாவிஷ்ணுபதே. ஓ பரமேஸ்வர நாராயண, பிரஜாபதயே நமः. இவ்வாறு அந்த இரு அஸ்வின்களால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட பிரஜாபதி மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, அப்போது இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 29

वरं वरयतां शीघ्रं देवैः परमदुर्लभम् । येन मे वरदानेन चरतस्त्रिदिवं सुखम् ॥ २०.२९ ॥

விரைவாக ஒரு வரம் வேண்டுங்கள்—தேவர்களுக்குக் கூட மிக அரிதானது—அந்த வரம் அளிப்பதால் நான் திரிதிவத்தில் உலாவி இன்பம் அனுபவிக்க இயலும்।

Verse 30

अश्विनावूचतुः । आवयोऱ्यज्ञभागं तु देहि देव प्रजापते । सोमपत्वं च देवानां सामान्यत्वं च शाश्वतम् ॥ २०.३० ॥

அஸ்வினர்கள் கூறினர்—ஓ தெய்வப் பிரஜாபதே! எங்களுக்கு யாகத்தில் எங்கள் பங்கை அளிப்பாயாக; தேவர்களிடையே சோமபான உரிமையையும், நிலையான சமநிலையையும் அருள்வாயாக।

Verse 31

ब्रह्मोवाच । रूपं कान्तिरनौपम्यं भिषक्त्वं सर्ववस्तुषु । सोमपत्वं च लोकेषु सर्वमेतद् भविष्यति ॥ २०.३१ ॥

பிரம்மா கூறினார்—அழகு, ஒளிவீச்சு, ஒப்பற்ற மேன்மை, அனைத்திலும் வைத்தியத் திறன், மேலும் உலகங்களில் சோமத்தின் ஆண்டமை—இவை அனைத்தும் நிகழும்.

Verse 32

एतत् सर्वं द्वितीयायामश्विभ्यां ब्रह्मणा पुरा । दत्तं यस्मादतस्तेषां तिथीनामुत्तमा तिथिः ॥ २०.३२ ॥

இவை அனைத்தும் முன்பு பிரம்மா துவிதீயா திதியில் அஸ்வினர்களுக்கு அளித்தார்; ஆகவே திதிகளுள் அந்த துவிதீயா திதி முதன்மையானதாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 33

एतस्यां रूपकामास्तु पुष्पाहारो भवेन्नरः । संवत्सरं शुचिर्नित्यं सुस्वरूपी भवेन्नरः । अश्विभ्यां ये गुणाः प्रोक्तास्ते तस्यापि भवन्ति च ॥ २०.३३ ॥

இந்த திதியில் அழகை விரும்பும் மனிதன் மலர்களை உணவாகக் கொண்டு வாழ வேண்டும். ஒரு ஆண்டு முழுதும் எப்போதும் தூய்மையுடன் இருந்தால் அவன் சிறந்த வடிவம் பெறுவான்; அஸ்வினர்களுக்குரியதாகச் சொல்லப்பட்ட குணங்களும் அவனிடமும் உண்டாகும்।

Verse 34

य इदं शृणुयान्नित्यमश्विभ्यां जन्म चोत्तमम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः पुत्रवान् जायते नरः ॥ २०.३४ ॥

அஸ்வினர்களுடன் தொடர்புடைய இந்த உயர்ந்த பிறப்புக் கதையை எப்போதும் கேட்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு புதல்வன் பெறுவான்.