Adhyaya 199: Description of the Torments of Rebirth: The Asipatravana Punishment and the Mechanics of Karmic Retribution
Punaḥ Saṃsāracakrayātanā-svarūpa-varṇanam (Asipatravana-yātanā-prasaṅgaḥ)
Ethical-Discourse (Karmic retribution and social conduct)
இந்த அதிகாரத்தில் வராஹ–பிருதிவி உரையாடல் சூழலில், தீங்கான செயல்களின் விளைவாக வரும் யாதனைகள் போதனையாக வரிசைப்படுத்தப்படுகின்றன. இரும்புக் குத்துகள், கடும் இருள், தீயால் காய்ந்த கற்கள் போன்ற கொடூர நிலங்களில் யமதூதர்கள் கட்டுப்பாட்டில் உயிர்கள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு துன்பச் சுழலில் சிக்குவது கூறப்படுகிறது. மைய எடுத்துக்காட்டு பரஸ்த்ரீகமனம்—அக்னிதப்த இரும்பால் ஆன பெண் உருவம் குற்றவாளியைத் துரத்தி தண்டித்து, குருவின் மனைவி, உறவினரின் மனைவிகள், நண்பர்களின் மனைவிகள், பண்டித பிராமணர்களின் மனைவிகள் ஆகியோருடன் செய்த சமூக-தர்மப் பந்த முறிவை வெளிப்படுத்துகிறது. இறுதியில் அசிபத்ரவனம்—வாள்-இலை மரங்கள், இரத்தம் நிறைந்த நீர், சவம் உண்ணும் உயிர்கள், மீண்டும் மீண்டும் அங்கச்சேதம்—என்று வர்ணித்து, இவ்வியாதனைகளை அனுபவித்த பின் பாவிகள் வறுமை மற்றும் துயரத்தில் மறுபிறவி எடுப்பார்கள் என எச்சரிக்கிறது; தர்மம் காக்கப்படுவதால் பூமியின் ஒழுங்கும் சமநிலையும் நிலைபெறும் என்பதே கருத்து।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 199
Verse 1
पुनः संसारचक्रयातनास्वरूपवर्णनम् ॥ ऋषिपुत्र उवाच ॥ तस्मिन् क्षितितलं सर्वमायसैः कण्टकैश्चितम् ॥ प्रभवन्ति पुनः केचिद्विषमं तमसाश्रितम्
மீண்டும் ஸம்ஸாரச் சக்கரத்திற்குரிய வேதனைகளின் இயல்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது. ரிஷியின் புதல்வன் கூறினான்—அந்த இடத்தில் நிலத்தின் முழுப் பரப்பும் இரும்புக் குத்துகளால் நிரம்பியுள்ளது; மேலும் சிலர் மீண்டும் அங்கே தோன்றி, இருளால் மூடப்பட்ட கடின நிலப்பகுதியில் நுழைகின்றனர்।
Verse 2
अथान्ये छिन्नपादास्तु छिन्नपाणिशिरोधराः ॥ पापाचारास्तथा देशादुपसर्पत मा चिरम्
பின்பு மற்றவர்கள்—கால்கள் துண்டிக்கப்பட்டவர்கள், கைகள் மற்றும் கழுத்து துண்டிக்கப்பட்டவர்கள்—அவர்கள் பாபாசாரிகள். (என்று கூறப்பட்டது:) ‘அந்த திசையிலிருந்து அருகே வாருங்கள்; நீண்ட தாமதம் செய்யாதீர்கள்।’
Verse 3
ये तु धर्मरताः दाता वपुष्मन्तो यथा गृहे ॥ परिपान्ति क्षितिं सर्वे पात्यन्ते पापकाःरिणः
தர்மத்தில் ஈடுபட்டு தானம் செய்பவர்கள், தம் இல்லத்தில் இருப்பதுபோல் செழிப்புடன் இருந்து, பூமியைப் பாதுகாக்கின்றனர்; ஆனால் பாவச் செயல் செய்பவர்கள் கீழே தள்ளப்படுகின்றனர்।
Verse 4
याचमानाः स्थिताः नित्यं सुशीतैस्तोयभोजनैः ॥ स्त्रियः श्रीरूपसंकाशाः सुकुमाराः सुभोजनाः
அவர்கள் எப்போதும் வேண்டுபவர்களாய் நின்று, மிகக் குளிர்ந்த நீரும் உணவும் உடன் இருக்கின்றனர். அங்கு பெண்கள் திருமகள் போன்ற அழகுடன், மென்மையும் நுட்பமும் கொண்டு, சிறந்த உணவுடன் இணைந்துள்ளனர்.
Verse 5
कृत्वा पूजां परां तत्र प्रतीक्षन्ते परं जनम् ॥ अग्नितप्ते सुघोरे च निक्षिप्यन्ते शिलातले
அங்கு உயர்ந்த பூஜையைச் செய்து, அவர்கள் மற்றவரை எதிர்பார்த்து காத்திருப்பர். அக்கினியால் காய்ந்த மிகக் கொடிய இடத்தில், அவர்கள் கல்லின் மேற்பரப்பில் வீசப்படுவர்.
Verse 6
आलोके च प्रदर्श्यन्ते वृक्षाश्च भुवनानि च ॥ आयान्ति दह्यमानेषु पृष्ठपादोदरेषु च
ஒளியில் மரங்களும் உலகங்களும் காட்டப்படுகின்றன; மேலும் அவர்களின் முதுகு, கால்கள், வயிறு எரிந்துகொண்டிருக்க, அவர்கள் வருகின்றனர்.
Verse 7
तत्र गत्वा तु ते दूताः प्रविशन्ति सुदारुणाः ॥ क्लिश्यन्ति बहवस्तत्र त्रातारं नाप्नुवन्ति ते
அங்கு சென்றபின் அந்த மிகக் கொடிய தூதர்கள் உள்ளே நுழைகின்றனர். அங்கு பலர் துன்புறுகின்றனர்; அவர்களுக்கு மீட்பவர் கிடைப்பதில்லை.
Verse 8
अथान्ये तु श्वभिर्घोरैरापादतलमस्तकम् ॥ भक्ष्यमाणा रुदन्तश्च क्रोशन्तश्च पुनःपुनः
பின்னர் மற்றவர்கள், கொடிய நாய்களால் பாதத்தளத்திலிருந்து தலைவரை வரை கடித்துத் தின்னப்படுகின்றனர்; அவர்கள் அழுதும் மீண்டும் மீண்டும் அலறியும் செய்கின்றனர்.
Verse 9
अथान्ये तु महारूपा महादंष्ट्रा भयानकाः ॥ सूचীমुखं कृताः पापाः क्षुधितास्तृषितास्तथा
பின்னர் மற்ற பாவிகளும் மிகப் பெரும் உருவம், பெரிய கோரப் பற்கள், அச்சமூட்டும் தோற்றம் உடையவர்களாகி, ஊசி போன்ற முகம் கொண்டவர்களாக ஆக்கப்படுகின்றனர்; அவர்கள் பசியும் தாகமும் கொண்டவர்களாகவும் இருக்கின்றனர்।
Verse 10
अयःशरमयी नारी वह्नितप्ता सुदारुणा ॥ आलिङ्गति नरं तत्र धावन्तं चानुधावति
அங்கே இரும்பு அம்புகளால் ஆன, தீயால் காய்ந்த மிகக் கொடூரமான ஒரு பெண் அந்த மனிதனைத் தழுவுகிறாள்; அவன் ஓடினாலும் அவளும் அவனைத் தொடர்ந்து ஓடுகிறாள்।
Verse 11
धावन्तं चानुधावन्ती त्विदं वचनमब्रवीत् ॥ अहं ते भगिनी पाप ह्यहं भार्या सुतस्य ते
அவனைத் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே அவள் இவ்வாறு சொன்னாள்—“ஓ பாவியே! நான் உன் சகோதரி; மேலும் நான் உன் மகனின் மனைவியே.”
Verse 12
मातृष्वसा ते दुर्बुद्धे मातुलानी पितृष्वसा ॥ गुरुभार्या मित्रभार्या भ्रातृभार्या नृपस्य च
“அறிவிலியே! நான் உன் தாய்வழி அத்தை, உன் மாமனின் மனைவி, உன் தந்தைவழி அத்தை, உன் குருவின் மனைவி, உன் நண்பனின் மனைவி, உன் சகோதரனின் மனைவி—மேலும் அரசனின் மனைவியும்.”
Verse 13
श्रोत्रियाणां द्विजातीनां जाया वै धर्षितास्त्वया॥ मोक्ष्यसे न हि पापात्त्वं रसातलगतो यथा॥
“வேதம் அறிந்த இருபிறப்பாளர்களின் மனைவிகளை நீ வலுக்கட்டாயமாக அவமதித்தாய். அந்தப் பாவத்திலிருந்து நீ விடுபடமாட்டாய்—ரசாதலத்தில் விழுந்தவன் எளிதில் தப்பாததுபோல்.”
Verse 14
किं प्रधावसि निर्लज्ज व्यसनैश्चोपपादितः॥ हनिष्येऽहं ध्रुवं पाप यथा कर्म त्वया कृतम्॥
ஓ வெட்கமற்றவனே! உன் தீய பழக்கங்களால் தூண்டப்பட்டு ஏன் இங்கும் அங்கும் ஓடுகிறாய்? ஓ பாவியே, நீ செய்த கர்மத்திற்கேற்ப நான் நிச்சயமாக உன்னைத் தண்டிப்பேன்।
Verse 15
एवं वै बोधयन्तीह श्रावयन्ति पुनःपुनः॥ अभिद्रवन्ति तं पापं घोररूपा भयानकाः॥
இவ்வாறு இங்கே அவனுக்கு அறிவுறுத்தி, மீண்டும் மீண்டும் கேட்கச் செய்து, கொடிய உருவமுடைய அச்சமூட்டும் உயிர்கள் அந்தப் பாவியின்மேல் பாய்கின்றன।
Verse 16
ज्ञानिनां च सहस्रेषु जातं जातं तथा स्त्रियः॥ अनुपीड्य दुरात्मानं धर्षयन्ति सुदारुणम्॥
ஆயிரக்கணக்கான ஞானிகளிடையிலும், மீண்டும் மீண்டும் பெண்கள் அந்தத் துராத்மாவை அடக்கிப் பிடித்து மிகக் கொடூரமாக அவமதித்து வதைக்கின்றனர்।
Verse 17
वृषलीर्बहुलैर्दुःखैः किं क्रन्दसि पुनः पुनः॥ किं क्रन्दसि सुदुर्बुद्धे परिष्वक्तः स्वयं मया॥
ஓ வृषலீ! பல துயர்களால் மூழ்கி நீ ஏன் மீண்டும் மீண்டும் அழுகிறாய்? ஓ மிகத் தீய புத்தியுடையவளே, நீ என்னால் தானே கட்டுண்டிருக்கையில் ஏன் புலம்புகிறாய்?
Verse 18
दशधा त्वं मया पाप नीयमानः पुनःपुनः॥ अञ्जलिं वापि कुर्वाणो याचमानो न लज्जसे॥
ஓ பாவியே! நீ என்னால் பத்து விதமாக மீண்டும் மீண்டும் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறாய்; ஆனாலும் கைகூப்பி வேண்டி யாசித்தாலும் உனக்கு வெட்கம் இல்லை।
Verse 19
तत्र तत्रैव पाप त्वां न त्यक्ष्ये पारदारिकम्॥ लोहयष्टिप्रहारैश्च ताडयन्ति पुनःपुनः॥
அங்கே அங்கேயே, ஓ பாவியே, உன்னை நான் கைவிடமாட்டேன்—ஓ பரஸ்த்ரீகாமியே. இரும்புக் கம்புகளின் அடிகளால் அவர்கள் உன்னை மீண்டும் மீண்டும் அடிக்கின்றனர்.
Verse 20
गोपालाः इव दण्डेन कालयन्तो मुहुर्मुहुः॥ व्याघ्रसिंहशृगालैश्च तथा गर्दभराक्षसैः॥
கோபாலர்கள் குச்சியால் ஓட்டுவது போல அவர்கள் அவனை மீண்டும் மீண்டும் விரட்டிச் செலுத்துகின்றனர்; மேலும் புலி, சிங்கம், நரி மற்றும் கழுதை போன்ற ராட்சசர்களும் அவனைத் தாக்குகின்றனர்.
Verse 21
भक्ष्यन्ते श्वापदैरन्यैः श्वभिः काकैस्तथापरे॥ असिं तालवनं तत्र धूमज्वालासमाकुलम्॥
மற்ற காட்டு மிருகங்கள் அவர்களை விழுங்குகின்றன; நாய்களும் காகங்களும் கூட அவர்களை கிழித்து உண்ணுகின்றன. அங்கே புகையும் தீச்சுடர்களும் நிறைந்த வாள்களின் பனைத்தோப்பு உள்ளது.
Verse 22
दावाग्निसदृशाकारं प्रदीप्तं सर्वतोऽर्चिषा॥ तत्र क्षिप्त्वा ततः पापं यमदूतैः सुदारुणैः॥
அது காட்டுத்தீ போன்ற தோற்றமுடையது; எல்லாத் திசைகளிலும் தீச்சுடர்களால் எரிகிறது. அங்கே அந்தப் பாவியை எறிந்து, மிகக் கொடிய யமதூதர்கள் (அவனைத் துன்புறுத்துகின்றனர்).
Verse 23
तत्र छिन्नाश्च दग्धाश्च हन्यमानाश्च सर्वशः ॥ विधृष्टा विकृताश्चैव दह्यमाना नदन्ति ते ॥
அங்கே அவர்கள் வெட்டப்படுகின்றனர், எரிக்கப்படுகின்றனர், மேலும் எங்கும் அடிக்கப்படுகின்றனர். அவமதிக்கப்பட்டும் உருவம் சிதைக்கப்பட்டும், எரிந்துகொண்டே அவர்கள் அலறுகின்றனர்.
Verse 24
असितालवनद्वारि ये तिष्ठन्ति महारथाः ॥ पापकर्मसमायुक्तास्तर्जयन्ति सुदारुणाः ॥
அசிதாலவ வனத்தின் வாயிலில் மகாரதர்கள் நிற்கின்றனர்; பாவச் செயல்களுடன் இணைந்த அவர்கள் மிகக் கொடூரமாக வந்து சேரும் உயிர்களை கடுமையாக அச்சுறுத்துகின்றனர்।
Verse 25
भो भो पापसमाचाराः धर्मसेतुविनाशकाः ॥ अतो निमित्तं पापिष्ठा यातनाभिः सहस्रशः ॥
‘ஓ! ஓ! பாவநடத்தை உடையவர்களே, தர்மத்தின் பாலத்தை அழிப்பவர்களே! இதன் காரணமாக, ஓ மிகப் பாவிகளே, நீங்கள் ஆயிரமாயிரம் வேதனைகளுடன் தண்டனை அடைவீர்கள்.’
Verse 26
दह्यमानान् सुतप्तांश्च संश्रयन्ते द्रुमान् पुनः ॥ असिपत्रैस्ततो वृक्षाच्छिन्दन्ति बहुशो नरान् ॥
எரிந்து மிகுந்த வெப்பத்தால் வாடிய அவர்கள் மீண்டும் மரங்களைச் சார்கிறார்கள்; பின்னர் அந்த மரத்திலிருந்து வாள் போன்ற இலைகள் மனிதர்களை மீண்டும் மீண்டும் வெட்டுகின்றன।
Verse 27
अनुभूयेह तत्सर्वं मानुष्यं यदि यास्यथ ॥ कुलेषु सुदरिद्राणां गर्भवासेन पीडिताः ॥
இங்கே இதையெல்லாம் அனுபவித்த பின் நீங்கள் மனிதப் பிறவிக்கு சென்றால், மிகுந்த வறுமையுள்ள குலங்களில் பிறந்து கர்ப்பவாசத்தின் துன்பத்தால் வாடுவீர்கள்।
Verse 28
पक्षिणश्चायसैस्तुण्डैर्व्याघ्राश्चैव सुदारुणाः ॥ तत्र घोरा बहुविधाः क्रव्यादाः श्वादयस्तथा ॥
அங்கே இரும்புச் சொண்டுகள் கொண்ட பறவைகளும், மிகக் கொடூரமான புலிகளும் உள்ளன; மேலும் நாய்கள் முதலிய பலவகை பயங்கரமான மாமிச உண்ணிகளும் உள்ளனர்।
Verse 29
खादन्ति रुषितास्तत्र बहवो हिंसका नरान् ॥ ऋक्षद्वीपिसमाकीर्णे बहुकीटपिपीलिके ॥
அங்கே கோபமுற்ற பல கொடுஞ்சீவிகள் மனிதர்களை விழுங்குகின்றனர்—கரடிகளும் சிறுத்தைகளும் நிறைந்த, பல பூச்சிகளும் எறும்புகளும் குவிந்த இடத்தில்।
Verse 30
असितालवने विप्रा बहुदुःखसमाकुले ॥ तत्र क्षिप्ता मया दृष्टा यमदूतैर्महाबलैः ॥
ஓ விப்ரர்களே, மிகுந்த துயரால் நிரம்பிய அசிதாலவனத்தில்—யமனின் மகாபலமுடைய தூதர்கள் அவர்களை அங்கே எறிந்ததை நான் கண்டேன்।
Verse 31
असिपत्रे सुभग्नाङ्गाः शूललग्नास्तथाऽपरे ॥ तथाऽपरो महादेशो नानारूपो भयानकः ॥
அசிபத்திரத்தில் சிலரின் அங்கங்கள் முறிந்துள்ளன; சிலர் ஈட்டிகளில் குத்தப்பட்டுள்ளனர்; மேலும் இன்னொரு பரந்த பகுதி உள்ளது, பல வடிவங்களுடன் அச்சமூட்டுவது.
Verse 32
पुष्करिण्यश्च वाप्यश्च ह्रदा नद्यस्तथैव च ॥ तडागानि च कूपाश्च रुधिरस्य सहस्रशः ॥
அங்கே தாமரைத் தடாகங்களும் நீர்த்தேக்கங்களும், ஏரிகளும் நதிகளும் உள்ளன; மேலும் இரத்தத்தால் நிரம்பிய குளங்களும் கிணறுகளும் ஆயிரக்கணக்கில் உள்ளன।
Verse 33
पूतिमांसकृमीणां च अमेध्यस्य तथैव च॥ अन्यानि च मया तत्र दृष्टानि मुनिसत्तमाः॥
அங்கே நான் அழுகிய மாம்சத்தில் புழுக்களையும், அதுபோல அசுத்தமான மாசையும் கண்டேன்; மேலும் பிற பலவற்றையும் அங்கே கண்டேன், ஓ முனிவரிற் சிறந்தோரே।
Verse 34
तत्र क्लिश्यन्ति ते पापास्तस्मिन्मध्ये सहस्रशः॥ जिघ्रन्तश्च तथा गन्धं मज्जन्तश्च सहस्रशः॥
அங்கே அதன் நடுவில் அந்தப் பாவிகள் ஆயிரக்கணக்கில் துன்புறுகின்றனர்; துர்நாற்றத்தை நுகர்ந்து, ஆயிரக்கணக்கில் மூழ்குகின்றனர்.
Verse 35
अस्थिपाषाणवर्षाणि रुधिरस्य बलाहकाः॥ अश्मवर्षाणि ते घोराः पातयन्ति सहस्रशः॥
இரத்த மேகங்கள் எலும்பும் கல்லும் மழையாகப் பொழிகின்றன; அந்தக் கொடூரர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் பாறைமழையை வீழ்த்துகின்றனர்.
Verse 36
धावतां प्लवतां चैव हा हतोऽस्मीति भाषिणाम्॥ प्राहतानां पुनः शब्दो वध्यतां च सुदारुणः॥
ஓடிக்கொண்டும் நீந்த முயன்றுகொண்டும் ‘அய்யோ, நான் கொல்லப்பட்டேன்!’ என்று அலறியவர்களில்—மீண்டும் அடிபடுவோரின், கொல்லப்படுவோரின் மிகக் கொடூரமான ஒலி எழுந்தது.
Verse 37
क्वचित्स्थूलैस्तथा बद्धः उद्बद्धश्च क्वचित्तथा॥ हाहाभयानकोन्मिश्रः शब्दोऽश्रूयत दारुणः॥
சில இடங்களில் ஒருவர் தடித்த கட்டுகளால் கட்டப்பட்டார்; வேறு இடங்களில் மீண்டும் அவிழ்க்கப்பட்டார்; ‘ஹா ஹா’ என்ற அலறலும் அச்சமும் கலந்த கொடூர ஒலி கேட்கப்பட்டது.
Verse 38
अपश्यं पुनरन्यत्र यत्स्मृत्वा चोद्विजेन्नरः॥
மீண்டும் நான் வேறொரு இடத்தில், நினைத்தாலே மனிதன் அச்சத்தால் நடுங்கும் ஒரு காட்சியை கண்டேன்.
Verse 39
अन्नानि दीयमानानि भक्ष्याणि विविधानि च॥ भोज्यानि लेह्यचोष्याणि यैर्निषिद्धं दुरात्मभिः॥
அர்ப்பணிக்கப்படும் அன்னமும் பலவகை உணவுகளும்—உண்ணப்படுவன, நக்கப்படுவன, சப்பப்படுவன—இவற்றால் துஷ்டமனத்தோர் தடைசெய்யப்பட்ட செயலைச் செய்தனர்।
Verse 40
न मोक्ष्यसे मया पाप कुतो गच्छसि मूढ वै॥ यत्र यत्र प्रयासि त्वमिति गत्वा यमालये॥
ஓ பாவியே, நான் உன்னை விடுவிக்கமாட்டேன்; ஓ மூடனே, நீ எங்கே போவாய்? நீ எங்கே எங்கே செல்ல முயன்றாலும்…—என்று யமனின் ஆலயத்திற்குச் சென்று கூறப்பட்டது।
Verse 41
भोगैश्च पीडिता नित्यं उत्पत्स्यथ सुदुर्गताः॥ अग्निज्वालानिभास्तत्र अग्निस्पर्शा महारवाः॥
வேதனைமிகு தண்டனைகளால் எப்போதும் பீடிக்கப்பட்டு, நீங்கள் மிகக் கடுமையான நிலையிலே துடித்தெழுவீர்கள்; அங்கே தீச்சுடர் போன்றவை, தீத் தொடுதலுடன், பேரலறல்கள் உண்டாகும்।
Verse 42
क्रन्दतां करुणोन्मिश्रं दिशोऽपूऱ्यन्त सर्वशः॥ क्वचिद्बद्धः क्वचिद्रुद्धः क्वचिद्विद्धः सुदारुणैः॥
இரக்கக் கலந்த அழுகுரலால் திசைகள் அனைத்தும் நிரம்பின; எங்கோ ஒருவர் கட்டப்பட்டார், எங்கோ தடுக்கப்பட்டார், எங்கோ மிகக் கொடுமையான முறைகளால் குத்தப்பட்டார்।
Frequently Asked Questions
The text instructs that violations of dharma—especially harms that destabilize social trust (e.g., illicit/violent relations with others’ spouses and broader pāpa-karmas)—produce specific karmic consequences depicted as yātanās administered by Yama’s agents. The chapter uses vivid penal geography to argue that ethical restraint preserves societal order (dharma-setu) and, by extension, the stability of Pṛthivī’s world.
No tithi, lunar month, vrata timing, or seasonal marker is specified in the provided verses. The chapter is descriptive and punitive rather than calendrical or ritual-prescriptive.
While not an ecological manual, the chapter frames dharma as a ‘setu’ (support/bridge) whose destruction leads to disorder and suffering. Read through the Varāha–Pṛthivī macro-frame, the punishments function as a governance-of-conduct model: regulating harmful behaviors is presented as necessary for maintaining the integrity of the human world situated on Pṛthivī, thereby indirectly supporting terrestrial balance through social-ethical regulation.
No royal dynasties or named historical lineages appear in the excerpt. Cultural-legal categories are invoked instead: śrotriya/brāhmaṇa households, guru’s wife (guru-bhāryā), relatives’ wives (mātṛṣvasā, pitṛṣvasā, mātulānī), friend’s wife (mitra-bhāryā), brother’s wife (bhrātṛ-bhāryā), and the king’s wife (nṛpasya … bhāryā), along with Yama and yamadūtas as the punitive authority.