Adhyaya 189: Section on the Origin and Procedure of Piṇḍa-Rites (Funerary Offerings) and Donor–Recipient Purification

Verse 1

अथ पिण्डकल्पोत्पत्तिप्रकरणम्॥ धरन्युवाच॥ श्रुतं श्राद्धं यथावृत्तं शौचाशौचांश्च सर्वशः॥ चतुर्णामपि वर्णानां प्रेतभोज्यं यथाविधि॥

இப்போது பிண்ட-கல்பத்தின் தோற்றப் பிரகரணம். பூமி கூறினாள்—நடைமுறையில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தத்தையும், சௌசம்-அசௌசம் பற்றிய அனைத்தையும் நான் கேட்டேன்; மேலும் நான்கு வர்ணங்களுக்கும் விதிப்படி பிரேதருக்கான போஜ்ய அன்னத்தையும் (கேட்டேன்)॥

Verse 2

उत्पन्नं संशयं मेऽद्य भगवन् वक्तुमर्हसि॥ चातुर्वर्ण्येषु सर्वेषु दद्याद्दानं द्विजोत्तमे॥

இன்று எனக்குச் சந்தேகம் எழுந்துள்ளது; பகவனே, நீங்கள் விளக்க வேண்டும். நான்கு வர்ணங்களிலும், த்விஜோத்தமரே, தானம் யாருக்கு அளிக்க வேண்டும்?॥

Verse 3

प्रतिगृह्णन्ति ये तत्र प्रेतभागं विशेषतः ॥ अनिष्टं गर्हितं तत्र प्रेतेन सह भोजनम्

அங்கே குறிப்பாக பிரேத-பாகத்தை ஏற்றுக் கொள்பவர்கள், பிரேதத்துடன் சேர்ந்து உண்பதுபோல் அது அனிஷ்டமும் கண்டிக்கத்தக்கதுமாகக் கருதப்படுகிறது॥

Verse 4

भुक्त्वा तेषां द्विजो देव मुच्यते केन कर्मणा ॥ कथं ते तारयिष्यन्ति दातारं पुरुषोत्तम

அதை உண்டபின், ஓ தேவா, ஒரு பிராமணன் எந்தக் கர்மத்தால் குற்றத்திலிருந்து விடுபடுவான்? மேலும், ஓ புருஷோத்தமா, அவர்கள் தானதாரரை எவ்வாறு மீட்பார்கள்?

Verse 5

प्रणयात् स्त्रीस्वभावेन पृच्छामि त्वां जनार्दन ॥ एवमुक्तोऽपि भूम्या असौ शङ्खदुन्दुभिनिःस्वनः

அன்பினாலும் பெண் இயல்பினாலும், ஓ ஜனார்தனா, உம்மை நான் கேட்கிறேன். பூமி இவ்வாறு கூறினாலும், சங்கமும் துந்துபியும் போன்ற ஒலியுடன் அவர் (பதில் சொல்ல) முனைந்தார்.

Verse 6

वराहरूपी भगवान् प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ साधु भूमे वरारोहे यन्मां त्वं परिपृच्छसि

வராக ரூபமுடைய பகவான் வசுந்தரைக்கு பதிலளித்தார். ஸ்ரீவராகர் கூறினார்— ஓ பூமியே, அழகிய இடுப்புடையவளே, நீ என்னைக் கேட்பது நன்று.

Verse 7

कथयिष्यामि ते देवि तारयन्ति यथा द्विजाः ॥ भुक्त्वा तु प्रेतभोज्यानि ब्राह्मणो ज्ञानदुर्बलः

ஓ தேவியே, இருமுறை பிறந்தோர் எவ்வாறு மீட்பை அளிப்பார்கள் என்பதை நான் உனக்குச் சொல்வேன். ஆனால் அறிவில் பலவீனமான பிராமணன் பித்ருக்களுக்கென வைத்த உணவை உண்டிருந்தால்,

Verse 8

विशोधनार्थं देहस्य उपवासं तु कारयेत् ॥ अहोरात्रोषितो भूत्वा विप्रो ज्ञानेन संयुतः

உடலைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக அவன் உபவாசம் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஒரு நாள்-இரவு முழுதும் உணவின்றி இருந்து, அறிவுடன் கூடிய அந்த விப்ரன் (அடுத்த விதியைச் செயல்வான்).

Verse 9

पूर्वसन्ध्यां विनिर्वर्त्य कृत्वा चैवाग्नितर्पणम् ॥ तिलोहोमं प्रकुर्वीत शान्तिमङ्गलपाठकः

காலை சந்த்யாவை முறையாக நிறைவேற்றி, அக்னியில் தர்ப்பண ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி, சாந்தி மற்றும் மங்கள மந்திரங்களைப் பாராயணம் செய்து தில ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

औदुम्बरे च पात्रे च कृत्वा शान्त्युदकानि च ॥ प्रोक्षयेच्च गृहं सर्वं यत्रातिष्ठत्स्वयं द्विजः

உதும்பர (அத்தி மர) பாத்திரத்தில் சாந்த்யுதகத்தைத் தயாரித்து, அந்தப் பிராமணன் தானே தங்கியிருந்த வீட்டின் முழுவதிலும் ப்ரோக்ஷணம் (தெளித்தல்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

देवाश्चाग्निमुखाः सर्वे तर्पयित्वा विभागशः ॥ भूतानां च बलिं दद्याद् ब्राह्मणेभ्यश्च भोजनम्

அக்னியை வாயாகக் கொண்ட எல்லா தேவர்களையும் உரிய பங்குகளால் திருப்திப்படுத்தி, பூதங்களுக்கு பலி அளித்து, பிராமணர்களுக்கு உணவு வழங்க வேண்டும்।

Verse 12

एका गास्तु प्रदातव्या पापक्शयकरी तदा ॥ एवं तु कुरुते यश्च स याति परमां गतिम्

அப்போது பாபநாசம் தரும் ஒரு பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்பவன் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 13

प्रेतान्ने चोदरस्थे तु कालधर्ममुपागतः ॥ आकल्पं नरके घोरं वसमानः सुदुःखितः ॥

பிரேதான்னம் (இறந்தோருக்காக அர்ப்பணித்த உணவு) வயிற்றுக்குள் சென்றால், அவன் காலநியமப்படி மரணதர்மத்தை அடைகிறான்; மேலும் ஒரு கல்பம் வரை கொடிய நரகத்தில் தங்கி மிகுந்த துயருறுகிறான்।

Verse 14

प्राप्नोति राक्षसत्वं वै ततो मुच्येत किल्बिषात् ॥ प्रायश्चित्तं तु कर्त्तव्यं दातृभोक्तृसुखावहम् ॥

அவன் நிச்சயமாக ராக்ஷச நிலையைக் அடைகிறான்; அதன் பின் பாவத்திலிருந்து விடுபடலாம். ஆனால் தானம் அளிப்பவருக்கும் பெறுபவருக்கும் நலம் தரும் பிராயச்சித்தம் அவசியம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 15

गोहस्त्यश्वधनादीनि सागरान्तानि माधवि ॥ प्रतिगृह्णन्ति ये विप्रा मन्त्रेण विधिपूर्वकम् ॥

மாதவீயே! பசு, யானை, குதிரை, செல்வம் முதலியன—கடல் எல்லை கொண்ட பூமி அளவிலான தானம் வரை—ஏற்றுக் கொள்கின்ற பிராமணர்கள் மந்திரங்களுடன் விதிப்படி ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

Verse 16

प्रायश्चित्तं चरेद्यस्तु स तारयति निश्चितम् । द्विजो ज्ञानॆन सम्पन्नो वेदाभ्यासरतः सदा ॥

பிராயச்சித்தத்தைச் செய்பவன் நிச்சயமாக (பிறரையும்) கரை சேர்க்கிறான். ஞானம் நிறைந்தும் எப்போதும் வேதப் பயிற்சியில் ஈடுபடும் த்விஜனே அத்தகைய செய்பவனாகக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 17

स तारयति चात्मानं दातारं नैव संशयः ॥ ब्राह्मणो नावमन्तव्यस्त्रिभिर्वर्णैर्धराधरे ॥

அவன் தன்னையும் தானம் அளித்தவரையும் கரை சேர்க்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. நிலத்தைத் தாங்குபவனே! மூன்று வர்ணத்தாரும் பிராமணனை அவமதிக்கக் கூடாது.

Verse 18

दैवे च जन्मनक्षत्रे श्राद्धकाले च पर्वसु ॥ प्रेतकार्येषु सर्वेषु परीक्ष्य निपुणं द्विजम् ॥

தேவகாரியங்களில், பிறப்பு-நட்சத்திர அனுஷ்டானத்தில், ஸ்ராத்த காலத்திலும் பண்டிகை நாட்களிலும்—மேலும் பிரேத சம்பந்தமான எல்லா காரியங்களிலும்—முதலில் பரிசோதித்து திறமைமிக்க த்விஜனைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

Verse 19

क्षमायुक्तं च शास्त्रज्ञमहिंसायां रतं तथा ॥ एभिर्गुणैस्तु संयुक्तं ब्राह्मणं प्राप्य सत्वरः ॥

பொறுமையுடன் கூடியவன், சாஸ்திரங்களை அறிந்தவன், அஹிம்சையில் ஈடுபட்டவன்—இத்தகைய குணங்களால் யுக்தமான பிராமணனை விரைவில் கண்டடைந்து (தக்க செயலைச் செய்ய வேண்டும்)।

Verse 20

दद्याद्दानानि विप्राय स वै तारयितुं क्षमः ॥ कुण्डगोलेषु यद्दत्तं निष्फलं तत्तु जायते ॥

விப்ரருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்; அவரே உண்மையில் விடுவிக்க வல்லவர். ஆனால் குண்ட அல்லது கோலருக்கு அளித்தது பயனற்றதாகிறது.

Verse 21

कुण्डगोलं प्रतिग्राही दातारं चाप्यधो नयेत् ॥ पित्र्ये कर्मणि चैकेन तु कुण्डं वा गोलकं तथा ॥

குண்ட அல்லது கோல வகையிலான பெறுபவர் தானம் செய்பவரையும் கீழ்நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறான். பித்ருகர்மத்தில் அத்தகைய ஒரே குண்டன் அல்லது கோலகன் (இருந்தால்கூட/நியமித்தால்கூட) அதுபோல (சடங்கு கெடுகிறது).

Verse 22

दृष्ट्वा तं पितरो यान्ति निराशा निरयं द्रुतम् ॥ दैवे कर्मणि चैवं तु तेषां दत्तं सुनिष्फलम् ॥

அவனைப் பார்த்ததும் பித்ருக்கள் நம்பிக்கையிழந்து விரைவில் நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர். தேவகர்மத்திலும் அதுபோல, அவர்களுக்காக அளித்தது முற்றிலும் பயனற்றதாகிறது.

Verse 23

तस्माद्दानं न दातव्यमपात्राय यशस्विनि ॥ अत्रार्थे यत्पुरा वृत्तं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

ஆகையால், ஓ புகழ்மிக்கவளே, தகுதியற்றவருக்கு தானம் அளிக்கக் கூடாது. இவ்விஷயத்தில், ஓ வசுந்தரையே, பழங்காலத்தில் நிகழ்ந்ததை கேள்.

Verse 24

अवन्तीविषये कश्चिद्राजा ह्यत्यन्तधार्मिकः ॥ नाम्ना मेधातिथिश्चैव मनुवंशविवर्धनः ॥

அவந்தீ நாட்டில் ஒருவன் அரசன் இருந்தான்; அவன் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவன். அவன் பெயர் மேதாதிதி; மனுவம்சத்தை உயர்த்தியவன்।

Verse 25

राज्ञः पुरोहितश्चासीच्छन्द्रशर्मा द्विजोत्तमः ॥ आत्रेयगोत्रे चोत्पन्नो वेदवादरतः सदा ॥

அரசரின் புரோகிதர் சந்திரசர்மா எனும் சிறந்த பிராமணர். அவர் ஆத்திரேய கோத்திரத்தில் பிறந்து எப்போதும் வேதவாதத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்।

Verse 26

स राजा ब्राह्मणेभ्यश्च गा ददाति दिने दिने ॥ शतं दत्त्वा विधानॆन पृष्ठाद्भुङ्क्ते नराधिपः ॥

அரசன் தினந்தோறும் பிராமணர்களுக்கு பசுக்களைத் தானமாக அளித்தான். விதிப்படி நூறு பசுக்கள் தானம் செய்து பின்பு அரசன் உணவு உண்டான்।

Verse 27

गते बहुतिथे काले राज्ञो मेधातिथेः पितुः ॥ श्राद्धस्य दिवसः प्राप्तो वैशाखे वरवर्णिनि ॥ विप्रानाह्वापयामास पितुर्वै श्राद्धकारणात् ॥

நீண்ட காலம் கடந்தபின், அழகிய நிறமுடையவளே, வைசாக மாதத்தில் அரசன் மேதாதிதியின் தந்தைக்கான ஸ்ராத்த தினம் வந்தது. தந்தையின் ஸ்ராத்தத்திற்காக அவர் பிராமணர்களை அழைத்தார்।

Verse 28

श्राद्धं कृत्वा तु विधिवत्पिण्डान्निर्वाप्य यत्नतः ॥ श्राद्धसंकल्पितं चान्नं विप्रेभ्यः प्रददौ बहु ॥

விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்து, கவனமாக பிண்டங்களை அர்ப்பணித்து, ஸ்ராத்த சங்கல்பத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட அன்னத்தை அவர் பிராமணர்களுக்கு மிகுதியாக வழங்கினார்।

Verse 29

तन्मध्ये ब्राह्मणः कश्चिद्गोलकोऽवस्थितस्तदा ॥ श्राद्धे संकल्पितं चान्नं तस्मै दत्तं विधानतः ॥

அவர்களிடையே அப்போது ‘கோலக’ (அயோக்யன்) எனக் கூறப்பட்ட ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; ஸ்ராத்தத்திற்காக சங்கல்பித்த அன்னம் விதிப்படி அவனுக்கே அளிக்கப்பட்டது.

Verse 30

तेनैव श्राद्धदोषेण राज्ञस्तु पितरस्तदा ॥ स्वर्गाद्भ्रष्टावलम्बन्ते वने कण्टकसंयुते ॥

அதே ஸ்ராத்தத் தோஷத்தினால் அப்போது அரசனின் பித்ருக்கள் ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து, முள்ளுகள் நிறைந்த காட்டில் தொங்கிக் கிடந்தனர்.

Verse 31

क्षुत्पिपासार्दिता नित्यं क्रन्दन्ते च पुनः पुनः ॥ कदाचिद्दैवयोगेन राजा मेधातिथिः स्वयम् ॥

அவர்கள் எப்போதும் பசி, தாகத்தால் வாடி மீண்டும் மீண்டும் அழுதனர். ஒருசமயம் தெய்வயோகத்தால் அரசன் மேதாதிதி தானே (அங்கே வந்தான்).

Verse 32

मृगयार्थं गतस्तत्र द्वित्रैः परिजनैर्वृतः ॥ तत्रावलम्बतो दृष्ट्वा तानपृच्छद्द्विजप्रियः ॥

அவன் வேட்டைக்காக அங்கே சென்றான்; இரண்டு மூன்று பரிவாரத்தாருடன் இருந்தான். அங்கே அவர்கள் தொங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்து, பிராமணர்களை நேசிக்கும் அரசன் அவர்களை விசாரித்தான்.

Verse 33

के भवन्तोऽत्र सम्प्राप्ता दशामेतां सुदुःखिताः ॥ केन कर्मविपाकेन भवन्तः कथयन्तु मे ॥

“நீங்கள் யார், இங்கே வந்து இத்தகைய மிகுந்த துயர்நிலைக்குள் விழுந்துள்ளீர்கள்? எந்தக் கர்மவிபாகத்தால் இது ஏற்பட்டது? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 34

पितर ऊचुः ॥ अस्मद्वंशकरो नित्यं नाम्ना मेधातिथिः प्रभुः ॥ वयं तस्यैव पितरो नरकं गन्तुमुद्यताः ॥

பிதர்கள் கூறினர்—‘மேதாதிதி’ என்னும் ஆண்டவன் எங்கள் வம்சத்தை எப்போதும் தொடரச் செய்பவன்; அவன் எங்கள் வம்சத்தவன். நாங்களே அவனுடைய பிதர்கள்; நரகத்திற்குச் செல்லத் தயாராக உள்ளோம்.

Verse 35

तेषां तु वचनं श्रुत्वा राजा दुःखसमन्वितः ॥ उवाच तान्पितॄन्सर्वान्सान्त्वपूर्वमिदं वचः ॥

அவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட அரசன் துயரால் நிறைந்தான். பின்னர் அவன் அந்தப் பிதர்கள் அனைவரையும் ஆறுதல் கூறி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 36

मेधातिथिरुवाच ॥ मेधातिथिरहं नाम्ना भवन्तः पितरो मम ॥ केन वै कर्मदोषेण निरयं गन्तुमुद्यताः ॥

மேதாதிதி கூறினான்—நான் ‘மேதாதிதி’ என்னும் பெயருடையவன்; நீங்கள் என் பிதர்கள். எந்தக் கர்மக் குற்றத்தினால் நீங்கள் நிரயம் (தண்ட இடம்) செல்லத் தயாராக உள்ளீர்கள்?

Verse 37

तत्र दुःखं महद्भुक्त्वा पुनर्गच्छामहे दिवम् ॥ पुत्र त्वं चैव दाता च सर्वलोकहिते रतः ॥

அங்கே பெருந்துயரை அனுபவித்த பின் நாங்கள் மீண்டும் தேவலோகத்திற்குச் செல்வோம். மகனே, நீ தானம் செய்பவன்; எல்லா உலகங்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 38

असंख्यातास्त्वया दत्ता गावः सुबहुदक्षिणाः ॥ तेन पुण्येन गच्छामः स्वर्गं ह्यतिसुखप्रदम् ॥

நீ எண்ணற்ற பசுக்களை மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் தானமாக அளித்தாய். அந்தப் புண்ணியத்தால் நாங்கள் மிகுந்த இன்பம் தரும் சுவர்க்கத்திற்குச் செல்கிறோம்.

Verse 39

तत्र चान्नं न विद्येत येन तृप्तिर्भविष्यति ॥ पुनः श्राद्धं त्वया कार्यं पितॄणां तृप्तिदायकम् ॥

அங்கே திருப்தி உண்டாக்கும் உணவு இல்லை. ஆகையால் பித்ருக்களுக்கு திருப்தி அளிக்கும் ஸ்ராத்தத்தை நீ மீண்டும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

तेषां तु वचनं श्रुत्वा मेधातिथिरगाद्गृहम् ॥ आहूय चन्द्रशर्माणं गुरुं वचनमब्रवीत् ॥

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட மেধாதிதி வீட்டிற்குச் சென்றான். பின்னர் குரு சந்திரசர்மாவை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 41

इत्युक्तमात्रे वचने चन्द्रशर्मा पुरोहितः ॥ आहूतवान्द्विजान्सर्वान्वेदपाठकृतश्रमान् ॥

இவ்வார்த்தைகள் கூறப்பட்டவுடனே புரோகிதர் சந்திரசர்மா, வேத பாராயணத்தில் உழைத்த அனைத்து த்விஜர்களையும் அழைத்தார்.

Verse 42

साधून्क्षान्तान्कुलीनांश्च सुशीलान्मानवर्जितान् ॥ राज्ञा तु कारयामास श्राद्धं विधिविदां वरः ॥

விதிகளை அறிந்தவர்களில் முதன்மையான அவர், பொறுமையுள்ள, குலீன, நல்லொழுக்கமுடைய, அகந்தையற்ற சான்றோர்களை கொண்டு அரசனால் ஸ்ராத்தத்தை நடத்தச் செய்தார்.

Verse 43

कृते श्राद्धे ततः पश्चात्पिण्डान्निर्वाप्य यत्नतः ॥ ब्राह्मणान्भोजयामास दक्षिणाभिः प्रपूज्य च ॥

ஸ்ராத்தம் நிறைவேறிய பின், கவனமாக பிண்டங்களை அர்ப்பணித்து, பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து, தக்ஷிணை கொடுத்து முறையாகப் போற்றினார்.

Verse 44

मेधातिथिरुवाच ॥ चन्द्रशर्मन् पुनः श्राद्धं करिष्ये पितुरद्य वै ॥ आहूयन्तां द्विजाः सर्वे कुण्डगोलकवर्जिताः ॥

மேதாதிதி கூறினார்— “சந்திரசர்மன், இன்று நான் என் தந்தைக்கான சிராத்தத்தை மீண்டும் செய்வேன். குண்ட, கோலக எனப்படுவோரை விலக்கி எல்லா த்விஜர்களையும் அழைக்கவும்.”

Verse 45

पश्चाद्विसर्जयामास स्वयं तु बुभुजे नृपः ॥ भुक्त्वा पुनर्वनं गत्वा दृष्टवांश्च स्वकान्पितॄन् ॥

பின்னர் அவர் விருந்தினர்களை விடைபெறச் செய்தார்; அரசன் தானே உணவு உண்டான். உண்டு முடித்த பின் மீண்டும் காட்டிற்குச் சென்று தன் பித்ருக்களைத் தரிசித்தான்.

Verse 46

ऊचुर्विनयसंपन्नाः प्रीतिपूर्वमिदं वचः ॥ स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामः स्वर्गलोकं प्रति प्रभो ॥

பண்புடன் அவர்கள் அன்போடு இவ்வாறு சொன்னார்கள்— “உமக்கு நலன் உண்டாகுக. ஆண்டவரே, நாங்கள் ஸ்வர்கலோகத்தை நோக்கிப் புறப்படுகிறோம்.”

Verse 47

तयोर् दत्तं तु यच्छ्राद्धं निष्फलं तत्स्मृतं बुधैः ॥ दैवे कर्मणि दिव्ये च ब्राह्मणो नैव लभ्यते ॥

அந்த இரு வகையினருக்குக் கொடுக்கப்படும் சிராத்தம் பண்டிதர்களால் பயனற்றது எனக் கூறப்படுகிறது; தெய்வாராதனைச் சடங்குகளிலும் புனிதக் கிரியைகளிலும் அதனால் தகுதியான பிராமணன் (பெறுநர்) கிடைப்பதில்லை.

Verse 48

सङ्कल्पयित्वा चान्नं तु गोभ्यो देयं यथाविधि ॥ गवामभावे नद्यां वा क्षिपेदन्नं प्रयत्नतः ॥

அன்னத்தை சங்கல்பம் செய்து விதிப்படி பசுக்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்; பசுக்கள் இல்லையெனில் கவனத்துடன் அந்த அன்னத்தை ஆற்றில் விட வேண்டும்.

Verse 49

अपात्राय न दातव्यं नास्तिकाय गुरुद्रुहे ॥ गोलकाय न दातव्यं कुण्डाय च विशेषतः ॥

தகுதியற்றவர்க்கு தானம் அளிக்கக் கூடாது; நாஸ்திகனுக்கும் குருதுரோகிக்கும் அளிக்கக் கூடாது. கோலகனுக்குத் தானம் வேண்டாம்; குறிப்பாக குண்டனுக்குத் தானம் முற்றிலும் வேண்டாம்.

Verse 50

इत्युक्त्वा पितरः सर्वे गताः स्वर्गाय भामिनि ॥ मेधातिथिरपि प्रायात्स्वपुरं ब्राह्मणैर्वृतः ॥

இவ்வாறு கூறி, ஓ அழகியவளே, எல்லாப் பித்ருக்களும் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றனர். மேதாதிதியும் பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு தன் நகரத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 51

यदुक्तं पितृभिः सर्वं तच्छकार मुदायुतः ॥ तस्मात्ते कथितं देवि एकोऽपि ब्राह्मणोत्तमः ॥

பித்ருக்கள் கூறிய அனைத்தையும் அவன் மகிழ்ச்சியுடன் நிறைவேற்றினான். ஆகையால், ஓ தேவியே, உனக்குச் சொல்லப்பட்டது: ஒரே ஒரு சிறந்த பிராமணனும் தீர்மானகரமானவன் ஆவான்.

Verse 52

संतारयति दुर्गेभ्यो विषमेभ्यो न संशयः ॥ एकोऽपि तारितुं शक्तो यथा नावा महज्जलम् ॥

அவன் அபாயங்களிலும் கடினப் பாதைகளிலும் இருந்து கரை சேர்த்துவிடுவான்—சந்தேகமில்லை. பெரும் நீர்ப்பரப்பை ஒரு படகு கடத்துவது போல, ஒருவனே ஆனாலும் கடத்த வல்லவன்.

Verse 53

तस्माद्दानं प्रदातव्यं ब्राह्मणाय वसुन्धरे ॥ देवासुरमनुष्याणां गन्धर्वोरगरक्षसाम्

ஆகையால், ஓ வசுந்தரையே, பிராமணனுக்குத் தானம் அளிக்க வேண்டும்; இது தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், உரகர்கள் (நாகர்கள்), ராக்ஷஸர்கள் ஆகியோரிடமும் ஏற்ற மரபாகும்.

Verse 54

इदानीं च त्वया कार्यमस्मद्धितमनुत्तमम् ॥ गोलकाय न दातव्यं दैवं पित्र्यमथापि वा

இப்போது நீ எங்களுக்குப் பரம நன்மை தரும் செயலைச் செய்ய வேண்டும். தேவர்களுக்கோ பித்ருக்களுக்கோ உரிய அர்ப்பணம் ‘கோலக’னுக்கு அளிக்கக் கூடாது.

Verse 55

प्राक्स्रोतसं नदीं गत्वा स्नानं कृत्वा विधानतः ॥ पञ्चगव्यं ततः पीत्वा मधुपर्केण संयुतम्

கிழக்கே ஓடும் நதிக்குச் சென்று விதிப்படி நீராடி, பின்னர் மதுபர்க்கம் சேர்த்த பஞ்சகவ்யத்தை அருந்தினான்.

Verse 56

वेदविद्याव्रतस्नातं बहुधर्मनिरन्तरम् ॥ शीलयुक्तं सुसन्तुष्टं धर्मज्ञं सत्यवादिनम्

வேதம், கல்வி, விரதங்களில் ஸ்நாதன் (தீக்ஷிதன்/தகுதியுடையவன்); பல தர்ம அனுஷ்டானங்களில் நிலைத்தவன்; நல்லொழுக்கமுடையவன், திருப்தியுடையவன், தர்மஞானி, சத்தியவாதி.

Verse 57

आगतान्ब्राह्मणान्दृष्ट्वा मेधातिथिरकल्मषः ॥ विप्रान्नत्वा गुरुं चैव श्राद्धारम्भमथाकरोत्

வந்திருந்த பிராமணர்களைக் கண்டு, குற்றமற்ற மேதாதிதி விப்ரர்களுக்கும் தன் குருவிற்கும் வணங்கி, பின்னர் ஸ்ராத்தத்தைத் தொடங்கினான்.

Verse 58

पितर ऊचुः ॥ श्राद्धं संकल्पितं चान्नं दत्तं तद्गोलकाय वै ॥ तेनैव कर्मदोषेण नरकं गन्तुमुद्यताः

பித்ருக்கள் கூறினர்—“ஸ்ராத்தம் சங்கல்பிக்கப்பட்டது; அன்னமும் தானமாக அளிக்கப்பட்டது; ஆனால் அது உண்மையில் ‘கோலக’னுக்கே கொடுக்கப்பட்டது. அந்தக் கர்மதோஷத்தாலே நாங்கள் நரகத்திற்குச் செல்லத் தயாராகிறோம்.”

Verse 59

हृष्टान्पुष्टान्बलैर्युक्तान्राजा तु मुमुदे भृशम् ॥ दृष्ट्वा तु पितरश्चैव राजानं पितृवत्सलम्

அவர்களை மகிழ்ச்சியுடன், நன்கு போஷிக்கப்பட்டு, வலிமையுடன் இருப்பதைக் கண்டு அரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். பித்ருக்களுக்கு அன்பு கொண்ட பித்ருவத்ஸல அரசனைப் பார்த்த பித்ருக்களும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 60

सर्वे श्राद्धं करिष्यन्ति निमिप्रभृतयो धरे ॥ मासे मासे च वै पश्चात्पितृपक्षे तपोधनाः

ஓ தரையே! நிமி முதலிய அனைவரும் ஸ்ராத்தம் செய்வார்கள். அதன் பின் தவசெல்வர்கள் மாதந்தோறும், மேலும் பித்ருபக்ஷத்திலும் ஸ்ராத்தம் செய்வார்கள்.