Adhyaya 186: Ritual Procedure for Installing Silver and Gold Images, and the Special Status of Śālagrāma

Verse 1

श्रीवराह उवाच॥ राजतीं प्रतिमां कृत्वा सुरूपां निर्मलां शुचिम् ।। अश्लिष्टां चैव निर्दोषां सर्वतः परिनिष्ठिताम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—வெள்ளிப் பிரதிமையை உருவாக்கி, அழகிய வடிவம், களங்கமற்ற தூய்மை; குறையற்றது, दोषமற்றது, எல்லாத் திசைகளிலும் நன்கு முடிக்கப்பட்டது।

Verse 2

चन्द्रपाण्डुरसङ्काशां सुष्लक्ष्णां निर्व्रणां शुभाम् ।। श्रियायुक्तां मनोज्ञां च दीप्यमानां दिशो दश ॥

சந்திரனின் வெளிர் ஒளியை ஒத்தது, மிக மென்மையாகச் சீரானது, காயம்சின்னமற்றது, மங்களமானது; ஸ்ரீயுடன் கூடியது, மனம் கவர்வது, பத்து திசைகளிலும் ஒளிர்வது।

Verse 3

ईदृशीं प्रतिमां कृत्वा मम कर्मपरायणः ।। गीतवादित्रशब्देन शङ्खदुन्दुभिनिःस्वनैः ॥

இத்தகைய பிரதிமையை உருவாக்கி, என் கர்மத்தில் (சேவை விதியில்) ஈடுபட்டவன்—பாடலும் வாத்தியங்களின் ஒலியுடனும், சங்கு மற்றும் துந்துபியின் முழக்கத்துடனும் (நடத்த வேண்டும்)।

Verse 4

स्तुतिभिर्मङ्गलैश्चैव मम वेश्मन्युपानयेत् ।। अर्घ्यपाद्यादिकं गृह्य इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

ஸ்துதிகளும் மங்களப் பாராயணங்களும் உடன் அதை என் ஆலயத்திற்குள் கொண்டு வர வேண்டும். அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய காணிக்கைகளை எடுத்துக் கொண்டு பின்னர் இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 5

मन्त्रः— ॐ यः सर्वलोकेष्वपि सर्वमर्घ्यं पूज्यश्च मान्यश्च दिवौकसामपि ।। उपागतो गृह्य इदं ममार्घ्यं प्रसीद मां तिष्ठतु लोकनाथ ॥ यो राजते यज्ञपतिश्च यज्ञे सूर्योदये मम कर्माग्निहोत्रम्

மந்திரம்— ஓம், எல்லா உலகங்களிலும் எல்லா அர்க்யங்களுக்கும் தகுதியானவர்; பூஜிக்கத்தக்கவர், மதிக்கத்தக்கவர்; தேவர்களாலும் போற்றப்படுபவர்—அருகே வந்து என் இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வீராக. என்மேல் அருள் புரிந்து இங்கே நிலைத்திருப்பீராக, உலகநாதா. யாகத்தில் யாகபதியாக ஒளிர்பவர்—சூரியோதயத்தில் என் கர்மம் அக்னிஹோத்ரம்…

Verse 6

मन्दश्चेति आदिमध्यस्वरूपायेति ।। तत एतेन मन्त्रेण अर्घ्यं दत्त्वा यथाविधि ।। सुस्नातोऽलङ्कृतश्चैव स्थापयेत् तामुदङ्मुखः ॥

‘மந்தஶ்ச…’ என்றும் ‘ஆதி-மத்திய-ஸ்வரூபாய…’ என்றும்—இவ்வாறு. பின்னர் இந்த மந்திரத்தால் விதிப்படி அர்க்யம் அளித்து, நன்றாக நீராடி அலங்கரித்து, வடக்கு நோக்கி அதை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 7

आश्लेषासु च नक्षत्रे राशौ कर्कटके स्थिते ।। अस्तङ्गते दिनकरे स्वजने यजति स्थिरे ॥

ஆஷ்லேஷா நட்சத்திரம் இருந்து, ராசி கர்க்கடகத்தில் நிலைத்து, சூரியன் அஸ்தமித்தபோது, தன் சொந்த மக்களிடையே நிலைத்த மனத்துடன் வழிபாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

तत्राधिवासनं कुर्याद्विधिवन्मन्त्रपूर्वकम् ॥ चत्वारः कलशास्तत्र चन्दनोदकमिश्रिताः

அங்கே மந்திரங்களுடன் விதிப்படி அதிவாசனம் (முன்னிலைத் திக்ஷை/புனிதப்படுத்தல்) செய்ய வேண்டும். அங்கே சந்தனம் கலந்த நீரால் நிரம்பிய நான்கு கலசங்கள் இருக்க வேண்டும்.

Verse 9

सर्वौषधीसमायुक्ताः सहकारविभूषिताः ॥ ततस्ते कर्मिणः सर्वे मम शास्त्रानुसारिणः

அனைத்து மூலிகை மருந்துகளும் உடன் கொண்டவர்களாய், மாமர இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாய், பின்னர் அந்தக் கர்மிகர் அனைவரும் என் சாஸ்திர விதிப்படி நடந்து செயல்படுவர்.

Verse 10

मन्त्रः— योऽसौ भवान् सर्वलोकैककर्त्ता सर्वाध्यक्षः सर्वरूपैकरूपः ॥ आयातु मूर्त्तौ सहितो मया च ध्रुवादिभिर्लोकपालैस्तु पूज्यः

மந்திரம்— ‘எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே கர்த்தா, அனைத்திற்கும் அதிபதி, ஒரே வடிவமே எல்லா வடிவங்களாக இருப்பவனே—நானும் உடன் இந்த மூர்த்தியில் வருக; துருவன் முதலிய லோகபாலர்களால் நீ பூஜிக்கப்படுவாயாக.’

Verse 11

नमोऽनन्तायेति ॥ व्यतीतायां तु शर्वर्यामुदिते सूर्यमण्डले ॥ दिशासु च प्रसन्नासु द्वारमूलमुपानयेत्

‘நமோʼநந்தாய’—இரவு கடந்தபின் சூரியமண்டலம் உதயமாகி, திசைகள் அமைதியும் தெளிவும் பெற்றபோது, (தயாரித்த பொருளை) வாசலின் அடிப்பகுதி, அதாவது திண்ணை/தாழ்வாரத் துவாரத் தளத்திற்குக் கொண்டு வர வேண்டும்.

Verse 12

एवं संस्थापनं कृत्वा मम कर्मानुसारिणः ॥ घटैः पूर्णैर्यथान्यायं कुर्यात्तत्राभिषेचनम्

இவ்வாறு என் கர்மவிதிப்படி நிறுவலைச் செய்து, பின்னர் அங்கே நிரம்பிய கலசங்களால் முறையின்படி அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

अभिषिच्य ततः पश्चात्स्थापयेत विधानतः ॥ नमो नारायणायेति उक्त्वा मन्त्रमुदाहरेत्

அபிஷேகம் செய்த பின், விதிப்படி நிறுவ வேண்டும். ‘நமோ நாராயணாய’ என்று கூறி மந்திரத்தை உரக்கச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 14

मन्त्रः— गङ्गादिभ्यो नदीभ्यश्च सागरेभ्यो मया हृतम् ॥ स्नानाय ते सुरश्रेष्ठ कर्पूरावासितं जलम्

மந்திரம்— கங்கை முதலிய நதிகளிலும் கடல்களிலும் இருந்து நான் இந்த நீரை கொண்டு வந்தேன். தேவர்களில் சிறந்தவரே, உமது ஸ்நானத்திற்காக கற்பூர வாசனைமிக்க நீர் இதோ।

Verse 15

एवं स्नाप्य विधानॆन गृहस्याभ्यन्तरं नयेत् ॥ स्थापना तत्र मे कार्या मन्त्रेणानेन सुन्दरी

இவ்வாறு விதிப்படி ஸ்நானம் செய்வித்து (மூர்த்தியை) இல்லத்தின் உள்ளே கொண்டு செல்ல வேண்டும். அழகியவளே, அங்கே இந்த மந்திரத்தினாலேயே எனால் நிறுவல் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 16

मन्त्रः— वेदैर्वेद्यो वेदविद्भिश्च पूज्यो यज्ञात्मको यज्ञफलप्रदाता ॥ यज्ञार्थं त्वामाह्वये देवदेव मूर्त्तावस्यां तिष्ठ सुलोकनाथ

மந்திரம்— வேதங்களால் அறியப்படுபவனும், வேதவித்வான்களால் பூஜிக்கப்படுபவனும்; யாகமே வடிவானவனும், யாகத்தின் பலனை அளிப்பவனும்— யாகார்த்தமாக உம்மை ஆவாஹனம் செய்கிறேன், தேவர்களின் தேவனே; இந்த மூர்த்தியில் தங்கியருள்வாயாக, சுலோகநாதனே।

Verse 17

धनजन रूप्यस्वर्ण अनन्ताय नम इति ॥ एवं संस्थापनं कृत्वा प्रहृषितेनान्तरात्मना ॥ अर्चयित्वा यथान्यायं पूर्वोक्तविधिना नरः

‘செல்வமும் மக்கள்-வளமும், வெள்ளியும் பொன்னும் (அர்ப்பித்து) “அனந்தாய நம:”’— இவ்வாறு நிறுவலை செய்து, உள்ளம் மகிழ்ந்து, மனிதன் முன் கூறிய விதிப்படி முறையாக ஆராதனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

नीलवस्त्राणि मे दद्यात्प्रियाणि मम भूषणम्॥ ततो वस्त्राण्युपादाय जानुभ्यां पतितो भुवि॥

“எனக்கு நீல ஆடைகளை அளிக்கட்டும்—அவை எனக்கு பிரியமானவை, என் அலங்காரமாகும்.” பின்னர் ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டு அவன் முழங்கால்களில் நிலத்தில் விழுகிறான்।

Verse 19

मन्त्रः— योऽसौ भवान्श्चन्द्ररश्मिप्रकाशः शङ्खेन कुन्देन समानवर्णः॥ क्षीरोज्ज्वलः कौमुदवर्ण देव वस्त्राणि गृह्णीष्व मम प्रियाय॥

மந்திரம்— ஓ தேவா! நீர் நிலவுக் கதிர்களைப் போல ஒளிவீசுபவர்; சங்கு, குந்தமலர் போன்ற நிறமுடையவர்; பால்போல் பிரகாசமானவர்; கௌமுதி நிறத்தவர். என் பிரிய தெய்வத்திற்காக இவ்வஸ்திரங்களை ஏற்றருள்வீராக।

Verse 20

वेषः सुवेषः अनन्तः अमरः मारणः कारणः सुलभः दुर्लभः श्रेष्ठः सुवर्चा इति॥ अनेनैव तु मन्त्रेण दत्त्वा वस्त्राणि मे शुचिः॥ ततो मे प्रापणं दद्याद्भक्तियुक्तेन चेतसा॥

“வேஷ, சுவேஷ, அனந்த, அமர, மாரண, காரண, சுலப, துர்லப, சிறேஷ்ட, சுவர்சா”—என்று. இதே மந்திரத்தால் வஸ்திரங்களை அளித்து, தூயவன் பக்தியுடன் பின்னர் பிராபணம் (மேலும் ஒரு அர்ப்பணம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 21

नमो नारायणायेति इमं मन्त्रमुदाहरेत्॥ शाल्यन्नं पायसैर्युक्तं सितया च घृतेन च॥

“நமோ நாராயணாய” என்ற மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். (நைவேத்யமாக) சாலி அரிசி அன்னம், பாயசத்துடன், சர்க்கரை மற்றும் நெய்யுடன் சேர்த்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 22

प्रापणं गृह्यतां देव अनन्त पुरुषोत्तम॥ दत्त्वा तु मम नैवेद्यं दद्यादाचमनं बुधः॥

“ஓ தேவா! அனந்தா, புருஷோத்தமா! இந்த பிராபணத்தை ஏற்றருள்வீராக.” பின்னர் என் நைவேத்யத்தை அர்ப்பணித்து, ஞானி ஆச்சமனத்திற்கான நீரை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 23

सर्वलोकहितार्थाय शान्तिपाठमुदाहरेत्॥ ॐ शान्तिं करोति ब्रह्मा च रुद्रो विष्णुर्हि भास्करः॥

அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக சாந்தி பாடம் ஓத வேண்டும்— “ஓம்—பிரம்மா சாந்தியை அளிக்கிறார்; ருத்ரனும்; விஷ்ணுவும்—மேலும் பாஸ்கரன் (சூரியன்) கூட—சாந்தியை அளிக்கிறார்கள்।”

Verse 24

रात्रिश्चैव तु सन्ध्ये द्वे नक्षत्राणि ग्रहा दिशः॥

இரவு, இரு சந்தியைகள், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், திசைகள்—இவையும் சாந்தி-ஆவாஹனத்தில் அடங்கும்।

Verse 25

अचल चञ्चल सचल खेचल प्रचल अरविन्दप्रभ उद्भव चेति नमः संस्थापितानां वासुदेव इति॥ कृत्वा वै शान्तिकं तत्र सर्वपापप्रणाशनम्॥ पूज्य भागवतांस्तत्र यथाविभवशक्तितः॥

“அசல, சஞ்சல, சசல, கேசர, பிரசல; அரவிந்த-பிரப, உத்பவ”—என்று வணங்கி, நிறுவப்பட்ட தெய்வத்திற்கு “வாசுதேவ” என்று கூற வேண்டும். அங்கு எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் சாந்திகர்மம் செய்து, தன் திறனுக்கேற்ப பகவத் பக்தர்களை பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 26

ब्राह्मणान्भोजयेत्तत्र गुरुं मन्त्रेण पूजयेत्॥ तेभ्यः शान्त्युदकं गृह्य कुर्यादभ्युक्षणं ततः॥

அங்கு பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து, மந்திரத்தால் குருவை பூஜிக்க வேண்டும். அவர்களிடமிருந்து சாந்தி-நீரை பெற்று, பின்னர் அப்யுக்ஷணம் (தெளித்தல்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

ब्राह्मणान्स्वजनं चैव अभिवाद्य कृताञ्जलिः॥ शीघ्रं विसर्जयेत्तांश्च ये तत्र समुपागताः॥

பிராமணர்களையும் தன் உறவினர்களையும் கைகூப்பி வணங்கி, அங்கு கூடியவர்களை விரைவில் விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 28

जलस्य बिन्दवो येऽन्नभोजनान्ते पतन्ति हि ॥ तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके स मोदते ॥

உணவு முடிவில் எத்தனை நீர்த்துளிகள் விழுகின்றனவோ, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் விஷ்ணுலோகத்தில் மகிழ்கிறான்।

Verse 29

य एतेन विधानॆन पूजयॆन्मतिमान्नरः ॥ उद्धृतं च कुलं तेन पितृजं मातृजं तथा ॥

இந்த விதிமுறையின்படி அறிவுடையவன் வழிபட்டால், அவனால் தந்தை வழிக் குலமும் தாய் வழிக் குலமும் இரண்டும் உயர்த்தப்படுகின்றன.

Verse 30

अनेन विधिना देवि रौप्यार्चास्थापनं मम ॥ सुवर्णस्य प्रवक्ष्यामि स्थापनं मम सुप्रियम् ॥

தேவி, இந்த முறையால் என் வெள்ளி விக்ரகத்தின் நிறுவல் கூறப்பட்டது; இப்போது எனக்கு மிகப் பிரியமான பொன் விக்ரகத்தின் நிறுவலை விளக்குகிறேன்.

Verse 31

यथैव राजती कुर्यात्तथैव च सुवर्णिकाम् ॥ तेनैव विधिना सर्वं कुर्यादावाहनादिकम् ॥

வெள்ளி விக்ரகத்தை எவ்வாறு அமைப்பாரோ அதுபோலவே பொன் விக்ரகத்தையும் அமைக்க வேண்டும்; அதே விதியால் ஆவாஹனம் முதலிய அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 32

यत्फलं दारुशैलादिनाम्ना कांस्यादिराजते ॥ तत्फलं कोटिगुणितं सौवर्णस्य प्रपूजने ॥

மரம், கல் முதலியனாலும் வெண்கலம், வெள்ளி முதலியனாலும் செய்யப்பட்ட விக்ரகங்களுக்கு கூறப்பட்ட புண்ணியம், பொன் விக்ரகத்தை முறையாகப் பூஜித்தால் கோடிமடங்கு பெருகும்.

Verse 33

कुलानि तारयेत्त्सुभ्रु अयुतान्येकविंशतिम् ॥ याति मल्लयतां भूमे पुनरावृत्तिवर्जितः ॥

அழகிய புருவமுடையவளே! அவன் இருபத்தொன்று ஆயிரம் குலங்களைத் தாரகனாகக் கடத்துவான்; பூமாதேவி! மீள்வருதல் அற்ற ‘மல்லயதா’ நிலையை அடைவான்.

Verse 34

एतत्ते कथितं भूमे यत्त्वया परिपृच्छितम् ॥ रहस्यं विपुलश्रोणि किमन्यत्कथयामि ते ॥

ஓ பூமியே! நீ கேட்டதனை நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். ஓ விசாலநிதம்பினியே! இது இரகசிய உபதேசம்; இனி உனக்கு வேறென்ன கூறுவேன்?

Verse 35

भूमिरुवाच ॥ उक्ता याः प्रतिमाः सर्वाः सुवर्णादि विनिर्मिताः ॥ तासु तिष्ठसि सर्वासु शालग्रामे च सर्वदा ॥

பூமி கூறினாள்: சொல்லப்பட்ட எல்லாப் பிரதிமைகளும் பொன் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்டவை. நீங்கள் அவை அனைத்திலும் உறைகிறீரா? மேலும் சாலகிராமத்திலும் எப்போதும் உறைகிறீரா?

Verse 36

कति पूज्या गृहेदौ च अविशेषस्तु पूजने ॥ विशेषो वा भवेत् तन्मे रहस्यं वद माधव ॥

வீடு முதலிய இடங்களில் எத்தனை (வடிவங்கள்) வழிபடத்தக்கவை? வழிபாட்டில் வேறுபாடு இல்லையா, அல்லது வேறுபாடு உண்டா? ஓ மாதவா, அந்த இரகசியத்தை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 37

द्वे चक्रे द्वारकायास्तु नार्च्यं सूर्यद्वयं तथा ॥ गणेशत्रितयं नार्च्यं शक्तित्रितयमेव च ॥

த்வாரகையின் இரண்டு சக்கரங்கள் வழிபடத்தக்கவை அல்ல; அதுபோல சூரியனின் இரட்டையும் அல்ல. கணேசரின் மூன்றும் வழிபடத்தக்கவை அல்ல; சக்தியின் மூன்றும் அதேபோல்.

Verse 38

शालग्रामयुगं पूज्यं युग्मेषु द्वितयं न हि ॥ विषमा नैव पूज्याः स्युर्विषमे एक एव हि

சாலகிராமத்தின் ஜோடி வழிபடத்தக்கது; ஆனால் சம எண்ணுக் குழுக்களில் இரண்டு மட்டும் என்ற விதி இல்லை. ஒற்றை எண்ணுக் குழுக்கள் வழிபடத்தக்கவை அல்ல; ஒற்றை நிலையில் ஒன்றே (வழிபடத்தக்கது).

Verse 39

गृहेऽग्निदग्धा भग्ना वा नैव पूज्या वसुन्धरे ॥ आसां तु पूजनाद्गेहे उद्वेगं प्राप्नुयाद्गृही

ஓ வசுந்தரையே! வீட்டில் தீயால் எரிந்தவையோ உடைந்தவையோ ஆன கற்கள் பூஜிக்கத் தகாதவை. அத்தகைய கற்களை வீட்டில் பூஜித்தால் இல்லத்தார்க்கு கலக்கம் மற்றும் துன்பம் உண்டாகும்.

Verse 40

शालग्रामशिला भग्ना पूजनीया सचक्रका । खण्डिता स्फुटिता वापि शालग्रामशिला शुभा

சக்கரச் சின்னம் உடைய சாலகிராமக் கல் உடைந்திருந்தாலும் பூஜிக்கத் தகும். சிதைந்ததாயினும் பிளந்ததாயினும் சாலகிராமக் கல் மங்களமே ஆகும்.

Verse 41

शिला द्वादश वै देवि शालग्रामसमुद्भवाः ॥ विधिवत्पूजिता येन तस्य पुण्यं वदामि ते

ஓ தேவியே! சாலகிராமத்திலிருந்து தோன்றிய பன்னிரண்டு வகை கற்கள் உள்ளன. அவற்றை விதிப்படி பூஜிப்பவனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியத்தை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 42

कोटिद्वादशलिङ्गैस्तु पूजितैः स्वर्णपङ्कजैः ॥ यत्स्याद्द्वादशकल्पैस्तु दिनेनैकेन तद्भवेत्

பொன் தாமரைகளால் பன்னிரண்டு கோடி லிங்கங்களைப் பூஜித்தால் பன்னிரண்டு கல்பங்களில் கிடைக்கும் பலன், ஒரே நாளில் கிடைத்துவிடும்.

Verse 43

यः पुनः पूजयेद्भक्त्या शालग्रामशिलाशतम् ॥ तत्फलं नैव शक्तोऽहं वक्तुं वर्षशतैरपि

யார் பக்தியுடன் நூறு சாலகிராமக் கற்களைப் பூஜிக்கிறாரோ, அதன் பலனை நான் நூறு ஆண்டுகளாலும் சொல்ல இயலாது.

Verse 44

सर्वैर्वर्णैस्तु सम्पूज्याः प्रतिमाः सर्वदेवताः ॥ लिङ्गान्यपि तु पूज्यानि मणिभिः कल्पितास्तथा

அனைத்து வர்ணத்தாரும் எல்லாத் தெய்வங்களின் பிரதிமைகளை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; அதுபோல ரத்தினங்களால் அமைக்கப்பட்ட லிங்கங்களும் பூஜைக்குரியவை.

Verse 45

शालग्रामो न स्पृष्टव्यो हीनवर्णैर्वसुन्धरे ॥ स्त्रीशूद्रकरसंस्पर्शो वज्रस्पर्शाधिकॊ मतः

வசுந்தரையே, தாழ்ந்த வர்ணத்தார் சாலகிராமத்தைத் தொடக்கூடாது; பெண்கள் மற்றும் சூத்ரர்களின் கைத் தொடுதல் வஜ்ரத் தொடுதலைவிடவும் கடுமையானதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 46

यदि भक्तिर्भवेत् तस्य स्त्रीणां वापि वसुन्धरे ॥ दूरादेवास्पृशन् पूजां कारयेत् सुसमाहितः

வசுந்தரையே, அங்கு பக்தி இருந்தால்—பெண்களுக்கும்கூட—தொடாமல், தூரத்திலிருந்தே, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி பூஜை செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

चरणामृतपानेन सर्वपापक्शयो भवेत् ॥ अभक्ष्यं शिवनिर्माल्यं पत्रं पुष्पं फलं जलम्

சரணாமிருதம் பருகுவதால் எல்லாப் பாவங்களும் நாசமாகும்; ஆனால் சிவனின் நிர்மால்யம்—இலை, மலர், பழம், நீர்—உண்ணத் தகாதது.

Verse 48

शालग्रामशिलायोगात् पावनं तद्भवेत्सदा ॥ दद्याद्भक्ताय यो देवि शालग्रामशिलां नरः ॥

சாலகிராமச் சிலையுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டால் அது எப்போதும் புனிதப்படுத்தும்; தேவியே, பக்தருக்கு சாலகிராமச் சிலையை தானம் அளிக்கும் மனிதன் புகழப்படுவான்.

Verse 49

सुवर्णसहितां तस्य यत्पुण्यं तच्छृणुष्व मे ॥ सुवर्णसहिता भूमिः सपरवतवनाकरा ॥

பொன்னுடன் சேர்ந்து அளிக்கப்படும்போது அவனுக்குரிய புண்ணியத்தை என்னிடமிருந்து கேள். பொன்னுடன் கூடிய பூமி மலைகள், காடுகள், சுரங்கங்களுடன் கூடியதாக (பூமியையே அளித்ததுபோல்) கூறப்படுகிறது.

Verse 50

ससमुद्रा भवेद्दत्ता सत्पात्राय वसुन्धरे ॥ शालग्रामशिलायास्तु मूल्यमुद्घाटयेत्क्वचित् ॥ विक्रेता क्रयकर्त्ता च नरके नीयते ध्रुवम् ॥ पूजाफलं न शक्नोति वक्तुं वर्षशतैरपि ॥

ஓ வசுந்தரையே, தகுதியான பாத்திரத்திற்கு தானம் அளிக்கப்படும்போது கடல்களுடன் கூடிய பூமியே தானமாக அளித்ததுபோல் ஆகும். ஆனால் சாலகிராமச் சிலைக்கு எந்நேரமும் விலையை நிர்ணயிக்கவோ அறிவிக்கவோ கூடாது; விற்கும் ஒருவரும் வாங்கும் ஒருவரும் நிச்சயமாக நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுவர். அதன் பூஜை பலனை நூறு ஆண்டுகளிலும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 51

एतत्ते कथितं गुह्यं प्रतिमा स्थापनं प्रति ॥ शालग्रामे विशेषश्च लिङ्गादीनां च यो भवेत् ॥

விக்ரக (பிரதிமை) நிறுவல் குறித்து இந்த இரகசியமான செய்தி உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. மேலும் சாலகிராமத்தின் விசேஷ வேறுபாடும், லிங்கம் முதலிய வடிவங்களுக்கு உரிய வேறுபாடுகளும் விளக்கப்பட்டன.

Verse 52

पूजनादौ विधिश्चापि किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥

பூஜை முதலியவற்றின் விதியும் கூறப்பட்டது—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 53

गुरोस्तु वचनाद्देवि मनोज्ञान्सुखशीतलान् ॥ नमो नारायणायेति उक्त्वा मन्त्रमुदाहरेत् ॥

தேவி, குருவின் ஆணைப்படி—மனத்திற்கு இனிய, நிம்மதியளிக்கும், குளிர்ச்சியான (பொருட்களை) எடுத்துக்கொண்டு—“நமோ நாராயணாய” என்று கூறி மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 54

नमो नारायणायेति उक्त्वा काममुदाहरेत् ॥

“நமோ நாராயணாய” என்று கூறி, தன் சங்கல்பத்திற்கேற்ப விருப்பமாய் ஜபம் அல்லது பாராயணம் செய்யலாம்।

Verse 55

ततो गुरुं च सम्पूज्य दानमानादिभिर्विभुम् ॥ गुरौ सम्पूजिते तत्र मम पूजा कृता भवेत् ॥

பின்னர் தானம், மரியாதை முதலியவற்றால் அந்த வணக்கத்திற்குரிய குருவை முறையாகப் போற்ற வேண்டும்; குரு முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டால் அங்கேயே என் பூஜையும் நிறைவேறியது ஆகும்।

Verse 56

शिवादिपूजने के वा सङ्ख्यातास्तच्च मे वद ॥ श्रीवराह उवाच ॥ गृहे लिङ्गद्वयं नार्च्यं शालग्रामत्रयं तथा ॥

சிவ முதலியோரின் பூஜையில் எவை எவை (வடிவங்கள்) கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டும், அதையும் சொல்லுங்கள். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இல்லத்தில் இரண்டு லிங்கங்களைப் பூஜிக்கக் கூடாது; அதுபோல மூன்று சாலகிராமங்களையும் கூடாது।

Verse 57

मोहाद्यः संस्पृशेच्छूद्रो योषिद्वापि कदाचन ॥ पच्यते नरके घोरे यावदाभूतसम्प्लवम् ॥

மயக்கத்தால் எப்போதாவது சூத்ரனின்—அல்லது பெண்ணின் கூட—தொடுதலுக்குள்ளானவன், உயிர்களின் மகாப்ரளயம் வரையில் பயங்கர நரகத்தில் வேதனை அனுபவிப்பான் என்று கூறப்படுகிறது।