Adhyaya 184: Installation of a Copper Icon (Tāmrārcā) and Its Consecratory Worship
Tāmrārcāsthāpanam
Ritual-Manual (Pratiṣṭhā and Pūjā Procedure)
வராஹ பகவான் ப்ருதிவியிடம் தாம்ரார்ச்சா (செம்பு விக்ரகம்) பிரதிஷ்டை மற்றும் பூஜை முறையை படிப்படியாக உபதேசிக்கிறார். ஒளிவீசும், நன்றாக அளவமைந்த உருவத்தை செய்து யாகஸ்தலத்துக்கு கொண்டு வந்து வடக்கு நோக்கி நிறுவி, சுப நக்ஷத்திரத்தில் அதிவாசனம் செய்ய வேண்டும். நறுமண நீர் மற்றும் பஞ்சகவ்யம் கலந்த நீரால் அபிஷேகம் செய்து, மந்திரங்களால் பஞ்சபூதங்களுடன் தேவதையை ஆவாஹனம் செய்கின்றனர். இரவு கழிந்த பின் விடியற்காலையில் சுத்தி செய்து மீண்டும் ஸ்நானம், வேதபாராயணம், மண்டபத்தில் மங்கள ஏற்பாடு, ஆசனார்ப்பணம் செய்து விதிப்படி பூஜை நடக்கிறது. வஸ்திரம், தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியன அர்ப்பணித்து சமூக நலனுக்காக சாந்தி பாடம் செய்யப்படுகிறது. குருவை மதித்து பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்தால் புண்ணியம், புகழ், குலோன்னதி கிடைக்கும் என வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகிறது.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 184
Verse 1
अथ ताम्रार्चास्थापनम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ ताम्रेण प्रतिमां कृत्वा सुरूपां चैव भास्वराम् ॥ उचितेनोपचारेण वेश्ममध्यमुपानयेत्
இப்போது செம்புத் திருவுருவின் நிறுவல். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—செம்பால் அழகியதும் ஒளிவீசுவதுமான திருவுருவை செய்து, உரிய உபசாரங்களுடன் அதை இல்லத்தின் நடுவிற்கு கொண்டு வர வேண்டும்.
Verse 2
ततो वेश्मन्युपागम्य स्थापयित्वा उदङ्मुखः ॥ चित्रायां चैव नक्षत्रे कुर्याच्चैवाधिवासनम्
பின்பு இல்லத்திற்குச் சென்று வடக்கு நோக்கி நிறுவி, சித்ரா நட்சத்திரத்தில் அதிவாஸனச் சடங்கைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 3
जलं च सर्वगन्धेन पञ्चगव्येन मिश्रितम् ॥ स्नापयेच्च ततो मां वै इमं मन्त्रमुदाहरेत्
எல்லா நறுமணங்களும் பஞ்சகவ்யமும் கலந்த நீரால் என்னை ஸ்நானம் செய்யச் செய்து, பின்னர் இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.
Verse 4
मन्त्रः— योऽसौ भवान्तिष्ठति सारभूतः त्वं ताम्रके तिष्ठसि नेत्रभूतः ॥ आगच्छ मूर्तौ सह पञ्चभूतैर्मया च पात्रैः सह विश्वधामन्
மந்திரம்— ‘சாரசாரமாக நிற்பவனே! நீ தாமிரப் பிரதிமையில் கண் (உயிர்ப்புச் சாந்நித்யம்) போல நிலைத்திருக்கிறாய். உலகின் தாமமே! பஞ்சபூதங்களுடன் இந்த மூர்த்தியில், என்னுடனும் இப்பாத்திரங்களுடனும் சேர்ந்து வருக.’
Verse 5
अनेनैव तु मन्त्रेण स्थापयित्वा यशस्विनि ॥ पूर्वन्यायेन कर्तव्यमधिवासनपूजनम्
புகழ்மிக்கவளே! இதே மந்திரத்தால் நிறுவிய பின், முன் விதிப்படி அதிவாஸனமும் பூஜையும் செய்ய வேண்டும்.
Verse 6
व्यतीतायां च शर्वर्यामुदिते च दिवाकरे ॥ ऋचा शुद्धिं विधायाथ स्नापयेन्मन्त्रपूर्वकम् ॥
இரவு கடந்தும் சூரியன் உதித்ததும், ஒரு ருசா (வேதச் செய்யுள்) மூலம் சுத்தி செய்து, பின்னர் மந்திரங்களுடன் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 7
ब्राह्मणा वेदपाठांश्च कुर्युस्तत्र समागताः ॥ बहूनि मङ्गलान्यत्र मण्डपे स्थापयेत्ततः ॥
அங்கே கூடியுள்ள பிராமணர்கள் வேதபாராயணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மண்டபத்தில் பல மங்களப் பொருட்களை நிறுவ வேண்டும்.
Verse 8
सुगन्धद्रव्यसंयुक्तं जलं चादाय पूजकः ॥ ततो मे स्नपनं कार्यमिमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥
நறுமணப் பொருட்கள் கலந்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு பூஜகர் என் ஸ்நபனம் (ஸ்நானச் சடங்கு) செய்ய வேண்டும்; பின்னர் இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.
Verse 9
मन्त्रः— ॐ योऽसौ भवान्सर्ववरः प्रभुश्च मायाबलो योगबलप्रधानः ॥ आगच्छ शीघ्रं च मम प्रियाय सन्तिष्ठ ताम्रेष्वपि लोकनाथ ॥
மந்திரம்— ஓம். எல்லா வரங்களையும் அளிக்கும் ஆண்டவனே, மாயாபலத்தால் வலிமை உடையவனே, யோகபலம் சிறந்தவனே! என் பிரியச் சடங்கிற்காக விரைவில் வருக; உலகநாதனே, செம்புப் பாத்திரங்களிலும் நிலைபெற்று அருள்புரிவாயாக.
Verse 10
मन्त्रेणानेन मां स्थाप्य गन्धपुष्पादिदीपकैः ॥
இந்த மந்திரத்தால் என்னை நிறுவி, சந்தனம், மலர்கள், தீபம் முதலிய உபசாரங்களால் (வழிபாடு) செய்ய வேண்டும்.
Verse 11
स्थापनामन्त्रः— ॐ प्रकाशप्रकाश जगत्प्रकाश विज्ञानमयानन्दमय त्रैलोक्यनाथात्रागच्छ इह सन्तिष्ठतां भवान्पुरुषोत्तम मामव इति ॥ अनेन स्थापनां कृत्वा मम शास्त्रानुसारतः ॥ शुक्लवस्त्रं समादाय इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥
ஸ்தாபன மந்திரம்— ஓம். ஒளியின் ஒளியே, உலகின் ஒளியே, ஞானமய ஆனந்தமயனே, மூவுலக நாதனே! இங்கே வருக; இங்கேயே நிலைபெறுவாயாக. புருஷோத்தமனே, என்னைக் காப்பாயாக—என்று. சாஸ்திர மரபின்படி இவ்வாறு ஸ்தாபனம் செய்து, வெள்ளை ஆடை எடுத்துக் கொண்டு அடுத்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.
Verse 12
मन्त्रः— ॐ शुद्धस्त्वमात्मा पुरुषः पुराणो जगत्सु तत्त्वं सुरलोकनाथ ॥ वस्त्राणि गृह्णीष्व मम प्रियाणि नमोऽस्तु तस्मै पुरुषोत्तमाय ॥
மந்திரம்— ஓம். நீர் தூய ஆத்மா, ஆதிபுருஷன்; உலகங்களில் உள்ள தத்துவம், தேவருலக நாதன். எனக்கு பிரியமான ஆடைகளை ஏற்றருள்வீர்; அந்த புருஷோத்தமனுக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 13
वस्त्रैर्विभूषितं कृत्वा मम कर्मपरायणः ॥ यथान्यायेन मे शीघ्रमर्चनं तत्र कारयेत् ॥
ஆடைகளால் (மூர்த்தியை) அலங்கரித்து, என் விதிக்குப் பற்றுடையவனாய், முறையின்படி அங்கே விரைவில் என் அர்ச்சனையை நடத்தச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 14
अर्चनालङ्कृतं कृत्वा गन्धधूपादिभिः प्रभुम् ॥ सम्पूज्य विधिवन्मां तु नैवेद्यं परिकल्पयेत् ॥
கந்தம், தூபம் முதலியவற்றால் அர்ச்சனையால் இறைவனை அலங்கரித்து, விதிப்படி என்னைச் சிறப்பாகப் பூஜித்து, பின்னர் நைவேத்யத்தை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.
Verse 15
दत्त्वा स्वादु च नैवेद्यं शान्तिपाठं तु कारयेत् ॥ मन्त्रः— शान्तिर्भवतु देवानां विप्राणां शान्तिरुत्तमा ॥
இனிய நைவேத்யத்தை அர்ப்பணித்து, பின்னர் சாந்திபாடத்தைச் செய்யச் செய்ய வேண்டும். மந்திரம்— ‘தேவர்களுக்கு சாந்தி உண்டாக; விப்ரர்களுக்கு உத்தம சாந்தி உண்டாக.’
Verse 16
शान्तिर्भवतु राज्ञां च सराष्ट्राणां तथा विशाम् ॥ बालानां व्रीहिपण्यानां गर्भिणीनां च देहिनाम् ॥
அரசர்களுக்கும், முழு நாடுகளுக்கும், பொதுமக்களுக்கும் சாந்தி உண்டாக; குழந்தைகளுக்கும், நெல்-தானிய வியாபாரிகளுக்கும், கர்ப்பிணிகளுக்கும், எல்லா உடலுடைய உயிர்களுக்கும் சாந்தி உண்டாக.
Verse 17
शान्तिर्भवतु देवेश त्वत्प्रसादान्ममाखिला ॥ एवं शान्तिं पठित्वा तु ब्राह्मणांस्तत्र पूजयेत् ॥
தேவேசனே! உன் அருளால் எனக்கு முழுமையான சாந்தி உண்டாகுக. இவ்வாறு சாந்தி-பாடம் ஓதி அங்கே பிராமணர்களை பூஜிக்க வேண்டும்.
Verse 18
गुरुं भागवतं चैवमर्चयेच्च यथाविधि ॥ ब्राह्मणान्भोजयेत्तत्र यथोत्पन्नेन माधवि ॥
இவ்விதமாக விதிப்படி குருவையும் பகவத்-பக்த வைஷ்ணவரையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்; ஓ மாதவி, அங்கே கிடைத்ததற்கேற்ப பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.
Verse 19
गुरुर्यस्य न तुष्टो वै तस्माद्दूरतरो ह्ययम् ॥ य एतेन विधानॆन कुर्यात्संस्थापनं मम ॥
யாருடைய குரு உண்மையில் திருப்தியடையவில்லையோ, அவருக்கு இந்த (விதி) பலனிலிருந்து மிகத் தொலைவில் உள்ளது. ஆனால் இவ்விதானப்படி என் நிறுவலைச் செய்பவன் வேண்டிய பலனை அடைவான்.
Verse 20
तारितं च कुलं तेन नवभिः सप्तविंशतिः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे ताम्रार्चास्थापनं मम ॥
அச்செயலால் ஒன்பதும் இருபத்தேழும் (அதாவது பல) தலைமுறைகள் வரை குலம் கரைசேர்க்கப்படுகிறது என்று கூறப்படுகிறது. ஓ பத்திரே, என் தாமிர-அர்ச்சையின் நிறுவலை உனக்குச் சொன்னேன்.
Verse 21
कथयिष्यामि ते ह्येवं कार्त्स्न्येन प्रतिमार्चनम् ॥ जलस्य बिन्दवो यावन्मम स्नाने च सुन्दरी ॥ तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके महीयते ॥
நான் உனக்கு பிரதிமா-அர்ச்சனையை முழுமையாக விளக்குவேன். ஓ சுந்தரி, என் ஸ்நானத்தில் பயன்படுத்தப்படும் நீர்த்துளிகள் எத்தனைவோ, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒருவர் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.
Verse 22
ज्वलन पवनतुल्यावन भावन तपन श्वासन स्वयं तिष्ठ भगवन् पुरुषोत्तम ॐ ॥ इति ॥ ततो द्वारमुपागम्य वेश्म शीघ्रं प्रवेशयेत् ॥ आसने चापि मां स्थाप्य पूजयेद्भक्तिपूर्वकम् ॥
“ஓ பகவான் புருஷோத்தமா! நீ ஜ்வலிப்பவன், காற்றைப் போன்றவன், காப்பவன், பாவனன், தாபனன், சுவாசஸ்வரூபன்—நீயே நிலைத்திரு, ஓம்।” இவ்வாறு கூறி, பின்னர் வாசலினை அணுகி விக்ரஹத்தை விரைவாக இல்லத்திற்குள் கொண்டு வந்து; என்னை ஆசனத்தில் நிறுவி பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 23
विशेषेण गुरुं पूज्य वस्त्रालङ्कारभोजनैः ॥ तेनाहं पूजितो भूमे सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥
சிறப்பாக குருவை ஆடைகள், ஆபரணங்கள், உணவு ஆகியவற்றால் போற்றி வழிபட வேண்டும். ஓ பூமியே! குருவை வழிபட்டால் என்னையும் வழிபட்டதாய் ஆகும்—இதை உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்।
Frequently Asked Questions
The text frames ritual correctness as inseparable from social responsibility: along with installing and worshiping the icon, it mandates śānti-pāṭha for collective welfare, honors the guru as a decisive moral authority, and requires brāhmaṇa-pūjā and communal feeding. The implied ethic is that religious practice should stabilize social order and well-being, not remain a private act.
The chapter specifies performing adhivāsana under an auspicious nakṣatra (not named), then continuing after the night has passed (vyatītāyāṃ śarvaryām) and at sunrise (udite divākare). It also indicates orientation (udaṅmukha, facing north) as a procedural marker.
Environmental stewardship appears indirectly through pañcabhūta language and purification materials: the deity is invoked to enter the icon ‘with the pañcabhūtas,’ and ritual bathing uses water, fragrances, and pañcagavya—substances that symbolically integrate terrestrial resources into a regulated, non-destructive ritual economy. The śānti-pāṭha extends well-being to the realm (rājan, rāṣṭra) and to vulnerable life (pregnant women, children), suggesting a broad stability ethic aligned with Pṛthivī-centered discourse.
No specific dynasties, kings, sages, or named lineages are mentioned. The chapter references social roles—guru (especially a bhāgavata-guru), brāhmaṇas, and the king/rājñām as a category in the peace recitation—without identifying particular historical persons.