Adhyaya 18: The Origin of Fire and the Liturgical Names of Agni

Verse 1

प्रजापाल उवाच । कथमग्नेः समुत्पत्तिरश्विनोर्वा महामुने । गौर्याः गणपतेर्वापि नागानां वा गुहस्य च ॥ १८.१ ॥

பிரஜாபாலன் கூறினான்—மகாமுனியே, அக்னி எவ்வாறு தோன்றினான்? அஸ்வினர்கள் எவ்வாறு? மேலும் கௌரியிலிருந்து கணபதி, நாகர்கள், மற்றும் குகன் (கார்த்திகேயன்) எவ்வாறு தோன்றினர்?

Verse 2

आदित्यचन्द्रमातॄणां दुर्गायाः वा दिशां तथा । धनदस्य च विष्णोर्वा धर्मस्य परमेष्ठिनः ॥ १८.२ ॥

ஆதித்யன், சந்திரன், மாத்ருக்கள், துர்கை; அதுபோல திசைகள்; மேலும் தனதன் (குபேரன்) அல்லது விஷ்ணு, தர்மன், பரமேஷ்டி (பிரம்மா) ஆகியோரின்—(இத்தெய்வங்களைக் குறித்து)।

Verse 3

शम्भोर्वापि पितॄणां च तथा चन्द्रमसो मुने । शरीरदेवता ह्येताः कथं मूर्त्तित्वमागताः ॥ १८.३ ॥

முனிவரே! சம்புவும், பித்ருக்களும், சந்திரனும்—இவர்கள் உடலுடன் தொடர்புடைய தெய்வங்களே; அப்படியிருக்க, எவ்வாறு இவர்கள் மூர்த்திமான வடிவம் பெற்றனர்?

Verse 4

किं च तासां मुने भोज्यं का वा संज्ञा तिथिश्च का । यस्याम् यष्टास्त्वमी पुंसां फलं यच्छन्त्यनामयम् । एतन्मे सरहस्यं तु मुने त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १८.४ ॥

மேலும், முனிவரே! அவற்றிற்குரிய உணவுப் படையல் என்ன? அவற்றின் பெயர்/சஞ்ச்ஞை என்ன, திதி எது? எந்தத் திதியில் மக்கள் இவற்றை யஜித்தால், அவை துன்பமற்ற பலனை அளிக்கின்றன? இதனை ரகசியத்துடன் எனக்கு விளக்க வேண்டும்।

Verse 5

महातपा उवाच । योगसाध्यः स्वरूपेण आत्मा नारायणात्मकः । सर्वज्ञः क्रीडतस्तस्य भोगेच्छा चात्मनात्मनि । क्षोभितेऽभून्महाभूते एतच्छब्दं तदद्भुतम् ॥ १८.५ ॥

மஹாதபா கூறினார்—யோகத்தால் அறியப்படும் ஆத்மா, தன் இயல்பில் நாராயணமயமானது. அனைத்தையும் அறிந்தவனாக இருந்தும், விளையாட்டில் ஈடுபடும்போது ஆத்மாவிலேயே ஆத்மாவை நோக்கி அனுபவ-ஆசை எழுகிறது. மகாபூதம் கலங்கியபோது, அதிசயமான ‘ஏதச்’ என்ற ஒலி தோன்றியது।

Verse 6

तमप्यप्रीतिमत्तोयं विकारं समरोचयत् । विकुर्वतस्तस्य तदा महानग्निः समुत्थितः । कोटिज्वालापरीवारः शब्दवान् दहनात्मकः ॥ १८.६ ॥

அந்த நீரும் மனம் ஒவ்வாமையுடன் மாற்றத்தை ஏற்றது. அவர் மாற்றத்தை நிகழ்த்தியபோது ஒரு மாபெரும் அக்கினி எழுந்தது—கோடிக்கணக்கான ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்டு, ஒலியுடன், எரிப்புத் தன்மையுடையதாக।

Verse 7

असावप्यतितेजस्वी विकारं समरोचयत् । विकुर्वतो बभौ वह्नेर्वायुः परमदारुणः । तस्मादपि विकारस्थादाकाशं समपद्यत ॥ १८.७ ॥

அந்த மிகுந்த தேஜஸ்ஸுடைய தத்துவமும் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்தியது. அக்னி மாற்றமடைந்தபோது மிகக் கொடிய வாயு எழுந்தது; அந்த மாற்றநிலையிலிருந்தே ஆகாசம் தோன்றியது.

Verse 8

तच्छब्दलक्षणं व्योम स च वायुः प्रतापवान् । तच्च तेजोऽम्भसा युक्तं श्लिष्टमन्योन्यतस्तदा ॥ १८.८ ॥

அப்போது ஒலி-லட்சணமுடைய வ்யோமம் (ஆகாசம்) தோன்றியது; வல்லமைமிக்க வாயுவும் தோன்றினான். அந்நேரம் நீருடன் சேர்ந்த தேஜஸ் (அக்னி) அதனுடன் பரஸ்பரம் இணைந்தது.

Verse 9

तेजसा शोषितं तोयं वायुना उग्रगामिना । बाधितेन तथा व्योम्ना मार्गे दत्ते तु तत्क्षणात् ॥ १८.९ ॥

தேஜஸால் உலர்த்தப்பட்ட நீர், கொடிய வேகமுடைய வாயுவால் தள்ளப்பட்டு, மேலும் வ்யோமம் (ஆகாசம்) அழுத்தியதால், அதே கணத்தில் தன் பாதையில் செலுத்தப்பட்டது.

Verse 10

पिण्डीभूतं तथा सर्वं काठिन्यं समपद्यत । सेयं पृथ्वी महाभाग तेषां वृद्धतरा अभवत् ॥ १८.१० ॥

இவ்வாறு அனைத்தும் திரளாகி கடினத்தன்மையை அடைந்தது. ஓ மகாபாகனே! இந்தப் பூமியே அவற்றைவிட அதிகமாக விரிந்தது (விருத்ததரமானது).

Verse 11

चतुर्णां योगकाठिन्यादेकैकगुणवृद्धितः । पृथ्वी पञ्चगुणा ज्ञेया तेऽप्येतस्यां व्यवस्थिताः ॥ १८.११ ॥

நான்கு (தத்துவங்கள்) சேர்க்கையால் உண்டான திண்மத்தாலும், ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு குணம் அதிகரிப்பதாலும், பூமி ஐந்து குணங்களுடையது என அறிய வேண்டும்; அவை அனைத்தும் இதிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 12

स च काठिन्यकं कुर्वन् ब्रह्माण्डं समपद्यत । तस्मिन् नारायणो देवश्चतुर्मूर्तिश्चतुर्भुजः ॥ १८.१२ ॥

அவன் கடினத்தன்மை (அடர்த்தி) உண்டாக்கிக் கொண்டே பிரம்மாண்டம் எனும் பேரண்டமாக ஆனான். அதன் உள்ளே தேவநாராயணன் நான்கு வடிவங்களும் நான்கு கரங்களும் உடையவனாய் விளங்கினான்.

Verse 13

प्राजापत्येन रूपेण सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः । चिन्तयन् नाधिगच्छेत सृष्टिं लोकपितामहः ॥ १८.१३ ॥

பிரஜாபதி வடிவம் கொண்டு பலவகை உயிர்களைப் படைக்க விரும்பிய லோகபிதாமகன் (பிரம்மா), சிந்தித்தும் படைப்பின் வழியை அறிய இயலவில்லை.

Verse 14

ततोऽस्य सुमहान् कोपो जज्ञे परमदारुणः । तस्मात् कोपात् सहस्रार्चिरुत्तस्थौ दहनात्मकः ॥ १८.१४ ॥

அப்போது அவனுள் மிகப் பெரியதும் மிகக் கொடியதுமான கோபம் எழுந்தது. அந்தக் கோபத்திலிருந்து ஆயிரம் ஜ்வாலைகள் உடைய, எரிக்கும் இயல்புடைய அக்கினி போன்ற சக்தி எழுந்தது.

Verse 15

स तं दिधक्षुर्ब्रह्माणं ब्रह्मणोक्तस्तदा नृप । हव्यं कव्यं वहस्वेति ततोऽसौ हव्यवाहनः ॥ १८.१५ ॥

அரசே! அவன் பிரம்மாவை எரிக்க விரும்பினான்; அப்போது பிரம்மா அவனிடம், “தேவர்களுக்கான ஹவ்யத்தையும் பித்ருக்களுக்கான கவ்யத்தையும் எடுத்துச் செல்” என்றார். அதனால் அவன் ‘ஹவ்யவாஹனன்’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 16

ब्रह्माणं क्षुधितः प्रायात् किं करोमि प्रसादि माम् । स ब्रह्मा प्रत्युवाचाथ त्रिधा तृप्तिमवाप्स्यसि ॥ १८.१६ ॥

அவன் பசியால் வாடி பிரம்மாவிடம் சென்று, “நான் என்ன செய்வேன்? என்மேல் அருள் புரிவாயாக” என்றான். அப்போது பிரம்மா, “நீ மூன்று வழிகளில் திருப்தி அடைவாய்” என்று பதிலளித்தார்.

Verse 17

दत्तासु दक्षिणास्वादौ तृप्तिर्भूत्वा यतोऽमरान् । नयसे दक्षिणाभागं दक्षिणाग्निस्ततोऽभवत् ॥ १८.१७ ॥

முதலில் தக்ஷிணை அளிக்கப்பட்டபோது அமர தேவர்கள் திருப்தியடைந்தனர். நீ ‘தக்ஷிணா-பாகம்’ எனும் தென் பங்கினை நடத்துவதால், அதிலிருந்து ‘தக்ஷிணாக்னி’ தோன்றியது.

Verse 18

आ समन्ताद्धुतं किञ्चिद् यत् त्रिलोके विभावसो । तद् वहस्व सुरार्थाय ततस्त्वं हव्यवाहनः ॥ १८.१८ ॥

ஏ விபாவசு (அக்னியே), மூன்று உலகங்களிலும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்து அர்ப்பணிக்கப்பட்ட எவ்வித ஆஹுதியையும் தேவர்களின் நலனுக்காக எடுத்துச் செல்; அதனால் நீ ‘ஹவ்யவாஹனன்’.

Verse 19

गृहं शरीरमित्युक्तं तत्पतिस्त्वं यतोऽधुना । अतो वै गार्हपत्यस्त्वं भव सर्वगतो विभो ॥ १८.१९ ॥

‘உடலே வீடு’ என்று கூறப்படுகிறது; இப்போது நீ அதன் அதிபதி. ஆகவே, எங்கும் நிறைந்த வல்லவனே, நீ கார்‍ഹபத்ய அக்னியாக ஆகுக.

Verse 20

विश्वान् नरान् हुतो येन नयसे सद्गतिं प्रभो । अतो वैश्वानरो नाम तव वाक्यं भविष्यति ॥ १८.२० ॥

ஓ प्रभுவே, உன்னில் ஆஹுதி செலுத்தப்படுவதால் நீ எல்லா மனிதர்களையும் நல்ல கதிக்குக் கொண்டு செல்கிறாய்; ஆகவே ‘வைஶ்வானர’ என்ற பெயர் உனக்கு நிலைபெறும்.

Verse 21

द्रविणं बलमित्युक्तं धनं च द्रविणं यतः । ददाति तद् भवानेव द्रविणोदास्ततोऽभवत् ॥ १८.२१ ॥

‘திரவிணம்’ என்பது ‘வலிமை’ என்று கூறப்படுகிறது; அதனால் செல்வமும் ‘திரவிணம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் அதை அளிப்பவன் நீயே; ஆகவே அவர் ‘திரவிணோதாஸன்’ (செல்வத்தில் பற்றற்றவன்) ஆனார்.

Verse 22

तनुं पास्यतनुं पासि येन त्वं सर्वदा विभो । ततस्तनूनपान्नाम तव वत्स भविष्यति ॥ १८.२२ ॥

ஏ விபோ, நீர் உடலையும் உடலுடைமை நிலையையும் எப்போதும் காக்கிறீர்; நீர் எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவன். ஆகவே உமது புதல்வன் ‘தனூனபாத்’ எனப் பெயர்பெறுவான்.

Verse 23

भवान् जातानि वै वेद अजातानि च येन वै । अतस्ते नाम भवतु जातवेदा इति प्रभो ॥ १८.२३ ॥

ஏ பிரபோ, பிறந்ததையும் பிறவாததையும் நீர் உண்மையாக அறிகிறீர். ஆகவே உமது நாமம் ‘ஜாதவேதா’ ஆகுக.

Verse 24

नाराः सामान्यतः पुंसो विशेषेण द्विजातयः । ते शंसन्ति यतस्त्वां तु नाराशंसस्ततो भव ॥ १८.२४ ॥

பொதுமக்களும், குறிப்பாக இருபிறப்பாளரும், உம்மைத் துதிக்கின்றனர்; ஆகவே அவர்களின் புகழ்ச்சியால் நீர் ‘நாராசம்ஸ’ என அறியப்படுவீர்.

Verse 25

अगस् तिरोभवेन्नित्यं निःशब्दो निश्चयात्मकः । अगस्त्वं सर्वगत्वाच्च तेनाग्निस्त्वं भविष्यसि ॥ १८.२५ ॥

‘அகஸ்’ என்பது எப்போதும் மறைந்து (மூடப்பட்டு) இருப்பது, ஒலியற்றது, உறுதியான இயல்புடையது எனக் கூறப்படுகிறது. நீர் எங்கும் நிறைந்திருப்பதால் ‘அகஸ்த்’ நிலையுடையவர்; ஆகவே நீர் ‘அக்னி’ எனப்படுவீர்.

Verse 26

ध्मा प्रपूरणशब्दो य इध्मा नाम प्रकीर्त्यते । पूरितस्यागतिर्येन तेनैध्मस्त्वं भविष्यसि ॥ १८.२६ ॥

‘த்மா’ என்பது ‘நிரப்புதல்’ என்பதைக் குறிக்கும் சொல்; அது ‘இத்மா’ என்ற பெயரால் கூறப்படுகிறது. நிரம்பியதின் வருகை/அடைவு உம்மால் நிகழ்வதால், நீர் ‘இத்ம’ என அழைக்கப்படுவீர்.

Verse 27

याज्यान्येतानि नामानि तव पुत्र महामखे । यजन्तस्त्वां नराः कामैस्तर्पयिष्यन्त्यसंशयम् ॥ १८.२७ ॥

ஓ மகனே, மகாயாகம் செய்பவனே! இவை உன் நாமங்கள் யாகத்தில் அழைக்கத் தகுந்தவை. உன்னை வழிபடும் மனிதர்கள் தங்கள் விரும்பிய பயன்களால் நிச்சயமாக உன்னைத் திருப்திப்படுத்துவர்.