Adhyaya 175: The Sanctity of the Kṛṣṇagaṅgā Pilgrimage-Ford and the Account of the Brahmin Vasu’s Daughter

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु चान्यद्वरारोहे कृष्णगङ्गासमुद्भवम् ॥ यमुनास्रोतसि स्नात्वा कृष्णद्वैपायनो मुनिः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ வராரோஹே, கிருஷ்ணகங்கையின் தோற்ற வரலாற்றை மேலும் கேள். யமுனையின் ஓட்டத்தில் நீராடிய பின் முனிவர் கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) …

Verse 2

ध्यात्वा मनसि गङ्गां तां कालिन्दीं पापहारिणीम् ॥ नित्यं च कर्म कुरुते तत्र तीर्थजलाप्लुतिम् ॥

மனத்தில் அந்த கங்கை—அதாவது பாபநாசினி காலிந்தி—யைத் தியானித்து, அவர் அங்கே தினசரி கர்மங்களைச் செய்து, தீர்த்த நீரில் முழுகி நீராடுகிறார்.

Verse 3

सोमवैकुण्ठयोर्मध्ये कृष्णाङ्गेति कथ्यते ॥ यत्रातप्यत स व्यासो मथुरायां स्थितोऽमलः ॥

சோமமும் வைகுண்டமும் இடையில் ‘கிருஷ்ணாங்க’ எனப்படும் இடம் உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. அங்கே மதுராவில் தங்கிய மாசற்ற வ்யாசர் தவம் செய்தார்.

Verse 4

तत्राश्रमपदं दिव्यं मुनिप्रवरसेवितम् ॥ आगच्छन्ति सदा तत्र चातुर्मास्यमुपासितुम् ॥

அங்கே முதன்மை முனிவர்கள் சேவிக்கும் ஒரு தெய்வீக ஆசிரமத் தலம் உள்ளது. சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை அனுஷ்டிக்க அவர்கள் எப்போதும் அங்கே வருகின்றனர்.

Verse 5

मुनयो वेदतत्त्वज्ञा ज्ञानिनः संहितव्रताः ॥ श्रौतस्मार्त्तपुराणेषु सन्देहो यस्य कस्यचित् ॥

வேதத் தத்துவங்களை அறிந்த, ஞானமிக்க, நியமவிரதங்களில் உறுதியான முனிவர்கள்—ஸ்ரௌத, ஸ்மார்த்த, புராண மரபுகள் குறித்து யாருக்கேனும் எழும் சந்தேகத்தை நீக்குகின்றனர்.

Verse 6

व्यासोऽपनodayāmāsa नानावाक्यैः सताङ्गतिः ॥

நல்லோருடன் இணைந்த வியாசர் பல வாக்குகளால் (அவர்களின்) சந்தேகத்தை நீக்கினார்.

Verse 7

कालञ्जरे महादेवं तत्र तीर्थपतिं शिवम् ॥ यस्य सन्दर्शनादेव कृष्णगङ्गाफलं भवेत् ॥

காலஞ்சரத்தில் மகாதேவர்—அங்கே தீர்த்தபதி சிவன்; அவரை வெறும் தரிசனமே கிருஷ்ணகங்கையின் பலனை அளிக்கும்.

Verse 8

तत्र स्थितो द्वादशाब्दव्रती सङ्गविवर्जितः॥ पक्षाहारी च फलभुग्दर्शे वै पौर्णमासिके॥

அங்கே தங்கி அவர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் விரதம் மேற்கொண்டார்; உலகச் சங்கமத்தைத் தவிர்ந்தவர். அவர் பதினைந்து நாளுக்கு ஒருமுறை மட்டும் உண்டு, பழங்களால் வாழ்ந்து, அமாவாசை மற்றும் பௌர்ணமி விதிகளை அனுஷ்டித்தார்.

Verse 9

गत्वा हिमालयं चासौ बदरीमभितो गतः॥ व्यासश्चर्यापरस्तत्र ध्यानयोगपरायणः॥

அவன் இமாலயத்திற்குச் சென்று பதரீப் பகுதியைச் சுற்றியிடங்களுக்கும் சென்றான். அங்கே ஒழுக்கநெறியில் நிலைத்த வ்யாசர் தியானயோகத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தார்.

Verse 10

प्रत्यक्षं कृष्णतीर्थे तु पाञ्चाल्यकुलतन्तुना। पाञ्चाल्योऽथ द्विजः कश्चिन्नाम्ना वसुरिति श्रुतः॥

கிருஷ்ணதீர்த்தத்தில், பாஞ்சால குலப் பரம்பரையுடன் நேரடியான தொடர்பில், பாஞ்சால நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; அவர் ‘வசு’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார்.

Verse 11

दुर्भिक्षपीडितोऽत्यन्तं सभार्यो दक्षिणां गतः॥ शिवनद्याः दक्षिणे तु कूले स वरपत्तने॥

கடுமையான பஞ்சத்தால் மிகுந்த துன்பமுற்று, அவன் மனைவியுடன் தெற்கே சென்றான். சிவா நதியின் தென் கரையில் வரபட்டணத்தில் அவன் தங்கினான்.

Verse 12

निवासमकरोत्तत्र ब्राह्मणीं वृत्तिमाश्रितः॥ तत्रस्थस्य तदा पञ्च पुत्राः कन्याभवम्स्तदा॥

அவன் அங்கேயே குடியிருந்து, பிராமணருக்குரிய வாழ்வாதாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். அங்கே வாழ்ந்த காலத்தில் அப்போது ஐந்து பிள்ளைகள் பிறந்தனர்—அவை மகள்களே.

Verse 13

ब्राह्मणाय च दत्ता सा धनधान्यसमन्विता॥ स द्विजः कालसम्पन्नः सभार्यस्तत्र संस्थितः॥

அவள் (கன்னி) செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவளாக ஒரு பிராமணருக்கு மணமாக அளிக்கப்பட்டாள். அந்த த்விஜன் காலப்பக்குவம் அடைந்து மனைவியுடன் அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 14

कन्याऽस्थीनि तु सङ्गृह्य मथुरामाजगाम ह॥ श्रुत्वा पुराणे पतितमर्धचन्द्रेऽस्थिपातनम्॥

கன்னியின் எலும்புகளைச் சேகரித்து அவன் மதுராவுக்கு வந்தான். புராணத்தில் அர்த்தசந்திரத் தீர்த்தத்தில் அஸ்தி-நிக்ஷேபம் செய்வதைக் கேட்டிருந்தான்.

Verse 15

नित्यं स्वर्गे वसति स यस्यास्थि ह्यर्धचन्द्रके॥ तीर्थयात्राप्रसङ्गेन लोकैः प्रचलिता बहिः॥

அர்த்தசந்திரத் தீர்த்தத்தில் யாருடைய அஸ்திகள் நிக்ஷேபிக்கப்படுகின்றனவோ, அவர் எப்போதும் ஸ்வர்கத்தில் வாசிப்பார் என்று கூறப்படுகிறது. தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பங்களால் இக்கதை மக்களிடையே பரவலாயிற்று.

Verse 16

तेन सार्थेन सा कन्या मथुरायां जगाम च॥ कनिष्ठा भगिनी तेषां बालरण्डा बभूव ह॥

அந்தச் சார்த்தத்துடன் அந்தக் கன்னியும் மதுராவுக்குச் சென்றாள். அவர்களின் இளைய சகோதரி இளமையிலேயே விதவையாக ஆனாள்.

Verse 17

सुरूपा सुकुमाराङ्गी नीलकुञ्चितमूर्द्धजा॥ कदलीकाण्डसङ्काशे तस्या ऊरू सुमांसले॥

அவள் அழகியவள்; நுண்மையான உடலமைப்புடையவள்; கருமைச் சுருள்முடியுடையவள். அவளுடைய தொடைகள் நன்கு நிரம்பியவையாக, வாழைத் தண்டைப் போன்றவையாக இருந்தன.

Verse 18

सुश्लिष्टाङ्गुलिपादा तु नखास्ताम्रोज्ज्वलाः शुभाः ॥ गम्भीरा दक्षिणावर्त्ता नाभिस्त्रिवलिशोभिता ॥

அவளுடைய விரல்கள் மற்றும் பாதங்கள் நன்கு இணைந்தவையாக இருந்தன; அவளுடைய நகங்கள் செம்பொளி மிளிரும் மங்களமானவை. அவளுடைய நாபி ஆழமாய், வலதுசுழியாக, மூன்று அழகிய மடிப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 19

सुनखी स्वक्षिणी सुभ्रूः सुप्रमाणा सुभाषिणी ॥ तेन तेनैव सम्पूर्णरूपेण च तिलोत्तमा ॥

அவளுடைய நகங்கள் அழகானவை; கண்கள் மனோகரம்; புருவங்கள் இனிமைமிக்கவை; உடல் அளவுகள் சிறந்தவை; பேச்சு மধுரமானது. எல்லாவிதத்திலும் அவள் முழுமையான திலோத்தமையைப் போலவேத் தோன்றினாள்.

Verse 20

यं यं पश्यति चार्वङ्गी यस्तां चैव प्रपश्यति ॥ स स चित्र इव न्यस्तो विचेता जायते नरः ॥

அழகிய அங்கங்களையுடைய அவள் யாரை யாரை நோக்குகிறாளோ, மேலும் யார் அவளை நோக்குகிறாரோ—அந்த ஆண், ஓவியமாக வைத்ததுபோல் உறைந்து, மனத் தெளிவை இழக்கிறான்.

Verse 21

एवंविधा तत्र तत्र तीर्थस्नानपरायणा ॥ दृष्टा वेश्यसमूहेन प्रागल्भ्येन तदा क्वचित् ॥

இவ்வாறான அழகியவளாக அவள் இடமிடமாகத் தீர்த்தங்களில் நீராடுவதில் ஈடுபட்டிருந்தாள். ஒருசமயம் துணிவும் திமிரும் கொண்ட வேசியர் கூட்டம் அவளைப் பார்த்தது.

Verse 22

कान्यकुब्जाधिपो राजा क्षत्रधर्मे व्यवस्थितः ॥ तस्य सत्रं सर्वकाले देवगर्त्तेश्वरे शिवे ॥

கான்யகுப்ஜத்தின் அதிபதியான அரசன் க்ஷத்ரிய தர்மத்தில் நிலைபெற்றிருந்தான். தேவகர்த்தேஸ்வர சிவன் ஆலயத்தில் அவனுக்காக எப்போதும் நடைபெறும் சத்ரம்—தொடர்ந்த யாக-தானம்—இருந்தது.

Verse 23

प्रवर्त्तते सुवित्ताढ्य प्रेक्षणीयं मनोरमम् ॥ वादित्राणि च गीतानि शक्रस्य भवने यथा ॥

அது பெரும் செல்வச் செழிப்புடன் சிறப்பாக நடைபெற்றது—காணத்தக்கதும் மனமகிழ்விப்பதும். அங்கே இசைக்கருவிகளும் பாடல்களும் சக்ரன் (இந்திரன்) அரண்மனையில் இருப்பதுபோல் இருந்தன.

Verse 24

तस्य देवस्य या वेश्यास्ताभिः सा प्रतिलोभिता ॥

அந்த தெய்வாலயத்திற்குரிய வேசியரால் அவள் மயக்கப்பட்டு ஈர்க்கப்பட்டாள்।

Verse 25

गीतनृत्यादिषु रता तासां धर्ममुपागता ॥ अल्पैस्तु दिवसैः साध्वी असाध्वीभिः परिवृता ॥

பாடல், நடனம் முதலியவற்றில் ஈடுபட்டு அவள் அவர்களின் வழக்கத்தை ஏற்றாள். சில நாட்களிலேயே அந்த சாத்வி பெண் அசாத்வி பெண்களால் சூழப்பட்டாள்।

Verse 26

एवं वसति सा बाला देवस्यास्य परिग्रहा ॥ यथासुखं समेताभिर्विहरन्ती दिने दिने ॥

இவ்வாறு அந்த இளம்பெண் அந்தத் தெய்வாலயச் சார்ந்த பரிக்ரஹத்தில் வாழ்ந்து, அந்தத் தோழியருடன் நாள்தோறும் தன் விருப்பம்போல் இன்பமாக உலாவினாள்।

Verse 27

त्रिकालदर्शी शुद्धात्मा सिद्धत्वं प्राप्नुयात्प्रभुः॥ तस्याश्रमपदस्थस्य यद्दृष्टं ज्ञानचक्षुषा ॥

மூன்று காலங்களையும் காணும் தூய ஆத்மையுடைய பிரபு சித்தித் தன்மையை அடைவார். ஆசிரமத்தில் தங்கிய அவர் ஞானக் கண்களால் கண்டதை இங்கு கூறுகின்றோம்।

Verse 28

क्षामोदरी समकुक्षिः पीनोन्नतपयोधरा ॥ कम्बुग्रीवा संवृतास्या सुदती स्वधराहनुः

அவளது இடை மெலிந்தது, வயிறு சமமாக இருந்தது, மார்பகம் நிறைந்தும் உயர்ந்தும் இருந்தது. சங்கு போன்ற கழுத்து, ஒழுங்கான வாய், அழகிய பற்கள், உறுதியான தாடை உடையவள்.