Adhyaya 172: The Harm of Destroying a Grove and the Merit of Tree-Planting as Pūrta-Dharma

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ गोकर्णस्तु तथा चक्रे तस्मिन्नायतने शुभे ॥ प्रथमेऽह्नि यथा कृत्यमेवमेव त्रयोदश ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—கோகர்ணன் அந்த மங்களமான தலத்தில் அவ்வாறே அனுஷ்டானம் செய்தான். முதல் நாளில் செய்ய வேண்டியதைச் செய்தான்; அதுபோல பதின்மூன்று நாட்களும் தொடர்ந்தான்.

Verse 2

ता देव्यॊ नृत्यगीतॆषु कुशलाश्चागमेऽभवन् ॥ सुरूपाश्च स्वलङ्काराः रमयन्ति दिने दिने ॥

அந்த தேவியர் நடனமும் பாடலும் நன்கு அறிந்தவர்களாயினர்; கலைநுணுக்கங்களிலும் தேர்ந்தவர்களாயினர். அழகிய வடிவத்துடன், தத்தம் ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, நாள்தோறும் அவனை மகிழ்வித்தனர்.

Verse 3

गोकर्णः सर्वभावेन गृहं विस्मृतवानसौ ॥ तथैकदा स गोकर्णस्ताः देव्यश्च हतौजसः ॥

கோகರ್ಣன் முழு மனத்தோடும் அங்கேயே ஈடுபட்டு தன் இல்லத்தை மறந்தான். பின்னர் ஒருநாள் அந்த கோகರ್ಣன் உயிர்த் தெய்வீகத் தேஜஸ் குன்றிய அந்த தேவியரை கண்டான்.

Verse 4

विवर्णं वदना दीनाः भग्नालङ्कारवाससः ॥ हीनाङ्गा लुञ्चितशिरः केशपक्ष्मनखादयः ॥

அவர்களின் முகங்கள் நிறமற்றுப் பசலைத்திருந்தன; அவர்கள் துயருற்றிருந்தனர்; ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் சிதறிக் குழப்பமாயிருந்தன. உடல் உறுப்புகள் குன்றி, தலைகள் கிழிக்கப்பட்டதுபோல்—முடி, இமைகள், நகங்கள் முதலியனவும் சீர்குலைந்தன.

Verse 5

दृश्यन्ते विकृताकाराः सव्रणा रुधिरस्रवाः ॥ ता दृष्ट्वाऽतीवदुःखार्ताश्चक्रे मनसि वेदनाम् ॥

அவர்கள் விகாரமான உருவத்துடன், காயங்களுடனும் இரத்தம் சொரியுமாறும் காணப்பட்டனர். அவர்களைப் பார்த்த அவன் மிகுந்த துயரால் கலங்கி, மனத்தில் வேதனையை உணர்ந்தான்.

Verse 6

अपुत्रस्य गतिर् नास्ति स्वर्गो नैव च नैव च ॥ मम सङ्गादिमा देव्यॊ दशमीं च दशां गताः ॥

“புத்திரமில்லாதவனுக்கு (உயர்ந்த) கதி இல்லை; ஸ்வர்க்கமும் இல்லை—இல்லையே. என்னுடன் சேர்ந்ததினால் இந்த தேவியர் பத்தாம் நிலையினை (மேலும் வீழ்ச்சியைக்) அடைந்தனர்” என்று.

Verse 7

एवं ज्ञात्वा स पप्रच्छ तासां रूपविपर्ययम् ॥ कथयध्वं महाभागाः किमेतद्रूपव्यत्ययम् ॥

இவ்வாறு அறிந்து அவன் அவர்களின் உருவமாற்றத்தைப் பற்றி கேட்டான்—“மகாபாக்யவதிகளே, சொல்லுங்கள்; இந்த உருவத்தின் இவ்வாறான மாறுபாடு என்ன?”

Verse 8

देव्य ऊचुः ॥ अप्रष्टव्यं महाभाग दैवः सर्वेषु कारणम् ॥ कालात्मकः स भगवान् भुज्यते सुकृतं यतः ॥

தேவியர் கூறினர்—“மகாபாக்யனே, இது கேட்கத் தகாதது; எல்லாவற்றிற்கும் தெய்வவிதியே காரணம். காலஸ்வரூபனான அந்த பகவான் புண்ணியத்தின் பயனை அனுபவிக்கச் செய்கிறான்; அதனால் இவ்வாறு நிகழ்கிறது.”

Verse 9

स एव नित्यकालं च पृच्छति स्म तदुत्तरम् ॥ दुःखार्तस्य सुदीनस्य न जल्पन्त्यतिदुःखिताः ॥

அவன் தொடர்ந்து அவர்களின் பதிலை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்; ஆனால் மிகுந்த துயரத்தில் இருப்பவர்கள், துக்கத்தால் வாடும் தாழ்ந்த நிலையிலுள்ளவனிடமும் பேசார்.

Verse 10

यदि गोप्यं ममार्तस्य वैरूप्यं कथयिष्यथ ॥ अगाधे दुस्तरे प्राणांस्त्यक्ष्याम्यद्य सुदुःखितः ॥

“என்—துன்புற்றவனின்—இந்த விகார உருவத்தின் காரணத்தை நீங்கள் மறைத்தால், இன்று இந்த அளவிடமுடியாத, கடக்க இயலாத நிலையில் நான் மிகுந்த துயரத்துடன் உயிரைத் துறப்பேன்.”

Verse 11

एवमुक्ते तदा तासां मध्ये एका अब्रवीदिदम् ॥ दुःखं तस्य समाख्येयं यो विनाशयते रुजम् ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அவர்களுள் ஒருவர் சொன்னாள்—“வேதனையை அழிப்பவனுடைய துயரமே விவரிக்கப்பட வேண்டும்.”

Verse 12

शृणु वत्स वदिष्येऽहं विरूपकरणं यथा ॥ अस्माकं च समुत्पन्नम् एकचित्तोऽवधारय ॥

கேள் மகனே, இந்த விகார உருவம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது என்பதை நான் கூறுவேன். எங்களுக்குச் சம்பவித்ததை ஒருமனத்துடன் கவனித்து அறிக.

Verse 13

आस्ते मधुपुरी रम्या नृणां मुक्तिप्रदायिनी ॥ अयोध्याधिपतिर्वीरश्चतुरङ्गबलान्वितः ॥

மனிதர்க்கு முக்தி அளிக்கும் இனிய மதுபுரீ நகரம் உள்ளது. (அங்கே) நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் கூடிய அயோத்தி அரசன் ஒருவன் வீரனாக இருந்தான்.

Verse 14

चातुर्मास्यं तीर्थसेवी स गतो भक्तिपूर्वकम् ॥ विष्णोर्देवस्य चागारं पञ्चसंख्यासमन्वितम् ॥

சாதுர்மாஸ்ய விரதத்தை அனுஷ்டித்து, தீர்த்த சேவையில் ஈடுபட்டு, அவர் பக்தியுடன் சென்றார். (அவர்) ஐந்து எண்ணிக்கையால் அமைந்த விஷ்ணு தேவனின் ஆலயத்தை அணைந்தார்.

Verse 15

आरामवाटिकाः शुभ्राः प्राकारवरवेष्टिताः ॥ कूपप्रावर्तकोपेताः पुष्पजात्यः सुवासिताः ॥

அங்கே ஒளிவிடும் தோட்ட வளாகங்கள் இருந்தன; சிறந்த மதில்களால் சூழப்பட்டிருந்தன. கிணறுகளும் நீர் உயர்த்தும் கருவிகளும் உடையன; பலவகை மலர்களின் மணத்தால் நறுமணம் பரவியது.

Verse 16

फलवन्तो द्रुमास्तस्मिन् सर्वर्त्तुसुमनोहराः ॥ तस्याभ्यासे स राजर्षिश्चकारावासमुत्तमम् ॥

அந்த இடத்தில் மரங்கள் கனிகளால் நிறைந்திருந்தன; எல்லா பருவங்களிலும் மனம் கவர்ந்தன. அதன் அருகில் அந்த ராஜரிஷி சிறந்த வாசஸ்தலத்தை அமைத்தார்.

Verse 17

सेवकैर्नाशितः सर्वम् आरामः सफलद्रुमः ॥ प्राकारपरिखा चैव स्थण्डिलप्रतिमा कृता ॥

பணியாளர்கள் அனைத்தையும் அழித்தனர்—கனி தரும் மரங்களுள்ள தோட்டமும் பாழாயிற்று. மதிலும் அகழியும் வெறும் சமநிலத் தரைபோல் ஆக்கப்பட்டன.

Verse 18

बहुधा वार्यमाणैस्तु पापबुद्धिसमाश्रितैः ॥ एवं तेन कृतं तत्र सोऽपि दैववशङ्गतः ॥

பலமுறை தடுக்கப்பட்ட போதிலும் பாவ எண்ணத்தில் பற்றுகொண்டவர்கள் அப்படியே செய்தனர். அங்கே அவனாலும் அதுவே செய்யப்பட்டது; அவனும் விதியின் ஆட்சிக்குள் அகப்பட்டான்.

Verse 19

रुरोदोच्चैः स्वरं दीना हा कष्टमिति जल्पती ॥ सर्वासां रुदतीनां च कुररीणामिव स्वनः ॥

அவள் துயருற்றவளாய் உரக்க அழுதாள்—“அய்யோ, எத்தனை வேதனை!” என்று புலம்பினாள். அனைவரின் அழுகை ஒலி குரரீப் பறவைகளின் அலறலைப் போன்றது.

Verse 20

श्रूयते बहुधाकारो गोकर्णोऽप्यतिदुःखितः ॥ एकैकस्यास्तु चक्रेऽसौ मूर्ध्ना पादाभिवन्दनम् ॥

பலவகை அலறல் கேட்கப்பட்டது; கோகர்ணனும் மிகுந்த துயருற்றான். அவன் ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்தனியாகத் தலை வைத்து பாதவணக்கம் செய்தான்.

Verse 21

प्राञ्जलिर्दीनया वाचा सान्त्वयामास ताः शनैः ॥ प्राप्तसंज्ञास्तु ताः सर्वाः गोकर्णोऽप्याह सुस्वनः ॥

கைகளை கூப்பி, தாழ்மையான குரலில் மெதுவாக அவர்களை ஆறுதல் கூறினான். அவர்கள் அனைவரும் உணர்வு பெற்றபின், கோகர்ணனும் இனிய குரலில் பேசினான்.

Verse 22

भविता यदि तत्राहं राजानं तं निवारयम् ॥ किं करिष्यामि दैवेन समर्थोऽप्यवसादितः ॥

நான் அங்கே இருந்தால் அந்த அரசனைத் தடுத்திருப்பேன். ஆனால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? விதியால் வல்லவரும் தாழ்த்தப்படுகிறார்.

Verse 23

इत्युक्तमात्रे वचने ताः सर्वा लब्धचेतसः ॥ ऐक्यभावेन ताः सर्वाः पप्रच्छुर्वणिजं प्रति ॥ कस्त्वं कथय कस्माच्च स्थानाद्यत्त्वमिहागतः ॥

அந்த வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்டவுடன் அவர்கள் அனைவரும் மனநிலை பெற்றனர். பின்னர் ஒருமித்த எண்ணத்துடன் அந்த வணிகனை நோக்கி— “நீ யார்? சொல்; எந்த இடத்திலிருந்து இங்கே வந்தாய்?” என்று கேட்டனர்.

Verse 24

गोकर्ण उवाच ॥ गोकर्णोऽहं सुचार्वास्यः सुकपोलोऽब्रवीन्मया ॥ पूर्वं दृष्टा भवत्यो वै चार्वाङ्ग्यश्चारुलोचनाः ॥

கோகರ್ಣன் கூறினான்— “நான் கோகರ್ಣன்; அழகிய முகமும் இனிய கன்னங்களும் உடையவன். அழகிய அங்கங்களும் இனிய கண்களும் உடையவர்களே, உங்களை முன்பும் நான் கண்டுள்ளேன்.”

Verse 25

इदानीं मलिना जाता मम शोकविवर्धनाः ॥ कथयध्वं ममात्मानमत्र हेतुमनन्तरम् ॥

இப்போது நீங்கள் மாசடைந்தவர்களாய் உள்ளீர்கள்; அது என் துயரை அதிகரிக்கிறது. இதன் உடனடியான காரணத்தை எனக்குத் தாமதமின்றி சொல்லுங்கள்.

Verse 26

ज्येष्ठा सोवाच तस्याग्रे पुष्पजात्या स्वलङ्कृताः ॥ वयमारामसंस्थाश्च स्वामिना परिपालिताः ॥

மூத்தவள் அவன் முன்னிலையில் கூறினாள்— “நாங்கள் இயல்பாகவே மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்; தோட்டத்தில் வாழ்ந்தோம்; எங்கள் ஆண்டவரால் காக்கப்பட்டோம்.”

Verse 27

हृद्यवेषाः सुचार्वङ्ग्यः पुष्पवृद्धिरताः तदा ॥ पूर्वं द्रष्टाः सुरूपाश्च विपर्यमथो शृणु ॥

அப்போது எங்கள் ஆடை அலங்காரம் மனம் கவர்ந்தது; அங்கங்கள் அழகியவையாக இருந்தன; மலர்களின் வளர்ச்சியில் நாம் மகிழ்ந்தோம். முன்பு நாம் அழகியவர்களெனக் காணப்பட்டோம்; இப்போது ஏற்பட்ட மாற்றத்தை கேள்.

Verse 28

पुष्पमालाविहीनाश्च मूलस्कन्धावशेषिताः ॥ एवंविधाश्च संभूता नष्टसंज्ञाः स्थिताः वयम् ॥

மலர்மாலைகள் இன்றி, வேரும் தண்டும் மட்டுமே எஞ்சுமாறு சுருங்கினோம்; இவ்வாறே நாம் ஆனோம், உணர்வு இழந்து அதே நிலையில் இருந்தோம்.

Verse 29

यो देवस्तत्र पाषाणो मृत्पिण्डेष्टकयन्त्रितः ॥ सोऽत्र सत्त्वमयः साक्षी तस्य पुण्यस्य कर्मणि ॥

அங்கே கல்லுருவாய், மண் கட்டிகளும் செங்கற்களும் சூழக் கட்டுப்பட்டிருந்த அந்தத் தெய்வம், இங்கே சத்துவமய சாட்சியாக நின்று அந்தப் புண்ணியச் செயலைச் சான்று கூறுகிறது.

Verse 30

पुण्यं सोदकपूर्णोऽयं तस्यारामस्य सेचकः ॥ सरश्चोत्पलपूर्णं च कलहंसैर्युतं सदा ॥

இந்தப் புண்ணியமான நீர்வழி நீரால் நிரம்பி அந்தத் தோட்டத்தைப் பாசனம் செய்தது; மேலும் ஒரு குளமும் இருந்தது, அது உற்பல மலர்களால் நிரம்பி எப்போதும் கலஹம்சங்களுடன் இருந்தது.

Verse 31

ये च वृक्षाः फलोपेतास्ते सौवर्णाश्च सत्तम ॥ एता रक्षन्ति सततमारामं सुखदं नृणाम् ॥ तस्या नाशाद्यथा नोऽत्र जातेयं च विरूपता ॥

கனிகளால் நிறைந்த அந்த மரங்கள், ஓ சத்தமா, பொன்னினைப் போல் விளங்குகின்றன. மனிதர்க்கு இன்பம் தரும் அந்தத் தோட்டத்தை அவை எப்போதும் காக்கின்றன; ஆகவே இங்கே அதன் அழிவு ஏற்படாதிருக்கவும், எங்களுக்குப் பாங்கின்மை தோன்றாதிருக்கவும் ஆகும்.

Verse 32

गोकर्ण उवाच ॥ आरामकर्तुः किं चात्र फलं भवति यादृशम् ॥ करणात्कूपदेवानां तस्य पुण्यफलं वद ॥

கோகರ್ಣர் கூறினார்—இங்கு தோட்டம் அமைப்பவருக்கு எத்தகைய பலன் உண்டாகிறது? மேலும் கிணறு-தேவதைகளுக்காக கிணறு முதலியவற்றை அமைத்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலனை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 33

ज्येष्ठ उवाच ॥ इष्टापूर्तं द्विजातीनां प्रथमं धर्मसाधनम् ॥ इष्टेन लभते स्वर्गं पूर्त्ते मोक्षं च विन्दति ॥

ஜ்யேஷ்டன் கூறினார்—இருபிறப்போர்க்கு இஷ்டமும் பூர்த்தமும் தர்மத்தை நிறைவேற்றும் முதன்மை சாதனங்கள். இஷ்டத்தால் ஸ்வர்க்கம் கிடைக்கும்; பூர்த்தத்தால் மோக்ஷமும் பெறப்படும்.

Verse 34

वापीकूपतडागानि देवतायतनानि च ॥ पतितान्युद्धरेद्यस्तु स पूर्त्तफलमश्नुते ॥

படுகுழி (பாவி), கிணறு, குளம் மற்றும் தேவாலயங்கள் ஆகியவை சிதைந்து கிடந்தால் அவற்றை யார் சீரமைத்து உயர்த்துகிறாரோ, அவர் பூர்த்தப் பலனை அடைகிறார்.

Verse 35

भूमिदानेन ये लोका गोदानेन च कीर्त्तिताः ॥ ते लोकाः प्राप्यते पुंभिः पादपानां प्ररोहणे ॥

நிலதானமும் கோதானமும் அளிப்பதால் பெறப்படும் என்று சொல்லப்பட்ட உலகங்கள்—அதே உலகங்களை மனிதன் மரங்களை வளரச் செய்வதன் (நட்டு பேணுவதன்) மூலம் பெறுகிறான்.

Verse 36

अश्वत्थमेकं पिचुमन्दमेकं न्यग्रोधमेकं दश पुष्पजातिः ॥ द्वे द्वे तथा दाडिममातुलिङ्गे पञ्चाम्ररोपी नरकं न याति ॥

ஒரு அச்வத்தம், ஒரு பிச்சுமந்தம், ஒரு ந்யக்ரோதம், பத்து வகை மலர்ச்செடிகள், இரண்டு இரண்டு மாதுளை மற்றும் மாதுலிங்கம் (சிட்ரன்), மேலும் ஐந்து மாமரங்கள்—இவற்றை நட்டவன் நரகத்திற்குச் செல்லான்.

Verse 37

गोकर्ण उवाच ॥ इन्धनार्थं यदानितमग्निहोत्रं तदुच्यते ॥ छायाविश्रामपथिकैः पक्षिणां निलयेन च ॥

கோகರ್ಣர் கூறினார்—புனித அக்னியைப் பேணுவதற்காக எரிபொருள் கொண்டு வரப்படுவது ‘அக்னிஹோத்ரம்’ எனப்படும்; அதுபோல மரம் பயணிகளுக்கு நிழலும் ஓய்வும் அளித்து, பறவைகளுக்கு இருப்பிடமும் வழங்குகிறது।

Verse 38

पत्रमूलत्वगाद्यैश्च औषधार्थं तु देहिनाम् ॥ उपकुर्वन्ति वृक्षस्य पञ्चयज्ञः स उच्यते ॥

இலை, வேர், பட்டை முதலியவற்றால் உடலுடைய உயிர்களுக்கு மருந்துப் பயனாக உதவி செய்து மரம் உபகாரம் செய்கிறது; இதுவே மரத்தின் ‘பஞ்சயஜ்ஞம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 39

गृहकृत्यानि काष्ठानि क्षुद्रजन्तुगृहास्तथा ॥ यत्र निर्वर्त्तनं प्रोक्तं भिक्षा पत्रैः समीक्षिता ॥

வீட்டு வேலைகளுக்கான மரக்கட்டைகள், மேலும் சிறு உயிர்களுக்கு இருப்பிடங்களும் அங்கே கிடைக்கின்றன; இலைகள் மூலம் பிக்ஷை எனும் உணவும் வழங்கப்படுகிறது என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 40

फलन्ति वत्सरे मध्ये द्विवारं शकुनादयः ॥ सांवत्सरं पितुर्मातुरुपकारं फलैः कृतम् ॥ एवं पुत्रसमारोपाः एवं तत्त्वविदो विदुः ॥

ஆண்டின் நடுவில் பறவைகள் முதலியவை இருமுறை கனியளிப்பதுபோல் உள்ளது. ஒரு முழு ஆண்டளவும் தந்தை-தாய்க்குச் செய்யும் உபகாரம் கனிகளால் நிறைவேறுகிறது. ஆகவே மரநடுதல் மகனை நிறுவுவதற்கு ஒப்பானது என்று தத்துவஞானிகள் அறிகின்றனர்।

Verse 41

श्रीवराह उवाच ॥ एवमुक्तस्तया देव्या मालत्या पुष्पजातया ॥ हा कष्टं कथमित्येव मुमोह च पपात ह ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மலர்பிறந்த தேவியான மாலதி இவ்வாறு சொன்னபோது, அவன் ‘அய்யோ, எத்தனை துயரம்!’ என்று கூறியவுடனே மயங்கி விழுந்தான்।

Verse 42

ताभिराश्वासितो धीमान्ससंज्ञो वारिणोक्षितः ॥ आत्मानं कथयास्माकं यस्माच्च त्वमुपागतः ॥

அவர்கள் ஆறுதல் கூற, அந்த ஞானி நீரால் தெளிக்கப்பட்டு மீண்டும் உணர்வு பெற்றான். அவர்கள் கூறினர்—“உம்மைப் பற்றி சொல்லுங்கள்; எந்த காரணத்தால் இங்கே வந்தீர்?”

Verse 43

गोकर्ण उवाच ॥ वृद्धौ च मातापितरौ साधु भार्याचतुष्टयम् ॥ मथुरायां ममैवैतदुद्यानं देवतागृहम् ॥

கோகರ್ಣன் கூறினான்—“என் தாய் தந்தை முதுமையடைந்தவர்கள்; எனக்கு நான்கு நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவியர் உள்ளனர். மதுராவில் இந்தத் தோட்டமும் தேவாலயமும் (கோயிலும்) எனக்கே உரியது.”

Verse 44

यदि तत्र गतश्चाहं पितृराज्ञोस्तु सन्निधौ ॥ इमामापदमापन्ना यूयं तद्वै निवेदये ॥

“நான் அங்கே பித்ருராஜனின் சன்னிதிக்கு சென்றால், நீங்கள் இந்த ஆபத்தில் அகப்பட்டுள்ளீர்கள் என்று அவரிடம் அறிவிப்பேன்.”

Verse 45

ज्येष्ठा प्रोवाच नेष्यामि यदि ते रोचतेऽनघ ॥ अद्यैव मथुरां देवीमवेक्ष्यामोऽधिगम्यताम् ॥

ஜ்யேஷ்டா கூறினாள்—“ஓ குற்றமற்றவனே, உனக்கு விருப்பமெனில் நான் உன்னை அழைத்துச் செல்வேன். இன்று தானே தெய்வீக மதுரா நகரை காண்போம்—அதனை அணுகிச் செல்வோம்.”

Verse 46

गृह्णीष्वोपायनं राज्ञे तस्मै त्वं देह्यनर्घ्यकम् ॥ आरुह्य स तथेत्युक्त्वा नमस्कृत्य हरिं च ताः ॥

“அரசருக்காக காணிக்கை எடுத்துக்கொள்; அவருக்கு அந்த அருமையான அர்க்யத்தை அளி.” பின்னர் அவன் புறப்பட ஏறி, “அப்படியே” என்று சொல்லி, ஹரிக்கும் அவர்களுக்கும் வணங்கி (சென்றான்).

Verse 47

उत्पपात ततः स्थानाद्यत्र राजा व्यवस्थितः ॥ राज्ञे निवेदयामास रत्नानि सुबहूनि च ॥

அப்போது அவன் அந்த இடத்திலிருந்து விரைந்து, அரசன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, அரசனுக்கு மிகுந்த ரத்தினங்களை நிவேதித்தான்।

Verse 48

राजा दर्शनमात्रेण सन्तुष्टः सोऽब्रवीदिदम् ॥ स्वागतम् ते महाभाग सम्मान्य परिपूज्य च ॥

அரசன் அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலே திருப்தியடைந்து கூறினான்— “மகாபாகனே, உனக்கு ஸ்வாகதம்”; என்று மரியாதை செய்து முறையாகப் பூஜித்தான்।

Verse 49

अर्द्धासने कृतः प्रीत्या रत्नदो धनदो यथा ॥ अस्मात्स्थानादिदानीञ्च अपसर्प्य क्षणान्तरे ॥

அவனை அன்புடன் அர்த்தாசனத்தில் அமர்த்தினர்; ரத்தினதாதா அல்லது தனதாதாவை மதிப்பது போல. பின்னர் அவன் அந்த இடத்திலிருந்து ஒரு கணத்தில் விலகி…

Verse 50

आश्चर्यं दर्शयिष्यामि कथयिष्यामि चापि भोः ॥ स तथेत्य प्रतिश्रुत्य सेनापतिमुवाच ह ॥

அவன் கூறினான்— “ஐயா, நான் ஒரு அதிசயத்தை காட்டுவேன்; அதையும் விளக்குவேன்.” அவர் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று ஒப்புக்கொண்டு பின்னர் சேனாபதியிடம் கூறினார்।

Verse 51

मुहूर्तार्द्धाद्यथा याति सैन्यं तच्च तथा कुरु ॥ क्षिप्रं तत्प्रतिपद्यस्व न कालोऽत्यभ्यगाद्यथा

“அரை முஹூர்த்தத்திற்குப் பின் படை புறப்படும் விதமாகவே செய். விரைவாக அதனை நிறைவேற்று; காலம் உரிய எல்லையைத் தாண்டாதபடி.”

Verse 52

कृतं तेन तथा सर्वं यथा राज्ञा हि भाषितम् ॥ ता देव्यः दिव्यरूपाश्च विमानकृतरूपकाः

அரசன் கூறியபடியே அவன் அனைத்தையும் அப்படியே செய்தான். அப்போது அந்த தேவியர் தெய்வீக ரூபத்துடன், விமானம் போல் வடிவமைந்த உருவங்களுடன் தோன்றினர்.

Verse 53

साधु साध्विति गोकरणं प्रशशंसुः पुनः पुनः ॥ वरं दत्त्वा यथाकामं स्वस्तीत्युक्त्वा दिवं ययुः

“சாது, சாது” என்று கூறி அவர்கள் கோகர்ணனை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்தனர். விருப்பத்திற்கேற்ற வரம் அளித்து, “ஸ்வஸ்தி” என்று ஆசீர்வதித்து அவர்கள் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 54

गोकरणस्तु तदाचक्षे तत्सर्वं नृपतेः सुखी ॥ सर्वं तच्चात्मचरितं पूर्तधर्मस्य यत्फलम्

அப்போது மகிழ்ந்த கோகர்ணன் அந்த அனைத்தையும் அரசனிடம் அறிவித்தான். அது அவனுடைய சொந்த வரலாறே—பூர்த்ததர்மம் (பொது நலப் புண்ணியச் செயல்கள்) தரும் பலன்.

Verse 55

आश्चर्यं परमं धर्ममारामस्य महत्फलम् ॥ श्रुत्वा सर्वं चकारासौ सार्वभौमो महीपतिः

ஆராமம் (தோட்டம்) அமைப்பதின் அதிசயமான உன்னத தர்மமும் அதன் மாபெரும் பலனும் கேட்ட அந்த சக்கரவர்த்தி அரசன் அனைத்தையும் செய்தான்.

Verse 56

निश्चयार्थं पुनः सोऽथ गोकरणस्ताः प्रणम्य च ॥ पृच्छत्याग्रहरूपेण निश्चयं विन्दते यथा

மீண்டும் உறுதியான தீர்மானம் பெறுவதற்காக கோகர்ணன் அவர்களை வணங்கி, தெளிவான முடிவு கிடைக்குமாறு வற்புறுத்திக் கேள்வி கேட்டான்.

Verse 57

पञ्जरस्थो यथा सिंहः कोऽस्मांस्त्राता भवेदिति ॥ पिधायाञ्जलिना वक्त्रमश्रुक्लिन्नस्तनान्तरा

“கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட சிங்கம்போல்—எங்களை யார் காப்பார்?” என்று அவர்கள் கூறி, கைகூப்பி முகத்தை மூடி, கண்ணீரால் மார்பகம் நனைந்தது।

Verse 58

राजलोकैः पीडिताश्च छेदनॊन्मूलनेन च ॥ पीडिता भृशमुद्विग्नास्तेनेदानीं सकल्मषाः

அரசரின் ஆட்களால் அவர்கள் ஒடுக்கப்பட்டனர்; வெட்டுதல், வேரோடு பிடுங்குதல் ஆகியவற்றாலும் துன்புற்றனர். மிகுந்த கலக்கத்தால் இப்போது அந்தக் காரணத்தால் கல்மஷம் சுமந்துள்ளனர்।

Verse 59

यथा सुपुत्रः कुलमुद्धरेद्धि यथाऽतिकृच्छ्रान्नियमप्रयत्नात् ॥ तथाऽत्र वृक्षाः फलपुष्पभूताः स्वं स्वामिनं नरकादुद्धरन्ति

நல்ல மகன் கடும் துன்பத்திலும் ஒழுங்கான முயற்சியால் தன் குலத்தை உயர்த்துவது போல, இங்கே கனிகளும் மலர்களும் உடைய மரங்கள் தம் ஆண்டவனை நரகத்திலிருந்து மீட்கின்றன।

Verse 60

विमानप्रतिमाकारं यानमारुह्य सत्वरः ॥ दिव्यानिमानि रत्नानि भूषणानि फलानि च

விமானம் போன்ற வடிவமுடைய வாகனத்தில் அவர்கள் விரைவாக ஏறினர்; அங்கே இத்தெய்வீக ரத்தினங்களும், ஆபரணங்களும், கனிகளும் இருந்தன।

Verse 61

राज्ञा तस्मै प्रदत्ताश्च ग्रामाश्चैव पुराणि च ॥ वस्त्राणि च गजाश्चैव वाजिनोऽन्यधनं बहु

அரசன் அவனுக்கு கிராமங்களையும் பழமையான உடமைகளையும் அளித்தான்; மேலும் ஆடைகள், யானைகள், குதிரைகள் மற்றும் பல்வேறு செல்வங்களையும் வழங்கினான்।