Adhyaya 171: Śuka’s Ocean Voyage: Adverse Winds, Arrival at a Viṣṇu Shrine, and Aid from the Jaṭāyu Birds

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ शुकं गृह्य ततः स्थानात्प्रस्थितो मथुरां पुरीम् ॥ प्रविश्य गृह्य तत्पुण्यं मातापित्रोस्तदर्पितम्

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— “சுகனை அழைத்துக்கொண்டு அவன் அந்த இடத்திலிருந்து மதுரா நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். நகரில் நுழைந்து, தாய் தந்தையர் அர்ப்பணித்த அந்தப் புண்ணியப் படையலை ஏற்றுக்கொண்டான்.”

Verse 2

शुकस्य चरितं सर्वं निवेद्य च महामतिः ॥ एवं निवसतस्तस्य बहुवर्षाणि तत्र वै

மகாமதி சுகனின் முழு வரலாற்றையும் அறிவித்தார். இவ்வாறு அவன் அங்கே நிச்சயமாக பல ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தான்.

Verse 3

सुखं प्राप्तं मतं चापि व्यवहारॆ च पूजने ॥ एवं निवसतस्तस्य द्रव्यं शेषमजायत ॥

அவன் சுகத்தை அடைந்தான்; அவனுடைய மதிப்பும் உயர்ந்தது—உலகியலான பரிவர்த்தனையிலும், மரியாதை-பூஜையிலும். இவ்வாறு அங்கே தங்கியிருந்தபோது அவனிடம் செல்வத்தின் மீதம் சேர்ந்து வந்தது.

Verse 4

पुनस्तत्रैव गमने वणिग्भावे मतिर्गता ॥ समुद्रयाने रत्नानि महामौल्यानि साधुभिः ॥

மீண்டும் அவன் மனம் அங்கே செல்ல வணிகர்-பாவத்தில் திரும்பியது. கடல் பயணங்களில் திறமையான வணிகர்கள் மிக உயர்மதிப்புள்ள ரத்தினங்களைப் பெறுவர்.

Verse 5

आनयिष्ये बहून्यत्र सार्धं रत्नपरीक्षकैः ॥ एवं निश्चित्य मनसा महासार्थपुरःसरः ॥ समुद्रयायिभिर्लोकैः संविदं प्रोच्य निर्गतः ॥

“இங்கே பல ரத்தினங்களை, ரத்தினம் பரிசோதிக்கும் நிபுணர்களுடன் சேர்த்து கொண்டு வருவேன்.” என்று மனத்தில் தீர்மானித்து, பெரிய வணிகக் குழுவின் முன்னணியாக இருந்து, கடல் பயணம் செல்லும் மக்களிடம் உடன்படிக்கையை அறிவித்து புறப்பட்டான்.

Verse 6

पेयाहारसमाहारं कृत्वा कृत्यविदार्थकम् ॥ शुकं गृहीत्वा प्रस्थानमकरोत्पुण्यवासरे ॥

பானமும் உணவும் ஆகிய சேமிப்பை—செய்ய வேண்டிய காரியத்திற்கு ஏற்ற பொருட்களுடன்—தயாரித்து, ஒரு சுகம் (கிளி) எடுத்துக்கொண்டு, புண்ணிய நாளில் புறப்பட்டான்.

Verse 7

मातापित्रोः शुभा वाचो गृहीत्वा देवतागृहे ॥ भार्याणां देवकार्यं च वाटिकायाश्च पोषणम् ॥

தெய்வ ஆலயத்தில் தாய்-தந்தையின் சுபவாக்குகளை ஏற்று, மனைவிகள் தெய்வப் பணிகளைச் செய்யவும், தோட்டத் துண்டை பராமரிக்கவும் ஏற்பாடு செய்தான்.

Verse 8

पितुः शुश्रूषणं चोक्त्वा सर्वं यूयं करिष्यथ ॥ यथायोगं यथाकालं यथाकृत्यं यथा च यत् ॥

தந்தைக்கு சேவை செய்யுமாறு அறிவுறுத்தி அவன் கூறினான்—“நீங்கள் அனைவரும் அனைத்தையும் முறையாகச் செய்யுங்கள்: தகுதிக்கேற்ப, காலத்திற்கேற்ப, செய்ய வேண்டிய கடமைக்கேற்ப, ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் தேவையானபடி.”

Verse 9

भवतीभिश्च कृत्यं मे करणीयं यथा तथा ॥ सन्दिश्य भार्याः सुश्रोणीर् देवं दृष्ट्वा प्रसाद्य च ॥

நீங்களும் பெண்களே, என் பொருட்டு செய்ய வேண்டிய கடமையை உரிய முறையில் செய்யுங்கள். இவ்வாறு சுஶ்ரோணியான மனைவியருக்கு அறிவுறுத்தி, அவர் தேவதரிசனம் செய்து அருளைப் (பிரசாதத்தை) வேண்டி வணங்கி விடை பெற்றார்.

Verse 10

पोतारूढास्ततः सर्वे पोतवाहैरुपोहिताः ॥ अपारे दुस्तरेऽगाधे यान्ति वेगेन नित्यशः ॥

அப்போது அனைவரும் கப்பலில் ஏறினர்; கப்பலோட்டிகள் அவர்களை முன்னே செலுத்தினர். அவர்கள் எல்லையற்ற, கடக்க அரிதான, ஆழமறியாத கடலில் இடையறாது வேகமாகச் சென்றனர்.

Verse 11

अथ दैववशाद्वायुर् विलोमः समजायत ॥ दुर्वातेन तदा नित्यं बलात्पोत उपोहितः ॥ पोतवाहास्ततः सर्वे विसंज्ञा मोहिताः कृशाः ॥

பின்னர் விதிவசமாக காற்று எதிர்மாறாக வீசியது. அப்போது தீய காற்றின் வலிமையால் கப்பல் இடையறாது தள்ளப்பட்டு சென்றது; அதனால் கப்பலோட்டிகள் அனைவரும் மயங்கி, குழம்பி, சோர்ந்து போனார்கள்.

Verse 12

हा कष्टं हि कथं किञ्च कुत्र गच्छामहे वयम् ॥ तेषां तु वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा दुर्वातपीडनम् ॥ आक्षिपद्वाग्भिरुग्राभिरन्योन्यं शङ्क्य मूर्च्छिताः ॥

அவர்கள் கூறினர்—“அய்யோ துன்பம்! எப்படியாவது நாம் என்ன செய்வோம், எங்கே போவோம்?” அவர்களின் சொற்களை கேட்டும் தீய காற்றின் துன்பத்தை உணர்ந்தும், அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தேகித்து கடுஞ்சொற்களால் குற்றம் சாட்டி மயங்கி விழுந்தனர்.

Verse 13

जल्पन्ति कोऽत्र पापिष्ठः समारूढो निराकृतः ॥ तस्य पातकसंस्पर्शान्मृताः सर्वे न संशयः ॥

அவர்கள் புலம்பினர்—“இங்கே மிகப் பாவி யார், ஏறி வந்தும் தள்ளப்பட்டவன்? அவன் பாவத்தின் தொடுதலால் நாம் அனைவரும் இறந்தோம்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 14

एवं विलपतां तेषां चत्वारोऽपि समभ्ययुः ॥ मासास्तत्रैव वाणिज्यं षण्मासात्सिध्यते फलम् ॥

இவ்வாறு புலம்பிக் கொண்டிருந்த அவர்களிடம் நால்வரும் வந்து சேர்ந்தனர். அங்கேயே நடத்தப்படும் வாணிபம் மாதங்கள் நீடிக்கும்; அதன் பயன் ஆறு மாதங்களில் நிறைவேறும்.

Verse 15

निर्भर्त्सनं ततस्तेषामन्योन्यमभिजल्पनम् ॥ श्रुत्वा शुकस्य गोकर्णः शशंसात्मविनिन्दनम् ॥

பின்னர் அவர்களுடைய பரஸ்பர கண்டனங்களையும் வாக்குவாதங்களையும் கேட்டு, சுகன் முன்னிலையில் கோகர்ணன் தன்னைத் தானே நிந்தித்தான்.

Verse 16

अपुत्रस्य गतिर् नास्ति इति सर्वस्य निश्चितम् ॥ एषां मध्ये ह्यहं पापस्तेन तप्यामि पुत्रक ॥

‘மகன் இல்லாதவனுக்கு நல்வழி இல்லை என்பது அனைவருக்கும் உறுதி. இவர்களிடையே நான் தான் பாவி; ஆகவே, அன்புக் குழந்தையே, நான் துயரால் தகிக்கிறேன்.’

Verse 17

यदत्र युक्तं कालेऽस्मिन् विषमे समुपस्थिते ॥ वद स्वाध्यायषाड्गुण्यं कृच्छ्रे त्वं कार्यवित्तमः ॥

‘இந்தக் கடினமான காலம் வந்துள்ள இந்நிலையில் இங்கே ஏது பொருத்தமோ அதைச் சொல். சுவாத்யாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஷாட்குண்யத்தை விளக்கு; துன்பத்தில் செய்யவேண்டியதை அறிந்தவர்களில் நீயே சிறந்தவன்.’

Verse 18

शुक उवाच ॥ मा जोषमास्व भैस्तात अस्मिन्काले यथोचितम् ॥ अहं करिष्ये तत्सर्वं मा विषादे मनः कृथाः ॥

சுகன் கூறினான்—‘அப்பா, மௌனமாக இருக்காதீர்; அஞ்சாதீர். இக்காலத்தில் பொருத்தமான அனைத்தையும் நான் செய்வேன். மனத்தைத் தளர்ச்சியில் ஆழ்த்தாதீர்.’

Verse 19

नीचगत्या रक्षयन् वै सुतरं दुस्तरं जलम् ॥ सानौ पर्वतसामीप्ये योजनेंन वरं गिरिम् ॥

தாழ்ந்த நடைமுறையில் காத்தருள்ந்து, கடக்க அரிதான நீரை அவன் பாதுகாப்பாகக் கடந்தான்; மலைச்சரிவின் அருகே, ஒரு யோஜனை தூரத்தில் ஒரு சிறந்த மலை இருந்தது.

Verse 20

रोमाञ्चिततनुर्जातः शुको वीक्ष्य महागिरिम् ॥ क्रमित्वोर्ध्वं च यात्युग्रं तावद्देवालयं शुभम् ॥

மாபெரும் மலையைக் கண்டதும் சுகனின் உடல் மெய்சிலிர்த்தது; அவன் மேலே ஏறி விரைவாகச் சென்று, அந்த மங்களகரமான தேவாலயத்தை அடையும் வரை நடந்தான்.

Verse 21

दृष्टं च विष्ण्वायतनं तेजसा चोपशोभितम् ॥ दिक्षु सर्वास्वटित्वैवं निलिल्ये देवमन्दिरे ॥

ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விஷ்ணு ஆலயத்தை அவன் கண்டான்; இவ்வாறு எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றித் திரிந்து, தேவமந்திரத்தில் தங்கியிருந்து ஓய்ந்தான்.

Verse 22

वत्सायं कोऽत्र सञ्चारी कदा किं तु पिता मम ॥ वितरिष्यति नो कालं दुरन्तं सुकृतिर्यथा ॥

“குழந்தையே! இங்கே யார் பயணி? மேலும் எப்போது என் தந்தை, நற்கருமத்தின் பலன் கிடைப்பதுபோல், இந்த முடிவில்லா காலத்திலிருந்து எங்களுக்கு விடுதலை அளிப்பார்?”

Verse 23

क्षणमेकं तथा चैनं तस्य चिन्तान्वितस्य हि ॥ सौवर्णपात्रहस्ता च देवी देवं समर्च्चयत्

அவன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்த அந்த ஒரு கணத்தில், தேவி பொன் பாத்திரத்தை கையில் கொண்டு, தேவனை முறையாக வழிபட்டாள்.

Verse 24

नमो नारायणायोक्त्वा निषसाद वरासने ॥ निमेषान्तरमात्रेण वयोरूपसमन्विताः ॥ असंख्याताः समायाता यथा देवी तथैव ताः

‘நமோ நாராயணாய’ என்று உரைத்து அவள் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தாள். ஒரு கண்சிமிட்டும் நேரத்தில் தேவியைப் போல வயதும் உருவமும் உடைய எண்ணற்றோர் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 25

गीतं वाद्यं च नृत्यं च यथासौख्यं विहृत्य च ॥ गतास्ता देवताः सर्वा यथास्थानमनुत्तमम्

பாடல், வாத்தியம், நடனம் ஆகியவற்றில் தமக்கு இன்பமானபடி விளையாடிய பின், அந்தத் தேவர்கள் அனைவரும் தத்தம் ஒப்பற்ற தகுந்த இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 26

देवतादक्षिणे भागे पक्षिणां च जटायुषाम् ॥ लक्ष्यान्यनेकयूथानि बृहन्ति बहु सङ्घशः

தேவர்களின் தெற்குப் பக்கத்தில் ஜடாயுவின் இனத்தைச் சேர்ந்த பறவைகளின் பல கூட்டங்கள் காணப்பட்டன—பல குழுக்களாகப் பெரும் பெரும் கூட்டங்கள்.

Verse 27

शुको लेख्यसमस्तेषां मध्ये कृत्वा तु संविदम् ॥ स्वभाषां पुरतः कृत्वा शरणं तमयाचत

அப்போது கிளி அனைவரிடையிலும் உரையாடலை ஏற்படுத்தி, தன் சொற்களை முன்னிறுத்தி, அவனிடம் சரணடைதலை வேண்டினான்.

Verse 28

शुकस्तान्प्रत्युवाचाथ पिता मे पोतसंस्थितः ॥ दुर्गवाताद्दुर्गमस्थो विषमे समुपस्थिते

அப்போது சுகன் அவர்களிடம் கூறினான்—‘என் தந்தை படகில் இருக்கிறார்; கொடிய காற்றினால் அவர் கடின நிலையில்பட்டு, அபாயம் எழுந்துள்ளது.’

Verse 29

तस्य त्राणमभीप्सन्वै ह्यागतोऽत्र वरं गिरिम् ॥ कुरुध्वं तस्य मे त्राणं यथा सुखमवाप्यते

அவரின் பாதுகாப்பை நாடி நான் உண்மையாகவே இங்கு இந்தச் சிறந்த மலைக்கு வந்தேன். தயவுசெய்து என் தந்தைக்கு அரண் அளியுங்கள்; அவர் நலமும் இலகுவும் பெறட்டும்.

Verse 30

पक्षिण ऊचुः ॥ एहि पुत्र सुकाय्र्यं ते मार्गं द्रक्ष्यामहे वयम् ॥ पोताभ्याशगतिं यासि पितुस्तव गतिं प्रति

பறவைகள் கூறின—வா குழந்தையே, உன் செயல் நல்வினை. நாங்கள் உனக்கு வழி காட்டுவோம். படகிற்கு அருகே செல்லும் பாதையில் செல்; உன் தந்தையின் பாதையை நோக்கிச் செல்.

Verse 31

ममैव पादविन्यासे क्रमयिष्ये यथा जलम् ॥ तेन ते पृष्ठतो मह्यं स पिता सन्तरिष्यति

நான் என் காலடிகளை வைத்து நீரின் மேல் முன்னே செல்வேன்; அதனால் என் பின்னால் இருந்து உன் தந்தையும் கடந்து செல்வார்.

Verse 32

मम चञ्च्वावगाहेन नङ्क्ष्यन्ति जलजन्तवः ॥ एतत्पितुः समक्षं हि शंसन् क्षिप्रं नदीपतिम्

என் அலகை நீரில் மூழ்கச் செய்தாலும் நீர்வாழ் உயிர்கள் அழியாது. இதை விரைவாக உன் தந்தையின் முன்னிலையில் சொல்லி, நதியின் அதிபதியை நோக்கிச் செல்.

Verse 33

तारयामास वेगेन गत्वा पृष्ठं जटायुषः ॥ स ययौ पर्वतं तीर्त्वा क्वचिन्नाभिसमं जलम्

அவன் விரைவாகச் சென்று ஜடாயுவின் முதுகை அடைந்து மீட்பை அளித்தான். பின்னர் மலை ஒன்றைக் கடந்து முன்னே சென்று, எங்கோ நாபி உயரமளவுக்கே இருக்கும் ஆழமற்ற நீர்ப்பகுதியை அடைந்தான்.

Verse 34

हृत्कण्ठं चैव गम्भीरं सुखेन सुकृती यथा ॥ स्तोकान्तरे ततः सोऽथ देवागारमनुत्तमम्

அவன் ஆழமும் கடினமும் ஆன பாதையையும் புண்ணியவான் போல எளிதில் கடந்து சென்றான். பின்னர் சிறிது இடைவெளிக்குப் பின் ஒப்பற்ற தேவாலயத்தை அடைந்தான்.

Verse 35

सरोवरं च पद्माढ्यं मणिरत्नविभूषितम् ॥ स्नात्वा देवान्पितॄंश्चैव तर्पयित्वा यथासुखम्

அவன் தாமரைகள் நிறைந்த, மணிமுத்து ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குளத்தை அடைந்தான். அங்கே நீராடி தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் உரிய முறையில் தார்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளித்தான்.

Verse 36

पुष्पाण्यादाय देवं च पूजयित्वा स केशवम् ॥ पञ्चायतनकं चैव खचितं रत्नसञ्चयैः ॥ दृष्ट्वा निलिल्ये चैकेऽन्ते शुकस्यानुमते स्थितः

மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு அவன் கேசவ தேவனை வழிபட்டான். ரத்தினக் குவியல்களால் பதிக்கப்பட்ட பஞ்சாயதனத் தொகுதியைக் கண்டு, சுகரின் அனுமதியுடன் அவன் தனிமையான இடத்தில் ஒதுங்கி இருந்தான்.

Verse 37

स्वागतस्य क्षुधार्त्तस्य ब्रह्मिष्ठस्य महात्मनः ॥ भोजनार्थं फलं दिव्यं पानार्थं तोयमुत्तमम्

வரவேற்கப்பட்ட, பசியால் வாடிய, பிரம்மநிஷ்ட மகாத்மாவுக்கு உணவாக தெய்வீகப் பழமும், பருக உத்தம நீரும் இருந்தன.

Verse 38

गोकर्णस्य प्रयच्छध्वं येन तृप्तिस्त्रिमासिकी ॥ यथा शोको यथा पापं यथा मोहः प्रणश्यति

‘கோகರ್ಣனுக்கு இவற்றை அளியுங்கள்; இதனால் மூன்று மாதங்கள் திருப்தி நிலைக்கும்—அவ்வாறே துக்கம், பாவம், மயக்கம் ஆகியவை அழியும்.’

Verse 39

तथा कृत्वा तमूचुस्ता अभयं तेऽस्तु मा शुचः ॥ वस स्वर्गोपमे स्थाने यावत्सिद्धिर्भवेत् तव

அவ்வாறு செய்து அவர்கள் அவனை நோக்கி—“உனக்கு அபயம் உண்டாகுக; வருந்தாதே. சொர்க்கத்துக்கு ஒப்பான இவ்விடத்தில், உன் சித்தி நிறைவேறும் வரை தங்கிவாழ்” என்றனர்.

Verse 40

गतास्ताः पुनरेवं च नित्यमेव दिने दिने ॥ वसते स सुखं तत्र मथुरायां यथा तथा

அவர்கள் சென்றபின் கூட, இவ்வாறே நாள்தோறும் நடந்தது. அவன் அங்கே இன்பமாக வாழ்ந்தான்—மதுராவில் வாழ்வதுபோல், அதேபோல் அந்த இடத்திலும்.

Verse 41

पोतात्तस्मादुत्ततार सुवातेनोपवाहितः ॥ रत्नाकरः शुभो यत्र भावित्वाद्दैवयोगतः

அவன் அந்தப் படகிலிருந்து இறங்கினான்; அனுகூலமான காற்றால் இட்டுச் செல்லப்பட்டான். விதியின் தெய்வச் சேர்க்கையால் அங்கே மங்களமான ‘ரத்நாகர’ம்—ரத்தினச் சுரங்கமெனும் கடல்—இருந்தது.

Verse 42

रत्नानि बहु मौल्यानि आहृतानि बहून्यथ ॥ यावत्परीक्षणार्थं च गोकर्णं रत्नकोविदम्

பின்னர் மிக மதிப்புமிக்க பல ரத்தினங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. அவற்றைச் சோதிப்பதற்காக ரத்தினங்களில் தேர்ந்த கோகர்ணனை அணுகினர்.

Verse 43

निरीक्ष्यतेऽस्य संवासो न दृष्टश्चुक्रुशुस्ततः ॥ कुतोऽसौ गतवान्भद्रो मृतो नष्टो जले प्लुतः ॥

அவர்கள் அவன் தங்கிய இடத்தை ஆராய்ந்தனர்; ஆனால் அவன் காணப்படவில்லை. அப்போது அவர்கள் கூவி—“அந்த நல்லவன் எங்கே சென்றான்? இறந்தானா, அழிந்தானா, அல்லது நீரில் அடித்துச் செல்லப்பட்டானா?” என்றனர்.

Verse 44

व्रीडायुतो निमग्नोऽयं निश्चितं मकरालये ॥ पितुरस्य वयं सर्वे पुत्रवद्विचरामहे ॥

வெட்கத்துடன் அவன் நிச்சயமாக மகரங்களின் ஆலயமான கடலில் மூழ்கினான். அவன் தந்தையிடம் நாம் அனைவரும் மகன்கள்போல் நடந்து கொள்வோம்.

Verse 45

यथाभागं च रत्नानां भागं दास्यामहे परम् ॥ एष धर्मः सदास्माकमेकसार्थागमेन हि ॥

மேலும் ரத்தினங்களின் பங்கினை ஒவ்வொருவரின் உரிய பங்கின்படி முழுமையாக வழங்குவோம். ஒரே கூட்டமாகப் புறப்பட்டதால் இதுவே எங்கள் நிலையான நியமம்.

Verse 46

शुकेन मन्त्र मूढत्वात्पितुरेवं निवेदितम् ॥ अहं पक्षी लघुतनुर्भवन्तं नेतुमक्षमः ॥

மந்திரத்தால் மயங்கிய சுகன் தந்தையிடம் இவ்வாறு தெரிவித்தான்—“நான் இலகு உடலுடைய பறவை; உங்களை எடுத்துச் செல்ல இயலாது.”

Verse 47

याताऽस्मि मथुरां मार्गे समुद्रे जलमालिनि ॥ पित्रोर्वाक्यं तवाख्यासे त्वदीयं च तयोरहम् ॥

நான் வழியில் மதுராவிற்குச் சென்று நீர்மிகு கடலைக் கடந்தேன். உன் செய்தியை பெற்றோரிடம் கூறுவேன்; உனது காரியத்தையும் கூறுவேன், ஏனெனில் நான் அவரிருவருக்கும் பக்தன்.

Verse 48

अवश्यं च गमिष्येऽहमनुज्ञा तु प्रदीयताम् ॥ सत्यमुक्तं ततस्तेन गोकर्णेन शुकं प्रति ॥

“நான் நிச்சயமாகச் செல்வேன்; அனுமதி மட்டும் அளியுங்கள்.” அப்போது கோகர்ணன் சுகனிடம் உண்மையாய் கூறினான்.

Verse 49

गच्छ त्वं पुत्र मथुरामवस्थां मामकीमिमाम् ॥ त्वया विना न शक्नोमि शीघ्रमागमनं कुरु ॥

மகனே, நீ மதுராவிற்குச் செல். என் இந்நிலையில் உன்னின்றி நான் இயலேன்; விரைவில் திரும்பி வா.

Verse 50

इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा पोतारूढः खगोत्तमः ॥ कालेन मथुरां प्राप्तः सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥

அவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் “அப்படியே” என்றான். சிறந்த பறவை படகில் ஏறி காலத்திற்குள் மதுராவை அடைந்து அனைத்தையும் தந்தையிடம் அறிவித்தான்.

Verse 51

श्रुत्वा तौ विषमावस्थां मृतं हृदि निवेश्य च ॥ रुदित्वा सुचिरं कालं शुके स्नेहो निवेशितः ॥

அவர்களின் துயர்நிலையை கேட்டதும், மரணத்தை இதயத்தில் ஏற்றதுபோல், அவன் நீண்ட நேரம் அழுதான்; சுகன் மீது அவனுடைய பாசம் உறுதியாக நிலைத்தது.

Verse 52

अस्माकं जीवनार्थाय त्वया कार्यं विहङ्गम ॥ कथाभिरनुकूलाभिर्धर्मदर्शिभिरेव च ॥

எங்கள் வாழ்விற்காக, ஓ பறவையே, நீ செயல் புரிய வேண்டும்—உதவும் உரையாடல்களாலும், தர்மத்தை உணரும் அறிஞர்களாலும் கூட.

Verse 53

शुकेन पञ्जरस्थेन कथालापेन विद्यया ॥ पुत्रशोकाभितन्तप्तौ तथैवानेन सान्त्वितौ

கூண்டில் இருந்த சுகன், கல்வியுடனான உரையாடலும் போதனையும் மூலம், மகன் துயரால் எரிந்த அந்த இருவரையும் அதேபோல் ஆறுதல் கூறினான்.

Verse 54

प्रसाद्य सर्वे सम्पूज्य प्रेषितास्ते गृहं ययुः ॥ एवं ते न्यवसंस्तत्र यावत्त्कालं सुखेन तु

அனைவரையும் சமாதானப்படுத்தி, முறையாகப் போற்றி அனுப்பினர்; அவர்கள் தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர். இவ்விதமாக அவர்கள் அங்கே இருந்த காலமெல்லாம் நலமுடன் வாழ்ந்தனர்.

Verse 55

शुश्रूषमाणास्तं वैश्यं यथा स्वपितरं तथा

அவர்கள் அந்த வைசியனைத் தம் தந்தையைப் போலவே சேவை செய்து பராமரித்தனர்.

Verse 56

अथ सार्थः समायातो रत्नपूर्णो यथोदधिः ॥ वसुकर्णस्य पुत्रार्थमकरोत्स जनो महान्

பின்னர் கடலைப் போல ரத்தினங்களால் நிறைந்த வணிகக் கூட்டம் வந்தடைந்தது; வாசுகர்ணனின் மகனுக்காக ஒரு மகான் முயற்சி மேற்கொண்டார்.

Verse 57

भार्याभिः समनुज्ञातो यानपात्रं गतस्तदा ॥ शुकेन सह सम्प्राप्तो महान्तं लवणार्णवम्

மனைவியரின் அனுமதி பெற்றபின் அவர் அப்போது கப்பலில் ஏறினார்; சுகனுடன் சேர்ந்து மகத்தான உப்புக் கடலை அடைந்தார்.

Verse 58

एवमाश्वास्य पितरं समुड्डीय ततो द्रुतम् ॥ ध्रुवाख्यां दिशमुद्वीक्ष्य उत्तराभिमुखो ययौ

இவ்வாறு தந்தையை ஆறுதல் கூறி, பின்னர் விரைவாகப் பறந்து சென்றான்; ‘துருவ’ எனப்படும் திசையை நோக்கி பார்த்து வடக்கு நோக்கி சென்றான்.

Verse 59

ते समाश्वास्य तं प्राहुः कथमस्मिन्भवाङ्गतः ॥ वारिराशिर्दुराधर्षः समुद्रो झषसङ्कुलः

அவனை ஆறுதல் கூறி அவர்கள் சொன்னார்கள்—“நீ எவ்வாறு இந்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாய்? இந்த நீர்த்தொகை எனும் கடல் கடக்க அரிது; மீன்களால் நிரம்பியது.”

Verse 60

क्षणेन ता यथापूर्वं देवताश्चागताः पुनः ॥ नर्त्तयित्वा यथायोग्यं तासां ज्येष्ठा अब्रवीदिदम्

ஒரு கணத்தில் அவர்கள் முன்புபோலவே தேவர்களுடன் மீண்டும் வந்தனர். தக்கவாறு அவர்களை நடனமாடச் செய்து, அவர்களில் மூத்தவள் இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 61

एवं वसन्स गोकर्णो द्वीपस्थः शोकविह्वलः ॥ शुकं प्रोवाच दीनात्मा मातापित्रोः कृते तदा

இவ்வாறு தீவில் தங்கி துயரால் கலங்கிய கோகர்ணன், தாழ்ந்த மனத்துடன் அப்போது தன் தாய் தந்தைக்காக சுகனிடம் கூறினான்.

Verse 62

सर्वैस्तैर्विंशतिः सङ्ख्या एकैकेन समुद्रगैः ॥ रत्नैः समर्च्चितोऽत्यर्थं पर्वतः कुसुमोत्करैः

அவர்கள் அனைவரும்—இருபது பேர்—ஒவ்வொருவரும் கடலில் கிடைத்த ரத்தினங்களை கொண்டு வந்து, அந்த மலையை மிகுந்த முறையில் போற்றினர்; அது ரத்தினங்களாலும் மலர்குவியல்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.