Adhyaya 169: The Greatness of Mathurā: The Ardhacandra Sacred Bathing Rite and the Procedure for the Yajñopavīta Observance

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ मथुरायाः परं क्षेत्रं त्रैलोक्ये न च विद्यते ॥ तस्यां वसाम्यहं देवि मथुरायां च सर्वदा ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மூன்று உலகங்களிலும் மதுரையை விட உயர்ந்த க்ஷேத்திரம் இல்லை. தேவி! அங்கேயே நான் வாசம் செய்கிறேன்; மதுரையிலேயே எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறேன்।

Verse 2

सर्वेषामेव तीर्थानां मथुरा च परं महत् ॥ कृष्णेन क्रीडितं तत्र तच्छुद्धं हि पदे पदे ॥

அனைத்து தீர்த்தங்களிலும் மதுரா மிகப் பெருமை உடையது. அங்கே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விளையாடியதால், அந்தத் தலம் அடியடியாகப் புனிதமென மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 3

चक्रस्थितं हि तत्सर्वं कृष्णस्यैव पदेन तु ॥ तत्र मध्यं तु तत्स्थानमर्द्धचन्द्रे प्रतिष्ठितम् ॥

அந்த முழுப் புனிதப் பரப்பு சக்கர வடிவில் அமைந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பாதச்சின்னத்தால் குறியிடப்பட்டுள்ளது. அதில் நடுப்பகுதி அரைச்சந்திர வடிவில் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 4

तत्रैव वासिनो लोका मुक्तिं यान्ति न संशयः ॥ कृष्णस्य दक्षिणा कोटिरुत्तरा कोटिमध्यतः ॥

அங்கேயே வாழ்பவர்கள் ஐயமின்றி மோக்ஷத்தை அடைகிறார்கள். இப்புனிதப் பரப்பு கிருஷ்ணனின் தெற்கு கோடி, வடக்கு கோடி, அவற்றின் நடுப்பகுதி என விவரிக்கப்படுகிறது.

Verse 5

तस्माद्धि मरणं चात्र द्वे कोटी सर्वकर्मसु ॥ अर्द्धचन्द्रे तु यः स्नानं करोति नियताशनः ॥

ஆகையால் இங்கே மரணம்கூட எல்லா கர்மங்களிலும் இருகோடி அளவிலான பலனைத் தருவதாகக் கூறப்படுகிறது. மேலும், கட்டுப்பட்ட உணவுடன் அரைச்சந்திரப் பகுதியில் நீராடுபவன்…

Verse 6

तेन वै चाक्षया लोकाः प्राप्ताश्चैव न संशयः ॥ दक्षिणस्यां समारभ्य उत्तरस्यां समापयेत् ॥ यज्ञोपवीतमात्रेण त्रायन्ते च कुलं बहु ॥

அந்த அனுஷ்டானத்தால் ஐயமின்றி அழியாத லோகங்கள் பெறப்படுகின்றன. தெற்கில் தொடங்கி வடக்கில் நிறைவு செய்ய வேண்டும். யஜ்ஞோபவீதத்தின் அளவுமட்டுமே கொண்டு கூட குலத்தில் பலர் காக்கப்படுவர் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 7

पृथिव्युवाच ॥ यज्ञोपवीत मात्राया विधानं कीदृशं प्रभो ॥

பிருதிவி கூறினாள்—ஓ பிரபுவே, யஜ்ஞோபவீதத்தின் ‘மாத்திரை’ (நியத அளவு) பற்றிய விதானம் எவ்வாறு?

Verse 8

तयोर्मध्ये स्थितो देव आकारात्सोमचक्रता ॥ तौ देवौ क्षेत्रफलदौ स्नानदानादिकर्मणि ॥

அவ்விரண்டிற்கும் நடுவில் தேவன் ‘சோம-சக்கரம்’ என்ற உருவில் நிலைகொள்கிறான். அந்த இரு தேவதைகள் ஸ்நானம், தானம் முதலிய கர்மங்களில் க்ஷேத்ர-பலனை அளிக்கின்றனர்.

Verse 9

यथामानं हि कर्तव्यं तत्सर्वं वक्तुमर्हसि ॥ श्रीवराह उवाच ॥ यज्ञोपवीतस्य विधिं शृणुष्व वरवर्णिनि ॥

சரியான அளவின்படி செய்யவேண்டிய அனைத்தையும் நீங்கள் கூறத் தகுதியுடையவர். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, யஜ்ஞோபவீத விதியை கேள்.

Verse 10

मनुजा येन विधिना मुक्तिं यान्ति न संशयः ॥ अनेन विधिना चैव उत्तरस्यां समापयेत् ॥ गृहान्निःसृत्य मौनेन यावत्स्नानं समाचरेत् ॥

மனிதர்கள் ஐயமின்றி முக்தி அடையும் விதி எதுவோ, அதே விதியினால் வடதிசையில் நிறைவு செய்ய வேண்டும். வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு ஸ்நானம் முடியும் வரை மௌனம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 11

पूजां कृष्णस्य कृत्वा वै ततो ब्रूयाद्वसुन्धरे ॥ स्नाने समाप्ते विधिवद्देवदेवस्य चैव हि ॥

கிருஷ்ணனைப் பூஜை செய்த பின், ஓ வசுந்தரையே, உன்னைச் संबோதிக்க வேண்டும். ஸ்நானம் விதிப்படி முடிந்தபோது, தேவர்களின் தேவனுக்கும் விதிமுறையின்படி அதேபோல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

कृष्णस्य कृत्वा तु मखं स्नानादीनि यथाक्रमम् ॥ गां वै पयस्विनीं दत्त्वा हिरण्यं वसु चैव हि ॥

கிருஷ்ணனுக்காக மகம் (யாகம்) செய்து, ஸ்நானம் முதலிய கர்மங்களை முறையாக நிறைவேற்றி, பால் தரும் பசுவையும், மேலும் பொன்னையும் செல்வத்தையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 13

ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्विधिरेष उदाहृतः ॥ तथा शयनमुद्दिश्य एवमेवं तु कारयेत् ॥

அதன்பின் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்—இதுவே கூறப்பட்ட விதி. அதுபோல ‘சயனம்’ (படுக்கை/சயனச் சடங்கு) தொடர்பாகவும் இதே முறையில் செய்ய வேண்டும்।

Verse 14

न तस्य पुनरावृत्तिर्मम लोके महीयते ॥ अर्द्धचन्द्रे मृता देवि मम लोकं व्रजन्ति ते ॥

அவனுக்கு மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை; என் லோகத்தில் அவன் பெருமையுடன் மதிக்கப்படுகிறான். தேவி, அர்த்தசந்திரத்தில் இறப்போர் என் லோகத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 15

अन्यत्र तु मृता ये च अर्धचन्द्रकृतक्रियाः ॥ तेऽपि स्वर्गं गमिष्यन्ति दाहादिकरणैर्युताः ॥

ஆனால் வேறு இடத்தில் இறந்தவர்களுக்காக அர்த்தசந்திரக் கிரியைகள் செய்யப்பட்டிருந்தால், தகனம் முதலிய செயல்களுடன் கூடியபோது அவர்களும் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவார்கள்।

Verse 16

यावदस्थीन्यर्द्धचन्द्रं यस्य तिष्ठन्ति देहिनः ॥ तावत्सुपुण्यकर्त्ता च स्वर्गलोके महीयते ॥

ஒரு தேஹியின் எலும்புகள் அர்த்தசந்திரத்தில் எத்தனை காலம் நிலைத்திருக்கின்றனவோ, அத்தனை காலம் அவன் மிகப் புண்ணியகர்த்தாவாக ஸ்வர்க்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான்।

Verse 17

अर्द्धचन्द्रे विशेषोऽस्ति तीर्थे विश्रान्तिसंज्ञके ॥ दाहादिकरणे तत्र गर्दभोऽपि चतुर्भुजः ॥

அர்த்தசந்திரத்தில் ‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் தீர்த்தத்திற்கு விசேஷ மகிமை உண்டு. அங்கே தகனம் முதலிய கருமங்களைச் செய்தால் கழுதையும் நான்கு கரங்களுடையதாக ஆகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 18

गर्त्तेश्वरोऽथ भूतेशो द्वे कोटी तु वसुन्धरे ॥ मध्ये सदैव तिष्ठामि न त्यजामि कदाचन ॥

ஓ வசுந்தரையே! ‘கர்த்தேஸ்வர’ என்றும் ‘பூதேச’ என்றும் இரு கோடிகள் உள்ளன. அவற்றின் நடுவில் நான் எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறேன்; நான் ஒருபோதும் (இவ்விடத்தை) விட்டு விலகேன்.

Verse 19

शृणु देवि यथावृत्तं गरुडस्य महात्मनः ॥ मथुरामागतो योऽसौ कृष्णदर्शनकाङ्क्षया ॥ मथुरायां स्थितं देवं भिन्नरूपं न पश्यति ॥

தேவி! மகாத்மா கருடனுக்கு நிகழ்ந்ததை கேள். கிருஷ்ண தரிசன ஆசையால் அவன் மதுராவுக்கு வந்தான்; ஆனால் மதுராவில் இருந்த தேவன் வேறு ரூபத்தில் இருந்ததால் அவனை அவன் காணவில்லை.

Verse 20

तदा गतोऽसौ वसुधे देवस्याग्रे विहङ्गमः ॥ कृष्णस्य दर्शनार्थाय दिव्यं स्तोत्रमुदीरयन् ॥

அப்போது, ஓ வசுதையே! அந்தப் பறவை (கருடன்) தேவனின் முன்னே சென்று, கிருஷ்ண தரிசனத்திற்காக தெய்வீக ஸ்தோத்திரத்தைப் பாடினான்.

Verse 21

गरुड उवाच ॥ विश्वरूप जयादित्य जय विष्णो जयाच्युत ॥ जय केशव ईशान जय कृष्ण नमोऽस्तु ते ॥

கருடன் கூறினான்—ஓ விஸ்வரூபனே! வெற்றி; ஓ ஆதித்யனைப் போன்ற வெற்றியாளனே! வெற்றி. ஓ விஷ்ணுவே! வெற்றி; ஓ அச்யுதனே! வெற்றி. ஓ கேசவனே! வெற்றி; ஓ ஈசானனே! வெற்றி. ஓ கிருஷ்ணா! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 22

जय मूर्त जयाचिन्त्य जय लोकविभूषण ॥ इत्येवं संस्तुतो देवो गरुडेन महात्मना ॥

ஜயம் உமக்கு, ஹே மூர்த்திமான்; ஜயம், ஹே அசிந்த்யன்; ஜயம், ஹே உலகங்களின் பூஷணம். இவ்வாறு மகாத்மா கருடன் தேவனைப் போற்றினான்.

Verse 23

गरुडस्य पुरस्तत्र स्थितो देवः शरीरवान् ॥ सान्त्वयामास गरुडं प्रीतिपूर्वमुवाच ह ॥

அங்கே கருடனின் முன் தேவன் உடலுருவுடன் நின்றான். அவர் கருடனை ஆறுதல் கூறி, அன்புடன் இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 24

किं कुर्यात् स्तोत्रमेतन्मे किं वा तव चिकीर्षितम् ॥ मथुरागमकृत्ये ते सर्वं ब्रूहि ममाग्रतः ॥

இந்த ஸ்தோத்திரம் எனக்காக எதற்காக? அல்லது உன் நோக்கம் என்ன? மதுராவிற்கு வருவதெனும் உன் செயல் குறித்து என் முன்னிலையில் அனைத்தையும் கூறு.

Verse 25

गरुड उवाच ॥ मथुरामागतश्चाहं तव दर्शनकाङ्क्षया ॥ आगते तु मया देव न दृष्टं तव रूपकम् ॥

கருடன் கூறினான்: உமது தரிசனத்தை விரும்பி நான் மதுராவிற்கு வந்தேன். ஆனால், ஹே தேவா, வந்தபின்பும் உமது ரூபத்தை நான் காணவில்லை.

Verse 26

माथुरैरेव लोकैस्तु समं दृष्टं हि रूपकम् ॥ एकीभूतमहं सर्वं दृष्ट्वा मां मोह आविशत् ॥

மதுராவின் மக்களும் அதே ரூபத்தை சமமாகவே கண்டனர். அனைத்தும் ஒன்றாய் கலந்ததுபோல் கண்டதால் எனக்குள் மயக்கம் புகுந்தது.

Verse 27

तस्मात् स्तुतिस्तु देवेश कृतानुग्रहकाम्यया ॥ गरुडस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः ॥

ஆகையால், தேவேசா! உமது அருளைப் பெறும் விருப்பத்துடன் இப்புகழ்ச்சி அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. கருடனின் சொற்களை கேட்ட மது சூதனன் புன்னகைத்தான்.

Verse 28

ये पापास्ते न पश्यन्ति मद्रूपा माथुरा द्विजाः ॥ एवमुक्त्वा ततः कृष्णस्तत्रैवान्तरधीयत ॥

மதுரையின் த்விஜர்களே! பாவத்தில் வீழ்ந்தோர் என் ரூபத்தை காணார். இவ்வாறு கூறி கிருஷ்ணன் அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 29

गरुडोऽपि ततः स्थानाद्गतो देवि यथासुखम् ॥ एतत्ते कथितं देवि माथुराणां तु रूपकम् ॥

தேவி! பின்னர் கருடனும் அந்த இடத்திலிருந்து தன் விருப்பம்போல் சென்றான். தேவி! மதுரையாரைச் சார்ந்த இந்த ‘ரூபகம்/விவரம்’ உனக்குக் கூறப்பட்டது.

Verse 30

येषां पूजितमात्रेण तुष्टोऽहं चैव सर्वदा ॥ मथुरायां मृता ये च मुक्तिं यान्ति न चान्यथा ॥

யாருடைய வெறும் பூஜையாலேயே நான் எப்போதும் திருப்தியடைகிறேனோ, மேலும் மதுரையில் மரணமடைவோர்—அவர்களே முக்தியை அடைவர்; வேறல்ல.

Verse 31

अपि कीटः पतङ्गो वा तिर्यग्योनिगतोऽपि वा ॥ चतुर्भुजास्तु ते सर्वे भवन्तीति विनिश्चितम् ॥

புழுவாக இருந்தாலும், பூச்சியாக இருந்தாலும், அல்லது திரியக்-யோனியில் பிறந்திருந்தாலும்—அவர்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக நான்கு கரங்களையுடையவர்களாக ஆகின்றனர்.

Verse 32

यः पश्येत्पद्मनाभं तु द्वादश्यामाश्विनस्य तु ॥ एकदेहधरौ देवौ शिवकेशवरूपिणौ ॥

ஆச்வின மாதத்தின் த்வாதசியில் பத்மநாபனை தரிசிப்பவன், ஒரே உடலில் நிலைத்த சிவ-கேசவ ரூபமுடைய அந்த இரு தேவர்களையும் தரிசித்தவனாகிறான்।

Verse 33

एकादश्यां चोपवासी कृतशौचः समाहितः ॥ कालिन्द्यां तु नरः स्नातो मुच्यते योनिसङ्कटात् ॥

ஏகாதசியில் உபவாசம் இருந்து, தூய்மையுடன் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி—காலிந்தி (யமுனை) நதியில் स्नானம் செய்பவன் பிறவியோனிகளின் நெருக்கடியில் இருந்து விடுபடுவான்।

Verse 34

चैत्रस्य शुक्लद्वादश्यामुपोष्य स्नानमाचरेत् ॥ चिन्ताविष्णुं समभ्यर्च्य कृत्वा वै जागरं निशि ॥

சைத்ர சுக்ல த்வாதசியில் உபவாசம் இருந்து स्नானம் செய்ய வேண்டும்; சிந்தாவிஷ்ணுவை முறையாக ஆராதித்து இரவில் ஜாகரணம் அவசியம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

यः करोति स मुच्येत नात्र कार्या विचारणा ॥ एकानंशां ततो देवीं यशोदां देवकीं तथा ॥

இதை யார் செய்கிறாரோ அவர் விடுதலை பெறுவார்—இதில் ஆராய்ச்சி தேவையில்லை. பின்னர் ஏகானம்சா தேவியையும், யசோதா மற்றும் தேவகியையும் நினைந்து/வழிபட வேண்டும்।

Verse 36

महाविद्येश्वरीं देवी मुच्यते ब्रह्महत्यया ॥ या धारा धर्मराजस्य मथुरायाश्च पश्चिमे ॥

மகாவித்யேஸ்வரீ தேவியைச் சரணடைந்து/வழிபட்டால் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும். தர்மராஜனுடன் தொடர்புடைய அந்த நீரோடை மதுரையின் மேற்கில் உள்ளது।

Verse 37

विश्रान्तिसंज्ञकं दृष्ट्वा दीर्घविष्णुं च केशवम् ॥ सर्वेषां दर्शनं पुण्यं पूजनात्तु फलं भवेत् ॥

‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் தலத்தையும், நீர்கவிஷ்ணு மற்றும் கேசவ மூர்த்திகளையும் தரிசித்தால் அனைவருக்கும் தரிசனமே புண்ணியம்; ஆனால் முழுப் பலன் பூஜையால் உண்டாகும்।

Verse 38

इति जपविधिहोमध्यानकाले स सम्यक्सततमभिसमीक्ष्य ब्रह्मणा यत्प्रयुक्तम् ॥ सकलगुणगणानामास्पदं ब्रह्मसंज्ञं जननमरणहीनं विष्णुमेवाभियाति ॥

இவ்வாறு ஜபம், ஹோமம், தியானம் செய்யும் காலத்தில் பிரம்மா விதித்த முறையைச் சரியாக இடையறாது சிந்திப்பவன்—அனைத்து குணக்கூட்டங்களின் ஆதாரம், ‘பிரம்மன்’ என அழைக்கப்படுபவன், பிறப்பு-இறப்பு அற்றவன்—விஷ்ணுவையே அடைகிறான்।

Verse 39

दक्षिणस्यां समारभ्य उत्तरस्यां समापयेत् ॥ यज्ञोपवीतस्य विधिरेष एव प्रकीर्तितः ॥

வலப்புறத்திலிருந்து தொடங்கி இடப்புறத்தில் முடிக்க வேண்டும்—இதுவே யஜ்ஞோபவீதம் (பூணூல்) அணிவதற்கான விதி என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 40

माथुराणां च यद्रूपं तद्रूपं मे वसुन्धरे ॥ माथुरेण तु तृप्तेन तृप्तोऽहं नात्र संशयः ॥

வசுந்தரையே! மதுரைவாசிகளின் இயல்பு (ரூபம்) எப்படியோ அதுவே என் ரூபம். மதுரையவன் திருப்தியடைந்தால் நானும் திருப்தியடைகிறேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 41

उवाच श्लक्ष्णया वाचा गरुडं प्रति भाविनि ॥ श्रीकृष्ण उवाच ॥ मथुराणां च यद्रूपं तद्रूपं मे विहङ्गम

எதிர்காலத்தை அறிந்தவள் கருடனை நோக்கி மென்மையான குரலில் பேசினாள். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஓ விஹங்கமா (பறவையே)! மதுரைவாசிகளின் ரூபம் எப்படியோ அதுவே என் ரூபம்।

Verse 42

स्नानं करोति तस्यां तु ग्रहदाशैर्न लिप्यते ॥ यं यं देवमभिध्यायेद्भक्तियुक्तेन चेतसा

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால், கிரகதசைகளால் உண்டாகும் துன்பங்கள் அவனைத் தீண்டாது. பக்தியுடன் கூடிய மனத்தால் அவன் எந்த எந்த தேவனைத் தியானிப்பானோ—