Adhyaya 163: The Greatness of Kapila-Varāha: The Efficacy of Vaikuṇṭha Tīrtha and the Installation History of the Varāha Image

Verse 1

अथ कपिलवराहमाहात्म्यम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ वैकुण्ठतीर्थमासाद्य यद्वृत्तं हि पुरातनम् ॥

இப்போது ‘கபில–வராஹ மாஹாத்மியம்’ தொடங்குகிறது. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— “வசுந்தரையே, மீண்டும் வேறொரு செய்தியை உரைக்கிறேன்; கேள்— வைகுண்டத் தீர்த்தத்தை அடைந்தபோது நிகழ்ந்த பழமையான வரலாறு.”

Verse 2

मिथिलायां पुरी रम्या जनकेन च पालिता ॥ मिथिलावासिनो लोकास्तीर्थयात्रां समागताः ॥

மிதிலாவில் ஜனகர் ஆளும் ஒரு அழகிய நகரம் இருந்தது. மிதிலாவாசிகள் தீர்த்தயாத்திரைக்காக ஒன்று கூடியனர்.

Verse 3

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चापि वसुन्धरे ॥ स्नात्वा सौकरवे तीर्थे आयाता मधुरां पुरीम् ॥

வசுந்தரையே, பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் ஆகிய அனைவரும் சௌகரவ தீர்த்தத்தில் நீராடி மதுரா நகரை வந்தடைந்தனர்.

Verse 4

तेषां च भक्तिरुत्पन्ना मथुरां प्रति सुन्दरी ॥ वैकुण्ठतीर्थमासाद्य सर्वे ते मनुजाः स्थिताः ॥

அழகியவளே, அவர்களெல்லோரிடமும் மதுராவின்மேல் பக்தி எழுந்தது. வைகுண்டத் தீர்த்தத்தை அடைந்து அந்த மனிதர்கள் அனைவரும் அங்கேயே தங்கினர்.

Verse 5

तेषां तु ब्राह्मणः कश्चिद्ब्रह्महत्यासु चिह्नितः ॥ रुधिरस्य हि धारा च स्रवन्ती तस्य हस्ततः ॥

அவர்களில் ஒருவன் பிராமணன் பிரம்மஹத்தியா பாவச் சின்னத்தால் குறியிடப்பட்டிருந்தான்; அவன் கையிலிருந்து இரத்தத் தாரை நிச்சயமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

Verse 6

प्रत्यक्षा दृश्यते सर्वैर्ब्रह्महत्यास्वरूपिणी ॥ सर्वतीर्थप्लुतस्यापि ब्राह्मणस्य हि सा तदा ॥

அனைவருக்கும் கண்முன்னே பிரம்மஹத்தியாவின் உருவமே காணப்பட்டது; எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியிருந்தாலும் அந்தப் பிராமணனுக்கு அப்போதும் அது இருந்தது.

Verse 7

न गता पूर्वमेवासीद्वैकुण्ठे स्नानमाचरत् ॥ न सा वै दृश्यते धारा ततस्ते विस्मयंगताः ॥

முன்பு அது நீங்கவில்லை; ஆனால் அவன் வைகுண்டத்தில் நீராடியபோது அந்த இரத்தத் தாரை இனி காணப்படவில்லை. அப்போது அவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 8

किमेतत्किमिति प्राहुर्धारा प्रति वसुन्धरे ॥ देवो ब्राह्मणरूपेण लोकान्सर्वान् हि पृच्छति ॥

‘இது என்ன, ஏன் இப்படிச்?’ என்று—ஓ வசுந்தரையே—அவர்கள் அந்தத் தாரையைப் பற்றி கூறினர். ஏனெனில் தேவன் பிராமண வடிவில் எல்லா மக்களையும் வினவுகின்றான்.

Verse 9

केन कारणदोषेण धारा त्यक्त्वा गता द्विजम् ॥ तत्सर्वं कथयामासुर्ब्राह्मणस्य विचेष्टितम् ॥

‘எந்த காரணக் குற்றத்தால் அந்தத் தாரை அந்தத் த்விஜனை விட்டுச் சென்றது?’ என்று கேட்க, அவர்கள் அந்தப் பிராமணனின் எல்லாச் செயல்களையும் நடத்தையையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தனர்.

Verse 10

इत्युक्तस्तैर्देवदेवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ एष प्रभावस्तीर्थस्य वैकुण्ठस्य वसुन्धरे ॥

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியதும் தேவர்களின் தேவன் அங்கேயே மறைந்தான். ஓ வசுந்தரையே! வைகுண்டத் தீர்த்தத்தின் மகிமை இதுவே.

Verse 11

वैकुण्ठतीर्थे यः स्नाति मुच्यते सर्वपातकैः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति ॥

வைகுண்டத் தீர்த்தத்தில் நீராடுபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். அனைத்துப் பாவங்களும் நீங்கி அவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 12

सूत उवाच ॥ पुनरन्यत् प्रवक्ष्यामि असिकुण्डेऽतिपुण्यदे ॥ नाम्ना गन्धर्वकुण्डं तु तीर्थानां तीर्थमुत्तमम् ॥

சூதர் கூறினார்—மிகப் புண்ணியமளிக்கும் அசிகுண்டமே! நான் மீண்டும் இன்னொன்றைச் சொல்கிறேன். ‘கந்தர்வகுண்டம்’ எனப்படும் இது தீர்த்தங்களில் உத்தம தீர்த்தம்.

Verse 13

तत्र स्नातो नरो देवि गन्धर्वैः सह मोदते ॥ तत्र यो मुंचते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

ஓ தேவியே! அங்கே நீராடிய மனிதன் கந்தர்வர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான். அங்கே உயிரை விடுபவன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 14

विंशतिर्योजनानां तु माथुरं मम मण्डलम् ॥ इदं पद्मं महाभागे सर्वेषां मुक्तिदायि च

இருபது யோஜனை அளவு விரிந்த மதுரா மண்டலம் என் புனித ஆளுமை. ஓ மகாபாக்யவதியே! இந்த ‘பத்மம்’ (க்ஷேத்ர அமைப்பு) அனைவருக்கும் முக்தி அளிப்பது.

Verse 15

कर्णिकायां स्थितो देवि केशवः क्लेशनाशनः ॥ कर्णिकायां मृताः ये तु तेऽमराः मुक्तिभागिनः

தேவி, தாமரையின் கர்ணிகையில் துன்பநாசகன் கேசவன் உறைகின்றான். அந்த கர்ணிகையில் உயிர் நீத்தோர் அமரராய் மோக்ஷத்தில் பங்குபெறுவர்.

Verse 16

तत्र मध्ये मृताः ये तु तेषां मुक्तिर्वसुन्धरे ॥ पश्चिमेन हरिं देवं गोवर्धननिवासिनम्

வசுந்தரையே, அந்த இடத்தின் நடுவில் உயிர் நீத்தோர்க்கு மோக்ஷம் உண்டு. மேற்கே கோவர்தனத்தில் உறையும் ஹரி தேவனைத் தரிசிக்கலாம்.

Verse 17

दृष्ट्वा तं देवदेवेशं किं मनः परितप्यते ॥ उत्तरेण तु गोविन्दं दृष्ट्वा देवं परं शुभम्

தேவர்களின் தேவேசனைத் தரிசித்த பின் மனம் ஏன் வருந்த வேண்டும்? மேலும் வடக்கே பரம சுபமான தேவன் கோவிந்தனைத் தரிசிக்கலாம்.

Verse 18

नासौ पतति संसारे यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ विश्रान्तिसंज्ञके देवं पूर्वपत्रे व्यवस्थितम्

அவன் பிரளயம் வரையிலும் சம்சாரத்தில் வீழ்வதில்லை. ‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் இடத்தில், கிழக்குத் தளிர்/இதழில் தேவன் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 19

महाकायां सुरूपां च केशवाकारसन्निभाम् ॥ तां दृष्ट्वा मनुजो देवि ब्रह्मणा सह मोदते

அது/அவள் பெரும் வடிவமும் அழகிய வடிவமும் உடையது; கேசவனின் உருவத்துக்கு ஒப்பானது. தேவி, அதைக் கண்ட மனிதன் பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்.

Verse 20

कृते युगे तु राजासीन्मान्धाता नाम नामतः ॥ तेनाहं तोषितो देवि भक्तियुक्तेन चेतसा

கிருதயுகத்தில் மாந்தாதா என்னும் அரசன் இருந்தான். தேவி, பக்தியுடன் கூடிய மனத்தால் அவன் என்னை மகிழ்வித்தான்.

Verse 21

तस्य तुष्टेन हि मया प्रतिमेयं समर्पिता ॥ तेनैयं पूजिता नित्यमात्ममुक्तिमभीप्सता

அவன்மேல் திருப்தியடைந்த நான் இந்தப் போற்றத்தக்க பிரதிமையை அளித்தேன். தன் முக்தியை நாடி அவன் இதை நாள்தோறும் வழிபட்டான்.

Verse 22

यदा तु मथुरां प्राप्य लवणोऽयं निपातितः ॥ तदैव प्रतिमा दिव्या मथुरायां व्यवस्थिताः

மதுராவை அடைந்து இந்த லவணன் வீழ்த்தப்பட்டபோது, அச்சமயமே அந்தத் தெய்வீக பிரதிமை மதுராவில் நிறுவப்பட்டது.

Verse 23

पुण्येयं प्रतिमा दिव्या तैजसी दिव्यरूपिणी ॥ कपिलो नाम विप्रर्षिर्मम भक्तिपरायणः

இந்தப் பிரதிமை புண்ணியமளிப்பது—தெய்வீகமும், ஒளிமிக்கதும், தெய்வீக ரூபமுடையதும். கபிலன் என்னும் பிராமண ரிஷி என்மேல் முழுப் பக்தியுடையவன்.

Verse 24

मनसा निर्मिता तेन वाराही प्रतिमा शुभा ॥ कपिलो ध्यायते नित्यं अर्चति स्म दिने दिने ॥

அவனால் மனத்தில் நல்வராஹீ பிரதிமை உருவாக்கப்பட்டது. கபிலன் எப்போதும் தியானித்து, தினந்தோறும் வழிபடுகிறான்.

Verse 25

इन्द्रेणाराधितो देवि कपिलो मुनिसत्तमः ॥ तस्य प्रीतो ददौ देवं वराहं दिव्यरूपिणम् ॥

தேவி, இந்திரன் ஆராதித்ததால் முனிவர்களில் சிறந்த கபிலர் மகிழ்ந்து, தெய்வீக ரூபமுடைய வராஹ பகவானை அருளினார்।

Verse 26

देवे लब्धे वरारोहॆ शक्रो हर्षसमन्वितः ॥ ध्यायति स्म सदा देवं पूजां कृत्वा हि भक्तितः ॥

வராரோஹையே, தேவனைப் பெற்ற பின் சக்ரன் பேரானந்தம் கொண்டான்; பக்தியுடன் பூஜை செய்து எப்போதும் அந்த தேவனைத் தியானித்தான்।

Verse 27

इन्द्रेण तु तदा प्राप्तं दिव्यं ज्ञानमनुत्तमम् ॥ ततः कालेन महता रावणो नाम राक्षसः ॥

அப்போது இந்திரன் ஒப்பற்ற தெய்வீக ஞானத்தைப் பெற்றான்; பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் ‘ராவணன்’ எனும் ஒரு இராட்சசன் தோன்றினான்।

Verse 28

रावणेन जिता देवाः शक्रश्चैव महाबलः ॥ बद्ध्वा चेन्द्रं महाबाहुं शक्रस्य भवनं गतः ॥

ராவணன் தேவர்களை வென்றான்; மகாபலன் சக்ரனையும் வென்றான். இந்திரனை கட்டி, அந்த வலிய தோளுடையவன் சக்ரனின் மாளிகைக்குச் சென்றான்।

Verse 29

प्रविश्य रावणस्तत्र गृहे रत्नविभूषिते ॥ दृष्ट्वा कपिलवाराहं शिरसा धरणीं गतः ॥

அங்கே ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இல்லத்தில் நுழைந்த ராவணன், கபில-வராஹரை கண்டதும் தலைவணங்கி தரையில் விழுந்து வணங்கினான்।

Verse 30

तेन सम्मोहितो देवि रावणो नाम राक्षसः ॥ त्रातुमर्हसि मे देव धरणीधर माधव ॥

தேவி, அவனால் ராவணன் என்னும் இராட்சசன் மயங்கினான். ‘தேவா, பூமியைத் தாங்கும் மாதவா, என்னை காக்கத் தகுதியானவர் நீரே’ என வேண்டினான்.

Verse 31

दामोदर हृषीकेश हिरण्याक्षविदारण ॥ वेदगर्भ नमस्तेऽस्तु वासुदेव नमोऽस्तु ते ॥

தாமோதரா, ஹ்ருஷீகேசா, ஹிரண்யாக்ஷனைப் பிளந்தவனே; வேதகர்பா, உமக்கு நமஸ்காரம். வாசுதேவா, உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 32

निरीक्षितुं न शक्नोमि प्रष्टुं चैव गुणव्रत ॥ देवदेव नमस्तुभ्यं भक्तानामभयप्रद ॥

குணவ்ரதா, உம்மை நோக்கவும் இயலவில்லை; கேள்வி கேட்கவும் இயலவில்லை. தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பக்தர்க்கு அபயம் அளிப்பவர் நீர்.

Verse 33

मम त्वं भक्तिनम्रस्य प्रसादं कुरु सर्वदा ॥ इति स्तुतो रावणेन देवदेवो जगत्पतिः ॥

பக்தியால் தலைவணங்கிய என்மேல் நீர் எப்போதும் அருள் புரிய வேண்டும். இவ்வாறு ராவணன் தேவர்களின் தேவனும் உலகின் அதிபதியுமானவரைத் துதித்தான்.

Verse 34

सौम्यरूपोऽभवद्देवो लोकनाथो जनार्दनः ॥ सन्निधानमनुप्राप्य पुष्पकारोहणोत्सुकः

உலகநாதனான ஜனார்தனன் மென்மையான வடிவம் கொண்டான்; அருகில் வந்து புஷ்பக விமானத்தில் ஏற ஆவலுற்றான்.

Verse 35

कूर्मरूप नमस्तेऽस्तु नारायण नमोऽस्तु ते ॥ मस्त्यरूपधरं देवं मधुकैटभनाशिनम्

ஆமைவடிவில் உமக்கு வணக்கம்; நாராயணா, உமக்கு நமஸ்காரம். மீன்வடிவம் தாங்கி மதுகைடபரை அழித்த தேவனை வணங்குகிறேன்.

Verse 36

तदुद्धर्त्तुं न शक्नोति रावणो विस्मयङ्गतः ॥ शङ्करेण पुरा सार्द्धं कैलासस्तु मयोद्धृतः

வியப்பில் மூழ்கிய ராவணன் அதைத் தூக்க இயலவில்லை. முன்பு சங்கரருடன் சேர்ந்து நானே கைலாச மலைையைத் தூக்கியேன்.

Verse 37

अहं त्वां नेतुमिच्छामि पुरीं लङ्कामनुत्तमाम्

நான் உன்னை ஒப்பற்ற லங்கா நகரத்திற்குக் கொண்டு செல்ல விரும்புகிறேன்.

Verse 38

श्रीवराह उवाच ॥ अवैष्णवोऽसि रक्षस्त्वं कुतो भक्तिस्तवेदृशी ॥ कपिलस्य वचः श्रुत्वा रावणो वाक्यमब्रवीत्

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—“நீ வைஷ்ணவனல்லாத ராட்சசன்; உனக்கு இத்தகைய பக்தி எவ்வாறு?” கபிலரின் சொற்களை கேட்ட ராவணன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 39

त्वद्दर्शनात्समुत्पन्ना भक्तिरव्यभिचारिणी ॥ महात्मस्त्वां नयिष्यामि देवदेव नमोऽस्तु ते

உமது தரிசனத்தால் எனக்குள் மாறாத பக்தி எழுந்தது. மகாத்மா, உம்மை நான் அழைத்துச் செல்வேன்; தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 40

भक्तिमुद्वहतस्तस्य लघु वेषोऽभवत्तदा ॥ पुष्पके तु समारोप्य देवं त्रैलोक्यविश्रुतम्

அவன் பக்தியைத் தாங்கியவுடன் அப்போது அவனுக்கு எளிய, இலகுவான வேடம் ஏற்பட்டது. மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற தேவனைப் புஷ்பக விமானத்தில் ஏற்றி அவன் முன்னே சென்றான்.

Verse 41

आनयामास लङ्कायां स्थापयित्वा स्वके गृहे ॥ तदा स्थितोऽहं लङ्कायां रावणेन प्रपूजितः

அவன் என்னை லங்கைக்கு கொண்டு வந்து தன் இல்லத்தில் நிறுவினான். அப்போது நான் லங்கையில் ராவணனால் முறையாகப் போற்றப்பட்டு தங்கினேன்.

Verse 42

अयोध्याधिपती रामो हन्तुं राक्षसपुङ्गवम् ॥ गतोऽसौ विक्रमेणैव हत्त्वा राक्षसपुङ्गवम्

அயோத்தியின் அதிபதி ராமன், ராட்சசர்களின் தலைசிறந்தவனை அழிக்கத் தன் வீரத்தினாலேயே புறப்பட்டான்; சென்று அந்த ராட்சச-முதன்மையை வதைத்தான்.

Verse 43

विभीषणश्च लङ्काया आधिपत्येऽभिषेचितः ॥ विभीषणेन रामस्य सर्वस्वं च निवेदितम्

விபீஷணன் லங்கையின் அரசாட்சிக்கு அபிஷேகம் செய்யப்பட்டான். மேலும் விபீஷணன் தன் அனைத்தையும் ராமனுக்கு அர்ப்பணித்தான்.

Verse 44

श्रीराम उवाच ॥ अनेन नास्ति मे कार्यं तव रक्षा विभीषण ॥ देवो मे दीयतां रक्षः शक्रलोकाद्य आगतः ॥

ஸ்ரீராமன் கூறினான்—“இதனால் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை; விபீஷணா, உன் பாதுகாப்பு உனக்கே இருக்கட்டும். இந்திரலோகத்திலிருந்து வந்த அந்த தெய்வீக காவலன் ராட்சசனை எனக்குக் கொடு.”

Verse 45

अह्न्यहनि पूजामि देवं वाराहरूपिणम् ॥ अयोध्यां चैव नेष्यामि त्वया दत्तं हि राक्षस ॥

நான் நாள்தோறும் வராஹரூபம் கொண்ட தேவனை வழிபடுகிறேன். ஓ ராக்ஷசா, நீ அளித்ததையும் நான் அயோத்திக்குக் கொண்டு செல்வேன்.

Verse 46

अयोध्यायां स्थापयित्वा पूजयामास तं तदा ॥ गतं वर्षसहस्रं तु दशोत्तरमतः परम् ॥

அயோத்தியில் அதை நிறுவி, அப்போது அங்கேயே அவன் வழிபட்டான். அதன் பின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன—மேலும் பத்து ஆண்டுகள் கூட.

Verse 47

लवणस्य वधार्थं हि शत्रुघ्नं प्रेषयत्तदा ॥ कृतप्रणामः शत्रुघ्नो राघवाय महात्मने ॥

லவணனை வதைக்கும்பொருட்டு அவர் அப்போது சத்ருக்னனை அனுப்பினார். சத்ருக்னன் மகாத்மா ராகவனுக்கு (ராமனுக்கு) வணங்கினான்.

Verse 48

चतुरङ्गबलोपेतो जगाम मथुरां प्रति ॥ गत्वा तु राक्षसश्रेष्ठं लवणं रौद्ररूपिणम् ॥

நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் அவன் மதுரையை நோக்கிச் சென்றான். அங்கே சென்று, கொடிய தோற்றமுடைய ராக்ஷசர்களில் சிறந்த லவணனை எதிர்கொண்டான்.

Verse 49

घातयित्वा तु शत्रुघ्नः प्रविश्य मथुरां पुरीम् ॥ ब्राह्मणान्स्थापयित्वा तु मया तुल्यान्महौजसः ॥

லவணனை வதைத்து சத்ருக்னன் மதுரா நகரில் நுழைந்தான். பின்னர் அங்கே, என்னைப் போன்ற நிலைமையுடைய, மிக்க வலிமை கொண்ட பிராமணர்களை நிறுவினான்.

Verse 50

षड्विंशतिसहस्राणि वेदवेदाङ्गपारगान् ॥ अनृचो माथुरो यत्र चतुर्वेदस्तथापरः ॥

இருபத்தாறு ஆயிரம் பேர் வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவர்கள். மத்துராவில் சிலர் ரிக் வேதத்தின் ருச்சுகளில் சிறப்பு இல்லாதவர்கள்; மற்றவர்கள் நான்கு வேதங்களையும் அறிந்தவர்கள்.

Verse 51

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजितः ॥ लवणस्य यथावृत्तं कथितं ते वसुन्धरे ॥

ஒரு பிராமணருக்கு அன்னம் அளித்தால், கோடி பேருக்கு அளித்ததுபோல் ஆகும். ஓ வசுந்தரையே, லவணனின் நிகழ்வு நடந்தபடியே உனக்கு கூறப்பட்டது.

Verse 52

राघवस्य वचः श्रुत्वा शत्रुघ्नो वाक्यमब्रवीत् ॥ यदि तुष्टोऽसि मे देव वरार्हो यदि वाप्यहम् ॥

ராகவனின் சொற்களை கேட்டுச் சத்ருக்னன் கூறினான்— “ஓ தேவா, நீர் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், நான் வரம் பெறத் தகுதியானவனாயிருந்தால்…”

Verse 53

दीयतां मम देवोऽयं यदि मे वरदो भवान् ॥ शत्रुघ्नस्य वचः श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत् ॥

“நீர் எனக்கு வரம் அளிப்பவராயிருந்தால், இந்த தேவனை எனக்குத் தாரும்.” சத்ருக்னனின் சொற்களை கேட்ட ராகவன் பதில் கூறினான்.

Verse 54

धन्यास्ते मथुरा लोकाः पश्यन्ति कपिलं सदा ॥ दृष्टः स्पृष्टः तदा ध्यातः स्नापितश्च दिने दिने ॥

எப்போதும் கபிலரை தரிசிக்கும் மத்துரா மக்கள் பாக்கியசாலிகள். அவரைக் கண்டு, தொட்ந்து, தியானித்து, நாள்தோறும் நீராட்டுவதால் (புண்ணியம் பெறுகின்றனர்).

Verse 55

अनुलिप्तश्च शत्रुघ्न सर्वपापं व्यपोहति ॥ पूजितः स्नापितो देवो दृष्टो यैस्तु दिने दिने ॥

ஓ சத்ருக்னா, அப்யங்கம் செய்யப்பட்ட அந்தத் தெய்வம் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுகிறது. தினந்தோறும் தெய்வத்தைப் பூஜித்து, ஸ்நானம் செய்து, தரிசிப்போர் தூய்மையை அடைகின்றனர்.

Verse 56

सर्वं हरति वै पापं मोक्षं चैव प्रयच्छति ॥ इत्युक्त्वा राघवस्तस्मै देवं प्रादाद्वसुन्धरे ॥

‘இது நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றி, மோக்ஷத்தையும் அளிக்கிறது.’ என்று கூறி, ஓ வசுந்தரையே, ராகவன் அவனுக்கு அந்தத் தெய்வத்தை அளித்தான்.

Verse 57

देवमादाय शत्रुघ्नो जगाम मथुरां पुरीम् ॥ ब्राह्मणं स्थापयित्वा तु आगच्छन्मम सन्निधौ ॥

தெய்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு சத்ருக்னன் மதுரா நகரத்திற்குச் சென்றான். அங்கு ஒரு பிராமணனை நிறுவி, பின்னர் என் சன்னிதிக்கு வந்தான்.

Verse 58

तत्र मध्ये तु संस्थाप्य पूजयामास राघवः ॥ अनेन क्रमयोगेन मथुरायां स्थितः प्रभुः ॥

அங்கு நடுப்பகுதியில் நிறுவி ராகவன் பூஜை செய்தான். இவ்வாறு ஒழுங்கான முறையால் ஆண்டவன் மதுராவில் நிலைபெற்றான்.

Verse 59

गयायां पिण्डदानेन यत्फलं ज्येष्ठपुष्करे ॥ तत्फलं समवाप्नोति श्वेतं दृष्ट्वा सदा नरः ॥

கயாவில் பிண்டதானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலனும், ஜ்யேஷ்ட-புஷ்கரத்தில் கிடைக்கும் பலனும்—அதே பலனை மனிதன் எப்போதும் ஸ்வேதனை தரிசிப்பதால் அடைகிறான்.

Verse 60

विश्रान्तिसंज्ञके तद्वद्गोविन्दे च तथा हरौ ॥ केशवे दीर्घविष्णौ च तदेव फलमश्नुते ॥

அதேபோல் ‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் இடம்/ரூபத்திலும், கோவிந்தனிலும் ஹரியிலும்—கேசவனிலும் நீர்க-விஷ்ணுவிலும்—அதே புண்ணியப் பலனை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 61

उदये मामकं तेजः सदा विश्रान्तिसंज्ञके ॥ मध्याह्ने मामकं तेजो दीर्घविष्णौ व्यवस्थितम् ॥ केशवे मामकं तेजो दिनभागे चतुर्थके ॥

சூரியோதயத்தில் என் தேஜஸ் எப்போதும் ‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் (இடம்/ரூபம்) இல் உள்ளது. நண்பகலில் என் தேஜஸ் நீர்க-விஷ்ணுவில் நிலைபெற்றுள்ளது. கேசவனில் நாளின் நான்காம் பகுதியிலே என் தேஜஸ் வெளிப்படுகிறது.

Verse 62

एषा विद्या पुरा देवि नित्यकालं सुगो पिता ॥ भक्ताऽ त्वं मम शिष्या च कथिता ते वसुन्धरे ॥

தேவி! இந்த வித்யை பழங்காலத்திலிருந்தே அறியப்பட்டது; எப்போதும் சத்பிதாவால் காக்கப்பட்டது. நீ பக்தையுமாகவும் என் சீடையுமாகவும் உள்ளாய்; ஆகவே, வாசுந்தரையே, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 63

लवणस्य वधं श्रुत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत् ॥ वरं वरय शत्रुघ्न यत्ते मनसि रोचते ॥

லவணனின் வதத்தைச் செய்தி கேட்டு ராகவன் கூறினான்—“சத்ருக்னா! உன் மனத்திற்கு விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 64

वैकुण्ठे तु निमग्नोऽयं ब्रह्महत्यागता ततः ॥ विस्मयो नात्र कर्तव्यस्तीर्थस्येदं महत्फलम् ॥

வைகுண்டத் தீர்த்தத்தில் மூழ்கியவுடன் அவனுடைய பிரம்மஹத்த்யா தோஷம் நீங்கியது. இதில் வியப்பு கொள்ள வேண்டாம்—இதுவே அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகத்தான பலன்.

Verse 65

यं दृष्ट्वा तु नरो याति मुक्तिं नास्त्यत्र संशयः ॥ दक्षिणेन तु मां विद्धि प्रतिमां दिव्यरूपिणीम् ॥

இதனைத் தரிசித்தால் மனிதன் மோட்சத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் தெற்குத் திசையில் என் தெய்வீக ஒளிமிகு திருவுருவச் சிலையை அறிந்துகொள்.

Verse 66

इन्द्रलोकं गतः सोऽथ स्वर्गं जेतुं महाबलः ॥ शक्रेण सह सङ्गम्य ततो युद्धं प्रवर्तितम् ॥

பின்னர் அந்த மகாபலன், சொர்க்கத்தை வெல்ல விரும்பி இந்திரலோகத்திற்குச் சென்றான். சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் சந்தித்து, அதன் பின் போர் தொடங்கியது.

Verse 67

देव त्वं स्वल्पकायोऽसि नाहमुद्धरणक्षमः ॥ प्रसीद देवदेवेश सुरनाथ नमोऽस्तु ते ॥

ஓ தேவா, நீ சிறிய உடலுடையவன்; உன்னை உயர்த்த நான் இயலாதவன். அருள்புரிவாயாக, தேவர்களின் தேவேசா, சுரநாதா—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 68

ततः समर्पयामास कपिलं दिव्यरूपिणम् ॥ पुष्पके तु समारोप्य नीतवान्नगरीं प्रति ॥

பின்னர் அவன் தெய்வீக ரூபமுடைய கபிலனை அர்ப்பணித்தான். புஷ்பகத்தில் ஏற்றி, அவனை நகரத்தை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான்.

Verse 69

नय शत्रुघ्न देवं त्वं दिव्यं वाराहरूपिणम् ॥ धन्याऽसौ मण्डली लोके धन्या सा मथुरा पुरी ॥

ஓ சத்ருக்னா, வராஹ ரூபமுடைய இந்த தெய்வீக தேவனை நீ வழிநடத்து. உலகில் அந்த மண்டலம் பாக்கியமுடையது; அந்த மதுரா நகரமும் பாக்கியமுடையது.