Adhyaya 158: The Manifestation and Sanctifying Power of the Mathurā Tīrtha

Verse 1

अथ मथुरातीर्थप्रादुर्भावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ विंशतिर्योजनानां तु माथुरं मम मण्डलम् ॥ यत्रतत्र नरः स्नातो मुच्यते सर्वकिल्बिषैः ॥

இப்போது மதுரா தீர்த்தத்தின் வெளிப்பாடு. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—என் மதுரா மண்டலம் இருபது யோஜனங்கள் பரப்பளவு உடையது; அதில் எங்கு மனிதன் நீராடினாலும், அவன் எல்லாப் பாவக் குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 2

वर्षाकाले तु स्थातव्यं यच्च स्थानं तु हर्षदम् ॥ पुण्यात्पुण्यतरं चैव माथुरे मम मण्डले ॥

மழைக்காலத்தில் அங்கே தங்க வேண்டும்; மகிழ்ச்சி தரும் எந்த இடமாயினும், என் மதுரா மண்டலத்தில் அது சாதாரண புண்ணியத்தைவிட மிகப் புண்ணியமானதாகும்.

Verse 3

सप्तद्वीपेषु तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च ॥ मथुरायां गमिष्यन्ति प्रसुप्ते तु सदा मयि ॥

ஏழு தீவுகளிலுள்ள தீர்த்தங்களும் புண்ணியத் தலங்களும், நான் அங்கே எப்போதும் நித்திரையில் இருப்பபோது, மதுராவிற்கு வந்து சேரும்.

Verse 4

सुप्तोत्थितं तु दृष्ट्वा मां मथुरायां वसुन्धरे ॥ ते नराः मां प्रपश्यन्ति सर्वकालं न संशयः ॥

ஓ வசுந்தரா! மதுராவில் என்னை உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தவனாகக் கண்டவர்கள், எல்லாக் காலங்களிலும் என்னைத் தரிசிப்பார்கள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 5

सुप्तोत्थितं तु वसुधे दृष्ट्वा मे मुखपङ्कजम् ॥ सप्तजन्मकृतं पापं तत्क्षणादेव मुञ्चति ॥

ஏ வஸுதே! நான் உறக்கத்திலிருந்து எழும் போது என் தாமரைமுகத்தைத் தரிசித்தால், ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் அந்தக் கணமே நீங்கும்.

Verse 6

मथुरावासिनो लोकाः सर्वे ते मुक्तिभाजनाः ॥ मथुरां समनुप्राप्य दृष्ट्वा देवं तु केशवम् ॥

மதுராவில் வாழும் அனைவரும் முக்திக்குரியவர்கள்; மதுரையை அடைந்து தேவன் கேசவனைத் தரிசித்து—

Verse 7

स्नात्वा पुनस्तु कालिन्द्यां मम लोके महीयते ॥ स तत्फलमवाप्नोति राजसूयाश्वमेधयोः ॥

மீண்டும் காலிந்தியில் நீராடினால் அவன் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்; ராஜசூயமும் அச்வமேதமும் செய்த பலனை அடைவான்.

Verse 8

प्रदक्षिणीकृतो येन मथुरायां तु केशवः ॥ प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुन्धरा ॥

மதுராவில் யார் கேசவனைப் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவர் ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியையே பிரதட்சிணை செய்ததுபோல் ஆகும்.

Verse 9

घृतपूर्णेन पात्रेण समग्रेण च वाससा ॥ केशवस्याग्रतो दत्त्वा दीपकं तु वसुन्धरे ॥

ஏ வஸுந்தரா! நெய் நிரம்பிய பாத்திரமும் குறையாத ஆடையும் உடன், கேசவனின் முன்னிலையில் விளக்கை அர்ப்பணித்து—

Verse 10

सर्वकामसमृद्धं तदप्सरोगणसेवितम् ॥ रम्यमालासमाकीर्णं भोगाढ्यं सर्वकामिकम् ॥

அவ்வுலகம் எல்லாக் காம்ய நன்மைகளாலும் நிறைந்தது; அப்சரைகளின் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்படுகிறது; இனிய மாலைகளால் நிரம்பியுள்ளது; போகச் செல்வம் மிகுந்தது; எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாகும்.

Verse 11

समारोहति वै नित्यं प्रभामण्डलमण्डितम् ॥ ये देवा ये च गन्धर्वाः सिद्धाश्चारणपन्नगाः ॥

அங்கே எப்போதும் உயர்ந்து செல்கின்ற நிலை உண்டு; அது ஒளிவட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அங்கு தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், பன்னகர்கள் (நாகர்) இருப்பர்.

Verse 12

तं स्पृहन्ति सदा देवि पुण्यमस्ति कृतं भुवि ॥ यदि कालान्तरे पुण्यं हीयतेऽस्य पुरा कृतम् ॥

தேவி, அவர்கள் அந்த நிலையையே எப்போதும் விரும்புகின்றனர்; ஏனெனில் பூமியில் புண்ணியம் செய்திருக்கிறது. காலப்போக்கில் இவனுடைய முன்சேமித்த புண்ணியம் குறையுமாயின்—

Verse 13

सतां पुण्यगृहे देवि जायते मानवो हि सः ॥ धरण्युवाच ॥ क्षेत्रं हि रक्षते देव कस्त्विदं पापनाशनम् ॥

தேவி, அவன் நற்குணமுடையோரின் புண்ணிய இல்லத்தில் மனிதனாகப் பிறக்கிறான். தரணி கூறினாள்—தேவா, இந்தக் க்ஷேத்திரத்தை யார் காக்கிறார்? பாபநாசகமான இது யாது?

Verse 14

पशुभूतपिशाचैश्च रक्षोभूतविनायकैः ॥ एवमादिभिराकृष्टं तत्क्षेत्रं फलदं भवेत् ॥

மிருகவடிவப் பூதங்கள், பிசாசுகள், ராக்ஷசர்கள், பூதங்கள், விநாயகர்கள் முதலியோர் தாக்கினாலும், அந்தக் க்ஷேத்திரம் ஆயினும் பலன் அளிப்பதாக (புண்ணியப் பலன் தருவதாக) இருக்கும்.

Verse 15

श्रीवराह उवाच ॥ मत्क्षेत्रं ते न पश्यन्ति मत्प्रभावात्कदाचन ॥ न विकुर्वन्ति ते दृष्ट्वा मत्पराणां हि देहिनाम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—என் பிரபாவத்தால் அவர்கள் எப்போதும் என் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை காணார்; எனக்கு பராயணமான உடலுடைய பக்தர்களைக் கண்டாலும் அவர்கள் இடையூறு செய்யார்।

Verse 16

रक्षार्थं हि मया दत्ता दिक्पालास्तु वरानने ॥ लोकपालास्तु चत्वारस्तीर्थं रक्षन्ति ये सदा ॥

அழகிய முகத்தையுடையவளே! பாதுகாப்பிற்காக நான் திக்குப் பாலர்களை நியமித்தேன்; மேலும் நான்கு லோகபாலர்கள் எப்போதும் இந்தத் தீர்த்தத்தை காக்கின்றனர்।

Verse 17

पूर्वां रक्षति इन्द्रस्तु यमो रक्षति दक्षिणाम् ॥ पश्चिमां रक्षते नित्यं वरुणः पाशभृत्स्वयम् ॥

கிழக்குத் திசையை இந்திரன் காக்கிறான், தெற்கை யமன் காக்கிறான்; மேலும் பாசம் தாங்கிய வருணன் தானே மேற்குத் திசையை எப்போதும் காக்கிறான்।

Verse 18

उत्तरां वै कुबेरस्तु महाबलपराक्रमः ॥ मध्यं तु रक्षते नित्यं शिवो देव उमापतिः ॥

வட திசையை மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடைய குபேரன் காக்கிறான்; மையத்தில் உமாபதி தேவன் சிவன் எப்போதும் காக்கிறான்।

Verse 19

मथुरायां महाभागे कुण्डे च विमलोदके ॥ गम्भीरे सर्वदा देवि तिष्ठते च चतुर्भुजः ॥

மகாபாக்யவதியான தேவியே! மதுராவில், விமலோதக எனப்படும் ஆழமும் எப்போதும் தூய்மையும் உடைய குளத்தில், நான்கு கரங்களுடைய பகவான் எந்நாளும் தங்கியிருக்கிறார்।

Verse 20

तत्र मुञ्चेत यः प्राणान् स्नानं कृत्वा वसुन्धरे ॥ वैष्णवं लोकमासाद्य क्रीडते स सुखादिव ॥

ஓ வசுந்தரையே! அங்கே நீராடி உயிரைத் துறப்பவன் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைந்து, இன்பத்தில் இருப்பதுபோல் களிக்கிறான்।

Verse 21

तत्रैव तु सदाश्चर्यं कथ्यमानं मया शृणु ॥ यदुच्यते वै सुश्रोणि कुण्डे तु विमलोदके ॥

அங்கேயே, நான் கூறும் நிலையான அதிசயத்தை கேள்; ஓ சுஷ்ரோணி, விமலோதகக் குளம் குறித்து சொல்லப்படுவது இதுவே।

Verse 22

हेमन्ते तु भवेच्छोष्णं शीतलं ग्रीष्मके भवेत् ॥ तेजसा मम सुश्रोणि तुषारतदृशोपमम् ॥

குளிர்காலத்தில் அது வெப்பமாய், கோடையில் குளிர்மையாய் இருக்கும்; ஓ சுஷ்ரோணி, என் தேஜஸால் அது பனித்துளிபோல் தோன்றும்।

Verse 23

न वर्ध्धते च वर्षासु ग्रीष्मे चापि न हीयते ॥ एतच्च महदाश्चर्यं तस्मिन्कुण्डे परं मम ॥

மழைக்காலத்தில் அது உயர்வதில்லை; கோடையிலும் குறைவதில்லை; அந்தக் குளத்தில் உள்ள இந்தப் பெரும் அதிசயம் உன்னதமாக என்னாலேயே நிகழ்கிறது।

Verse 24

पदे पदे तीर्थफलम् मथुरायां वसुंधरे॥ तत्र तत्र नरः स्नातो मुच्यते सर्वपातकैः॥

ஓ வசுந்தரையே! மதுராவில் அடியடியாக தீர்த்தப் பலன் உள்ளது; அங்கே எங்கே மனிதன் நீராடினாலும், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்।

Verse 25

वर्षासु स्थूलतीर्थेषु स्नातव्यं तु प्रयत्नतः॥ कूपे ह्रदे देवखाते गर्तेषु च नदीषु च॥

மழைக்காலத்தில் எளிதில் அணுகக்கூடிய நிலையான (ஸ்தூல) தீர்த்தங்களில் முயற்சியுடன் நீராட வேண்டும்—கிணறு, குளம், தேவகாதம், குழி மற்றும் நதிகளிலும் கூட।

Verse 26

प्रवाहेषु च दिव्येषु नदीनाṃ सङ्गमेषु च॥ वर्षासु सर्वतः स्नायाद्यदीच्छेत्परमां गतिम्॥

தெய்வீக ஓட்டங்களிலும் நதிகளின் சங்கமங்களிலும்—மழைக்காலத்தில் பரமகதியை விரும்புபவன் இயன்ற இடமெல்லாம் நீராட வேண்டும்।

Verse 27

अस्ति क्षेत्रं परं दिव्यं मुचुकुन्दं तु नामतः॥ मुचुकुन्दः स्वपित्यत्र दानवासुरपातनः॥

முசுகுந்தம் எனப் பெயருடைய ஒரு பரம தெய்வீக க்ஷேத்திரம் உள்ளது. அங்கே தானவ-அசுரரை வீழ்த்திய முசுகுந்தன் நித்திரையில் உறங்குகிறான்।

Verse 28

इहजन्मकृतं पापमन्यजन्मकृतं च यत्॥ शीघ्रं नश्यति तत्सर्वं कीर्तनात्केशवस्य तु॥

இந்தப் பிறவியில் செய்த பாவமும், வேறு பிறவியில் செய்த பாவமும்—கேசவனின் கீர்த்தனையால் அவை அனைத்தும் விரைவில் அழிகின்றன।

Verse 29

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने॥ नरके पच्यमानस्य गतिर्देवि जनार्दनः॥

ஜனார்தனனில் பக்தி உள்ளவனுக்கு பல மந்திரங்கள் எதற்கு? தேவி, நரகத்தில் வதைக்கப்படுபவனுக்கும் அடைக்கலம்/கதி ஜனார்தனனே.

Verse 30

कृत्वा प्रदक्षिणं देवि विश्रामं कुरुते तु यः॥ नारायणसमीपे तु सोऽनन्तफलमश्नुते॥

தேவி, யார் பிரதட்சிணம் செய்து நாராயணன் அருகில் ஓய்வு கொள்கிறாரோ, அவர் அளவற்ற புண்ணியப் பயனை அடைகிறார்।

Verse 31

सुप्तोत्थितं हरिं दृष्ट्वा मथुरायां वसुंधरे॥ न तस्य पुनरावृत्तिर्जायते स चतुर्भुजः॥

வசுந்தரா, மதுரையில் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தவர்போல் உள்ள ஹரியை தரிசித்தால், அவனுக்கு மீள்பிறவி இல்லை; அவன் நான்கு கரங்களுடன் ஆகிறான்।

Verse 32

कुमुदस्य तु मासस्य नवम्यां तु वसुंधरे॥ प्रदक्षिणीकृत्य भुवं सर्वपापैः प्रमुच्यते॥

வசுந்தரா, ‘குமுத’ எனப்படும் மாதத்தின் நவமி நாளில் பூமியை பிரதட்சிணம் செய்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்।

Verse 33

ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च गोग्घ्नो भग्नव्रतस्तथा॥ मथुरां तु परिक्रम्य पूतो भवति मानवः॥

பிராமணஹத்தி செய்தவன், மதுபானம் அருந்துபவன், கோஹத்தி செய்தவன், விரதம் கெடுத்தவனும்—மதுரையை பரிக்ரமம் செய்தால் மனிதன் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 34

अष्टम्यां प्राप्य मथुरां दन्तधावनपूर्वकम् ॥ ब्रह्मचर्येण तां रात्रीं कृतसंकल्पमानसः ॥

அஷ்டமி நாளில் மதுரையை அடைந்து, முதலில் பற்கள் சுத்தம் செய்து, உறுதியான சங்கல்பத்துடன் அந்த இரவை பிரம்மச்சரியமாகக் கடத்த வேண்டும்।

Verse 35

धौतवस्त्रस्तु सुस्नातो मौनव्रतपरायणः ॥ प्रदक्षिणं तु कुर्वीत सर्वपातक नाशनम् ॥

துவைத்த ஆடைகளை அணிந்து, நன்றாக நீராடி, மௌனவிரதத்தில் நிலைத்து, பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்; அது எல்லாப் பாபங்களையும் நீக்கும்.

Verse 36

प्रदक्षिणां प्रकुर्वाणमन्यो यः स्पृशते नरः ॥ सर्वान् कामानवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा ॥

பிரதட்சிணை செய்து கொண்டிருக்கும் ஒருவரை மற்றொருவர் தொடினால், அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவான்; இதில் மேலும் விசாரணை வேண்டாம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 37

देवस्याग्रे तु वसुधे कूपं तु विमलोदकम् ॥ पितरश्चाभिनन्दन्ति पानीयं पिण्डमेव च ॥

ஓ வசுதா! தேவனின் முன்புறத்தில் தூய நீருள்ள ஒரு கிணறு உள்ளது; பித்ருக்கள் குடிநீராலும் பிண்ட அர்ப்பணிப்பாலும் மகிழ்வர்.

Verse 38

चतुḥसामुद्रिकं नाम त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् ॥ तत्र स्नातो नरो भद्रे देवैश्च सह मोदते ॥

‘சதுஃசாமுத்ரிகம்’ எனப்படும் இடம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது; ஓ பத்திரே! அங்கு நீராடுபவன் தேவர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்.

Verse 39

तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

அங்கேயே யார் உயிரை விடுகிறாரோ, அவர் என் லோகத்தை அடைவார்.

Verse 40

पञ्चयोजनविस्तारमायामं पञ्च विस्तरम् ॥ दीपमालासमाकीर्णं विमानं लभते नरः ॥

மனிதன் ஐந்து யோஜனை அகலமும் ஐந்து யோஜனை நீளமும் உடைய, தீபமாலைகளால் நிரம்பிய தெய்வீக விமானத்தைப் பெறுவான்।

Verse 41

मथुरायां गृहं यस्तु प्रासादं कुरुते नरः ॥ चतुर्भुजस्तु विज्ञेयो जीवन्मुक्तो न संशयः ॥

மதுராவில் யார் இல்லமோ பிராசாதமோ கட்டுகிறாரோ, அவர் ‘நான்கு கரங்களுடையவர்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அவர் ஜீவன்முக்தர்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 42

तत्र कुण्डे नरः स्नात्वा प्राप्नोत्यभिमतं जलम् ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

அங்கே உள்ள குண்டத்தில் நீராடினால் மனிதன் விரும்பிய நீரைப் பெறுவான்; மேலும் அங்கேயே உயிரை விட்டால் என் லோகத்தை அடைவான்।

Verse 43

मथुरायां नरो गत्वा दृष्ट्वा देवं स्वयम्भुवम् ॥ प्रदक्षिणायां यत्पुण्यं तत्पुण्यं लभते नरः ॥

மதுராவிற்கு சென்று சுயம்பூ தேவனை தரிசித்தால், பிரதட்சிணையின் புண்ணியம் எதுவோ அதையே மனிதன் பெறுவான்।