Adhyaya 157: Praise of the Malayārjuna Sacred Ford and the Mathurā–Yamunā Pilgrimage Cycle

Verse 1

अथ मलयार्जुनतीर्थादिस्नानादिप्रशंसा ॥ श्रीवराह उवाच ॥ यमुनापारमुल्लङ्घ्य तत्रैव च महामुने ॥ मलयार्जुनकं तीर्थं कुण्डं तत्र च विद्यते ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மகாமுனியே, யமுனையின் அக்கரையைத் தாண்டி அங்கேயே ‘மலயார்ஜுன’ தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே ஒரு குண்டமும் இருக்கிறது.

Verse 2

पर्यस्तं तत्र शकटं भिन्नभाण्डकुटीघटम् ॥ तत्र स्नानोपवासाभ्यामनन्तं फलमश्रुते ॥

அங்கே கவிழ்ந்த வண்டி ஒன்று உள்ளது; உடைந்த பாத்திரங்கள்—குடில், குடம். அங்கே நீராடலும் உபவாசமும் செய்தால் அளவற்ற பலன் (புண்ணியம்) கிடைக்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 3

द्वादश्यां शुक्लपक्षस्य ज्येष्ठमासे वसुन्धरे ॥ तत्र स्नानेन दानेन महापातकनाशनम् ॥

வசுந்தரையே, ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் சுக்லபட்ச த்வாதசியில் அங்கே நீராடலும் தானமும் செய்தால் மகாபாதகங்கள் நீங்கும்.

Verse 4

ज्येष्ठस्य शुक्लद्वादश्यां स्नात्वा सुनियतेंद्रियः ॥ मथुरायां हरिं दृष्ट्वा प्राप्नोति परमां गतिम् ॥

ஜ்யேஷ்ட சுக்ல த்வாதசியில் நீராடி, இந்திரியங்களை நன்கு கட்டுப்படுத்தி, மதுராவில் ஹரியை தரிசிப்பவன் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 5

यमुनासलिले स्नातः शुचिर्भूत्वा जितेंद्रियः ॥ समभ्यर्च्याच्युतं सम्यक् प्राप्नोति परमां गतिम् ॥

யமுனை நீரில் நீராடி, தூய்மையடைந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, அச்யுதனை முறையாகச் சரிவர வழிபடுவான் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 6

अपि चास्मत्कुले जातः कालिन्दीसलिले प्लुतः ॥ अर्चयिष्यति गोविन्दं मथुरायामुपोषितः ॥

மேலும், எங்கள் குலத்தில் பிறந்தவராயினும்—காலிந்தி (யமுனை) நீரில் மூழ்கி, மதுராவில் உபவாசம் இருந்து—கோவிந்தனை வழிபடுவார்.

Verse 7

इति गायन्ति पितरः परलोकगताः सदा ॥ द्वादश्यां ज्येष्ठमासे तु समभ्यर्च्य जनार्दनम् ॥

இவ்வாறு பரலோகத்திற்குச் சென்ற பித்ருக்கள் எப்போதும் பாடுகின்றனர்—‘ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் த்வாதசியில் ஜனார்தனனை முறையாக வழிபட்டு…’

Verse 8

धन्योऽसौ पिण्डनिर्वापं यमुनायां करिष्यति ॥ तत्रैव तु महातीर्थे वने बहुलसंज्ञके ॥

யமுனையில் பிண்ட-நிர்வாபம் (பித்ருத் தர்ப்பணத்திற்கான பிண்டதானம்) செய்வோர் அவர் நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்—அங்கேயே, அந்த மஹாதீர்த்தத்தில், ‘பஹுலா’ எனப்படும் வனத்தில்.

Verse 9

तत्र स्नातो नरो देवि रुद्रलोके महीयते ॥ द्वादश्यां चैत्रमासे तु शुक्लपक्षे वसुन्धरे ॥

தேவி, அங்கே நீராடும் மனிதன் ருத்ரலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான். மேலும், வசுந்தரையே, சைத்ர மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியில்…

Verse 10

दृश्यन्तेऽहरहस्तत्र आदित्याः शुभकारिणः ॥ तत्र चार्कस्थले कुण्डे स्नानं यः कुरुते नरः ॥

அங்கே நாள்தோறும் நன்மை செய்பவரான ஆதித்யர்கள் தரிசனமளிக்கின்றனர். அங்கேயே அர்கஸ்தலக் குண்டத்தில் யார் நீராடுகிறாரோ…

Verse 11

सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोकं व्रजेनरः ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சூரியலோகத்தை அடைகிறான். பின்னர் அங்கே உயிரை விடுத்து என் லோகத்தைச் செல்கிறான்.

Verse 12

अर्कस्थलसमीपे तु कूपं तु विमलोदकम् ॥ सप्तसामुद्रिकं नाम देवानामपि दुर्लभम् ॥

அர்கஸ்தலத்தின் அருகில் தூய நீருடைய ஒரு கிணறு உள்ளது; அதன் பெயர் ‘சப்தசாமுத்ரிகம்’; அது தேவர்களுக்குக் கூட அரிது.

Verse 13

तत्र स्नानेन वसुधे स्वच्छन्दगमनालयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

ஓ வசுதே! அங்கே நீராடுவதால் தடையற்ற செல்வதற்கான ஆதாரநிலையைப் பெறுகிறான். பின்னர் அங்கேயே உயிரை விடுத்து என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 14

यस्तत्र कुरुते स्नानमेक रात्रोषितो नरः ॥ स मत्प्रसादात्सुश्रोणि वीरलोके महीयते ॥

அங்கே ஒரு இரவு தங்கி அந்த இடத்தில் நீராடுகிறவன், ஓ சுச்ரோணி! என் அருளால் வீரலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 15

अथात्र मुञ्चते प्राणान्ममलोकं स गच्छति ॥ कुशस्थलं च तत्रैव पुण्यं पापहरं शुभम् ॥

அங்கே யார் உயிர்மூச்சை விடுகிறாரோ, அவர் என் லோகத்தை அடைகிறார். அங்கேயே குசஸ்தலம் உள்ளது—புண்ணியமிக்கது, மங்களம், பாபநாசகம்.

Verse 16

तत्र स्नातो नरो देवि ब्रह्मलोके महीयते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

தேவி, அங்கே நீராடிய மனிதன் பிரம்மலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான். மேலும் அங்கே உயிர்மூச்சை விட்டால், அவன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 17

तत्र वीरस्थलं नाम क्षेत्रं गुह्यं परं मम ॥ आसन्नसलिलं चैव पद्मोत्पलविभूषितम् ॥

அங்கே ‘வீரஸ்தலம்’ எனும் திருத்தலம் உள்ளது—என் மறைமையான, உன்னதமான தாமம்; அருகில் நீர் இருந்து, தாமரை மற்றும் நீலத்தாமரையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 18

तत्र पुष्पस्थलं नाम शिवक्षेत्रमनुत्तमम् ॥ तत्र स्नानेन मनुजः शिवलोके महीयते ॥

அங்கே ‘புஷ்பஸ்தலம்’ எனும் ஒப்பற்ற சிவக்ஷேத்திரம் உள்ளது. அங்கே நீராடுவதால் மனிதன் சிவலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 19

तत्र गोपीश्वरो नाम महापातकनाशनः ॥ कृष्णस्य रमणार्थं हि सहस्राणि च षोडश ॥

அங்கே ‘கோபீஸ்வர’ எனும் (திருத்தலம்/லிங்கம்) உள்ளது; அது மகாபாதகங்களை அழிப்பதாகப் புகழப்படுகிறது. கிருஷ்ணனின் இன்பத்திற்காக உண்மையாகவே பதினாறு ஆயிரம் (ரூபங்கள்) இருந்தன.

Verse 20

गोप्यो रूपाणि चक्रे च तत्र क्रीडनके हरिः ॥ यदा बालेन कृष्णेन भग्नार्जुनयुगं तथा ॥

அங்கே விளையாட்டின் போக்கில் ஹரி கோபியரின் வடிவங்களை ஏற்றார். மேலும் பாலகிருஷ்ணன் அதுபோல அர்ஜுன மரங்களின் இரட்டையை முறித்தபோது…

Verse 21

शकटं च तदा भिन्नं घटभाण्डकुटीरकम् ॥ ताभिस्तत्रैव गोविन्दं क्रीडन्तं च यदृच्छया ॥

அப்போது வண்டி உடைந்தது; குடங்கள், பாத்திரங்கள் இருந்த குடிசையும் சேதமடைந்தது. அங்கேயே தற்செயலாக அவர்கள் விளையாடும் கோவிந்தனை கண்டனர்.

Verse 22

परिष्वज्य हि धर्मेण व्याजेन च सुगोपितम् ॥ मातलिस्तत्र चागत्य देवैरुक्तं यथोदितम् ॥

முறையின்படி அணைத்துக் கொண்டு, ஒரு காரணம் காட்டி அந்தச் செய்தியை நன்றாக மறைத்தனர். அப்போது மாதலி அங்கே வந்து சேர்ந்தான்; தேவர்கள் கூறியபடியே உரை சொல்லப்பட்டது.

Verse 23

गोपीमण्डलपातेन स्नापितो हेमकुण्डलः ॥ गोप्यो गायन्ति नृत्यन्ति कृष्ण कृष्ण इति ब्रुवन् ॥

கோபியரின் வட்டத்தின் ஓட்டம்/வீழ்ச்சியால் பொற்குண்டலன் (கிருஷ்ணன்) நீராடியதுபோல் ஆனான். கோபியர் ‘கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா’ என்று சொல்லி பாடி ஆடுகின்றனர்.

Verse 24

तत्र गोपीश्वरं देवं मातलिः स्थाप्य पूजितम् ॥ कूपं च स्थापयामास माङ्गल्यैः कलशैः शुभैः ॥

அங்கே மாதலி கோபீஸ்வர தேவனை நிறுவி வழிபட்டான். மேலும் மங்களகரமான நல்ல கலசங்களுடன் ஒரு கிணற்றையும் அமைத்தான்.

Verse 25

सप्तसामुद्रिकं नाम कूपं तु विमलोदकम् ॥ देवस्याग्रे तु वसुधे गोपा यस्य महात्मनः ॥

‘சப்தசாமுத்ரிக’ எனப்படும் தூய நீருடைய கிணறு தேவனின் முன்பாக இருந்தது—ஓ வசுதையே—கோபர் தொடர்புடைய அந்த மகாத்மனுக்குரியது.

Verse 26

गोपीवेषधरं देवं अभिषेकं चकार ह ॥ आनीय सप्त कलशान् रत्नौषधिपरिप्लुतान् ॥

கோபர் வேடம் தரித்த தேவனுக்கு அவர் அபிஷேகம் செய்தார்; ரத்தினங்களும் மூலிகை மருந்துகளும் கலந்த ஏழு கலசங்களை கொண்டு வந்தார்.

Verse 27

पितरश्चापि नन्दन्ति पानीयं पिण्डमेव च ॥ सप्तसामुद्रिके कूपे यः श्राद्धं सम्प्रदास्यति ॥

‘சப்தசாமுத்ரிக’ கிணற்றில் யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவரின் நீர்தர்ப்பணமும் பிண்டதானமும் பித்ருக்களை மகிழ்விக்கின்றன.

Verse 28

पितरस्तस्य तृप्यन्ति कोटिवर्षशतान्यलम् ॥ गोविन्दस्य च देवस्य तथा गोपीश्वरस्य च ॥

அவனுடைய பித்ருக்கள் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளின் நூறு நூறு காலம் முழுமையாகத் திருப்தியடைகின்றனர்; இது கோவிந்த தேவனுக்கும் கோபீஸ்வரனுக்கும் உரியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 29

मध्ये तु मरणं यस्य शक्रस्यैति सलोकताम् ॥ तथा बहुलरुद्रस्य गोविन्दस्यैव मध्यतः ॥

இந்தப் புனிதப் பகுதியின் நடுவில் யார் மரணமடைகிறாரோ, அவர் சக்ரனின் உலகை அடைகிறார்; அதுபோல கோவிந்தனின் மையத்தில் (மரணமடைந்தால்) பஹுலருத்ரனின் உலகை அடைகிறார்.

Verse 30

तद्वद्ब्रह्माणमाशास्य गोपीशस्यैव मध्यतः ॥ एतेषु स्नानदानेन पिण्डपातेन भामिनि ॥

அதேபோல பிரம்மாவைப் பற்றியும் கோபீசனின் நடுவிலிருந்தே இவ்வுரை கூறப்படுகிறது. ஓ அழகியவளே! இத்தலங்களில் ஸ்நானமும் தானமும் செய்து, பிண்டம் அர்ப்பணிப்பதால்—

Verse 31

नरस्तारयते पुंसां दश पूर्वान्दशापरान् ॥ एषु स्नातो नरो देवि देवैश्च सह मोदते ॥

ஒருவன் தன் முன்னோர் பத்து தலைமுறைகளையும் பின்வரும் பத்து தலைமுறைகளையும் கரை சேர்க்கிறான். ஓ தேவியே! இத்தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்தவன் தேவர்களுடன் மகிழ்கிறான்.

Verse 32

तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥ वसुपत्रं महातीर्थं पुण्यं परममुत्तमम् ॥

அப்போது அங்கே உயிர் மூச்சை விடுவிப்பவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். ‘வசுபத்ர’ எனப்படும் அந்த மகாதீர்த்தம் மிகப் புண்ணியமும் பரம சிறப்புமுடையது.

Verse 33

मथुरादक्षिणे पार्श्वे क्षेत्रं फाल्गुनकं तथा ॥ तत्र स्नात्वा च पीत्वा च परलोके महीयते ॥

மதுராவின் தெற்குப் பக்கத்தில் ‘பால்குனக’ எனும் புனிதக் க்ஷேத்திரமும் உள்ளது. அங்கே ஸ்நானம் செய்து (அந்நீரை) அருந்தினால், பரலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 34

तत्र फाल्गुनके चैव तीर्थे परमदुर्लभे ॥ वृषभाञ्जनकं नाम क्षेत्रं मे दुर्लभं महत्

அங்கே ‘பால்குனக’ எனும் மிக அரிதான தீர்த்தத்தில் ‘விருஷபாஞ்ஜனக’ எனப்படும் என் மகத்தான புனிதக் க்ஷேத்திரம் உள்ளது; அது அடைய அரிது.

Verse 35

तत्राभिषेकं यः कुर्यात्स देवैः सह मोदते ॥ तत्र यो मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति

அங்கே அபிஷேகம் செய்பவன் தேவர்களுடன் மகிழ்வான்; அங்கே உயிரை விடுபவன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 36

अस्ति तालवनं नाम धेनुकासुररक्षितम् ॥ मथुरापश्चिमे भागे अदूरादर्धयोजनम्

தாலவனம் எனப்படும் ஒரு காடு உள்ளது; அது தேனுகாசுரனால் காக்கப்படுகிறது; அது மதுரையின் மேற்கு பகுதியில், அதிக தூரமல்ல—சுமார் அரை யோஜனை தூரத்தில் உள்ளது.

Verse 37

अस्ति संपिठकं नाम अस्मिन् क्षेत्रे परं मम ॥ तत्र कुण्डं विशालाक्षि प्रसन्नसलिलं शुभम्

என் இந்த க்ஷேத்திரத்தில் ‘சம்பீடகம்’ எனும் உயர்ந்த தலம் உள்ளது. அங்கே, ஓ விசாலாக்ஷி, தெளிந்த அமைதியான நீருடன் கூடிய ஒரு மங்கள குண்டம் உள்ளது.

Verse 38

तत्र स्नानं च ये कुर्युरेकरात्रोषिता नराः ॥ अग्निष्टोमफलं चैव लभन्ते नात्र संशयः

அங்கே நீராடி ஒரு இரவு தங்கும் மனிதர்கள் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனைப் பெறுவர்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 39

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥ देवकीगर्भसंभूतो वसुदेवगृहे शुभे

மேலும் இங்கே உயிரை விடுபவன் என் லோகத்தை அடைவான். (இங்கே வரலாறு தொடங்குகிறது:) தேவகியின் கருவிலிருந்து பிறந்து, வாசுதேவரின் மங்கள இல்லத்தில்…

Verse 40

तत्र पुण्येन हि मया रविराराधितः शुभः ॥ लब्धः प्राज्ञो मया पुत्रो रूपवांश्च गुणान्वितः

அங்கே நான் புண்ணியத்தின் பலத்தால் சுபமான ரவி (சூரியன்) அவரை ஆராதித்தேன். அதன் பயனாக ஞானமிக்க, அழகிய, நற்குணங்கள் நிறைந்த மகன் எனக்கு கிடைத்தான்.

Verse 41

तत्रैवं तु ततो दृष्टः पद्महस्तो दिवाकरः ॥ मासि भाद्रपदे देवी तिग्मतेजा विभावसुः

பின்னர் அங்கே அவ்விதமாகத் தாமரைத் தாங்கிய கையுடன் திவாகரன் (சூரியன்) தரிசனமளித்தான். தேவி, பாத்ரபத மாதத்தில் கூர்மையான ஒளியுடைய விபாவசு வெளிப்பட்டான்.

Verse 42

सप्तम्यां कृष्णपक्षस्य रविस्तिष्ठति सर्वदा ॥ तस्मिन्नहनि यः स्नानं कुर्यात्कुण्डे समाहितः

கிருஷ்ணபட்சத்தின் சப்தமியில் ரவி-விரதம் எப்போதும் நிலைபெற்றுள்ளது. அந்நாளில் ஒருமனத்துடன் குண்டத்தில் நீராடுபவன்…

Verse 43

न तस्य दुर्लभं लोके सर्वदाता दिवाकरः ॥ आदित्येऽहनि संप्राप्ते सप्तम्यां तु वसुन्धरे

அவனுக்கு உலகில் எதுவும் அரிதல்ல; ஏனெனில் திவாகரன் (சூரியன்) அனைத்தையும் அளிப்பவன். வஸுந்தரையே, சப்தமியில் ஆதித்யனின் நாள் வந்தபோது…

Verse 44

नरो वाप्यथवा नारी प्राप्नोत्यविकलं फलम् ॥ तत्रैव तु तपस्तप्तं राज्ञा शन्तनुना पुरा ॥

ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும், குறையாத பலனை அடைவான்/அடைவாள். மேலும் அதே இடத்தில் முற்காலத்தில் அரசன் சாந்தனு தவம் செய்தான்.

Verse 45

आदित्यं तु पुरः स्थाप्य प्राप्तो भीष्मो महाबलः ॥ शन्तनुः प्राप्य तं पुत्रं गतोऽसौ हस्तिनापुरम् ॥

ஆதித்யனை முன்னே நிறுவி (வழிபாட்டின் மையமாக வைத்து) மகாபலன் பீஷ்மன் பெறப்பட்டான். சாந்தனு அந்த மகனைப் பெற்று ஹஸ்தினாபுரம் சென்றான்.

Verse 46

तत्र स्नातो नरो याति मम लोकं न संशयः ॥ अस्ति भाण्डह्रदं नाम परपारेषु दुर्लभम् ॥

அங்கே நீராடும் மனிதன் சந்தேகமின்றி என் லோகத்தை அடைகிறான். அங்கே ‘பாண்டஹ்ரதம்’ எனும் ஏரி உள்ளது; அது அப்பால் கரைகளில் அரிதாகக் கிடைக்கும்.

Verse 47

ख्याता एते पञ्च देशा महापापविनाशनाः ॥ तेषु स्नानेषु वसुधे ब्रह्मणा सह मोदते ॥

இந்த ஐந்து தேசங்களும் மகாபாபங்களை அழிப்பவையாகப் புகழ்பெற்றவை. ஓ வசுதே, இவற்றில் நீராடினால் பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்.

Verse 48

पितरस्तारितास्तेन कुलानां सप्तसप्ततिः ॥ सोमवारे त्वमायां वै पिण्डदानं करोति यः ॥

இதனால் பித்ருக்கள் கரை சேர்க்கப்படுவர்; எழுபத்தேழு குலங்கள் பயன் பெறும். அமாவாசை நாளில், திங்கட்கிழமை பிண்டதானம் செய்பவன் நிச்சயமாக இப்புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 49

तत्र कुण्डं स्वच्छजलṃ नीलोत्पलविभूषितम् ॥ तत्र स्नानेन दानेन वाञ्छितं फलमाप्नुयात् ॥

அங்கே தெளிந்த நீருடன், நீலத் தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு குளம் உள்ளது. அங்கே நீராடி தானம் செய்தால் விரும்பிய பலன் கிடைக்கும்.

Verse 50

तत्र स्नानेन दानेन वाञ्छितं फलमाप्नुयात् ॥

அங்கே நீராடி தானம் செய்தால் விரும்பிய பலன் பெறலாம்.