Adhyaya 152: Praise of the Sacred Geography of Mathurā

Verse 1

अथ मथुरातीर्थ प्रशंसा ॥ सूत उवाच ॥ श्रुत्वा देवस्य माहात्म्यं लोहर्गलनिवासिनः ॥ त्रैलोक्यनाथाधिपतेर्विस्मयं परमं गता ॥

இப்போது மதுரா தீர்த்தத்தின் புகழ்ச்சி. சூதர் கூறினார்—லோஹார்கலத்தில் வாசம் செய்கின்ற தேவனின் மஹாத்மியத்தை கேட்ட அவர்கள், மூவுலக நாதனின் அதிபதியிடம் பரம வியப்பை அடைந்தனர்.

Verse 2

धरन्युवाच ॥ पद्मपत्र विशालाक्ष लोकनाथ जगत्पते ॥ त्वत्प्रसादाच्च देवेश श्रुतं शास्त्रं महौजसम् ॥

பூமி கூறினாள்—தாமரை இலைபோன்ற விசாலக் கண்களையுடையவனே! உலகநாதனே, ஜகத்பதே! தேவேசனே, உன் அருளால் நான் மகத்தான தேஜஸுடைய சாஸ்திர உபதேசத்தை கேட்டேன்।

Verse 3

तव शिष्या च दासी च त्वामहं शरणङ्गता ॥ जगद्धाता जगज्ज्योतिर्जगत्प्रभुरतन्द्रितः ॥

நான் உன் சீடையுமாகவும், பணிவிடையாளுமாகவும் இருக்கிறேன்; உன் சரணடைந்தேன். நீயே உலகத்தைத் தாங்குபவன், உலகின் ஒளி, என்றும் விழிப்புடன் இருக்கும் உலகப் பிரபு.

Verse 4

तव सम्भावनाद्देव जातास्मि कनकोज्ज्वला ॥ अलङ्कृता च शस्ता च सर्वशास्त्रेण मानद ॥

தேவனே! உன் மதிப்பளிக்கும் அருளால் நான் பொன்னுபோல் ஒளிர்ந்தேன். மானதனே, எல்லா சாஸ்திரங்களாலும் நான் அலங்கரிக்கப்பட்டு தகுதியானவளாக ஆனேன்।

Verse 5

जगद्धातुर्जगच्छास्त्रकृते न हि परिश्रमः ॥ त्वय्यायत्तं जगत्सर्वं यच्च किंचित्प्रवर्त्तते ॥

உலகத்தைத் தாங்குபவனுக்கு உலகிற்கான சாஸ்திரத்தை இயற்றுவதில் சிரமமில்லை. முழு பிரபஞ்சமும், எதுவெல்லாம் செயல்படுகிறதோ அதுவும் அனைத்தும் உன்னையே சார்ந்தது।

Verse 6

इति कृत्वा च मे देव त्वाह्लादो हृदि वर्त्तते ॥ लोहर्गलात् परं श्रेष्ठं गुह्यं परमदुर्लभम् ॥

இவ்வாறு கூறியபின், தேவனே, உன்னைச் சார்ந்த ஆனந்தம் என் இதயத்தில் நிலைகொள்கிறது. லோஹார்கலத்திற்கு அப்பால் இன்னும் சிறந்த ஒன்று உள்ளது—அது ரகசியமும் மிக அரிதாகக் கிடைப்பதும் ஆகும்।

Verse 7

तीर्थं तद्वद कल्याणं तीर्थानामुत्तमोत्तमम् ॥ यदस्ति दुर्लभं तीर्थं तत्त्वं कथय मे प्रभो ॥

அந்த மங்களகரமான தீர்த்தத்தை—தீர்த்தங்களில் உத்தமோத்தமமானதை—விளக்குங்கள். அரிதான தீர்த்தம் எதுவோ, ஓ பிரபுவே, அதன் தத்துவத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 8

श्रीवराह उवाच ॥ न विद्यते च पाताले नान्तरिक्षे न मानुषे ॥ समानं मथुराया हि प्रियं मम वसुन्धरे ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—பாதாளத்திலும் இல்லை, அந்தரிக்ஷத்திலும் இல்லை, மனித உலகிலும் இல்லை—மதுரைக்கு ஒப்பானது எதுவும் இல்லை; ஓ வசுந்தரையே, மதுரா எனக்கு மிகப் பிரியமானது.

Verse 9

सूत उवाच ॥ तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य प्रियं च वसुधा तदा ॥ प्रणम्य शिरसा देवी वराहं पुनरब्रवीत् ॥

சூதர் கூறினார்—அவருடைய இனிய சொற்களை கேட்டதும் வசுதா அப்போது மகிழ்ந்தாள். தேவி தலை வணங்கி வராஹருக்கு प्रणாமம் செய்து மீண்டும் பேசினாள்.

Verse 10

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु कार्त्स्न्येन वसुधे कथ्यमानं मयानघे ॥ मथुरेति च विख्यातं तस्मान्नास्ति परं मम ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ வசுதையே, ஓ குற்றமற்றவளே, நான் கூறுவதை முழுமையாகக் கேள். ‘மதுரா’ என்று புகழ்பெற்ற அந்த இடத்தைவிட எனக்கு உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை.

Verse 11

सा रम्या च सुशस्ता च जन्मभूमिस्तथा मम ॥ शृणु देवि यथा स्तौमि मथुरां पापहारिणीम्

அவள் (மதுரா) இனிமையானதும் மிகப் புகழப்பட்டதும்; அதுவே என் பிறப்பிடமும் ஆகும். ஓ தேவியே, கேள்—பாபநாசினி மதுராவை நான் எவ்வாறு போற்றுகிறேன்.

Verse 12

तत्र वासी नरो याति मोक्षं नास्त्यत्र संशयः ॥ महामाघ्यां प्रयागे तु यत्फलं लभते नरः

அங்கே வசிக்கும் மனிதன் மோட்சத்தை அடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் மகாமாகத்தில் பிரயாகத்தில் மனிதன் பெறும் பலன்—

Verse 13

तत्फलं लभते देवि मथुरायां दिने दिने ॥ पूर्णे वर्षसहस्रं तु वाराणस्यां तु यत्फलम्

தேவி, அதே பலன் மதுராவில் நாள்தோறும் கிடைக்கிறது. மேலும் வாராணசியில் முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற பின் கிடைக்கும் பலன்—

Verse 14

तत्फलं लभते देवि मथुरायां क्षणेन हि ॥ कार्त्तिक्यां चैव यत्पुण्यं पुष्करे तु वसुन्धरे

தேவி, அதே பலன் மதுராவில் உண்மையாகவே ஒரு கணத்தில் கிடைக்கிறது. மேலும் வஸுந்தரையே, கார்த்திக மாதத்தில் புஷ்கரத்தில் உண்டாகும் புண்ணியம்—

Verse 15

तत्फलं लभते देवि मथुरायां जितेन्द्रियः ॥ मथुरां तु परित्यज्य योऽन्यत्र कुरुते रतिम्

தேவி, புலன்களை வென்றவன் மதுராவில் அதே பலனை அடைகிறான். ஆனால் மதுராவை விட்டு வேறிடத்தில் பற்றை செலுத்துபவன்—

Verse 16

मूढो भ्रमति संसारे मोहितो मम मायया ॥ यः शृणोति वरारोहे माथुरं मम मण्डलम्

என் மாயையால் மயங்கிய மூடன் சம்சாரத்தில் அலைகிறான். ஆனால் வராரோஹே, என் மதுரா-மண்டலத்தை யார் கேட்கிறாரோ—

Verse 17

अन्येनोच्चारितं शश्वत्सोऽपि पापैः प्रमुच्यते ॥ पृथिव्यां यानि तीर्थानि आसमुद्रं सरांसि च

இதை வேறொருவர் இடையறாது உச்சரித்தாலும், அவனும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான். பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும், கடல் வரை உள்ள ஏரிகளும்—

Verse 18

मथुरायां प्रयान्त्यत्र सुप्ते चैव जनार्दने ॥ मथुरामण्डलं प्राप्य श्राद्धं कृत्वा यथाविधि

ஜனார்தனன் நித்திரையில் இருந்தாலும் அவர்கள் இங்கு மதுராவிற்கு வருகின்றனர். மதுரா மண்டலத்தை அடைந்து, விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்து—

Verse 19

तेऽपि यान्ति परां सिद्धिं मत्प्रसादान्न संशयः ॥ कुब्जाम्रके सौकरवे मथुरायां विशेषतः

அவர்களும் பரம சித்தியை அடைவார்கள்—என் அருளால் இதில் ஐயமில்லை. குறிப்பாக மதுராவில், குப்ஜாம்ரகமும் சௌகரவமும்—

Verse 20

विना सांख्येन योगेन मत्प्रसादान्न संशयः ॥ मथुरायां महापुर्यां ये वसन्ति शुचिव्रताः

சாங்க்யமும் யோகமும் இல்லாமல்கூட என் அருளால் இதில் ஐயமில்லை. மதுரா மகாநகரில் தூய விரதம் கடைப்பிடித்து வாழ்பவர்கள்—

Verse 21

बलिभिक्षाप्रदातारो देवास्ते नरविग्रहाः ॥ भविष्यामि वरारोहे द्वापरे युगसंस्थिते

பலியும் பிச்சையும் அளிப்பவர்களான அந்த தேவர்கள் மனித வடிவம் எடுப்பார்கள். ஓ வராரோஹே, த்வாபர யுகம் நிலைபெறும்போது நான் வெளிப்படுவேன்।

Verse 22

ययातिभूपवंशाच्च क्षत्रियः कुलवर्द्धनः ॥ भविष्यामि वरारोहे मथुरायां न संशयः

யயாதி அரசவம்சத்திலிருந்து தோன்றிய, குலத்தை வளர்க்கும் க்ஷத்திரியனாக—அழகிய இடையுடையவளே—நான் மத்துராவில் ஐயமின்றி அவதரிப்பேன்।

Verse 23

मूर्तिं चतुर्विधां कृत्वा स्थास्यामि ऋषिभिः स्तुतः ॥ वत्सराणां शतं तत्र युद्धेषु कृतनिश्चयः

நான்கு வகை உருவங்களை ஏற்று, அங்கே நான் நிலைத்திருப்பேன்; முனிவர்களால் போற்றப்பட்டவனாய்; அங்கே நூறு ஆண்டுகள் போருகளில் உறுதியான தீர்மானத்துடன் இருப்பேன்।

Verse 24

एका चन्दनसङ्काशा द्वितीया कनकप्रभा ॥ अशोकसदृशा चान्या अन्या चोत्पलसन्निभा

ஒன்று சந்தனம்போல், இரண்டாவது பொன்னொளிபோல்; மற்றொன்று அசோகம்போல், இன்னொன்று நீலத் தாமரையொத்தது।

Verse 25

तत्र गुह्यानि नामानि भविष्यन्ति मम प्रिये ॥ पुण्यानि च पवित्राणि संसारच्छेदनानि च

அங்கே, அன்பே, என் நாமங்கள் இரகசியமாக இருக்கும்; அவை புண்ணியமளிப்பவை, தூய்மைப்படுத்துபவை, சம்சாரத்தை அறுப்பவையும் ஆகும்।

Verse 26

यत्राहं पातयिष्यामि द्वात्रिंशत्तु वसुन्धरे ॥ दैत्यान्घोरान्महाभागे कंसादीन् धर्मदूषकान्

எங்கே, ஓ வஸுந்தரையே, ஓ மகாபாக்யவதியே, கம்சன் முதலிய தர்மத்தை மாசுபடுத்தும் முப்பத்திரண்டு கொடிய தைத்யர்களை நான் வீழ்த்துவேன்।

Verse 27

यमुना यत्र सुवहा नित्यं सन्निहिता ध्रुवम् ॥ वैवस्वतसुता रम्या यमुना यत्र विश्रुता

யமுனை எங்கு எப்போதும் நன்றாகப் பாய்ந்து நித்தியமாக அருகிலிருக்கிறாளோ; அங்கு வைவைஸ்வதன் (யமன்) மகளான அழகிய யமுனை புகழ்பெற்றாள்।

Verse 28

यमुना विश्रुता देवि नात्र कार्या विचारणा ॥ तत्र तीर्थानि गुह्यानि भविष्यन्ति ममानघे

தேவி, யமுனை புகழ்பெற்றவள்; இங்கே ஆராய வேண்டியதில்லை. பாவமற்றவளே, அங்கே எனக்குரிய மறைத் தீர்த்தங்கள் உண்டாகும்।

Verse 29

येषु स्नाने नरो देवि मम लोके महीयते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मपरायणः

தேவி, எந்தத் தீர்த்தங்களில் நீராடினால் மனிதன் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறானோ; பின்னர் இங்கே என் கர்மங்களில் ஈடுபட்டு உயிர்விடுகிறான்।

Verse 30

न जायते स मर्त्येषु जायते च चतुर्भुजः ॥ अविमुक्ते नरः स्नातो मुक्तिं प्राप्नोत्यसंशयम्

அவன் மீண்டும் மானிடர்களிடையே பிறப்பதில்லை; அங்கே நான்கு கரங்களுடைய பகவான் வெளிப்படுகிறார். அவிமுக்தத்தில் நீராடியவன் ஐயமின்றி முக்தியை அடைகிறான்।

Verse 31

तथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥ विश्रान्तिसंज्ञकं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् ॥

அதேபோல் இங்கே உயிர்விடுபவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். ‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் இந்தத் தீர்த்தம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 32

यस्मिन्स्नातो नरो देवि मम लोकं प्रपद्यते ॥ सर्वतीर्थेषु यत्स्नानं सर्वतीर्थेषु यत्फलम् ॥

தேவி, அங்கே நீராடும் மனிதன் என் உலகத்தை அடைகிறான். எல்லா தீர்த்தங்களிலும் விதிக்கப்பட்ட நீராடலும், எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் அங்கேயே கிடைக்கும்.

Verse 33

तत्फलं लभते देवि दृष्ट्वा देवं गतश्रमः ॥ न च यज्ञैर्न तपसा न ध्यानैर्न च संयमैः ॥

தேவி, தெய்வத்தைத் தரிசித்து களைப்பு நீங்கியவன் அந்தப் பலனை அடைகிறான். யாகம், தவம், தியானம், அல்லது கட்டுப்பாடுகள் மூலம் அது இவ்வளவு எளிதில் கிடையாது.

Verse 34

तत्फलं लभते स्नातो यथा विश्रान्तिसंज्ञके ॥ कालत्रयं तु वसुधे यः पश्यति गतश्रमः ॥

‘விச்ராந்தி’ எனப்படும் இடத்தில் நீராடினால் எவ்வாறு பலன் கிடைக்குமோ, அதுபோல இங்கே நீராடினாலும் அதே பலன் கிடைக்கும். வஸுதே, களைப்பு நீங்கி முக்காலத்தையும் காண்பவன்…

Verse 35

कृत्वा प्रदक्षिणे द्वे तु विष्णुलोकं स गच्छति ॥ अस्ति चान्यत्परं गुह्यं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

இரு பிரதட்சிணை செய்து அவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான். மேலும் இன்னொரு உயர்ந்த மறைபொருள் உள்ளது—முழு சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை (மோட்சம்).

Verse 36

यस्मिन्स्नातो नरो देवि मम लोकं प्रपद्यते ॥ प्रयागं नाम तीर्थं तु देवानामपि दुर्लभम् ॥

தேவி, அங்கே நீராடும் மனிதன் என் உலகத்தை அடைகிறான். அது ‘பிரயாக’ எனப்படும் தீர்த்தம்; தேவர்களுக்கே அரிதாகக் கிடைப்பது.

Verse 37

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोके स गच्छति ॥ तथा कनखलं नाम तीर्थं गुह्यं परं मम ॥

இங்கே யார் பிராணனை விட்டுவிடுகிறாரோ, அவர் என் லோகத்தை அடைகிறார். அதுபோல ‘கனகலம்’ எனப்படும் தீர்த்தம் உள்ளது—என் பரமமும் ரகசியமும் ஆன புனிதத் தலம்.

Verse 38

स्नानमात्रेण तत्रापि नाकपृष्ठे स मोदते ॥ अस्ति क्षेत्रं परं गुह्यं तिन्दुकं नाम नामतः ॥

அங்கே வெறும் ஸ்நானம் செய்தால்கூட அவர் ஸ்வர்கத்தின் உச்சியில் மகிழ்கிறார். மேலும் ‘திந்துக’ என்று பெயர்பெற்ற பரம ரகசியக் க்ஷேத்திரம் ஒன்று உள்ளது.

Verse 39

तस्मिन्स्नातो नरो देवि मम लोके महीयते ॥ अस्मिंस्तीर्थे पुरा वृत्तं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

தேவி, அந்த இடத்தில் ஸ்நானம் செய்த மனிதன் என் லோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுகிறான். வசுந்தரையே, இந்த தீர்த்தத்தில் முற்காலத்தில் நடந்ததை கேள்.

Verse 40

पाञ्चालविषये देवि काम्पिल्यं च पुरोत्तमम् ॥ धनधान्यसमायुक्तं ब्रह्मदत्तेन पालितम् ॥

தேவி, பாஞ்சால நாட்டில் ‘காம்பில்ய’ எனும் சிறந்த நகரம் இருந்தது—செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தது; பிரஹ்மதத்தனால் ஆளப்பட்டது.

Verse 41

तस्मिंस्तु वसते देवि तिन्दुको नाम नापितः॥ तस्मिंस्तु वसतस्तस्य नापितस्य पुरोत्तमे॥

தேவி, அந்த சிறந்த நகரத்தில் ‘திந்துக’ என்ற பெயருடைய ஒரு நாவிதன் வாழ்ந்தான். அந்த நகரத்தில் வாழ்ந்த அந்த நாவிதனைப் பற்றிய (அடுத்த) கதை கூறப்படுகிறது.

Verse 42

कालेन महता तस्य कुटुम्बं च क्षयं गतम्॥ क्षीणे कुटुम्बे तु तदा सुभृशं दुःखपीडितः॥

நீண்ட காலம் சென்றபின் அவனுடைய குடும்பமும் அழிந்தது. குடும்பம் சுருங்கியபோது அவன் மிகுந்த துயரால் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டான்.

Verse 43

सर्वसङ्गं परित्यज्य सोऽगच्छन्मथुरां तदा॥ ब्राह्मणावसथे सोऽपि वसमानो वसुन्धरे॥

எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து அவன் அப்போது மதுராவுக்குச் சென்றான். ஓ வஸுந்தரையே, அவனும் அங்கே பிராமணர் தங்குமிடத்தில் தங்கி வாழ்ந்தான்.

Verse 44

तस्य कर्मशतं कृत्वा स्नात्वैव यमुनां नदीम्॥ नित्यं स यमुनां स्नाति चिरकालं दृढव्रतः॥

அவன் நூறு கர்மங்களை (சேவை/விதிகள்) செய்து யமுனை நதியில் நீராடினான். உறுதியான விரதத்துடன் நீண்ட காலம் தினமும் யமுனையில் நீராடினான்.

Verse 45

ततः कालेन महता पञ्चत्वं समुपागतः॥ स च तीर्थप्रभावेण जातोऽसौ ब्राह्मणोत्तमः॥

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைந்தான். அந்தத் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவன் சிறந்த பிராமணனாகப் பிறந்தான்.

Verse 46

तत्तीर्थस्य प्रभावेण जाता मुक्तिः सुदुर्लभा॥ ततः परं सूर्यतीर्थं सर्वपापप्रमोचनम्॥

அந்தத் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் மிக அரிதான மோக்ஷம் கிடைத்தது. அதன் பின் சூர்யதீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 47

विरोचनेन बलिना सूर्यस्त्वाराधितः पुरा॥ भ्रष्टराज्येन हि तथा धनकामेन सुन्दरि॥

முன்னொரு காலத்தில் விரோசனனின் மகன் பலி சூரியனை ஆராதித்தான். அழகியவளே, அரசை இழந்து செல்வம் வேண்டி அவன் அந்த வழிபாட்டை மேற்கொண்டான்.

Verse 48

ऊर्ध्वबाहुर्निराहारस्तताप परमं तपः॥ साग्रं संवत्सरं देवि ततः काममवाप्तवान्॥

கைகளை உயர்த்தி, உணவு இன்றி இருந்து அவன் மிகுந்த தவம் செய்தான். தேவியே, முழு ஒரு ஆண்டு முடிந்த பின் அவன் விரும்பிய பயனை அடைந்தான்.

Verse 49

तस्य प्रसन्नो भगवान् द्युमणिः प्रत्यभाषत॥ किं कारणं बले ब्रूहि तपस्यसि महत्तपः॥

அவன்மேல் மகிழ்ந்த பகவான் த்யுமணி (சூரியன்) கூறினார்—“பலியே, சொல்; நீ ஏன் இத்தகைய பெரிய தவம் செய்கிறாய்?”

Verse 50

बलिरुवाच॥ भ्रष्टराज्योऽस्मि देवेश पाताले निवसाम्यहम्॥ वित्तेनापि विहीनस्य कुटुम्बभरणं कृतः॥

பலி கூறினான்—“தேவேசா, நான் அரசை இழந்தவன்; பாதாளத்தில் வாழ்கிறேன். செல்வம் இல்லையெனினும் குடும்பத்தைப் பேண வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.”

Verse 51

मुकुटात्तस्य वै सूर्यॊ ददौ चिन्तामणिं ततः ॥ चिन्तामणिं समासाद्य पातालमगमद्बलिः ॥

அப்போது சூரியன் தன் கிரீடத்திலிருந்து சிந்தாமணி மணியை அளித்தான். சிந்தாமணியைப் பெற்ற பலி பாதாளத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 52

तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नातः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். அங்கேயே உயிரை விட்டால், அவன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 53

आदित्याहनि संक्रान्तौ ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः ॥ तस्मिन्स्नातो नरो देवि राजसूयफलं लभेत् ॥

ஞாயிற்றுக்கிழமை, சங்கிராந்தி காலம், மேலும் சந்திர அல்லது சூரிய கிரகணத்தில்—தேவி, அங்கே நீராடுபவன் ராஜசூய யாகத்தின் பலனைப் பெறுவான்.

Verse 54

ध्रुवेण यत्र सन्तप्तं स्वेच्छया परमं तपः ॥ तत्र वै स्नानमात्रेण ध्रुवलोके महीयते ॥

துருவன் தன் உறுதியால் உன்னத தவம் செய்த இடத்தில், அங்கே வெறும் நீராடுதலாலேயே துருவலோகத்தில் மதிப்புப் பெறுவான்.

Verse 55

पितॄंस्तारयते सर्वं पितृपक्षे विशेषतः ॥ दक्षिणे ध्रुवतीर्थस्य तीर्थराजं प्रकीर्तितम् ॥

இது எல்லாப் பித்ருக்களையும் கரை சேர்க்கும்—சிறப்பாக பித்ருபக்ஷத்தில். துருவதீர்த்தத்தின் தெற்கில் ‘தீர்த்தராஜம்’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 56

तस्मिन् स्नाते नरो देवि मम लोकं प्रपद्यते ॥ तद्दक्षिणे महादेवि ऋषितीर्थं परं मम ॥

தேவி, அங்கே நீராடும் மனிதன் என் லோகத்தை அடைவான். அதன் தெற்கில், மகாதேவி, என் உன்னத ரிஷிதீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 57

तत्र स्नातो नरो देवि ऋषिलोकं प्रपद्यते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोके महीयते ॥

தேவி, அங்கே நீராடும் மனிதன் ரிஷிலோகத்தை அடைகிறான். மேலும் அங்கேயே உயிர்மூச்சை விடுத்தால், என் உலகில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 58

दक्षिणे ऋषितीर्थस्य मोक्षतीर्थं परं मम ॥ तत्र वै स्नानमात्रेण मोक्षमेव प्रपद्यते ॥

ரிஷிதீர்த்தத்தின் தெற்கில் என் பரம மோக்ஷதீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே உண்மையில் நீராடுதல் மட்டுமே மோக்ஷத்தை அளிக்கும்.

Verse 59

तत्र वै कोटितीर्थं हि देवानामपि दुर्लभम् ॥ तत्र स्नानेन दानेन मम लोके महीयते ॥

அங்கேயே கோடிதீர்த்தம் உள்ளது; அது தேவர்களுக்கும் அரிதானது. அங்கே நீராடி தானம் செய்தால் என் உலகில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 60

कोटितीर्थे नरः स्नात्वा सन्तर्प्य पितृदेवताः ॥ तारिताः पितरस्तेन तथैव प्रपितामहाः ॥

கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடி, பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தினால், அந்தச் செயலில் அவன் தந்தையரும், பிதாமகர்களின் தந்தையரும் விடுவிக்கப்படுவர்.

Verse 61

कोटितीर्थे नरः स्नात्वा ब्रह्मलोके महीयते ॥ तत्रैव वायुतीर्थं तु पितॄणामपि दुर्लभम् ॥

கோடிதீர்த்தத்தில் நீராடியவன் பிரம்மலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான். அங்கேயே வாயுதீர்த்தமும் உள்ளது; அது பித்ருகளுக்கும் அரிதென கூறப்படுகிறது.

Verse 62

पिण्डदानात्तु तत्रैव पितृलोके स गच्छति ॥ गया पिण्डप्रदानेन यत्फलं लभते नरः ॥ तत्फलं लभते देवि ज्येष्ठे दानान्न संशयः ॥

அங்கேயே பிண்டதானம் செய்தால் அவன் பித்ருலோகத்திற்குச் செல்கிறான். கயாவில் பிண்டப்பிரதானத்தால் மனிதன் பெறும் பலன் எதுவோ, தேவி, ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் தானம் செய்தாலும் அதே பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 63

द्वादशैतानि तीर्थानि देवानां दुर्लभानि च ॥ स्नानं दानं जपं होमं सहस्रगुणितं भवेत् ॥

இந்த பன்னிரண்டு தீர்த்தங்கள் தேவர்களுக்குக் கூட அரிதென கூறப்படுகின்றன. அங்கே செய்யும் ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம் ஆயிரமடங்கு பலன் தரும்.

Verse 64

पृथिव्युवाच ॥ पुष्करं नैमिषं चैव पुरीं वाराणसीं तथा ॥ एतान् हित्वा महाभाग मथुरां किं प्रशंसति ॥

பிருதிவி கூறினாள்—புஷ்கரம், நைமிஷம், வாராணசி நகரமும்; மகாபாகா, இவற்றை விட்டுவிட்டு மதுரா ஏன் புகழப்படுகிறது?

Verse 65

तृप्तिं प्रयान्ति पितरो यावत्स्थित्यग्रजन्मनः ॥ ये वसन्ति महाभागे मथुरामितरे जनाः ॥

முதற்பிறந்தவன் (முதன்மை பித்ரு) நிலைத்திருக்கும் காலமெல்லாம் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர்; மகாபாகா, பிறர் மதுராவில் வசிக்கும் போது இவ்வாறு ஆகிறது.

Verse 66

गङ्गां प्राप्य प्रयागे या वेणीति प्रथिता भुवि ॥ गङ्गाशतगुणा पुण्या माठुरे मम मण्डले ॥

பிரயாகத்தை அடைந்து பூமியில் ‘வேணி’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த ஓடை, என் மதுரா மண்டலத்தில் கங்கையை விட நூறுமடங்கு அதிகப் புண்ணியமுடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 67

यस्मिन् स्नातो नरो देवि अग्निष्टोमफलं लभेत् ॥ इन्द्रलोकं समासाद्य नरोऽसौ देवि मोदते ॥

தேவி, அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை அடைவான். இந்திரலோகத்தை அடைந்து, தேவி, அவன் மகிழ்வான்.

Verse 68

तस्मिन् वरगृहे देवि ब्राह्मणो योगिनां वरः ॥ जातिस्मरो महाप्राज्ञो विष्णुभक्तो वसुन्धरे ॥

தேவி, அந்தச் சிறந்த வாசஸ்தலத்தில் ஒரு பிராமணர் உள்ளார்—யோகிகளில் முதன்மைவர்—முன் பிறவிகளை நினைவுகூர்வார், மாபெரும் ஞானம் உடையவர், வஸுந்தரையே, விஷ்ணுபக்தர்.

Verse 69

तत्राथ मुञ्चते प्राणान् मम लोके महीयते ॥ ध्रुवतीर्थे तु वसुधे यः श्राद्धं कुरुते नरः ॥

அங்கேயே உயிர்மூச்சை விட்டால் அவன் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுவான். மேலும் வஸுந்தரையே, துருவ தீர்த்தத்தில் யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ…

Verse 70

येषां स्मरणमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ तीर्थानां चैव माहात्म्यं श्रुत्वा कामानवाप्नुयात् ॥

அவற்றை நினைத்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும். மேலும் தீர்த்தங்களின் மஹாத்மியத்தை கேட்டால் விரும்பிய பயன்களை அடையலாம்.