Adhyaya 150: The Sacred Greatness of Sānandūra

Verse 1

अथ सानन्दूरमाहात्म्यम् ॥ सूत उवाच ॥ द्वारकायास्तु माहात्म्यं श्रुत्वा ह्येतत्सुभाषितम् ॥ हृष्टावोचत्तदा देवं धर्मकामा वसुन्धरा ॥

இப்போது சானந்தூரின் மாஹாத்மியம். சூதர் கூறினார்—த்வாரகையின் மகிமையை விளக்கும் இந்த நல்வாக்கை கேட்டுத் தர்மத்தை நாடும் வசுந்தரா மகிழ்ந்து அப்போது இறைவனிடம் உரைத்தாள்.

Verse 2

धरण्युवाच ॥ अहो देव प्रसादश्च यत्त्वया परिकीर्तितम् ॥ श्रुत्वैतत्परमं पुण्यं प्राप्तास्मि परमां श्रियम् ॥

தரணி கூறினாள்—அஹோ தேவா! நீங்கள் உரைத்தது உங்கள் அருளே. இந்த மிகப் புண்ணியமான வரலாற்றை கேட்டதால் நான் பரம ஸ்ரீயை அடைந்தேன்.

Verse 3

एतस्मादपि चेद्गुह्यं लोकनाथ जनार्दन ॥ यद्यस्ति प्रोच्यतां मह्यं कृपा चेत्परमा मयि ॥

உலகநாதா ஜனார்தனா! இதைவிடவும் மறைவானது ஏதேனும் இருந்தால், உமது பரம கருணை என்மேல் இருந்தால், அதை எனக்குச் சொல்லருள்வாயாக.

Verse 4

ततो महीवचः श्रुत्वा विष्णुः कमललोचनः ॥ वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

அப்போது மஹியின் சொற்களை கேட்டுக் கமலநயனன் விஷ்ணு—வராஹ ரூபமான பகவான்—வசுந்தராவுக்கு மறுமொழி கூறினார்.

Verse 5

श्रीवराह उवाच ॥ सानन्दूरेति विख्यातं भूमे गुह्यं परं मम ॥ उत्तरे तु समुद्रस्य मलयस्य तु दक्षिणे ॥

ஸ்ரீ வராஹர் கூறினார்—ஓ பூமியே! ‘சானந்தூர்’ எனப் புகழ்பெற்ற என் மிக மறைமையான தலம் உள்ளது; அது கடலின் வடக்கிலும் மலய மலைத்தொடரின் தெற்கிலும் அமைந்துள்ளது.

Verse 6

तत्र तिष्ठामि वसुधे उदीचीं दिशमाश्रितः ॥ प्रतिमा वै मदीयास्ति नात्युच्छा नातिनीचका ॥

ஓ வசுதே, அங்கே நான் வடதிசையை நோக்கி நிலைத்திருக்கிறேன். அங்கே என் பிரதிமை உள்ளது—மிக உயரமுமல்ல, மிகத் தாழ்வுமல்ல।

Verse 7

आयसीं तां वदन्त्येके अन्ये ताम्रमयीं तया ॥ कांस्यां रीतिमयीमन्ये केचित्सीसकनिर्मिताम् ॥

சிலர் அந்தப் பிரதிமை இரும்பினால் ஆனது என்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் செம்பினால் ஆனது என்கிறார்கள். இன்னோர் சிலர் வெண்கலம் அல்லது மணி-உலோகம் (ரீதி) எனவும்; சிலர் ஈயத்தால் செய்யப்பட்டதெனவும் கூறுகின்றனர்।

Verse 8

शिलामयीमित्यपरे महदाश्चर्यरूपिणीम् ॥ तत्र स्थानानि वै भूमे कथ्यमानानि वै शृणु ॥

மற்றவர்கள் அதை கல்லால் ஆனது, மாபெரும் அதிசய வடிவம் என்கிறார்கள். ஓ பூமியே, அங்கே கூறப்படும் இடங்களை கேள்।

Verse 9

मनुजा यत्र मुच्यन्ते गताः संसारसागरम् ॥ तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि सानन्दूरे यशस्विनि ॥

எங்கே மனிதர்கள் சம்சாரக் கடலை அடைந்து அதிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறார்களோ—ஓ புகழ்மிக்கவளே, சானந்தூரில் அங்கே நான் ஒரு அதிசயத்தை விளக்குவேன்।

Verse 10

तत्रापि शृणु चाश्चर्यं यश्चापि परिवर्तते ॥ एका तत्र लता वृक्षे उच्छैः स्थूलो महाद्रुमः ॥

அங்கேயும் மாற்றமடையும் ஒரு அதிசயத்தை கேள். அங்கே ஒரு மரத்தில் ஒரே கொடி உள்ளது; மேலும் ஒரு மாபெரும் மரம் உள்ளது—உயரமும் பருமனும் உடையது।

Verse 11

समुद्रमध्ये तिष्ठन्तं कोऽपि तत्र न पश्यति ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि महाश्चर्यं वसुन्धरे ॥

கடலின் நடுவில் நிலைத்திருந்தாலும் அங்கே யாரும் அதைக் காணார். ஓ வஸுந்தரையே, இன்னொரு மகா அதிசயத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 12

मम भक्ताः हि पश्यन्ति विद्यमाना स्वकर्मणा ॥ बहुमत्स्यसहस्राणि कोट्यो ह्यर्बुदमेव च ॥

என் பக்தர்கள் தம் தம் கர்மவிளைவின் வலிமையால் அதைக் காண்கிறார்கள். அங்கே பல ஆயிரம் மீன்கள்—கோடிகளும், அர்புதம் (பத்து கோடி) அளவும் உள்ளன.

Verse 13

क्षिप्तः पिण्डश्च तन्मध्ये येन केन विकर्मिणा ॥ एकस्तत्र स्थूलमत्स्यो भूमे चक्रेण चाङ्कितः ॥

அதன் நடுவில் ஏதோ ஒரு தீக்கர்மி பிண்டத்தை (அர்ப்பணத்தை) எறிகிறான். ஓ பூமியே, அங்கே ஒரு பெரும் மீன் சக்கரச் சின்னத்தால் குறியிடப்பட்டுள்ளது.

Verse 14

तावत्कश्चिन्न गृह्णाति यावत्तेन न भक्षितः ॥ तत्र रामसरो नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

அது (பிண்டம்) அந்த (மீன்) உண்டுவரை யாரும் அதை எடுக்கார். அங்கே ‘ராமசர’ எனப்படும் என் பரம ரகசியமான திருத்தலம் உள்ளது.

Verse 15

अगाधं चाप्यपारं च रक्तपद्मविभूषितम् ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत एकरात्रोषितो नरः ॥

அது ஆழமறியாததும் எல்லையற்றதும்; செம்பத்மங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும். அங்கே ஒரு இரவு தங்கிய மனிதன் பின்னர் அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 16

बुधस्य भवनं गत्वा मोदते नात्र संशयः ॥ अथ प्राणान्प्रमुच्येत तस्मिन्सरसि सुन्दरी ॥

புதனின் இல்லத்திற்குச் சென்றவன் ஐயமின்றி மகிழ்வான். ஓ அழகியே, அந்த ஏரியிலேயே உயிரை விட்டால்—

Verse 17

बुधस्य भवनं त्यक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते ॥ तस्मिन्रामसरस्युच्चैराश्चर्यं शृणु सुन्दरी ॥

புதனின் இல்லத்தை விட்டு அவன் என் உலகை அடைவான். ஓ அழகியே, ‘ராம-சரஸ்’ எனப்படும் அந்த ஏரியின் உயர்ந்த அதிசயத்தை கேள்.

Verse 18

मनुजास्तन्न पश्यन्ति मम कर्मरता न ये ॥ तत्सरः क्रोशविस्तारं बहुगुल्मलतावृतम् ॥

என் விதிக்கப்பட்ட கர்மத்தில் ஈடுபடாத மனிதர்கள் அதை காணமாட்டார்கள். அந்த ஏரி ஒரு குரோசம் பரந்து, பல புதர்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்துள்ளது.

Verse 19

एकं तु दृश्यते श्वेतमब्जं रुक्ममयं तथा ॥ तत्र ब्रह्मसरस्युच्चैरुत्तरं पार्श्वमाश्रिता ॥

அங்கே ஒரு வெண்மையான தாமரை காணப்படுகிறது; அதுபோல ஒரு பொன்னாலானதும். அங்கே உயர்ந்த ‘பிரம்ம-சரஸ்’ இல் அது வடபுறத்தில் அமைந்துள்ளது.

Verse 20

धारा चैका प्रपतति स्थूला मुसलसन्निभा ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥

அங்கே ஒரே ஒரு நீர்த் தாரை விழுகிறது; அது தடிமனாக, உலக்கை போன்றது. ஆறு காலங்கள் அங்கே தங்கிய மனிதன் அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 21

ब्रह्मलोकं समासाद्य मोदते नात्र संशयः ॥ अथात्र मुंचते प्राणैर्भूमे ब्रह्मसरस्यपि ॥

பிரம்மலோகத்தை அடைந்து அவன் ஐயமின்றி மகிழ்வான். மேலும் இங்கே பூமியில் பிரம்மசரஸில் உயிர்மூச்சை விட்டாலும்,

Verse 22

ब्रह्मणा समनुज्ञातो मम लोकं च गच्छति ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे रम्ये ब्रह्मसरे शृणु ॥

பிரம்மாவின் அனுமதி பெற்றவன் என் லோகத்திற்கும் செல்கிறான். ஓ பெரும் பாக்கியவனே, இனிய பிரம்மசரஸில் அங்குள்ள அதிசயத்தை கேள்.

Verse 23

मद्भक्ता यच्च पश्यन्ति घोरसंसारमोक्षणम् ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां सा धारा पृथुलेक्षणे ॥

என் பக்தர்கள் கொடிய சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலையாகக் காண்பது—ஓ அகன்ற கண்களையுடையவனே, அந்தத் தாரை இருபத்துநான்காம் த்வாதசியில் தோன்றும்.

Verse 24

भूमे पतति मध्याह्ने यावत्सूर्यस्तु तिष्ठति ॥ परिवृत्ते तु मध्याह्ने सा धारा न पतेद्भुवि ॥

சூரியன் நடுப்பகல் நிலையிலிருக்கும் வரை அது நடுப்பகலில் பூமியில் விழும். ஆனால் நடுப்பகல் கடந்தபின் அந்தத் தாரை பூமியில் விழாது.

Verse 25

एवं तत्र महाश्चर्यं पुण्यब्रह्मसरोवरे ॥ अस्ति सङ्गमनं नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

இவ்வாறு அந்தப் புனிதமான பிரம்மசரோவரத்தில் பெரிய அதிசயம் உள்ளது. அங்கே ‘சங்கமனம்’ எனப்படும் இரகசியத் திருத்தலம் உள்ளது; அது என் பரமப் புனிதத் தலம்.

Verse 26

समुद्रश्चैव रामश्च समेष्येते वराङ्गने ॥ तत्र कुण्डं महाभागे प्रसन्नविमलोदकम् ॥

அழகிய அங்கங்களையுடையவளே, அங்கே சமுத்திரமும் ஸ்ரீராமனும் சங்கமிக்கின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது. பெரும் பாக்கியவதியே, அங்கே அமைதியும் நிர்மலமும் தூய்மையும் கொண்ட நீருடைய ஒரு குண்டம் உள்ளது.

Verse 27

बहुगुल्मलताकीर्णं शोभितं च विहङ्गमैः ॥ समुद्रस्य तु पार्श्वेन ह्यदूरात्तत्र योजनात् ॥

அது பல புதர்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது; பறவைகளால் அழகுபெற்றது. அது சமுத்திரத்தின் பக்கத்தில் உள்ளது; அங்கிருந்து அதிகத் தொலைவில் அல்ல—சுமார் ஒரு யோஜனை தூரத்தில்.

Verse 28

समुद्रभवनं गत्वा मम लोकं प्रपद्यते ॥ तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि कुण्डं रामस्य सङ्गमे ॥

சமுத்திரத்தின் வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றால் ஒருவர் என் லோகத்தை அடைகிறார். அங்கே நான் ஒரு அதிசயத்தைச் சொல்கிறேன்—ஸ்ரீராமனின் சங்கமத்திலுள்ள அந்த குண்டம்.

Verse 29

यद्दृष्ट्वा मनुजास्तत्र भ्रमन्ति विगतज्वराः ॥ यानि कानि च पर्णानि पतन्ति जलसंसदि ॥

அதைப் பார்த்தவுடன் அங்கே மனிதர்கள் காய்ச்சல் (கிளேசம்) அற்றவர்களாய் நடமாடுகின்றனர். மேலும் எந்த எந்த இலைகள் நீர்தொகுதியில் (நீர்மேற்பரப்பில்) விழுகின்றனவோ…

Verse 30

एकमप्यत्र पश्यन्ति न केपि वसुधे नराः ॥ अच्छिद्राणि च पत्राणि तस्मिन् रामस्य सङ्गमे ॥

பூமியே, இங்கே மனிதர்கள் ஒரு இலைக்கூட குறையுள்ளதாகக் காண்பதில்லை. ஸ்ரீராமனின் அந்த சங்கமத்தில் இலைகள் துளையற்றவையாக உள்ளன.

Verse 31

प्रपन्नेनापि मार्गं तच्छिद्रं तत्र न पश्यति ॥ अस्ति शक्रसरो नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

கவனமாக அணுகியவரும் அந்த வழியில் அங்கே எந்தப் பிளவையும் காணார். ‘சக்ரசரஸ்’ எனப்படும் ஒரு மறைத் திருத்தலம் உள்ளது; அது என் பரம க்ஷேத்திரம் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 32

तत्र पूर्वेण पार्श्वेण ह्यदूरादर्धयोजनात् ॥ तस्य कुण्डस्य सुश्रोणि चतस्रो विषमाश्रिताः ॥

அங்கே கிழக்குப் பக்கத்தில், மிகத் தொலைவல்ல—அரை யோஜனை தூரத்தில்—ஓ சுஶ்ரோணி, அந்தக் குண்டத்துடன் தொடர்புடைய நான்கு (நீர்த் தாரைகள்) சீரற்ற நிலத்தில் உள்ளன।

Verse 33

धाराः पतन्ति कल्याणि प्रसन्नसलिलास्तथा ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत चतुष्कालोषितो नरः ॥

ஓ கல்யாணி, அங்கே நீர்த் தாரைகள் விழுகின்றன; நீரும் தெளிவாக உள்ளது. நான்கு காலப் பகுதிகளையும் அங்கே தங்கி இருந்தவன் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 34

चतुर्णां लोकपालानां लोकानाप्नोति चोत्तमान् ॥ अस्मिंश्च शक्रसरसि यदि प्राणान्प्रमुञ्चति ॥

அவன் நான்கு திசைகளின் லோகபாலர்களின் சிறந்த லோகங்களை அடைகிறான். மேலும் இந்த சக்ரசரஸில் அவன் பிராணனை விட்டுவிட்டால் (இறந்தால்)…

Verse 35

लोकपालान्समुत्सृज्य मम लोकेषु मोदते ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे दृश्यते तच्छृणुष्व मे ॥

லோகபாலர்களையும் தாண்டி அவன் என் லோகங்களில் மகிழ்கிறான். அங்கே, ஓ மகாபாகே, ஒரு அதிசயம் காணப்படுகிறது—அதை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 36

शुद्धैर्भागवतैर्भूमे सर्वसंसारमोक्षणम् ॥ चतुर्धारास्ततो भद्रे पतन्ति चतुरो दिशः ॥

ஓ பூமியே, தூய பகவத பக்தர்களால் முழு சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து மோட்சம் உண்டாகிறது. பின்னர், ஓ பத்திரே, நான்கு தாரைகள் நான்கு திசைகளிலும் பாய்கின்றன.

Verse 37

श्रूयते गीतनिर्घोषः श्रुतिकर्ममनोहरः ॥ अस्ति सूर्पारकं नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

பாடலின் ஒலிநாதம் கேட்கப்படுகிறது; அது ஸ்ருதி-ஆதாரமான கர்மங்களால் மனம் கவர்வதாக உள்ளது. ‘சூர்பாரக’ எனப்படும் என் பரம ரகசியத் திருத்தலம் உள்ளது.

Verse 38

जामदग्न्यस्य रामस्य स्वाश्रमोऽथ भविष्यति ॥ तत्र तिष्ठाम्यहं देवि समुद्रतटमाश्रितः ॥

ஜாமதக்ன்ய ராமன் (பரசுராமன்) தன் ஆசிரமம் அங்கே இருக்கும். ஓ தேவியே, நான் அங்கே கடற்கரையைச் சார்ந்து தங்குகிறேன்.

Verse 39

शाल्मलीं चाग्रतः कृत्वाधिष्ठितश्चोत्तरामुखः ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥

சால்மலீ மரத்தை முன்னே வைத்து, வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து, பஞ்சகால ஒழுக்கத்தை அனுஷ்டித்த மனிதன் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

ऋषिलोकं ततो गत्वा पश्येत् तत्राप्यरुन्धतीम् ॥ अथ प्राणान्विमुञ्चेत कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥

பின்னர் ரிஷிலோகத்திற்குச் சென்று அங்கே அருந்ததியையும் தரிசிக்க வேண்டும். அதன் பின் மிகக் கடினமான கர்மத்தை நிறைவேற்றி பிராணனை விட வேண்டும்.

Verse 41

ऋषिलोकं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे नमस्कारं च कुर्वते ॥

ரிஷிகளின் உலகை விட்டு என் உலகை அடைகிறான். அங்கே, ஓ மகாபாகே, ஒரு அதிசயம் காணப்படுகிறது—அவன் பக்தியுடன் வணக்கம் செய்கிறான்.

Verse 42

वर्षाणि द्वादशैतेन नमस्कारः कृतो भवेत् ॥ तस्मिन्क्षेत्रे महाभागे पश्यन्ति परिनिष्ठिताः ॥

இதனால் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வணக்கம் செய்ததற்குச் சமமாகக் கருதப்படுகிறது. அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில், ஓ மகாபாகே, ஒழுக்கத்தில் நிலைத்தோர் தரிசனம் காண்கிறார்கள்.

Verse 43

पापात्मानो न पश्यन्ति मम मायाविमोहिताः ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां समुपायान्ति शाल्मलीम् ॥

பாவச் சுபாவமுடையோர் என் மாயையால் மயங்கித் தரிசிக்க முடியாது. இருபத்துநான்காம் கணக்கின் த்வாதசியில் அவர்கள் சால்மலியை அணைகிறார்கள்.

Verse 44

तत्र पश्यन्ति सुश्रोणि शुद्धा भागवता नराः ॥ तस्मिन्क्षेत्रे महाभागे अस्ति गुह्यं परं मम ॥

அங்கே, ஓ சுச்ரோணி, தூய பகவத பக்தர்கள் தரிசனம் காண்கிறார்கள். அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில், ஓ மகாபாகே, எனது பரம ரகசியம் ஒன்று உள்ளது.

Verse 45

जटाकुण्डमिति ख्यातं वायव्यां दिशि संस्थितम् ॥ तत्कुण्डस्य महाभागे समन्ताद्दशयोजनम्

இது “ஜடாகுண்டம்” என்று புகழ்பெற்றது; வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையில் அமைந்துள்ளது. ஓ மகாபாகே, அந்தக் குண்டத்தைச் சுற்றியுள்ள பரப்பு பத்து யோஜனை.

Verse 46

अगस्तिभक्नं गत्वा मोदते नात्र संशयः ॥ अथ प्राणान्प्रमुञ्चेत मम चिन्तापरायणः

அகஸ்திபக்னம் சென்றவன் ஐயமின்றி மகிழ்வான். மேலும் என்னைத் தியானத்தில் பற்றியவனாய் பின்னர் உயிர்மூச்சை விட்டால்,

Verse 47

अगस्तिभवनं त्यक्त्वा मम लोकं तु गच्छति ॥ तस्य कुण्डस्य सुश्रोणि नव धारा न किञ्चन

அகஸ்த்யரின் இல்லத்தை விட்டு அவன் நிச்சயமாக என் உலகத்தை அடைவான். ஓ சுஶ்ரோணி, அந்த குண்டத்திற்கு ஒன்பது நீர்தாரைகள் உள்ளன—எதுவும் குறையில்லை.

Verse 48

विस्तारश्च महाभागे अगाधश्च महार्णवः ॥ आश्चर्यं सुमहत्तत्र कथ्यमानं मया शृणु

ஓ மகாபாகே, அது விரிந்ததும், மாபெரும் கடலைப் போல அளவிட முடியாத ஆழமுடையதும் ஆகும். அங்கே உள்ள மிகப் பெரிய அதிசயத்தை நான் கூறுகிறேன்; கேள்.

Verse 49

यच्च पश्यति सुश्रोणि समन्तादितरो जनः ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां रवावभ्युदिते सति

ஓ சுஶ்ரோணி, மற்றவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் காண்பது என்னவோ—இருபத்துநான்காம் நாளின் த்வாதசீ திதியில், சூரியன் உதித்தபோது—

Verse 50

न वर्द्धते ततश्चाम्भो यावत्तिष्ठति तत्पुनः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे सानन्दूरेति तन्मया

அப்போது நீர் அதிகரிக்காது; அது நிற்கும் வரையில் அதேபடி நிலைத்திருக்கும். ஓ பத்திரே, ‘சானந்தூர’ குறித்து இதை நான் உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 51

आश्चर्यं च प्रमाणं च भक्तिकीर्तिविवर्धनम् ॥ गुह्यानां परमं गुह्यं स्थानानां परमं महत्

இது அதிசயமும் சான்றுமாக இருந்து, பக்தியும் புகழும் வளர்க்கிறது. இது இரகசியங்களில் உச்ச இரகசியம்; புனிதத் தலங்களில் மிகப் பெரிய உயர்ந்த தலம்.

Verse 52

यस्तु गच्छति सुश्रोणि अष्टभक्तपथे स्थितः ॥ प्राप्नोति परमां सिद्धिं ममैव वचनं यथा

ஆனால் யார்—ஓ சுஶ்ரோணி—எட்டுவகை பக்தி மார்க்கத்தில் நிலைத்து செல்வாரோ, அவர் என் வாக்கின்படி பரம சித்தியை அடைவார்.

Verse 53

य एतत्पठते नित्यं यश्चैवं शृणुयान्मुदा ॥ कुलानि तेन तीर्णानि षट् च षट् च पुनश्च षट्

இதை தினமும் பாராயணம் செய்பவரும், இதையே மகிழ்ச்சியுடன் கேட்பவரும்—அவரால் குலங்கள் கரை சேரும்: ஆறு, ஆறு, மீண்டும் ஆறு.

Verse 54

एतन्मरणकाले न विस्मर्तव्यं कदाचन ॥ यदीच्छेद्विष्णुलोके हि निष्कलं गमनं नरः

மரண நேரத்தில் இதை ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது; மனிதன் உண்மையில் விஷ்ணுலோகத்திற்கு தடையற்ற பயணம் விரும்பினால்.

Verse 55

सौवर्णं दृश्यते पद्मं मध्याह्ने तु दिवाकरे ॥ यत्र रामगृहं नाम मम गुह्यं यशस्विनि ॥

நண்பகலில், சூரியன் உச்சியில் இருக்கும் போது, அங்கே பொன்னான தாமரை காணப்படுகிறது. ‘ராமக்ருஹம்’ எனப்படும் இடம் உள்ளதுதான்—ஓ யசஸ்வினி—என் இரகசிய (புனித) தலம்.

Verse 56

मनोज्ञं रमणीयं च जलजैश्चापि संवृतम् ॥ तत्र रूढानि पद्मानि द्योतयन्ति दिशो दश ॥

அவ்விடம் மனம்கவரும் இனிமையும் உடையது; மேலும் நீரிலே பிறக்கும் தாவரங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. அங்கே வளர்ந்த தாமரைகள் பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்கின்றன.

Verse 57

मण्डितं कुमुदैः पद्मैः सुगन्धैश्चोत्तमैस्तया ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥

அத்தீர்த்தம் குமுதங்களாலும் தாமரைகளாலும், மேலும் சிறந்த நறுமணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. அங்கே நீராட வேண்டும்—ஆறு காலங்கள் தங்கிய மனிதனும் (அங்கே நீராடட்டும்).

Verse 58

न च तद्वर्धते चाम्भो न चैव परिहीयते ॥ मासे भाद्रपदे चैव शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥

அந்த நீர் அதிகரிப்பதுமில்லை, குறைவதுமில்லை. பாஹ்த்ரபத மாதத்தில், சுக்லபக்ஷத்தின் த்வாதசியில்—

Verse 59

मलयस्य दक्षिणेन समुद्रस्योत्तरे तथा ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥

மலய மலைக்குத் தெற்கிலும், கடலுக்குத் வடக்கிலும்—அங்கே நீராட வேண்டும்; ஐந்து காலங்கள் தங்கிய மனிதனும் (அங்கே நீராடட்டும்).

Verse 60

एतत्ते कथितं भद्रे त्वया पृष्टं च मां प्रति ॥ उक्तं भागवतार्थाय किमन्यत्परिपृच्छसि ॥

அம்மையே (பத்ரே)! நீ என்னிடம் கேட்டதையே இவ்வாறு உனக்குச் சொல்லியுள்ளேன். பகவதார்த்தத்திற்காகவே இது உரைக்கப்பட்டது; இனி நீ வேறு என்ன கேட்கிறாய்?