Adhyaya 149: The Sacred Geography and Merit of Dvārakā

Verse 1

अथ द्वारकामाहात्म्यम्॥ सूत उवाच॥ श्रीस्तुतस्वामिमाहात्म्यं श्रुत्वा धर्मपरायणा॥ परितुष्टमना देवी वाक्यमेतदुवाच ह॥

இப்போது த்வாரகா மஹாத்மியம். சூதர் கூறினார்—ஸ்ரீ-ஸ்துதஸ்வாமியின் மஹிமையை கேட்டுத் தர்மத்தில் நிலைத்த தேவி மனம் நிறைந்து இவ்வாறு சொன்னாள்.

Verse 2

धरण्युवाच॥ एतच्छ्रुत्वा तु माहात्म्यं देव देववर प्रभो॥ मम चित्तस्य परमा जाता शान्तिरनुत्तमा॥

தரணி கூறினாள்—பிரபுவே, தேவர்களில் சிறந்த தேவனே! இந்த மஹாத்மியத்தை கேட்டபின் என் மனத்தில் உன்னதமான, ஒப்பற்ற அமைதி எழுந்தது.

Verse 3

नाराचधारावरणासिधारी सुररिपुवधकारी धरणीधरः ॥ धृतशङ्खगदाब्जचक्रपाणिः स्वयमिह शास्त्रमुदावहत्प्रधानम् ॥

அம்புமழையை மறைக்கும் காவல் வாளைத் தாங்கி, தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவன், பூமியைத் தாங்குபவன்—சங்கு, கதை, தாமரை, சக்கரம் கைகளில் கொண்டவன்—அவனே இங்கே முதன்மையான சாஸ்திர உபதேசத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 4

एवं हि गुणमाहात्म्यं स्तुतस्वामिनि मच्छ्रुतम् ॥ अस्माच्छेदं परं श्रेष्ठं तन्मे वद कृपानिधे ॥

புகழத்தக்க ஆண்டவனே! உமது குணமகிமையை நான் கேட்டேன். இவற்றிற்கும் அப்பால் உள்ள பரமச் சிறந்ததை, கருணைநிதியே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

श्रीवराह उवाच ॥ एवं भूमे वरं श्रेष्ठे फुल्लपङ्कजमालिनि ॥ कथयिष्यामि चान्यत्ते गुह्यं पापभयापहम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ பூமியே! ஓ சிறந்தவளே, மலர்ந்த தாமரைமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே! உனக்கு இன்னொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்—பாவத்தால் எழும் அச்சத்தை அகற்றும் ரகசிய உபதேசம்.

Verse 6

द्वापरं युगमासाद्य यादवाणां कुलोद्वहः ॥ शौरीति तत्र विख्यातो भविष्यति पिता मम ॥

த்வாபர யுகம் வந்தபோது யாதவ குலத்தைத் தாங்கும் ஒருவர்—அங்கே ‘சௌரி’ எனப் புகழ்பெற்று—என் தந்தையாக இருப்பார்.

Verse 7

द्वारकेति च विख्याता पुरी तत्र स्थिता अभवत् ॥ या च देवपुरी रम्या विश्वकर्मविनिर्मिता ॥

அங்கே ‘த்வாரகா’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு நகரம் இருந்தது; அது தேவர்களின் நகரம்போல் அழகானது, விஸ்வகர்மனால் கட்டப்பட்டது.

Verse 8

पञ्चयोजनविस्तारा दशयोजनमायता ॥ वसाम्यत्र वरारोहे शतपञ्चसमास्तथा ॥

அதன் அகலம் ஐந்து யோஜனமும், நீளம் பத்து யோஜனமும். ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே! நான் அங்கே நூற்று ஐந்து ஆண்டுகள் வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 9

भारावतरणं कृत्वा देवानां सुमहत्प्रियम् ॥ पुनरप्यागमिष्यामि स्वर्लोकं प्रति सुन्दरि ॥

தேவர்களுக்கு மிகப் பிரியமான இந்த ‘பாராவதரணம்’ செய்து முடித்து, அழகியவளே, நான் மீண்டும் ஸ்வர்லோகத்திற்குத் திரும்புவேன்।

Verse 10

तस्य शापाभिसन्तापाद्द्वारकावासिनो धरे ॥ वृष्ण्यन्धकाश्च भोजाश्च गमिष्यन्ति यमक्षयम् ॥

அந்த சாபத்தால் உண்டான துன்பத்தினால், ஓ பூமியே, த்வாரகையின் வாசிகள்—வ்ருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள், போஜர்கள்—யமனின் தாமத்திற்குச் செல்வார்கள்।

Verse 11

चन्द्रपाण्डुरसङ्काशो वनमाली हलायुधः ॥ हलेनाकृष्य नगरं समुद्रं गमयिष्यति ॥

சந்திரனின் வெண்மையான ஒளிபோல் விளங்கும், வனமாலை அணிந்த, கலப்பை ஆயுதம் கொண்டவர் (பலராமன்) கலப்பையால் நகரத்தை இழுத்து கடலுக்குள் செலுத்துவார்।

Verse 12

नारायणवचः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥ उभौ तौ चरणौ गृह्य पुनः पप्रच्छ माधवी ॥

நாராயணனின் வாக்கைக் கேட்டுத் தர்மத்தை நாடிய வசுந்தரா, அவருடைய இரு திருவடிகளையும் பற்றிக் கொண்டு; பின்னர் மாதவி மீண்டும் கேட்டாள்।

Verse 13

धरण्युवाच ॥ लोकनाथोऽसि सर्वेषां देव मायाकरण्डक ॥ शपिष्यति कथं तत्र दुर्वासास्तद्वदस्व मे ॥

தரணி கூறினாள்: ‘நீங்கள் எல்லா உலகங்களின் நாதன், தேவரே, மாயாசக்தியின் பெட்டகமே! அந்நிலையில் துர்வாசர் எவ்வாறு சாபம் இடுவார்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’

Verse 14

श्रीवराह उवाच ॥ तत्र जाम्बवती नाम मम पत्नी भविष्यति ॥ रूपयौवनसम्पन्ना मम भोगसमन्विता ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அங்கே ஜாம்பவதீ என்ற பெண் என் மனைவியாக ஆவாள்; அவள் அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள், என் போக-செல்வத்துடன் இணைந்தவள் ஆவாள்।

Verse 15

तस्याः पुत्रो महाभागो रूपयौवनदर्पितः ॥ साम्ब इत्यभिविख्यातो ममैव सततं प्रियः ॥

அவளுடைய மகன் மிகப் பாக்கியவான்; அழகும் இளமையும் பற்றிய அகந்தையுடன் இருப்பான்; ‘சாம்ப’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, எப்போதும் எனக்கு அன்பானவனாக இருப்பான்।

Verse 16

तेनैव क्रीडमानेन कृत्वा गर्भमतथ्यतः ॥ स पृष्टः परमश्रेष्ठ ऋषिरेषा प्रसोष्यति ॥

அவன் அப்படியே விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில் பொய்யான கர்ப்பத்தை ஏற்படுத்தினான்; பின்னர் பரம சிறந்த முனிவரிடம்—‘இந்தப் பெண் பிரசவிப்பாளா?’ என்று கேட்டனர்।

Verse 17

पुत्रकामा त्वियं बाला मुने तत्प्रब्रवीहि मे ॥ साम्बोऽयमिति च ज्ञात्वा स मुनिः कोपमूर्च्छितः ॥

‘இந்த இளம்பெண் மகனை விரும்புகிறாள், முனிவரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்’ என்று கூறினர்; ‘இவன் சாம்ப’ என்று அறிந்ததும் அந்த முனிவர் கோபத்தில் மூழ்கினார்।

Verse 18

उवाच तर्हि ते गर्भान्मुसलं कुलनाशनम् ॥ येन वृष्ण्यन्धकाः सर्वे गमिष्यन्ति यमक्षयम् ॥

அப்போது அவர் கூறினார்—‘உங்கள் கர்ப்பத்திலிருந்து குலநாசகமான முசலம் (கழி) பிறக்கும்; அதனால் வृष்ணி மற்றும் அந்தகர்கள் அனைவரும் யமனின் இருப்பிடத்திற்குச் செல்வர்.’

Verse 19

ततस्तानागतान्दृष्ट्वा कुमारान्पृष्टवानहम् ॥ ते च मामब्रुवन्सर्वे यथावृत्तं समुत्सुकाः ॥

பின்பு வந்த அந்த குமாரர்களைக் கண்டு நான் அவர்களை வினவினேன்; அவர்கள் அனைவரும் ஆவலுடன் நடந்ததையெல்லாம் அப்படியே எனக்குச் சொன்னார்கள்।

Verse 20

तच्च तेषां वचः श्रुत्वा प्रोक्तवानस्मि तच्छृणु ॥ भविष्यति न सन्देहो दुर्वासा यदुवाच ह ॥

அவர்களின் சொற்களை கேட்டபின் நான் கூறினேன்—‘இதைக் கேளுங்கள். துர்வாசர் கூறியது சந்தேகமின்றி நிகழும்.’

Verse 21

एवं ते कथितं भूमे वृष्ण्यादेः शापकाणम् ॥ तत्र स्थानानि मे भूमे कथ्यमानानि मे शृणु ॥

ஓ பூமியே, இவ்வாறு வृष்ணி முதலியோருக்கு ஏற்பட்ட சாபத்தின் காரணத்தை உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது ஓ பூமியே, அங்கே உள்ள என் புனிதத் தலங்களை நான் கூறுவதை கேள்.

Verse 22

द्वारकायां महाभागे वैष्णवानां सुखावहे ॥ अस्ति पञ्चसरो नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥

ஓ மகாபாக்யவதியே, த்வாரகையில்—வைஷ்ணவர்களுக்கு நலமளிப்பதாக—‘பஞ்சசர’ எனப்படும் என் மிக இரகசியமான பரம புனிதத் தீர்த்தக்ஷேத்திரம் உள்ளது.

Verse 23

समुद्रतीरमुत्सृज्य मम कर्मसुखावहम् ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥

கடற்கரையை அடைந்து—என் க்ஷேத்திரத்தில் கர்மங்களின் இனிய பலனை அளிப்பதாக—மனிதன் அங்கே ஆறு காலங்கள் தங்கி நீராட வேண்டும்.

Verse 24

मोदते नाकपृष्ठे तु अप्सरोगणसंकुले ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्क्षेत्रे पञ्चसरे मम ॥

அப்ஸரைகளின் கூட்டம் நிறைந்த ஸ்வர்கலோகத்தில் அவன் மகிழ்கிறான்; மேலும் இங்கே என் ‘பஞ்சசர’ எனப்படும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் உயிரைத் துறந்தால், அதே பலன் பெறுகிறான்।

Verse 25

देवलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥ प्लक्षो वै तत्र सुश्रोणि शतशाखो महाद्रुमः ॥

தேவலோகத்தை விட்டு அவன் என் லோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுகிறான். அங்கே, ஓ சுஶ்ரோணி, நூறு கிளைகளுடைய மகத்தான ப்லக்ஷ மரம் உண்மையிலேயே உள்ளது।

Verse 26

सुफलैः शोभनैः कुम्भाकृतिभिर्बहुभिः फलैः ॥ बहवस्तत्र गच्छन्ति लाभलौल्‍येन मानवाः ॥

அங்கே குடம் போன்ற வடிவமுடைய பல சிறந்த, அழகிய கனிகள் உள்ளன; லாப ஆசையால் தூண்டப்பட்ட பலர் அங்கே செல்கிறார்கள்।

Verse 27

फलं न लभते कश्चिन्मुक्त्वा भागवतं नरम् ॥ लभन्ते ये फलं तत्र मुक्ताः पापेन कर्मणा ॥

பாகவத பக்தனைத் தவிர அங்கே யாரும் (உண்மையான) பலனைப் பெறார். அங்கே பலன் பெறுவோர் பாவகர்மத்திலிருந்து விடுதலை அடைகிறார்கள்।

Verse 28

मनुजा यं न पश्यन्ति रागलोभसमन्विताः ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चभक्तोषितो नरः ॥

ராகமும் லோபமும் கொண்ட மனிதர்கள் காண இயலாத அந்த (தத்துவம்/இடம்) அங்கே, ஐந்துவகை பக்தி நியமத்தை அனுசரித்து தங்கி, ஒருவர் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 29

मोदते सप्तद्वीपेषु गुह्यानि च स गच्छति ॥ अथ चेन्मुञ्चते प्राणान्प्रभाते गतकिल्बिषः ॥

அவன் ஏழு தீவுகளிலும் மகிழ்ந்து, மறைமையான (குஹ்ய) உலகங்களுக்கும் செல்கிறான். மேலும் விடியற்காலையில் பாவமற்றவனாய் உயிர்வாயுவை விடுவானாயின்…

Verse 30

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥

அனைத்து பற்றுகளையும் துறந்து அவன் என் உலகத்திற்குச் செல்கிறான். ஓ மகாபாக்யவானே, அங்கே உள்ள ஒரு அதிசயத்தை நான் கூறுகிறேன்; கேள்.

Verse 31

प्रभासे यत्र शृण्वन्ति सागरे न म (ग) रं प्रति ॥ मकरास्तत्र दृश्यन्ते भ्रममाणा इतस्ततः ॥

பிரபாசத்தில் கடற்கரையில், மகரத்தை நோக்காத ஓசை கேட்கப்படும் இடத்தில், அங்கே மகரங்கள் இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரிவதாய் காணப்படுகின்றன.

Verse 32

॥ न किञ्चिदपराध्यन्ति स्नायमाना जले ततः ॥ अथात्र प्रक्षिपेत्पिण्डान्प्रसन्ने सलिले नरः ॥

அங்கே நீரில் நீராடுவோர் எவ்விதக் குற்றமும் செய்யார். பின்னர் இங்கே மனிதன் தெளிந்த அமைதியான நீரில் பிண்டங்களை இட வேண்டும்.

Verse 33

असम्प्राप्ते च गृह्णन्ति एवमेतन्न संशयः ॥ पापकर्मरतस्यापि न गृह्णन्ति जलं प्रति ॥

முறையாகப் பெறப்பட்டால் அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவனிடமிருந்து நீர்க் காணிக்கையையும் அவர்கள் ஏற்கார்.

Verse 34

धर्मात्मनां च गृह्णन्ति पिण्डमेव न संशयः ॥ पञ्चपिण्डमिति ख्यातं तस्मिन्गुह्यं परं मम ॥

தர்மாத்மர்களின் பிண்டதானத்தை அவர்கள் நிச்சயமாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. இது ‘பஞ்சபிண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அதிலே என் பரம ரகசிய உபதேசம் நிலைத்துள்ளது॥

Verse 35

अगाधस्याप्यपारस्य क्रोशविस्तार एव च ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥

அந்த நீர் ஆழமறியாததும் எல்லையற்றதுமானதாயினும் ஒரு குரோச அளவு வரை விரிந்துள்ளது. அங்கே பஞ்சகாலத்தை அனுஷ்டித்தவன் ஸ்நானமாகிய அபிஷேகத்தைச் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 36

मोदते शक्रलोके स एवमेतन्न संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्पञ्चकुण्डे यशस्विनि ॥

அவன் சக்ரலோகத்தில் (இந்திரலோகத்தில்) மகிழ்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. பின்னர், ஓ யசஸ்வினியே, இங்கே ‘பஞ்சகுண்ட’த்தில் அவன் உயிர்வாயுவைத் துறக்கிறான்॥

Verse 37

न पश्येत्पापकर्मा वै शुभकर्मैव पश्यति ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां मध्याह्ने च दिवाकरे ॥

பாவகர்மம் செய்பவன் அதை காணான்; நற்கர்மம் செய்பவனே காண்பான். சதுர்விம்ஷி, த்வாதசி நாட்களிலும், சூரியன் மதியத்தில் இருக்கும் வேளையிலும்…॥

Verse 38

रौप्यं सुवर्णकं पद्मं दृश्यते नात्र संशयः ॥ क्षेत्रं संगमनं नाम तस्मिंस्तीर्थे परं मम ॥

அங்கே வெள்ளியும் பொன்னும் ஆன தாமரை காணப்படுகிறது—இதில் ஐயமில்லை. அந்தக் க்ஷேத்திரம் ‘சங்கமனம்’ எனப் பெயர்பெற்றது; அந்தத் தீர்த்தத்தில் என் பரம தத்துவம் நிலைத்துள்ளது॥

Verse 39

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र मणिपूरगिरिं श्रिताः ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत चतुर्भक्तोषितो नरः ॥

இங்கே மணிபூர மலைையைச் சார்ந்து நான்கு நீர்தாரைகள் விழுகின்றன. அங்கே நான்கு பக்திவிரதங்களை அனுஷ்டித்தவன் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

वैखानसेषु लोकेषु मोदते नात्र संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम भक्तिपरायणः ॥

அவன் வைகானஸ லோகங்களில் மகிழ்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. பின்னர் இங்கே என் பக்தியில் பராயணனாய் இருந்து உயிர்மூச்சை விடுகிறான்.

Verse 41

त्यक्त्वा वैखानसान् लोकान्मम लोकं स गच्छति ॥ तत्रापि परमाश्चर्यं कथ्यमानं शृणुष्व मे ॥

வைகானஸ லோகங்களை விட்டு அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கேயும் நான் கூறும் பரம அதிசயத்தை கேள்.

Verse 42

दृश्यन्ते यानि कुण्डेषु मणिपूरगिरौ तथा ॥ प्रक्षीयमाणे पापे तु नयते तज्जलं भुवि ॥

மணிபூர மலையிலுள்ள குண்டங்களில் காணப்படுவது எதுவாயினும்—பாவம் சிதையும்போது அந்த நீர் அதன் பயனை பூமியில் கொண்டு செல்கிறது.

Verse 43

स्नायमानेषु पापेषु न पतॆत्तद्यथा पुरा ॥ हंसकुण्डेति विख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परे मम ॥

குளிப்பால் பாவங்கள் கழுவப்பட்டபின், முன்புபோல் மீண்டும் அவற்றில் விழுவதில்லை. என் அந்த பரமத் தலமே ‘ஹம்ஸகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 44

धारा चैका पतत्यत्र मणिपूरगिरौ श्रिता ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥

இங்கே ஒரே நீர்தாரை விழுகிறது; அது மணிபூரகிரியில் தங்கியுள்ளது. அங்கே ஆறு காலங்கள் தங்கியவன் அங்கேயே அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

मुक्तसङ्गो महाभागे मोदते वरुणालये ॥ अथात्र मुंचते प्राणान् हंसकुण्डे वरानने ॥

ஓ மகாபாகே! பற்றற்றவனாக அவன் வருணனின் ஆலயத்தில் மகிழ்கிறான். ஓ வரானனே! இங்கே ஹம்ஸகுண்டத்தில் உயிரை விடினால் (அந்த நிலையை அடைவான்).

Verse 46

शुद्धाः पश्यन्ति मनुजाः पापकर्मा न पश्यति ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां मध्याह्ने च दिवाकरे ॥

தூயவர்கள் இதைக் காண்கிறார்கள்; பாவச் செயலுடையவன் காணமாட்டான்—இருபத்துநான்காம் திதியிலும், த்வாதசியிலும், சூரியன் நடுப்பகலில் இருக்கும் போதும்.

Verse 47

हंसाश्चैवात्र दृश्यन्ते चन्द्रकुण्डसमप्रभाः ॥ हंसान्पश्यति यस्तत्र भ्रममाणानितस्ततः ॥

இங்கே ஹம்ஸங்களும் காணப்படுகின்றன; அவற்றின் ஒளி சந்திரகுண்டத்துக்கு ஒப்பானது. அங்கே இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரியும் ஹம்ஸங்களை யார் காண்கிறாரோ—

Verse 48

लभन्ते ते परां सिद्धिं धरे नास्त्यत्र संशयः ॥ कदम्बमिति विख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

அவர்கள் பரம சித்தியை அடைவார்கள்; ஓ தாரே, இதில் ஐயமில்லை. என் அந்த பரம க்ஷேத்திரம் ‘கதம்ப’ என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 49

मोदते ऋषिलोकॆषु पुण्यात्मा वै न संशयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥

புண்ணிய ஆன்மா ரிஷிகளின் உலகங்களில் மகிழ்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் இங்கே மிகக் கடினமான கர்மத்தை செய்து உயிர்மூச்சை விட்டால்,

Verse 50

वृष्णयो यत्र वै शुद्धाः संप्राप्ताश्च ममालयम् ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत चतुःकालोषितो नरः ॥

சுத்தமடைந்த வ்ருஷ்ணிகள் என் தாமத்தை அடைந்த இடத்தில், நான்கு காலங்கள் தங்கி இருந்தவன் அங்கே அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 51

ऋषिलोकं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं शृणुष्व मे ॥

ரிஷிலோகத்தை விட்டு அவன் என் உலகை அடைகிறான். ஓ மகாபாக்யவானே, இதுகுறித்து நான் கூறும் அதிசயத்தை கேள்.

Verse 52

कदम्बात्पतते धारा तत्र पूर्वविनिःसृता ॥ स कदम्बो महाभागे माघमासस्य द्वादशी ॥

கதம்பத்திலிருந்து ஒரு நீர்தாரை விழுகிறது; அது அங்கே பழங்காலத்திலிருந்தே வெளிப்பட்டது. ஓ மகாபாக்யவானே, அந்த கதம்பம் மாக மாதத்தின் த்வாதசியுடன் தொடர்புடையது.

Verse 53

पुष्पाणि वै प्रकटयत्युदयस्थे दिवाकरे ॥ ये वा लभन्ते तत्पुष्पं मम मार्गानुसारिणः ॥

சூரியன் உதயமானபோது அது மலர்களை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த மலரை பெறுபவர்கள் என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோர்.

Verse 54

ते लभन्ते परां सिद्धिमेवमेतन्न संशयः ॥ चक्रतीर्थमिति ख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

அவர்கள் பரம சித்தியை அடைகிறார்கள்—இது இவ்வாறே; இதில் ஐயமில்லை. அந்த இடம் ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்தில் என் பரம சன்னிதி உள்ளது।

Verse 55

दशवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके स मोदते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणाँल्लोभमोहविवर्जितः ॥

அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மகிழ்ந்து வாழ்கிறான். பின்னர் இறுதியில், பேராசையும் மயக்கமும் அற்றவனாய், இங்கேயே உயிர்விடுகிறான்।

Verse 56

सर्वान्स्वर्गान्समुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति ॥ तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि कथ्यमानं शृणुष्व मे ॥

எல்லா ஸ்வர்கங்களையும் விட்டு அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே ஒரு அதிசயத்தை நான் விளக்குவேன்—நான் கூறுவதைக் கேள்।

Verse 57

अन्यथैतन्न पश्यन्ति मम कर्मपरायणाः ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यामर्द्धरात्रे यशस्विनि ॥

என் கர்மத்தில் பற்றுடையோர் இதை வேறாகக் காணார். ஓ புகழுடையவளே, சதுர்விம்ஶி மற்றும் த்வாதசி நாள்களில் நள்ளிரவில் (இது நிகழும்).

Verse 58

श्रूयते तत्र निर्घोषो मनःकर्णसुखावहः ॥ सुगन्धो वहते वायुर्बहुमाल्यसमन्वितः ॥

அங்கே மனத்துக்கும் காதுக்கும் இன்பம் தரும் ஒலிக்கொந்தளிப்பு கேட்கப்படுகிறது. பல மாலைகளின் மணம் நிறைந்த நறுமணக் காற்று வீசுகிறது।

Verse 59

दुर्ल्लभः पापिनां चैव सुलभः पुण्यकर्मिणाम् ॥ तस्य चोत्तरपार्श्वेन अशोकश्च महाद्रुमः ॥

இது பாவச் செயலாளர்களுக்கு அரிது; புண்ணியக் கருமம் செய்பவர்களுக்கு எளிது. அதன் வடபுறத்தில் மகாவிருட்சமான அசோக மரம் உள்ளது.

Verse 60

पुष्प्यते सोऽथ तत्रापि सूर्ये चाभ्युदिते सति ॥ ये तत्र लभते पुष्पं मम मार्गानुसारिणः ॥

சூரியன் உதித்தபோது அந்த (மரம்) அங்கேயும் மலர்கிறது. அங்கே மலரைப் பெறுவோர்—என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோர்—(அந்த பலனை அடைவர்).

Verse 61

ते लभन्ते परां सिद्धिं एवं भूमे न संशयः ॥ अस्ति रैवतकम् नाम तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

அவர்கள் பரம சித்தியை அடைவர்—ஓ பூமியே, இதில் ஐயமில்லை. அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் ‘ரைவதகம்’ எனும் இடம் உள்ளது; அங்கே என் பரம சன்னிதி உள்ளது.

Verse 62

सर्वलोकेषु विख्यातं यत्र विक्रीडितं मया ॥ बहुगुल्मलताकीर्णं बहुपुष्पैश्च शोभितम् ॥

அது எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது; அங்கே நான் விளையாடினேன். அது பல புதர்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது; பல மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 63

बहुवर्णशिलापङ्क्तिर्गुहाश्चापि दिशो दश ॥ वाप्यश्च कन्दराश्चैव देवानामपि दुर्लभाः

அங்கே பல நிறக் கற்களின் வரிசைகளும், பத்து திசைகளிலும் விரிந்த குகைகளும் உள்ளன. மேலும் குளங்களும் மலைக் கந்தரங்களும் உள்ளன—தேவர்களுக்குக் கூட அரிதென சொல்லப்படுபவை.

Verse 64

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः ॥ सोमलोकं समुत्सृज्य मम लोकं प्रपद्यते

அப்போது இங்கே என் விதித்த கர்மங்களில் உறுதியாக இருப்பவன் உயிர்மூச்சை விடுத்து; சோமலோகத்தைத் தாண்டி என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 65

तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥ पश्यन्ति मनुजाः सर्वे धर्मकामाः न संशयः

அங்கே, ஓ பாக்கியவானே, நான் கூறும் இந்த அதிசயத்தை கேள்; தர்மத்தை விரும்பும் எல்லா மனிதரும் அதை காண்கிறார்கள்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 66

पतन्ति सर्ववृक्षाणां पत्राणि सुबहून्यपि ॥ एकं चापि न दृश्येत प्रसन्नं याति तज्जलम्

எல்லா மரங்களின் இலைகளும் மிக அதிகமாக விழுகின்றன; ஆனாலும் ஒன்றுகூட (அதில்) காணப்படாது; அந்த நீர் தெளிவாகவே இருக்கும்.

Verse 67

स च पूर्वेण पार्श्वेन शोभते वै महाद्रुमः ॥ अपरो मम पार्श्वेन देवानामपि दुर्लभः

மேலும் கிழக்குப் பக்கத்தில் ஒரு மகா மரம் ஒளிர்கிறது; இன்னொன்று என் பக்கத்தில் உள்ளது, அது தேவர்களுக்கும் அரிது.

Verse 68

पञ्चक्रोशसुविस्तारः शोभते वै महाद्रुमः ॥ पद्मैश्चैवोत्पलैश्छन्नं सुगन्धिकुसुमैः सह

ஐந்து குரோசம் பரவலுடன் அந்த மகா மரம் மிகச் சிறப்பாகத் தோன்றுகிறது; தாமரைகள், நீலத்தாமரைகள் மற்றும் மணமிகு மலர்களால் மூடப்பட்டுள்ளது.

Verse 69

बहुमत्स्यजलाकीर्णं सर्वतस्तु फलान्वितम् ॥ शिलातलगुहाच्छन्नं सुगन्धिकुसुमैः सह

அது மிகுந்த மீன்களாலும் நீராலும் நிரம்பியுள்ளது; எல்லாத் திசைகளிலும் கனிகளால் வளமுடையது—பாறைத்தளம் மற்றும் குகைகளால் மூடப்பட்டு, மணமிகு மலர்களுடன் கூடியது।

Verse 70

तत्राभिषेकं कुर्वीत अष्टभक्तोषितो नरः ॥ मोदते नन्दने दिव्ये अप्सरोभिः समन्विते

அங்கே அஷ்டபக்தி முறையால் திருப்தியடைந்த மனிதன் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; அவன் அப்சரஸ்களுடன் கூடிய தெய்வீக நந்தனத் தோட்டத்தில் மகிழ்கிறான்।

Verse 71

अत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥ पश्यन्ति मनुजाः सर्वे धर्मकामाः न संशयः

ஓ மகாபாகனே! நான் கூறும் இவ்வாச்சரியத்தை கேள்; தர்மத்தை நாடும் எல்லா மனிதரும் இதை காண்கிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 72

मध्याह्ने च पुनः पूर्णश्चार्धरात्रे समो वहेत् ॥ वर्धते क्षीयते चैव यथैव च महोदधिः

நண்பகலில் அது மீண்டும் நிரம்புகிறது; நள்ளிரவில் சமமாக ஓடுகிறது; அது பெருகியும் குறையியும் செய்கிறது, மாபெரும் கடலைப் போலவே।

Verse 73

पश्येत् तु शुभकर्मा च पापकर्मा न पश्यति ॥ दृश्यते च महाभागे अस्तमेते दिवाकरे ॥

நல்ல செயல்கள் செய்பவன் அதை காண முடியும்; பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுபவன் காண முடியாது; ஓ மகாபாகனே! சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வேளையில் அது தெரிகிறது।

Verse 74

यस्तत्र लभते पुष्पं मम मार्गानुसारकः ॥ स लभेत परां सिद्धिमेवं भूमे न संशयः ॥

அங்கே என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றி ஒரு மலரைப் பெறுபவன் பரம சித்தியை அடைவான்; ஓ பூமியே, இதில் ஐயமில்லை.

Verse 75

विष्णुसंक्रमणं नाम तस्मिन्क्षेत्रे परे मम ॥ विद्धोऽस्मि यत्र व्याधेन स्वमूर्त्तिं चास्थितः पुनः ॥

என் பரம புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் ‘விஷ்ணு-சங்க்ரமணம்’ எனப்படும் இடம் உள்ளது; அங்கே ஒரு வேடன் என்னைத் துளைத்தான், பின்னர் நான் மீண்டும் என் சொந்த ரூபத்தை ஏற்றேன்.

Verse 76

तत्र कुण्डं महाभागे मणिपूरगिरा श्रुतम् ॥ धारा चैका पतत्यत्र लाभालाभविवर्जितः ॥

ஓ மகாபாகனே, அங்கே ‘மணிபூரகிரா’ என்று புகழ்பெற்ற ஒரு குண்டம் உள்ளது; அங்கே ஒரே ஒரு நீர்தாரை விழுகிறது—(பக்தன்) லாபநஷ்டக் கவலையின்றி.

Verse 77

सूर्यलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥ तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि विष्णुं शत्रुगणेश्वरम् ॥

சூரியலோகத்தை விட்டு (பக்தன்) என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுவான். அங்கே நான் ஒரு அதிசயத்தை உரைப்பேன்—எதிரிகளின் கூட்டங்களுக்கு ஆண்டவனான விஷ்ணுவை.

Verse 78

पापिनां यस्तु दुर्दर्शः सुदृश्यः पुण्यचारिणाम् ॥ तस्य दक्षिणपार्श्वेन अश्वत्थो वै महाद्रुमः ॥

பாவிகளுக்குக் காண அரிதானது, புண்ணியச் செயலாளர்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதன் தெற்குப் பக்கத்தில் அச்வத்தம் எனும் ஒரு மாபெரும் மரம் நிற்கிறது.

Verse 79

चतुर्विंशतिद्वादश्यां मध्याह्ने तु दिवाकरे ॥ फलते स यथान्यायं सर्वभागवतप्रियम् ॥

இருபத்துநான்காம் த்வாதசியில், மதியவேளையில் சூரியன் உச்சியில் இருக்கும் போது, இது நியமப்படி பலன் தரும்—அனைத்து பகவத் பக்தர்களுக்கும் பிரியமானது.

Verse 80

उच्चश्चैव विशालश्च मनोज्ञश्चैव शीतलः ॥ ये लभन्ते फलं तत्र मम मार्गानुसारिणः ॥

அது உயர்ந்ததும் விசாலமானதும், மனம்கவரும் மற்றும் குளிர்ச்சியானதும்; அங்கே பலன் பெறுபவர்கள் என் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோர்.

Verse 81

ते लभन्ते परां सिद्धिमेवमेतन्न संशयः ॥ तस्मिन् क्षेत्रे महाभागे तिष्ठामि चोत्तरामुखः ॥

அவர்கள் பரம சித்தியை அடைவர்—இது உறுதி, சந்தேகம் இல்லை. அந்த மகாபாக்ய க்ஷேத்திரத்தில் நான் வடமுகமாக நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 82

त्रयस्तत्रैव तिष्ठामो द्वारकायां यशस्विनि ॥ तस्मिन् क्षेत्रे महाभागे त्रयो मोदामहे वयम् ॥

ஓ புகழ்மிக்கவளே, நாங்கள் மூவரும் அங்கேயே—த்வாரகாவில்—தங்கியிருக்கிறோம். அந்த மகாபாக்ய க்ஷேத்திரத்தில் நாங்கள் மூவரும் மகிழ்கிறோம்.

Verse 83

त्रिंशद्योजनविस्तारः सर्वतस्तु दिशो दश ॥ तत्र गत्वा वरारोहे ये मां द्रक्ष्यन्ति भक्तितः ॥

அது முப்பது யோஜனங்கள் பரப்பளவு உடையது; எல்லாப் பக்கங்களிலும் பத்து திசைகளாக விரிந்துள்ளது. ஓ வராரோஹே, அங்கே சென்று பக்தியுடன் என்னைக் காண்பவர்கள்…

Verse 84

अदीर्घेणैव कालेन प्राप्नुवन्ति परां गतिम् ॥ आख्यानानां महाख्यानं शान्तीनां शान्तिरुत्तमा ॥

மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே அவர்கள் பரமகதியை அடைகிறார்கள். இது கதைகளில் மகாகதை; அமைதிகளில் உத்தமமான அமைதி.

Verse 85

धर्माणां परमो धर्मो द्युतिनां परमा द्युतिः ॥ लाभानां परमो लाभः क्रियाणां परमा क्रिया ॥

தர்மங்களில் இது பரம தர்மம்; ஒளிகளில் பரம ஒளி; லாபங்களில் பரம லாபம்; செயல்களில் பரம செயல்.

Verse 86

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मम लोकं स गच्छति ॥ य एतत्पठते भद्रे कल्यमुत्थाय मानवः ॥

பரம சித்தியை விரும்புவோர் என் லோகத்தை அடைவார். ஓ பத்திரே, விடியற்காலையில் எழுந்து இதை ஓதுகிற மனிதன் அந்தப் பலனைப் பெறுவான்.

Verse 87

सकुल्यास्तारितास्तेन सप्त सप्त च सप्त च ॥ एतत्ते कथितं भद्रे द्वारकायाः सुनिश्चितम् ॥

அவன் தன் குலத்தோடு சேர்ந்து—ஏழு, ஏழு, மேலும் ஏழு (தலைமுறைகள்)—கரை சேர்க்கப்படுவர். ஓ பத்திரே, த்வாரகையைப் பற்றிய உறுதியான முடிவு இதுவென உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 88

उचितेनोपचारेण किमन्यत्परिपृच्छति ॥

உகந்த உபசாரமும் மரியாதையும் செலுத்தியபின், இன்னும் என்ன கேட்க வேண்டும்?

Verse 89

श्रुतीनां परमं श्रेष्ठं तपसा च परं तपः ॥ एतन्मरणकालेऽपि मा कदाचित्तु विस्मरेत् ॥

ஸ்ருதிகளில் இது பரமச் சிறந்தது; தவங்களில் இதுவே உச்சத் தவம். மரண நேரத்திலும் இதை ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது.

Verse 90

भविष्यति वरारोहे ईश्वरः सदृशो मम ॥ दुर्वासा इति विख्यातः शपिष्यति कुलं मम ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே, எதிர்காலத்தில் எனக்கு ஒப்பான ஒரு ஈசுவரசமன் ‘துர்வாசா’ எனப் புகழ்பெற்று, என் குலத்தைச் சபிப்பான்.

Verse 91

श्रुत्वा दुर्वाससः शापं ते च सर्वे कुमारकाः ॥ शापेन संतप्तधियो मामूचुर्भयसंयुताः ॥

துர்வாசரின் சாபத்தை கேட்டவுடன், அந்த இளைஞர்கள் அனைவரும்—சாபத்தால் சுட்ட மனத்துடன்—பயத்தோடு என்னிடம் பேசினர்.

Verse 92

ते लभन्ते परां सिद्धिं मम कर्मणि संस्थिताः ॥ प्रभासमिति विख्यातं तस्मिंस्तीर्थे परे मम ॥

என் வழிபாடு/விரதத்தில் நிலைபெற்று அவர்கள் பரம சித்தியை அடைகின்றனர். என் உன்னத தீர்த்தம் ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 93

शक्रलोकं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥

சக்ரலோகத்தை விட்டு அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். பெரும்பாக்கியவளே, அங்குள்ள அதிசயத்தை நான் கூறுகிறேன்—கேள்.

Verse 94

वारुणं लोकमुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥ तत्राश्चर्यं प्रवक्ष्यामि हंसकुण्डे यशस्विनि ॥

வருணலோகத்தை விட்டு அவன் என் லோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுகிறான். ஓ யசஸ்வினியே, ஹம்ஸகுண்டத்தில் உள்ள அதிசயத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 95

पञ्च धाराः पतन्त्यत्र मणिपूरसमाश्रिताः ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥

இங்கே மணிபூரத்துடன் தொடர்புடைய ஐந்து நீர்தாரைகள் விழுகின்றன. ஐந்து காலங்கள் தங்கிய மனிதன் அங்கே அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 96

तत्राभिषेकं कुर्वीत षष्ठकालोषितो नरः ॥ गच्छेत्तु सोमलोकं तु कृतकृत्यो न संशयः ॥

ஆறு காலங்கள் அங்கே தங்கிய மனிதன் அங்கே அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். அவன் கृतக்ருத்யனாய் சோமலோகத்தை அடைவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 97

तस्य पश्चिमपार्श्वे तु बिल्वश्चैव महाद्रुमः ॥ चतुर्विंशतिद्वादश्यां स पुष्यति च निष्कलम् ॥

அதன் மேற்கு பக்கத்தில் ஒரு பெரிய பில்வ மரம் நிற்கிறது. இருபத்திநான்காம் த்வாதசியில் அது குறையின்றி முழுமையாக மலர்கிறது.

Verse 98

सर्वभागवतप्रीतिं समुद्रतटमाश्रितः ॥ अहं रामेण सहितः सा चाप्येकादशी शुभा ॥

கடற்கரையைச் சார்ந்த அந்தத் தலம் எல்லா பகவத் பக்தர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி தருகிறது. நான் அங்கே ராமனுடன் இருக்கிறேன்; அந்த ஏகாதசியும் மங்களகரமானது.