Adhyaya 146: The Greatness of Hṛṣīkeśa at Rurukṣetra: The Origin Narrative of Ruru and the Sacred Site

Verse 1

अथ रुरुक्षेत्रस्थहृषीकेशमाहात्म्यम् ॥ सूत उवाच ॥ शालग्रामस्य माहात्म्यं श्रुत्वा गुह्यं महौजसम् ॥ विस्मयं परमं गत्वा हृष्टा वचनमब्रवीत् ॥

இப்போது ருருக்ஷேத்திரத்தில் உள்ள ஹ்ருஷீகேசரின் மஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது. சூதர் கூறினார்—சாலக்ராமத்தின் இரகசியமும் மாபெரும் வலிமையும் உடைய மஹாத்மியத்தை கேட்டவுடன் அவள் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்।

Verse 2

धरण्युवाच ॥ अहो क्षेत्रस्य माहात्म्यं यत्त्वया भाषितं हरे ॥ एतच्छ्रुत्वा महाभाग जातास्मि विगतज्वरा ॥

தரா கூறினாள்—அஹோ! ஹரியே, நீ கூறிய இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹாத்மியம் எத்துணை உயர்ந்தது! மகாபாகனே, இதைக் கேட்டவுடன் நான் காய்ச்சல் போன்ற துயரத்திலிருந்து விடுபட்டேன்।

Verse 3

रुरुषण्डमिति प्रोक्तं यत्त्वया परमार्चितम् ॥ रुरुर्नाम कथं को वा आसीत्पूर्वं जनार्दन ॥

நீ இதை ‘ருருஷண்ட’ என்று கூறி மிக உயர்வாகப் போற்றினாய். ஆனால் ஜனார்தனனே, ‘ருரு’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? முன்பு ருரு யார்?

Verse 4

यन्नाम्ना परमं क्षेत्रं हृषीकेश त्वयाश्रितम् ॥ कथयस्व जगन्नाथ यद्यनुग्राह्यता मयि ॥

ஹ்ருஷீகேசனே, எந்தப் பெயரால் இந்த உத்தம க்ஷேத்திரம் உன்னுடன் இணைந்துள்ளது என்பதைச் சொல்லும். ஜகந்நாதனே, நான் உன் அருளைப் பெறத் தகுதியானவளானால் இதை விளக்கி அருள்வாய்।

Verse 5

श्रीवराह उवाच ॥ आसीत्पुरा महाभागो देवदत्त इति द्विजः ॥ भृगुवंशे समुत्पन्नो वेदवेदाङ्गपारगः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் தேவதத்தன் என்னும் மகாபாக்யமான ஒரு த்விஜன் இருந்தான். அவன் ப்ருகு வம்சத்தில் பிறந்து வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் பாரங்கதன்.

Verse 6

यज्ञविद्यासु कुशलो व्रतनिष्ठोऽतिथिप्रियः ॥ तत्राश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलतान्वितम् ॥

அவன் யாகவித்யைகளில் திறமைமிக்கவன், விரதங்களில் உறுதியானவன், விருந்தோம்பலை விரும்புபவன். அங்கே அவனுக்கு புனிதமான ஆசிரமத் தலம் இருந்தது; அது புனித மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது.

Verse 7

शान्तैर्मृगगणैः कीर्णं कन्दमूलफलान्वितम् ॥ तत्र तीव्रं तपोऽतप्यद्देवदत्तो मुनीश्वरः ॥

அந்த ஆசிரமம் அமைதியான மான் கூட்டங்களால் நிறைந்தது; கிழங்குகள், வேர்கள், கனிகள் ஆகியவற்றால் வளமுற்றது. அங்கே முனிவர்களில் தலைவனான தேவதத்தன் கடுந்தவம் செய்தான்.

Verse 8

वर्षाणामयुतं साग्रं तत इन्द्रो व्यचिन्तयत् ॥ कामं वसन्तसहितं गन्धर्वान् स सखीन् पुनः ॥

பத்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலும் சிறிது கடந்தபின் இந்திரன் கலங்கித் தியானித்தான். பின்னர் அவன் வசந்தையுடன் கூடிய காமதேவனையும், தன் தோழர்களான கந்தர்வர்களையும் மீண்டும் அழைத்தான்.

Verse 9

उवाच मधुरं वाक्यं क्षुब्धेन्द्रियमनाः प्रभुः ॥ अहो सखायः किञ्चिन्मे महत्कार्यमुपस्थितम् ॥

இந்திரியங்களும் மனமும் கலங்கியிருந்த போதிலும், ஆண்டவன் இனிய சொற்களால் கூறினான்—“அஹோ நண்பர்களே, எனக்கு ஒரு பெரிய காரியம் ஏற்பட்டுள்ளது.”

Verse 10

तदिन्द्रस्य वचः श्रुत्वा ते काममलयानिलाः ॥ प्रत्य्यूचुर्देवराजानमाज्ञापय निजं प्रियम् ॥

இந்திரனின் சொற்களை கேட்ட காமனும் மலயத் தென்றலும் தேவராஜனை நோக்கி—“உமக்கு பிரியமானதை ஆணையிடுங்கள்” என்றனர்.

Verse 11

जितेन्द्रियस्यापि मनः कस्य संक्षोभयामहे ॥ कं वा सुतीव्रात्तपसो भ्रंशयामः सुपेशलम् ॥

“இந்திரியங்களை வென்றவரின் மனத்தையும் நாம் யாருடையதை கலக்க முடியும்? அல்லது மிகத் தீவிரமும் நுட்பமுமான தவத்திலிருந்து யாரை வீழ்த்த முடியும்?”

Verse 12

आज्ञाप्रसादं ते लब्ध्वा वद शीघ्रं सुखी भव ॥ इत्युक्तः शतमन्युर्वै प्रत्युवाचाथ मानयन् ॥

“உங்கள் ஆணையின் அருளைப் பெற்றபின் விரைவாகச் சொல்லுங்கள்—நிம்மதியாயிருங்கள்.” என்று கூறப்பட்டபோது, சதமன்யு (இந்திரன்) அவர்களை மதித்து பதிலளித்தான்.

Verse 13

तदैव मे गता चिन्ता भवतां दर्शनं यदा ॥ जातमेवाखिलं कार्यं मम तच्छृणुताखिलाः ॥

“உங்கள் தரிசனம் கிடைத்த அந்தக் கணமே என் கவலை நீங்கியது. எனக்குத் தேவையான அனைத்துக் காரியமும் இப்போது ஏற்பட்டுள்ளது—நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள்।”

Verse 14

हिमशैले महारम्ये हृषीकेशाश्रितो मुनिः ॥ देवदत्त इति ख्यातस्तपस्यति महत्तपः ॥

“மிக அழகிய பனிமலையில் ஹ்ருஷீகேசனைச் சரணடைந்த முனிவர்—தேவதத்தன் எனப் புகழ்பெற்றவர்—மகத்தான தவம் செய்கிறார்।”

Verse 15

जिघृक्षुर्मे पदं नूनं तत्तपो विनिवर्त्यताम् ॥ इत्युक्तास्ते तदाज्ञां वै गृहीत्वा शिरसा द्रुतम् ॥

“அவன் நிச்சயமாக என் பதவியை அடைய விரும்புகிறான்; ஆகவே அந்தத் தவத்தைத் தடுக்க வேண்டும்.” என்று கூறப்பட்டதும் அவர்கள் தலைவணங்கி அந்த ஆணையை விரைவில் ஏற்றனர்.

Verse 16

प्रस्थानाय मतिं चक्रुः कामदेवपुरःसराः ॥ प्रस्थाप्याग्रे वसन्तं च मलयानिलमेव च ॥

காமதேவன் முன்னணியில் அவர்கள் புறப்படத் தீர்மானித்து, முன்னோடிகளாக முதலில் வசந்தத்தையும் மலயத் தென்றலையும் அனுப்பினர்.

Verse 17

ततः सुरपतिः शक्रः प्रम्लोचां नाम नामतः ॥ प्रशस्य प्रणयात्पूर्वं मानयन्निदमब्रवीत् ॥

பின்னர் தேவர்களின் தலைவன் சக்ரன் ‘பிரம்லோசா’ என்று பெயரால் அழைத்து, முதலில் அன்புடன் புகழ்ந்து மரியாதையுடன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 18

गच्छ स्वस्तिमती देवि विजयाय मुनेर्भुवि ॥ यत्राश्रमपदं तस्य देवदत्तस्य वै मुनेः ॥

“மங்களமயமான தேவியே, பூமியில் அந்த முனிவனை வெல்லச் செல்—அந்த தேவதத்த முனிவரின் ஆசிரமத் தளம் உள்ள இடத்திற்குச் செல்.”

Verse 19

तथा कुरुष्व भद्रं ते हृषीकेशसमीपतः ॥ इन्द्रस्याज्ञां समादाय ययौ तस्याश्रमं प्रति ॥

“அப்படியே செய்; உனக்கு நலம் உண்டாகுக—ஹ்ருஷீகேசன் அருகில்.” இந்திரனின் ஆணையை ஏற்று அவன் அந்த முனிவரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 20

समीपोपवने रम्ये नानाद्रुमलताकुले ॥ मधुरालापबहुले कोकिलानां कलाकुले ॥

அருகிலுள்ள அழகிய தோட்டத்தில் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் அடர்ந்து, இனிய குரலொலிகள் நிறைந்து, குயில்களின் இசைநாதம் முழங்கியது.

Verse 21

रसालमञ्जरीव्याप्तरसामोदालिसंकुले ॥ गुंजन्मत्तालिसन्नादश्रुतिश्रुतिधरान्विते ॥

மாம்பூ மஞ்சரிகளின் மணரசால் நிறைந்து, அந்த இனிய மணத்தில் மயங்கிய வண்டுக் கூட்டங்கள் சூழ்ந்து, தேனீக்களின் குஞ்சர ஒலி இடையறாது செவிக்கு இனிமையாய் ஒலித்தது.

Verse 22

गन्धर्वगीतसम्मिश्रे मलयानिलशीतले ॥ सम्प्फुल्लपङ्कजवने सुनिर्मलजलाशये ॥

கந்தர்வர்களின் பாடலோடு கலந்த ஒலியுடன், மலய மலைக் காற்றின் குளிர்ச்சியால் தணிந்ததாக, முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைத் தோட்டத்துடன், மிகத் தூய நீருடைய நீர்த்தேக்கத்துடன் விளங்கியது.

Verse 23

मुनिप्रभावसन्त्यक्तक्रौर्यस्थलजलाशये ॥ मधुरामोद मधुरे चित्तक्षोभविधायिनि ॥

அங்கு முனிவரின் பிரபாவத்தால் நிலத்திலும் நீரிலும் கொடுமை விலகியிருந்தது; மென்மையான மணத்தால் இனிமையாய் இருந்தாலும், மனத்தில் அலைச்சலை எழுப்புவதாக இருந்தது.

Verse 24

प्रविश्य सा वरारोहा गीतं सुमधुरं जगौ ॥ यदा ध्यानादुपरतः समाधेर्विरताश्चिरात् ॥

உள்ளே நுழைந்த அந்த அழகிய பெண் மிக இனிய பாடலைப் பாடினாள். அவர் தியானத்திலிருந்து விலகியபோது—நீண்ட காலமாக சமாதியிலிருந்தும் விலகி—

Verse 25

गान्धर्वं प्रारभंस्ते तु गन्धर्वाः सुरसम्मताः ॥ तस्मिन्नेव क्षणे लब्ध्वा अवसरं पञ्च सायकः ॥

அப்போது தேவரால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட கந்தர்வர்கள் காந்தர்வ இசையைத் தொடங்கினர். அதே கணத்தில் வாய்ப்பு கண்டு பஞ்சசாயகன் காமதேவன் செயல்பட்டான்.

Verse 26

विचकर्ष धनुः पुष्पं सायकान् समयूयुजत् ॥ संलक्ष्य तं मुनिं शान्तं भाविदैवबलात्कृतम् ॥

அவன் மலர்வில்லைக் கிழித்து அம்புகளைப் பொருத்தினான். வரவிருக்கும் விதியின் வலிமையால் அந்த நிலையிலாக்கப்பட்ட அமைதியான முனிவரை நோக்கி,

Verse 27

श्रुत्वा तन्मधुरं गीतं पञ्चमालापसुन्दरम् ॥ क्षुब्धचित्तः समभवत्स मुनिः संशितव्रतः ॥

ஐந்தாம் ஆலாபத்தில் அழகுபெற்ற அந்த இனிய பாடலைக் கேட்டதும், கடுமையான விரதமுடைய அந்த முனிவரின் மனம் கலங்கியது.

Verse 28

विचचाराश्रमपदं पश्यन्सन्तुष्टमानसः ॥ दूराद्ददर्श तन्वङ्गीं क्रीडन्तीं कन्दुकेन ताम् ॥

மனநிறைவுடன் அவன் ஆசிரம வளாகத்தில் உலாவினான். தூரத்தில் அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடையவள் பந்துடன் விளையாடுவதை கண்டான்.

Verse 29

दृष्ट्वैव तां तु चार्वङ्गीं विद्धः कामेन पत्रिणा ॥ तस्याः समीपमगमत्स्मयमानो महामुनिः ॥

அந்த அழகிய அங்கங்களையுடையவளை கண்டவுடனே, மகாமுனி காமதேவனின் இறகுடைய அம்பால் குத்தப்பட்டான்; புன்னகையுடன் அவளருகே சென்றான்.

Verse 30

सापि दृष्ट्वा देवदत्तं सज्जन्ती हरिणेक्षणा ॥ कटाक्षयन्ती सहसा लज्जमाना विगूहति ॥

அவளும் தேவதத்தனைப் பார்த்தவுடன் அவன்பால் ஈர்க்கப்பட்டாள்; மான்விழியாள் பக்கநோக்குடன் கடாட்சம் செய்து, திடீரென வெட்கமுற்று தன்னை மறைக்க முயன்றாள்।

Verse 31

करेण कन्दुकं घ्नन्ती चञ्चलाक्षी सुपेशला ॥ स्रंसता केशपासेन गलत्पुष्पेण राजता ॥

அவள் கையால் பந்தை அடித்தாள்; அலைபாயும் விழிகளுடன் மிக அழகியவளாய், சிதறிய கூந்தலும் வழிந்திழும் மலர்களும் கொண்டு ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 32

मनो हरन्ती तस्यर्षेः ललितैर्विभ्रमोद्भवैः ॥ एतस्मिन्नन्तरे तस्या दक्षिणः पवनोऽहरत् ॥

அவள் விளையாட்டுத் தனமான நளின அசைவுகளால் அந்த ரிஷியின் மனத்தை கவர்ந்தாள்; அச்சமயமே தென்றல் தெற்குக் காற்று அவளுடைய ஆடையைத் தூக்கிச் சென்றது।

Verse 33

वासः सूक्ष्मं गलन्नीवि काञ्चीदामगुणान्वितम् ॥ पुष्पबाणोऽप्यविध्यत्तं दृष्ट्वा अवसरमन्तिके ॥

அவளுடைய நுண்ணிய ஆடை, வழிந்த நிவி (இடுப்புக் கட்டு), காஞ்சீதாமத்தின் நூல் தெளிவாகத் தெரிந்தது; அருகிலிருந்த வாய்ப்பைக் கண்டு மலரம்பன் காமனும் அவனைத் தாக்கினான்।

Verse 34

सम्मोहितः स तु मुनिर्गत्वान्तिकमथाब्रवीत् ॥ का त्वं कस्यासि सुभगे वनेऽस्मिन्किञ्चिकीर्षसि ॥

மயங்கிய அந்த முனிவர் அருகே சென்று கூறினார்— “சுபகே, நீ யார்? யாருடையவள்? இந்த வனத்தில் என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?”

Verse 35

मादृशान्किं मृगयसे बाहुपाशेन वा मृगान् ॥ बद्ध्वा गृहीत्वा वामोरु किं वाऽस्मान्कर्तुमिच्छसि ॥

என்னைப் போன்ற ஆண்களையோ, அல்லது மான்களையோ, உன் புயப் பாசத்தால் வேட்டையாடுகிறாயா? ஓ அழகிய தொடையுடையவளே! கட்டிப் பிடித்து எங்களை என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?

Verse 36

सर्वथाऽस्मांस्तवाधीनान् यद्यद्वा कारयिष्यति ॥ तत्तत्कुर्मो वयं नित्यं तदधीनाः स्म सर्वथा ॥

நாங்கள் எல்லா வகையிலும் உன் அதிகாரத்திற்குள் உள்ளோம்; நீ எதை எங்களைச் செய்ய வைப்பாயோ, அதையே நாங்கள் எப்போதும் செய்வோம். எல்லாவிதத்திலும் உன்னையே சார்ந்தவர்கள் நாங்கள்.

Verse 37

रममाणस्तया सार्द्धं भुञ्जन्भोगान्मनोरमान् ॥ तपःप्रभावोपनतान्दिवारात्रमतन्द्रितः ॥

அவளுடன் விளையாடிக் கொண்டே, அவன் மனம் கவரும் இன்பங்களை அனுபவித்தான்—அவை அவன் தவத்தின் வலிமையால் கிடைத்தவை—பகலும் இரவும் சோர்வின்றி.

Verse 38

बहूनहर्गणानेवं रममाणो यदृच्छया ॥ सुप्तोत्थित इवाकस्माद्विवकेन समन्वितः ॥

இவ்வாறு பல நாட்கள் அவன் தற்செயலாக இன்பத்தில் மூழ்கி இருந்தான்; பின்னர் திடீரென—தூக்கத்திலிருந்து விழித்தவன் போல—விவேகம் பெற்றான்.

Verse 39

निर्वेदं प्राप्तवान् सद्यस् ततो वाच भृशातुरः ॥ अहो भागवती माया ययाहं भृशमोहितः ॥

அவன் உடனே நிர்வேதம் (விரக்தி) அடைந்தான்; பின்னர் மிகுந்த துயரத்துடன் கூறினான்—“அஹோ! இந்தப் பகவதீ மாயை; இதனால் நான் ஆழமாக மயங்கினேன்.”

Verse 40

जानन्नपि तपोभ्रंशं प्राप्तो दैवबलात्कृतः ॥ अग्निकुण्डसमा नारी घृतकुम्भसमः पुमान् ॥

அறிந்திருந்தும் அவன் தெய்வவலத்தால் தவச்சிதைவுக்கு ஆளானான். “பெண் அக்னிகுண்டம் போன்றாள்; ஆண் நெய்க்குடம் போன்றான்.”

Verse 41

इति प्रवादो मूर्खाणां विचारान्महदन्तरम् ॥ घृतकुम्भोऽग्नियोगेन द्रवते न तु दर्शनात् ॥

இது மூடர்களின் பழமொழி; சிந்தனையிலிருந்து வெகுதூரம். நெய்க்குடம் தீயுடன் சேர்ந்தால் உருகும்; வெறும் பார்வையால் அல்ல.

Verse 42

पुमांस्त्रीदर्शनादेव द्रवते यद्विमोहितः ॥ नापराधस्त्वतो नार्याः स्वयं यदजितेन्द्रियः ॥

ஒரு ஆண் மயக்கத்தால் பெண்ணைக் கண்டவுடனே ‘உருகினால்’, அதில் பெண்ணுக்கு குற்றமில்லை; அடங்காத புலன்களுடைய அவனுக்கே குற்றம்.

Verse 43

इत्युक्त्वाऽसौ निवृत्तात्मा विससर्ज सुराङ्गनाम् ॥ प्रम्लोचा दैववशगो मनस्येतदचिन्तयत् ॥

இவ்வாறு கூறி, மனம் திரும்பிய அவன் அந்த தேவமங்கையை அனுப்பிவிட்டான். தெய்வவசப்பட்ட பிரம்லோசா மனத்தில் இவ்வாறு சிந்தித்தாள்.

Verse 44

उपसर्गो महानत्र तपसो भ्रंशकारकः ॥ त्यक्त्वाश्रममिमं चान्यत्स्थानं गत्वा समाहितः ॥

இங்கே பெரும் இடையூறு உள்ளது; அது தவத்தைச் சிதைக்கும். இந்த ஆசிரமத்தை விட்டுப் பிற இடத்திற்குச் சென்று நான் மனத்தை ஒருமைப்படுத்துவேன்.

Verse 45

तपस्तीव्रं समास्थाय शोषयिष्ये कलेवरम् ॥ इति निश्चित्य मनसा गत्वा भृग्वाश्रमं प्रति ॥

மனத்தில் உறுதி செய்து—“கடுந்தவம் மேற்கொண்டு இந்த உடலைச் சுருக்குவேன்”—என்று ப்ருகுவின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 46

पश्यन्भृग्वाश्रमं रम्यमुत्तरं गतवान् शनैः ॥ गण्डक्याः पूर्वभागे तु विविक्तं विजनं शुभम् ॥

அழகிய ப்ருகு ஆசிரமத்தைப் பார்த்து அவன் மெதுவாக வடக்கே சென்றான். கந்தகியின் கிழக்குப் பகுதியில் தனிமையான, மக்கள் இல்லாத, மங்களமான இடம் இருந்தது।

Verse 47

दृष्ट्वा तीरेषु विश्रान्तस्तपोभूमिमचिन्तयत् ॥ भृगुतुङ्गं समासाद्य शङ्कराराधने रतः ॥

கரைகளில் சுற்றிப் பார்த்து ஓய்வெடுத்து, தவத்திற்கான இடத்தை எண்ணினான். ப்ருகுதுங்கத்தை அடைந்து, சங்கரனை ஆராதிப்பதில் ஈடுபட்டான்।

Verse 48

अतप्यत तपो घोरं शिवदर्शनलालसः ॥ अथ दीर्घेण कालेन सन्तुष्टः स महेश्वरः ॥

சிவ தரிசனத்திற்கான ஏக்கத்தால் அவன் கடுந்தவம் செய்தான். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்தார்।

Verse 49

रुरुरित्येव विख्याता पितुरेवाश्रमे स्थिता ॥ युवभिः प्रार्थ्यमानापि चित्ते कञ्चन नाध्यगात ॥

அவள் ‘ருரூ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, தந்தையின் ஆசிரமத்திலேயே வாழ்ந்தாள். இளைஞர்கள் மணம் வேண்டினாலும், மனத்தில் ஒருவரையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை।

Verse 50

लिङ्गरूपधरः साक्षादुपर्यपि तथा ह्यधः ॥ तिर्यक् च जलधाराभिर्युक्तस्तत्तापशान्तिकृत् ॥

அவர் நேரே லிங்கரூபம் தாங்கி மேலிலும் கீழிலும் குறுக்காகவும் நிலைத்திருந்தார். நீர்தாரைகளுடன் இணைந்து அந்தத் தவவெப்பத்தைத் தணித்தார்.

Verse 51

उवाच च प्रसन्नात्मा मुने पश्य च मां शिवम् ॥ मामेवावेहि विष्णुं त्वं मा पश्यस्वान्तरं मम ॥

மனநிறைவுடன் அவர் கூறினார்—“முனிவரே, என்னை சிவனாகக் காண்க. என்னையே விஷ்ணுவென அறிக; என்னுள் வேறுபாட்டை எண்ணாதே.”

Verse 52

पूर्वमन्तरभावेन दृष्टवानसि यन्मम ॥ तेन विघ्नोऽभवद्येन गलितं त्वत्तपो महत् ॥

முன்பு நீ என்னை வேறுபாடு உணர்வுடன் கண்டாய்; அதனால் தடையொன்று ஏற்பட்டது; அதனால் உன் மகத்தான தவம் குறைந்தது.

Verse 53

आवामेकेन भावेन पश्यंस्त्वं सिद्धिमाप्स्यसि ॥ तपःप्रभावाल्लिङ्गानि प्रादुर्भूतानि यत्र वै ॥

ஒரே மனநிலையுடன் எங்களைப் பார்த்தால் நீ সিদ্ধியை அடைவாய்; ஏனெனில் அங்கே தவவலிமையால் லிங்கங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 54

समङ्गमिति विख्यातमेतत्स्थानं भविष्यति ॥ स्नात्वाऽत्र गण्डकीतीर्थे मम लिङ्गानि योऽर्च्चयेत् ॥

இந்த இடம் ‘சமங்கம’ என்று புகழ்பெறும். இங்கே கந்தகீ தீர்த்தத்தில் நீராடி யார் என் லிங்கங்களை அர்ச்சிப்பாரோ—

Verse 55

तस्य योगफलं सम्यग्भविष्यति न संशयः ॥ इति दत्त्वा वरं शम्भुस्तत्रैवान्तरधीयत ॥

அவனுடைய யோகப் பயிற்சியின் பலன் ஐயமின்றி முழுமையாக வெளிப்படும். இவ்வாறு வரம் அளித்து ஶம்பு அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 56

प्रम्लोचापि मुनेर्गर्भं सम्प्राप्याश्रममन्तिकात् ॥ प्रसूतां कन्यकां त्यक्त्वा स्वर्गमेव जगाम ह ॥

பிரம்லோசாவும் முனிவரால் கருவுற்று ஆசிரமத்தின் அருகே வந்து, பிறந்த பெண் குழந்தையை விட்டுவிட்டு தனியே சொர்க்கத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 57

पुनर्जातमिवात्मानं मन्यमाना शुचिस्मिता ॥ सापि कन्या मृगैस्तत्र रुरुभिर्वर्द्धिता सती ॥

தூய புன்னகையுடன் அவள் தன்னை மறுபிறவி எடுத்ததுபோல் எண்ணினாள்; அந்த நற்குணமுள்ள பெண் குழந்தை அங்கே ருரு மான்களால் வளர்க்கப்பட்டது.

Verse 58

ततः सुनिश्चयं कृत्वा तपसे धृतमानसा ॥ चिन्तयन्ती जगन्नाथं भगवन्तं रमापतिम् ॥

பின்னர் அவள் உறுதியான தீர்மானம் செய்து தவத்திற்காக மனத்தை நிலைநிறுத்தி, ஜகந்நாதன்—பகவான் ரமாபதியைத் தியானித்தாள்.

Verse 59

मासे सा प्रथमे बाला फलाहारपरायणा ॥ एकान्तरे दिनं प्राप्य द्वितीये त्रिदिनान्तरे ॥

முதல் மாதத்தில் அந்த இளம்பெண் பழங்களையே உணவாகக் கொண்டு இருந்தாள்; இரண்டாம் மாதத்தில் ஒரு நாள் இடைவெளியில் உணவு எடுத்தாள், பின்னர் மூன்று நாள் இடைவெளியில் எடுத்தாள்.

Verse 60

तृतीये पञ्चमे दिने चतुर्थे सप्तमान्तरे ॥ पञ्चमे नवरात्रेण षष्ठे पञ्चदशाहके ॥

மூன்றாம் மாதத்தில் அவள் ஐந்தாம் நாளில் உண்டாள்; நான்காம் மாதத்தில் ஏழு நாட்கள் இடைவெளிக்குப் பின்; ஐந்தாம் மாதத்தில் ஒன்பது இரவுகளுக்குப் பின்; ஆறாம் மாதத்தில் பதினைந்து நாட்களுக்குப் பின் உண்டாள்।

Verse 61

मासेन सप्तमे चैव शीर्णपर्णाशनाष्टमे ॥ त्यक्त्वा तान्यपि सा बाला वाय्वाहारा बभूव ह ॥

ஏழாம் மாதத்தில் அவள் மாதத்திற்கு ஒருமுறை மட்டும் உண்டாள்; எட்டாம் மாதத்தில் உலர்ந்த இலைகளை உண்டு வாழ்ந்தாள். அவற்றையும் விட்டுவிட்டு அந்த இளம்பெண் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு இருந்தாள்।

Verse 62

सैवं वर्षशतं स्थित्वा हरावेकार्गमानसा ॥ समाधिना समा भूत्वा स्थाणुवन्निश्चला अभवत् ॥

இவ்வாறு நூறு ஆண்டுகள் ஹரியிலே ஒருமுனை மனத்துடன் நிலைத்து, சமாதியால் சமநிலையை அடைந்து, தூணைப் போல அசையாமல் நின்றாள்।

Verse 63

द्वन्द्वानि नाविदच्छापि आत्मभूतान्तरं विना ॥ परां काष्ठां समापन्ना प्रकाशमयकान्तिधृक् ॥

அவளுக்கு இனி இருமைகள் (த்வந்த்வங்கள்) புலப்படவில்லை; தன்னையே ஆத்மமாக ஆனதைக் கடந்த வேறொன்றையும் காணவில்லை. அவள் உச்ச எல்லையை அடைந்து, ஒளிமயமான பிரகாசத்தைத் தாங்கினாள்।

Verse 64

सन्निरुद्धेन्द्रियग्रामाः नाचक्षत बहिःस्थितम् ॥ तदा हृषीकाण्याविश्य संहृत्य स्वं हृदो बहिः ॥

அவளுடைய இந்திரியக் குழாம் முழுமையாக அடக்கப்பட்டிருந்ததால், வெளியில் இருப்பதைக் காணவில்லை. அப்போது (அவர்) இந்திரியங்களில் புகுந்து, அவற்றை அவளுடைய இதயத்திலிருந்து வெளியே நோக்கி இழுத்து ஒடுக்கினார்।

Verse 65

स्थितोऽहं वसुधे देवि अक्ष्णोः प्रत्यक्षतां गतः ॥ हृषीकाणि नियम्याहं यतः प्रत्यक्षतां गतः ॥

ஏ வஸுதா தேவியே! உன் கண்களுக்கு முன் நான் நேரடியாகத் தோன்றித் திகழ்கிறேன். இந்திரியங்களை அடக்கி ஒழுங்குபடுத்தியதால் நான் நேரடித் தோற்றம் பெற்றேன்.

Verse 66

हृषीकेश इति ख्यातो नाम्ना तत्रैव संस्थितः ॥ सा मां यदैव नापश्यदुन्मील्य नयने ततः ॥

அங்கே அவர் “ஹ்ருஷீகேசன்” என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று அதே இடத்தில் நிலைத்திருந்தார். அவள் இன்னும் அவரைக் காணாததால், அப்போது அவள் கண்களைத் திறந்தாள்.

Verse 67

बहिः स्थितं च मां दृष्ट्वा प्रणनाम कृताञ्जलिः ॥ गद्गदस्वरसंयुक्ता अश्रुक्लिन्नविलोचना ॥

வெளியில் நின்றிருந்த என்னைக் கண்டு அவள் கைகூப்பி வணங்கினாள். அவளது குரல் உணர்ச்சியால் தடுக்கி, கண்கள் கண்ணீரால் நனைந்தன.

Verse 68

अयि बाले विशालाक्षि तुष्टोऽहं तपसस्तव ॥ वरं याचय मत्तस्त्वं यत्ते मनसि वर्तते ॥

ஓ இளம்பெண்ணே, விசாலக் கண்களையுடையவளே! உன் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். உன் மனத்தில் இருப்பதை என்னிடமிருந்து வரமாகக் கேள்.

Verse 69

अदेयमपि ते दद्मि यदन्येषां सुदुर्ल्लभम् ॥ इति श्रुत्वा प्रभोर्वाक्यं प्रणम्य च पुनः पुनः ॥

கொடுக்கத் தகாததாயினும் நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்—மற்றவர்களுக்கு மிக அரிதானதை. ஆண்டவரின் வார்த்தையை கேட்டவுடன் அவள் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினாள்.

Verse 70

स्तुत्वा तं देवदेवेशं प्रबद्धकरसंपुटा ॥ ददासि चेद्वरं मह्यं देवदेव जगत्पते ॥

தேவர்களின் தேவனாகிய அவரைத் துதித்து, கைகளை கூப்பி அவள் கூறினாள்— “தேவதேவா, ஜகத்பதே, எனக்கு வரம் அளிப்பீராயின்—”

Verse 71

रोमाञ्चिततनुश्चासीत्कदम्बमुकुलाकृतिः ॥ तथा भूतां तु तां दृष्ट्वा प्रावोचमहमाṅ्गनाम् ॥

அவளது உடல் மெய்சிலிர்த்து, கடம்ப மொட்டைப் போன்ற வடிவம் கொண்டது. அவள் இவ்வாறு மாறியதைக் கண்டு, நான் அந்தப் பெண்ணிடம் பேசினேன்.

Verse 72

अनेनैव स्वरूपेण भगवन्स्थातुमर्हसि ॥ स्थितोऽस्म्यत्रैव भद्रं ते अपरं वरयाशु मे ॥

“பகவானே, இதே வடிவிலேயே நீங்கள் நிலைத்திருக்க வேண்டும். நான் இங்கேயே நிற்கிறேன்; உமக்கு மங்கலம் உண்டாக— எனக்கு இன்னொரு வரத்தை விரைவில் அருளுங்கள்.”

Verse 73

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मां कुरु पावनीम् ॥ मन्नाम्ना क्षेत्रमेतच्च ख्यातं भवतु नान्यथा ॥

“தேவேசா, நீங்கள் प्रसன்னமாக இருந்தால் என்னை பாவனியாக்குங்கள். மேலும் இந்தக் க்ஷேத்திரம் என் பெயராலேயே புகழ்பெறட்டும்— வேறல்ல.”

Verse 74

तामहं देवि सुभगे प्रावोचं पुनरेव हि ॥ तीर्थानां परमं तीर्थं तव देहो भवत्वयम् ॥

நான் அவளிடம் மீண்டும் கூறினேன்— “சுபகே தேவியே, தீர்த்தங்களில் பரம தீர்த்தமாக உன் இந்த உடலே ஆகட்டும்.”

Verse 75

तव नाम्नां च विख्यातमेतत्क्षेत्रं भविष्यति ॥ तव तीर्थे कृतस्नानस्त्रिरात्रोपोषितो नरः ॥

உன் நாமத்தால் இத்தலம் புகழ்பெறும். உன் தீர்த்தத்தில் நீராடி மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்த மனிதன்—

Verse 76

विलोक्य मां भवेत्पूतो मम वाक्यान्न संशयः ॥ ब्रह्महत्यादि पापानि ज्ञात्वाऽज्ञात्वा कृतान्यपि ॥

என்னைத் தரிசித்தால் அவன் தூய்மையடைவான்—என் வாக்கில் ஐயமில்லை. பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்கள், அறிந்தோ அறியாமலோ செய்திருந்தாலும்—

Verse 77

सापि कालेन सञ्जाता तीर्थभूता तथाऽभवत् ॥ एतत्ते कथितं देवि रुरुमाहात्म्यमुत्तमम् ॥

அவளும் காலப்போக்கில் தோன்றி, அதுபோலவே தீர்த்தமாக ஆனாள். தேவியே, ருருவின் சிறந்த மாஹாத்மியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 78

रुरुक्षेत्रस्य प्रभवमेतद्गुह्यं परं मम ॥

இதுவே ருரு-க்ஷேத்திரத்தின் தோற்றம்—இதுவே என் உன்னத ரகசியம்.

Verse 79

यास्यन्ति विलयं क्षिप्रमेवमेतन्न संशयः ॥ इति दत्त्वा वरांस्तस्यै तत्रैवान्तरहितः स्थितः

அவர்கள் விரைவில் லயத்தை அடைவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு அவளுக்கு வரங்களை அளித்து, அவர் அங்கேயே மறைந்தவனாய் இருந்தார்.

Verse 80

तस्य मे चिन्तयानस्य यूयमेव परा गतिः ॥ भवत्प्रसादात्स्वस्थोऽहं निर्भयस्तद्विचिन्त्यताम्

இந்த விஷயத்தை நான் சிந்திக்கையில் நீங்களே எனது பரம சரணம். உங்கள் அருளால் நான் நலமுடன் அச்சமின்றி உள்ளேன்—இதனை நன்கு பரிசீலிக்க வேண்டும்.

Verse 81

ललितैः स्वैर्विलासैस्तं मोहयित्वा वशं कुरु ॥ यथा मत्प्रीतिरतुला त्वं मे कार्यकरी सदा

உன் இனிய, மென்மையான லீலை-விலாசங்களால் அவனை மயக்கி அடக்கத்தில் கொண்டு வா; அப்பொழுது என் ப்ரீதி ஒப்பற்றதாக இருந்து, நீ எப்போதும் என் காரியங்களை நிறைவேற்றுவாய்.

Verse 82

चकर्ष च धनुः कामः पुनःपुनरतन्द्रितः ॥ देवव्रतोऽपि स मुनिः क्षुब्धात्मा नियतोऽपि सन्

அப்போது காமன் சோர்வின்றி மீண்டும் மீண்டும் வில்லை இழுத்தான்; ஒழுக்கத்தில் நிலைத்த தேவவ்ரத முனிவரும்—துறவியாயிருந்தும்—உள்ளத்தில் கலங்கினார்.

Verse 83

अथ तां हसमानां च गृहीत्वा दक्षिणे करे ॥ समालिङ्ग्य विषज्जन्तीं रमयामास मोहितः

பின்னர், சிரித்துக் கொண்டிருந்த அவளை வலது கையால் பிடித்து, அவள் அணைத்துக் கொண்டிருந்தபோது தழுவி, தானே மயங்கியவனாய் அவளுடன் இன்புற்றான்.

Verse 84

गण्डकीसङ्गमे स्नात्वा सन्तर्प्य पितृर्देवताः ॥ विष्णुं शिवं च सम्पूज्य तपःस्थानं विचिन्तयन्

கண்டகி சங்கமத்தில் நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் தேவதைகளுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, விஷ்ணுவையும் சிவனையும் முறையாகப் பூஜித்து, தவத்திற்கேற்ற இடத்தைச் சிந்தித்தான்.

Verse 85

देवदत्तोऽपि स मुनिः सम्प्राप्य ज्ञानमुत्तमम् ॥ शिवोपदिष्टमार्गेण सायुज्यं परमं गतः

அந்த முனி தேவதத்தனும் உத்தம ஞானத்தை அடைந்து, சிவன் உபதேசித்த மார்க்கத்தால் பரம சாயுஜ்யம் (ஏகத்துவ நிலை) அடைந்தான்।

Verse 86

तत्तेजसा वृतं सर्वं तदा दृष्ट्वा वसुन्धरे ॥ अहं विस्मयमापन्नस्तस्याः प्रत्यक्षतां गतः

ஓ வசுந்தரையே, அப்போது அந்த ஒளி அனைத்தையும் சூழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்து நான் வியப்புற்றேன்; அவளின் நேரடி சன்னிதிக்கு சென்றடைந்தேன்।

Verse 87

दुर्लभं ते वरं दद्मि तपसाहं प्रतोषितः ॥ इत्युक्त्वा मां प्रणम्याह रुरुः सा संशितव्रता

“உன் தவத்தால் நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு அரிதான வரத்தை அளிக்கிறேன்.” என்று கூறி, உறுதியான விரதமுடைய அந்த ருரு எனக்கு வணங்கி உரைத்தாள்।