Adhyaya 145: The Greatness of the Śālagrāma Sacred Region

Verse 1

अथ शालग्रामक्षेत्रमाहात्म्यम् ॥ धरण्युवाच ॥ भगवन्देवदेवेश सालङ्कायनको मुनिः ॥ किं चकार तपः कुर्वंस्तव क्षेत्रे विमुक्तिदे ॥

அடுத்து சாலக்ராமக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹிமை கூறப்படுகிறது. தரணி கூறினாள்—பகவனே, தேவர்களின் தேவேசா! முக்தி அளிக்கும் உமது தலத்தில் தவம் செய்த முனி சாலங்காயனன் என்ன செய்தான், என்ன பயனை அடைந்தான்?

Verse 2

श्रीवराह उवाच ॥ अथ दीर्घेण कालेन स ऋषिः संहितव्रतः ॥ तप्यमानो यथान्यायं पश्यन् वै सालमुत्तमम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—நீண்ட காலத்திற்குப் பின், விரதங்களில் உறுதியான அந்த முனிவர், முறையாகத் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, உண்மையிலே ஒரு சிறந்த சால மரத்தை கண்டார்।

Verse 3

अभिन्नमतुलच्छायं विशालं पुष्पितं तथा ॥ मनोज्ञं च सुगन्धं च देवानामपि दुर्लभम् ॥

அது முறிவில்லாத அமைப்புடன், ஒப்பற்ற நிழலுடன், பரந்ததாய் மலர்ந்திருந்தது; மனதிற்கு இனிமையும் நறுமணமும் உடையது—தேவர்களுக்கும் அரிதானது.

Verse 4

ऋषिर्ज्ञानपरिश्रान्तः सालङ्कायनकोऽद्भुतम् ॥ ददर्श च पुनः सालं शुभानां शुभदर्शनम् ॥

ஞானத் தேடலில் களைத்த முனிவர் சாலங்காயனர் மீண்டும் அந்த அதிசயமான சால மரத்தை கண்டார்; அது நற்காரியமுடையோர்க்கு நல்வரவு தரும் தரிசனம்.

Verse 5

ततो दृष्ट्वा महासालं परिश्रान्तो महामुनिः ॥ विश्रामं कुरुते तत्र द्रष्टुकामोऽथ मां मुनिः ॥

பின்னர் அந்த மகா சால மரத்தை கண்ட களைத்த மகாமுனி அங்கேயே ஓய்வு கொண்டார்; அதன் பின் அந்த முனிவர் என்னை தரிசிக்க விரும்பினார்.

Verse 6

सालस्य तस्य पूर्वेण स्थितः पश्चान्मुखो मुनिः ॥ मायया मम मूढात्मा शक्तो द्रष्टुं न मामभूत् ॥

அந்த முனிவர் அந்த சால மரத்தின் கிழக்கில் நின்று மேற்கு நோக்கி இருந்தார்; என் மாயையால் அவரது மனம் மயங்கியதால், அவர் என்னை காண இயலவில்லை.

Verse 7

ततः पूर्वेण पार्श्वेन तस्य सालस्य सुन्दरी ॥ वैशाखमासद्वादश्यां मद्दर्शनमुपागतः ॥

அதன்பின், ஓ அழகியவளே, வைசாக மாதத்தின் த்வாதசி நாளில் அவன் அந்த சால மரத்தின் கிழக்குப் பக்கத்துக்கு வந்து என் தரிசனத்தைப் பெற்றான்।

Verse 8

दृष्ट्वा मां तत्र स मुनिस्तपस्वी संहितव्रतः ॥ तुष्टाव वैदिकैः सूक्तैः प्रणम्य च पुनःपुनः ॥

அங்கே என்னைக் கண்ட அந்த தவசி முனிவர், விரதத்தில் உறுதியானவர், வேதச் சூக்தங்களால் என்னைத் துதித்து மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினார்।

Verse 9

मत्तेजसा ताडिताक्षः शनैरुन्मील्य लोचने ॥ यावत्पश्यति मां तत्र स्तुवन्स तपसान्वितः ॥

என் ஒளியால் தாக்கப்பட்ட அவன் கண்கள் மெதுவாகத் திறந்தன; அங்கே என்னை எவ்வளவு நேரம் பார்த்தானோ அவ்வளவு நேரம் தவத்துடன் துதித்துக் கொண்டிருந்தான்।

Verse 10

स्थित्वा मत्प्रमुखे चैव स्तुवन्नेवं मम प्रियम् ॥ ततोऽहं स्तूयमानो वै ऋग्वेदस्यैव ऋग्गतैः ॥

என் முன்னிலையில் நின்று இவ்வாறு துதித்தவன் எனக்கு அன்பானவனானான்; பின்னர் நான் ரிக் வேதத்தின் ருச்களால் துதிக்கப்படுகின்றவனாய் (அதன்பின் பதிலளித்தேன்).

Verse 11

स्तोत्रैः सम्पूज्यमानो हि गतोऽहं पश्चिमां दिशम् ।। ततः पश्चिमपार्श्वे तु स्थितस्तत्रैव माधवि ।।

ஸ்தோத்திரங்களால் முறையாகப் போற்றப்பட்ட நான் மேற்கு திசை நோக்கிச் சென்றேன்; பின்னர், ஓ மாதவீ, மேற்கு பக்கத்தில் அங்கேயே நிலைத்திருந்தேன்।

Verse 12

यजुर्वेदोक्तमन्त्रेण संस्तुतः पश्चिमां गतः ।। स्तुवतीत्थं मुनौ देवि गतोऽहं चोत्तरां दिशम् ।।

யஜுர்வேதத்தில் கூறப்பட்ட மந்திரத்தால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட நான் மேற்கு திசை நோக்கிச் சென்றேன். இவ்வாறு முனிவர் ஸ்துதி செய்து கொண்டிருக்க, தேவி, நானும் வட திசை நோக்கிப் புறப்பட்டேன்.

Verse 13

तत्रापि सामवेदोक्तैर्मन्त्रैस्तुष्टाव मां मुनिः ।। ततोऽहं स्तूयमानो वै ऋषिमुख्येन सुन्दरि ।।

அங்கேயும் முனிவர் சாமவேதத்தில் கூறப்பட்ட மந்திரங்களால் என்னை ஸ்துதித்தார். பின்னர், சுந்தரி, அந்த முதன்மை ரிஷியால் புகழப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நான்—

Verse 14

प्राप्तश्च परमां प्रीतिं तमवोचमृषिं तदा ।। साधु ब्रह्मन्महाभाग सालङ्कायन सत्तम ।।

உயர்ந்த திருப்தியை அடைந்த நான் அப்போது அந்த ரிஷியிடம் கூறினேன்— “நன்று, பிராமணரே! மகாபாக்யசாலியான சாலங்காயனரே, சத்புருஷர்களில் சிறந்தவரே!”

Verse 15

तपसानेन सन्तुष्टः स्तुत्या चैवानया तव ।। वरं वरय भद्रं ते संसिद्धस्तपसा भवान् ।।

உன் இந்த தவத்தாலும், இந்த ஸ்துதியாலும் நான் திருப்தியடைந்தேன். வரம் கேள்—உனக்கு நலம் உண்டாக; தவத்தால் நீ सिद्धி பெற்றுள்ளாய்.

Verse 16

एवमुक्तः स तु मया सालङ्कायनको मुनिः ।। सालवृक्षं समाश्रित्य निभृतेनान्तरात्मना ।।

நான் இவ்வாறு கூறியபோது, சாலங்காயன முனிவர் சால மரத்தைச் சார்ந்து, உள்ளத்தால் அமைதியும் கட்டுப்பாடும் கொண்டவரானார்.

Verse 17

ततो मां भाषते देवि स ऋषिः संहितव्रतः ।। तवैवाराधनार्थाय तपस्तप्तं मया हरे ।।

அப்போது நன்கு ஒழுங்கிய விரதமுடைய அந்த ரிஷி, தேவி, என்னிடம் கூறினார்— “ஹரியே, உம்மை ஆராதிப்பதற்காகவே நான் தவம் செய்தேன்।”

Verse 18

पर्यटामि महीं सर्वां सशैलवनकाननाम् ।। इदानीं खलु दृष्टोऽसि चक्रपाणे महाप्रभो ।।

மலைகள், காடுகள், வனக்கானனங்கள் உடைய இந்த முழு பூமியையும் நான் சுற்றித் திரிந்தேன். இப்போது உண்மையாகவே உம்மை தரிசித்தேன், சக்கரபாணி, மகாப்ரபுவே।

Verse 19

तदा देहि जगन्नाथ ममेश्वर समं सुतम् ।। एष एव वरो मह्यं दीयतां मधुसूदन ।।

அப்போது எனக்கு என்னைப் போல ஆட்சிச் சிறப்புடைய ஒரு மகனை அருள்வாயாக, ஜகந்நாதா. இதுவே எனக்கு வரம்—அருள்க, மதுசூதனனே।

Verse 20

एवं वरं याचितोऽस्मि मुनिना भीमकर्मणा ।। पुत्रकामेन विप्रेण दीर्घकालं तपस्यता ।।

இவ்வாறு கடும் தவம் செய்த அந்த முனிவர்—மகனை விரும்பிய, நீண்ட காலம் தவம் புரிந்த அந்த பிராமணர்—என்னிடம் இப்படிப் பட்ட வரத்தை வேண்டினார்।

Verse 21

एवं तस्य वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्य तपस्विनः ॥ मधुरां गिरमादाय प्रत्यवोचमृषिं प्रति ॥

அந்த தவசீல பிராமணரின் சொற்களை கேட்டபின், நான் இனிய மொழியை எடுத்துக்கொண்டு அந்த ரிஷியிடம் பதிலளித்தேன்।

Verse 22

चिरकालं व्रतस्थेन यत्त्वया चिन्तितं मुने ॥ स कामस्तव सञ्जातः सिद्धोऽसि तपसा भवान् ॥

ஓ முனிவரே! விரதத்தில் நிலைத்து நீ நீண்ட காலம் தியானித்த ஆசை இப்போது உனக்குப் பிறந்தது; தவத்தால் நீ நிறைவு (சித்தி) அடைந்தாய்।

Verse 23

ईश्वरस्य परा मूर्तिर्नाम्ना वै नन्दिकेश्वरः ॥ त्वद्दक्षिणाङ्गादुद्भूतः पुत्रस्तव मुनीश्वर ॥

ஓ முனீஸ்வரரே! ஈசுவரனின் பரம மூர்த்தியான ‘நந்திகேஸ்வரன்’ எனப் பெயர்பெற்றவர், உன் வலப்புற அங்கத்திலிருந்து தோன்றி உன் புதல்வனாகப் பிறந்தார்।

Verse 24

संहरस्व तपो ब्रह्मञ्शान्तिं गच्छ महामुने ॥ अथ चैतस्य जातस्य कल्पा वै सप्त सप्त च ॥

ஓ பிராமணரே! உன் தவத்தைச் சுருக்கிக் கொள்; ஓ மகாமுனியே! அமைதியை அடை. இப்பிறந்தவருக்குக் கல்பங்கள் ஏழும் ஏழும், அதாவது பதினான்கு.

Verse 25

त्वं न जानासि विप्रर्षे स जातो नन्दिकेश्वरः ॥ मायायोगबलोपेतो गोव्रजं स मया स्थितः ॥

ஓ விப்ரரிஷியே! நீ அறியவில்லை—நந்திகேஸ்வரன் பிறந்துவிட்டான். மாயா-யோக வலத்துடன் கூடிய அவனை நான் கோவ்ரஜத்தில் நிறுவினேன்।

Verse 26

मथुरायाः समानीय आमुष्यायणसंज्ञितम् ॥ तव शिष्यं पुरस्कृत्य शूलपाणिरवस्थितः ॥

மதுராவிலிருந்து ‘ஆமுஷ்யாயணன்’ என அழைக்கப்படுபவரை அழைத்து வந்து, உன் சீடனை முன்னிறுத்தி, சூலபாணி அங்கே நின்றார்।

Verse 27

तत्राश्रमे महाभाग स्थित्वा त्वं तपसां निधे ॥ पुत्रेण परमप्रीतो मत्क्षेत्रेऽस्मत्समो भव ॥

ஓ மகாபாகனே! அந்த ஆசிரமத்தில் தங்கி, ஓ தவநிதியே! மகனால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டு, என் புனித க்ஷேத்திரத்தில் எங்களுக்குச் சமமான நிலையை அடைவாயாக।

Verse 28

शालग्राममिति ख्यातं तन्निबोध मुने शुभम् ॥ योऽयं वृक्षस्त्वया दृष्टः सोऽहमेव न संशयः ॥

இது ‘சாலிக்ராமம்’ என்று புகழ்பெற்றது—ஓ முனிவரே, அந்த மங்களத் தத்துவத்தை அறிந்துகொள். நீ கண்ட இந்த மரமே நானே; ஐயமில்லை।

Verse 29

एतत्कोऽपि न जानाति विना देवं महेश्वरम् ॥ माययाऽहं निगूढोऽस्मि त्वत्प्रसादात्प्रकाशितः ॥

இந்த இரகசியத்தை தேவ மகேஸ்வரனைத் தவிர யாரும் அறியார். மாயையால் நான் மறைந்திருந்தேன்; உன் அருளால் வெளிப்பட்டேன்.

Verse 30

एवं तस्मै वरं दत्त्वा सालङ्कायनकाय वै ॥

இவ்வாறு அந்த சாலங்காயனகனுக்கு வரம் அளித்து (கதை தொடர்கிறது)।

Verse 31

पश्यतस्तस्य वसुधे तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ वृक्षं दक्षिणतः कृत्वा जगाम स्वाश्रमं मुनिः ॥

ஓ வசுதையே! அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் நான் அங்கேயே மறைந்தேன். பின்னர் முனிவர் அந்த மரத்தை வலப்புறமாக வைத்துக்கொண்டு தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 32

मम तद्रोचते स्थानं गिरिकूटशिलोच्चये ॥ शालग्राम इति ख्यातं भक्तसंसारमोक्षणम् ॥

எனக்கு அந்த இடமே விருப்பமானது—மலைச் சிகரங்களும் பாறைகளும் உயர்ந்து நிற்கும் மேட்டில் அமைந்தது. அது ‘சாலகிராமம்’ எனப் புகழ்பெற்று, பக்தர்களை சம்சாரத்திலிருந்து விடுவிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 33

तत्र गुह्यानि मे भूमे वक्ष्यमाणानि मे शृणु ॥ तरन्ति मनुजा येभ्यो घोरं संसारसागरम् ॥

ஓ பூமியே, அங்கே நான் கூறவிருக்கும் என் இரகசிய உபதேசங்களை கேள்; அவற்றால் மனிதர்கள் அச்சமூட்டும் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கின்றனர்.

Verse 34

गुह्यानि तत्र वसुधे तीर्थानि दश पञ्च च ॥ नाद्यापि किञ्चिज्जानन्ति मुच्यन्ते यैरिह स्थिताः ॥

ஓ வசுதையே, அங்கே பதினைந்து தீர்த்தங்கள் இரகசியமாக உள்ளன. இன்றும் அவை மிகச் சிறிதே அறியப்படுகின்றன; அவற்றால் அங்கே தங்கியிருப்போர் விடுதலை பெறுகின்றனர்.

Verse 35

तत्र बिल्वप्रभं नाम गुह्यं क्षेत्रं मम प्रियम् ॥ कुञ्जानि तत्र चत्वारि क्रोशमात्रे यशस्विनि ॥

அங்கே ‘பில்வப்ரபா’ எனப்படும் மறைந்த திருத்தலம் உள்ளது; அது எனக்கு அன்பானது. ஓ புகழ்மிக்கவளே, அங்கே ஒரு க்ரோச அளவுக்குள் நான்கு குஞ்சங்கள் (தோப்புகள்) உள்ளன.

Verse 36

हृद्यं तत्परमं गुह्यं भक्तकर्मसुखावहम् ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत अहोरात्रोषितो नरः ॥

அது மனத்திற்கு இனிமையானது, மிக உயர்ந்த மறைவு உடையது, பக்தியுடனான தர்மச் செயல்களின் இன்பத்தை அளிப்பது. அங்கே மனிதன் ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் தங்கி, பின்னர் நீராட வேண்டும்.

Verse 37

अश्वमेधफलं भुक्त्वा मम लोके स मोदते ॥ चक्रस्वामीति विख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम ॥

அச்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெற்று அவன் என் லோகத்தில் மகிழ்கிறான். அந்தத் திருத்தலத்தில் என் பரமத் திருவுரு ‘சக்ரஸ்வாமி’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 38

चक्राङ्कितशिलास्तत्र दृश्यन्ते च इतस्ततः ॥ चक्राङ्कितशिला यत्र वरवर्णिनि तिष्ठति ॥

அங்கே சக்கரச் சின்னம் பொறித்த கற்கள் இங்கும் அங்கும் காணப்படுகின்றன. அழகிய நிறமுடையவளே, அந்தச் சக்கரச் சின்னக் கல் நிற்கும் இடமே அது.

Verse 39

तदेतद्विद्धि वसुधे समन्ताद्योजनत्रयम् ॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत त्रिरात्रोपोषितो नरः ॥

வசுதையே, இதை அறிந்துகொள்—இது எல்லாத் திசைகளிலும் மூன்று யோஜனை அளவு பரவியுள்ளது. மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்து மனிதன் அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 40

त्रयाणामपि यज्ञानां फलं प्राप्नोति निश्चितम् ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्म परायणः ॥

அவன் உறுதியாக மூன்று யாகங்களின் பலனையும் அடைகிறான். பின்னர் இங்கே, என் விதிக் கடமைகளில் நிலைத்தவனாய், உயிர்மூச்சை விடுகிறான்.

Verse 41

वाजपेयफलं भुक्त्वा मम लोकं च गच्छति॥ तत्र विष्णुपदं नाम क्षेत्रं गुह्यं परं मम॥

வாஜபேய யாகத்தின் பலனைப் பெற்று அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே ‘விஷ்ணுபதம்’ எனப்படும் திருக்க்ஷேத்திரம் உள்ளது—என் பரமமும் ரகசியமும் ஆன தலம்.

Verse 42

तिस्रो धाराः पतन्त्यत्र हिमकूटं समाश्रिताः॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत त्रिरात्रोपोषितो नरः॥

இங்கே ஹிமகூடத்தைச் சார்ந்த மூன்று நீர்தாரைகள் வீழ்கின்றன. மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்தவன் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

त्रयाणामपि रात्रीणां फलं प्राप्नोति निष्कलम्॥ तथैव मुञ्चते प्राणान्मुक्तसङ्गो गत क्लमः॥

அவன் அந்த மூன்று இரவுகளின் பலனை முழுமையாகப் பெறுகிறான்; மேலும் பற்றற்றவனாய், களைப்பு நீங்கி, உயிர்வாயுவை விடுகின்றான்.

Verse 44

अतिरात्रफलं भुक्त्वा मम लोके महीयते॥ तत्र कालीह्रदं नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम॥

அதிராத்திர யாகத்தின் புண்ணியத்தை அனுபவித்து அவன் என் லோகத்தில் போற்றப்படுகிறான். அங்கே ‘காளீஹ்ரதம்’ எனும் என் பரம ரகசிய க்ஷேத்திரம் உள்ளது.

Verse 45

अत्र चैव ह्रदस्रोतो बदरीवृक्षनिःसृतः॥ तत्र स्नानं तु कुर्वीत षष्टिकालोषितो नरः॥

இங்கேயே ஏரியின் ஓடை பதரி மரத்திலிருந்து வெளிப்படுகிறது. ஷஷ்டிகால விரதத்தை அனுஷ்டித்தவன் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 46

नरमेधफलं भुक्त्वा मम लोके च मोदते॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि महाश्चर्यं वसुन्धरे॥

நரமேத யாகத்தின் பலனை அனுபவித்து அவன் என் லோகத்தில் மகிழ்கிறான். மேலும், ஓ வசுந்தரா, உனக்கு இன்னொரு மாபெரும் அதிசயத்தைச் சொல்கிறேன்.

Verse 47

तत्र शङ्खप्रभं नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम॥ श्रूयते शङ्खशब्दश्च द्वादश्यामर्द्धरात्रके॥

அங்கே ‘சங்கப்ரப’ எனப்படும் என் பரமமும் ரகசியமும் ஆன க்ஷேத்திரம் உள்ளது; த்வாதசியின் நள்ளிரவில் சங்கொலி கூட கேட்கப்படுகிறது।

Verse 48

गदाकुण्डमिति ख्यातं तस्मिन्क्षेत्रे परं मम॥ यत्र वै कम्पते स्रोतः दक्षिणां दिशमाश्रितम्॥

அந்த என் பரம க்ஷேத்திரத்தில் ‘கதாகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே ஓடை தெற்கு திசையை நோக்கி சாய்ந்து நடுங்குகிறது।

Verse 49

तत्र स्नानं तु कुर्वीत त्रिरात्रोपोषितो नरः॥ वेदान्तगानां विप्राणां फलं प्राप्नोति मानवः॥

மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்து அங்கே நீராடும் மனிதன், வேதாந்தம் ஓதும் பிராமணர்களுக்குரிய புண்ணியப் பயனை அடைகிறான்।

Verse 50

अथ वै मुञ्चते प्राणान्कृतकृत्यो गुणान्वितः॥ गदापाणिर्महाकायो मम लोकं प्रपद्यते॥

அப்போது அவன் கடமை நிறைவேற்றியவனாய், நற்குணங்களுடன் உயிர்விடுகிறான்; கதையுடைய மகாகாயனான (பகவான்) என் உலகை அடைகிறான்।

Verse 51

पुनश्चाग्निप्रभं नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥ धारा पतति तत्रैका पूर्वोत्तरसमा श्रिता ॥

மேலும் ‘அக்னிப்ரப’ எனப்படும் என் பரமமும் ரகசியமும் ஆன க்ஷேத்திரம் உள்ளது; அங்கே ஒரே நீர்த் தாரை விழுகிறது, அது ஈசானம் (வடகிழக்கு) நோக்கி அமைந்துள்ளது।

Verse 52

यस्तत्र कुरुते स्नानं चतुरात्रोषितो नरः ॥ अग्निष्टोमात्पञ्चगुणं फलं प्राप्नोति मानवः ॥

அங்கே நான்கு இரவுகள் தங்கி நீராடும் மனிதன், அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை விட ஐமடங்கு பலன் பெறுவான்.

Verse 53

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः ॥ अग्निष्टोमफलं भुक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते ॥

அங்கே என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் நிலைத்திருந்து உயிரை விடுபவன், அக்னிஷ்டோமத்தின் பலனை அனுபவித்து என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 54

तत्राश्चर्यं महाभागे कथ्यमानं मया शृणु ॥ हेमन्ते चोष्णकं तीर्थं ग्रीष्मे भवति शीतलम् ॥

மகாபாக்யவதியே, அங்கே உள்ள ஒரு அதிசயத்தை கேள்: குளிர்காலத்தில் அந்த தீர்த்தம் வெப்பமாகவும், கோடையில் குளிர்ச்சியாகவும் ஆகிறது.

Verse 55

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत सप्त रात्रोषितो नरः ॥ राजा भवति सुश्रोणि सवार्युधकलान्वितः ॥

சுஷ்ரோணியே, அங்கே ஏழு இரவுகள் தங்கி நீராடும் மனிதன், குதிரைப்படை, ஆயுதங்கள், போர் கலைகள் உடைய அரசனாகிறான்.

Verse 56

अथ वै मुञ्चते प्राणान्मम कर्माविनिश्चितः ॥ स भुक्त्वा राज्यभोज्यानि मम लोकं च गच्छति ॥

மேலும் உண்மையாக, அங்கே என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் உறுதியாக இருந்து உயிரை விடுபவன், அரசாட்சியின் இன்பங்களை அனுபவித்து என் லோகத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 57

तत्र देवप्रभं नाम गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥ धाराः पञ्चमुखास्तत्र पतन्ति गिरिसंश्रिताः ॥

அங்கே ‘தேவப்ரபா’ எனப்படும் என் பரம ரகசியத் திருத்தலம் உள்ளது. அங்கே மலையிலிருந்து ஆதரவு பெற்று ஐந்து முகங்களுடைய நீர்தாரைகள் கீழிறங்குகின்றன.

Verse 58

तत्र स्नानं तु कुर्वीत त्वष्टकालोषितो नरः ॥ चतुर्णामपि वेदानां याति पारं न संशयः ॥

த்வஷ்டகால அளவு அங்கே தங்கி स्नானம் செய்பவன், நான்கு வேதங்களின் அப்பால் கரையையும் அடைவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 59

अथात्र मुञ्चते प्राणाँल्लोभमोहविवर्जितः ॥ वेदकर्म समुत्सृज्य मम लोके महीयते ॥

அங்கே ஆசை, மயக்கம் இன்றிப் பிராணனை விடுபவன், வேதக் கர்மங்களை விலக்கி என் லோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்.

Verse 60

गुह्यं विद्याधरं नाम तत्र क्षेत्रं परं मम ॥ पञ्च धाराः पतन्त्यत्र हिमकूटविनिःसृताः ॥

அங்கே ‘வித்யாதர’ எனப்படும் என் பரம ரகசியத் திருத்தலம் உள்ளது. இங்கே ஹிமகூடத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ஐந்து நீர்தாரைகள் கீழிறங்குகின்றன.

Verse 61

यस्तत्र कुरुते स्नानं मेकरात्रोषितो नरः ॥ याति वैद्याधरं लोकं कृतकृत्यो न संशयः ॥

அங்கே स्नானம் செய்து ஒரு இரவு தங்கி இருப்பவன், செய்யவேண்டியது செய்து முடித்தவனாய் வித்யாதரர்களின் லோகத்தை அடைவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 62

अथात्र मुंचते प्राणान्वीतरागो गतक्लमः ॥ भुक्त्वा वैद्याधरान्भोगान्मम लोकं स गच्छति ॥

அப்போது அங்கே உயிர்மூச்சை விடுபவன்—பற்றற்றவனாய், களைப்பற்றவனாய்—வித்யாதரர்களின் இன்பங்களை அனுபவித்து என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 63

तत्र पुण्यनदी नाम गुह्यक्षेत्रे परे मम ॥ शिलाकुञ्जलताकीर्णा गन्धर्वाप्सरसेविता ॥

அங்கே என் பரம இரகசியத் திருத்தலத்தில் ‘புண்யநதி’ எனப்படும் ஒரு நதி உள்ளது; அது பாறைக் குன்றுக் காடுகளும் கொடிகளும் நிறைந்தது; கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் அங்கு உலாவி வழிபடுகின்றனர்.

Verse 64

अथात्र मुंचते प्राणान्मम कर्मानुसारकः ॥ सप्तद्वीपान् समुत्सृज्य मम लोकं स गच्छति ॥

அப்போது அங்கே உயிர்மூச்சை விடுபவன்—என் விதிகளைப் பின்பற்றியவன்—ஏழு தீவுகளையும் விட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 65

गन्धर्वेति च विख्यातं तस्मिन् क्षेत्रं परं मम ॥ एकधारा पतत्यत्र पश्चिमां दिशमाश्रिता ॥

அந்த இடத்தில் என் பரமத் திருத்தலம் ‘கந்தர்வ’ என்று புகழ்பெற்றது; அங்கே ஒரே நீர்த் தாரை மேற்கு திசையை நோக்கி வீழ்கிறது.

Verse 66

तत्र स्नानं तु कुर्वीत चतुरात्रोषितो नरः ॥ मोदते लोकपालेषु स्वच्छन्दगमनालयः ॥

அங்கே நீராடி நான்கு இரவுகள் தங்கும் மனிதன், லோகபாலர்களிடையே மகிழ்வான்; விருப்பம்போல் செல்ல இயலும் வாசஸ்தலத்தில் வாழ்வான்.

Verse 67

अथात्र मुंचते प्राणान्मम कर्मपरायणः ॥ लोकपालान्परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥

அப்போது அங்கே என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பராயணனாய் உயிர்மூச்சை விடுவான்; லோகபாலர்களையும் விட்டு என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 68

तत्र देवह्रदं नाम मम क्षेत्रं वसुन्धरे ॥ यत्र कान्तासि मे भूमे बलिर्यज्ञविनाशनात् ॥

ஓ வசுந்தரா! அங்கே ‘தேவஹ்ரதம்’ எனப்படும் என் புனிதக் க்ஷேத்திரம் உள்ளது; ஓ பூமி, பலியின் யாகம் அழிந்ததனால் நீ எனக்கு பிரியமானவளானாய்.

Verse 69

स ह्रदो वरदः श्रेष्ठो मनोज्ञः सुखशीतलः ॥ अगाधः सौख्यदश्चापि देवानामपि दुर्लभः ॥

அந்த ஏரி வரம் அளிப்பது, சிறந்தது, மனம் கவர்வது, இனிய குளிர்ச்சியுடையது; ஆழமறியாதது, நலன் தருவதும்—தேவர்களுக்கும் அரிதானது.

Verse 70

तस्मिन् ह्रदे महाभागे मम वै नियमोदके ॥ मत्स्याश्चक्रांकिताश्चैव पर्यटन्ते इतस्ततः ॥

அந்த மகாபாக்கியமான ஏரியில்—அது என் நியம-நீரே—சக்கரச் சின்னமுடைய மீன்கள் இங்கும் அங்கும் உலாவுகின்றன.

Verse 71

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुंधरे ॥ महाश्चर्यं विशालाक्षि यत्र तत्परिवर्तते ॥

மேலும் உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ வசுந்தரா. ஓ விசாலாக்ஷி, அங்கே ஒரு மஹா அதிசயம் உள்ளது; அங்கே அது (அற்புதம்) நிகழ்ந்து/மாறுகிறது.

Verse 72

पश्येति श्रद्धधानस्तु न पश्यत्पापपूरुषः ॥ तस्मिन्देवह्रदे पुण्यं चतुर्विंशतिर्द्वादश ॥

‘பார்!’—நம்பிக்கையுள்ளவன் பார்க்கிறான்; பாவி மனிதன் பார்க்கமாட்டான். அந்த தேவஹ்ரதத்தில் புண்ணியம் ‘இருபத்திநான்கு மற்றும் பன்னிரண்டு’ (சுருக்கமாக) எனக் கணிக்கப்படுகிறது।

Verse 73

यत्र स्नाता दिवं यान्ति शुद्धा वाक्कायजैर्मलैः ॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत दशरात्रोषितो नरः ॥

எங்கே நீராடியவர்கள் வாக்கும் உடலும் உண்டாக்கிய மாசுகளிலிருந்து தூய்மையடைந்து விண்ணுலகம் செல்கிறார்களோ, அங்கே பத்து இரவுகள் நியமத்துடன் தங்கியவன் நீராட வேண்டும்।

Verse 74

दशानामश्वमेधानां प्राप्नोत्यविकलं फलम् ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम चिन्ताव्यवस्थितः ॥

அவன் பத்து அச்வமேத யாகங்களின் குறையாத பலனை அடைகிறான். பின்னர் இங்கேயே, என்னைத் தியானத்தில் நிலைத்திருந்து, உயிர்வாயுக்களை விடுகிறான்।

Verse 75

अश्वमेधफलं भुक्त्वा भूमे मत्समतां व्रजेत् ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि क्षेत्रं गुह्यं परं मम ॥

ஓ பூமியே! அச்வமேதத்தின் பலனை அனுபவித்து அவன் என்னுடன் சமத்துவத்தை அடைவான். மேலும் என் மறைமையான, உன்னதமான திருத்தலக் க்ஷேத்திரத்தை உனக்குச் சொல்வேன்।

Verse 76

सम्भेदो देवनद्योस्तु समस्तसुखवल्लभः ॥ दिवोऽवतीर्य तिष्ठन्ति देवा यत्र सहप्रियाः ॥

அங்கே தேவநதிகளின் சங்கமம் உள்ளது; அது எல்லா இன்பங்களுக்கும் இனிய ஆதாரம். அங்கே விண்ணுலகத்திலிருந்து இறங்கி தேவர்கள் தங்கள் பிரியர்களுடன் தங்குகின்றனர்।

Verse 77

गन्धर्वाप्सरसश्चैव नागकन्याः सहोरगैः ॥ देवर्षयश्च मुनयः समस्तसुरनायकाः ॥

அங்கே கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும், நாககன்னியரும் பாம்புகளுடன்; தேவऋஷிகளும் முனிவர்களும், எல்லாத் தேவர்களின் தலைவர்களும் கூட இருப்பர்.

Verse 78

सिद्धाश्च किन्नराश्चैव स्वर्गादवतरण्ति हि ॥ नेपाले यच्छिवस्थानं समस्तसुखवल्लभम् ॥

சித்தரும் கின்னரரும் உண்மையிலே சொர்க்கத்திலிருந்து இறங்குவர்—நேபாளத்தில் உள்ள அந்த சிவஸ்தலத்திற்கு; அது எல்லாச் சுகங்களுக்கும் பிரியமான ஆதாரம்.

Verse 79

तेभ्यस्तेभ्यश्च स्थानेभ्यस्तीर्थेभ्यश्च विशेषतः ॥ महादेवजटाजूटान्नीलकण्ठाच्छिवालयः ॥

அந்தந்த இடங்களிலிருந்தும், குறிப்பாக அந்தத் தீர்த்தங்களிலிருந்தும்—மகாதேவரின் ஜடாமுடியிலிருந்து, நீலகண்டனுடன் தொடர்புடைய சிவாலயம் (தோன்றி/நிலைத்து) உள்ளது.

Verse 80

श्वेतगङ्गेति या प्रोक्ता तया सम्भूय सादरम् ॥ नाना नद्यः समायाता दृश्यादृश्यतया स्थिताः ॥

‘ஸ்வேத-கங்கை’ என அழைக்கப்படும் அந்த நதியுடன் மரியாதையுடன் சேர்ந்து, பல நதிகள் ஒன்று கூடியன; காண்பதும் காணாததும் ஆகிய வடிவங்களில் நிலைத்துள்ளன.

Verse 81

गण्डक्याः कृष्णया चैव या कृष्णस्य तनूद्भवा ॥ तया सम्भेदमापन्ना या सा शिवतनूद्भवा

கண்டகியுடன் ‘கிருஷ்ணா’ எனப்படும் நதியும்—கிருஷ்ணனின் உடலிலிருந்து தோன்றியதாகச் சொல்லப்படுவது—மேலும் சிவனின் உடலிலிருந்து தோன்றியதாகக் கூறப்படும் அந்த ஓட்டமும்; இவை அனைத்தும் அவளுடன்/அதில் சங்கமமடைந்தன.

Verse 82

मम क्षेत्रे समाख्यातं पुण्यं परमपावनम् ॥ वसुधे त्वं विजानीहि देवानामपि दुर्लभम्

என் க்ஷேத்திரத்தில் ஒரு புண்ணியத் தீர்த்தம் புகழ்பெற்றது; அது பரமப் பாவனமானது. ஓ வசுதே, அறிந்துகொள்—அது தேவர்களுக்கும் அரிது.

Verse 83

यच्च सिद्धाश्रम इति विख्यातः पुण्यवर्द्धनः ॥ शम्भोस्तपोवनं तत्र सर्वाश्रमवरं प्रति

அங்கே ‘சித்தாஶ்ரமம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இடம் உள்ளது; அது புண்ணியத்தை வளர்க்கும். அங்கேயே சம்புவின் தவவனம் உள்ளது; அது எல்லா ஆசிரமங்களிலும் சிறந்ததாக மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 84

नानापुष्पफलोपेतं कदलीषण्डमण्डितम् ॥ निचुलैश्चैव पुन्नागैः केसरैश्च विराजितम्

அவ்விடம் பலவகை மலர்-கனிகளால் நிறைந்தது; வாழைத் திடல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; நிச்சுலம், புன்னாகம், கேசரம் மரங்களாலும் ஒளிர்கிறது.

Verse 85

खर्जूराशोकबकुलैश्चूतैश्चैव प्रियालकैः ॥ नारिकेलैश्च पूगैश्च चम्पकैर्जम्बुभिर्धवैः

பேரீச்சை, அசோகம், பகுளம், மாமரம், பிரியாலகம் ஆகிய மரங்களாலும்; தேங்காய், பாக்கு, சம்பகம், ஜம்பூ, தவம் மரங்களாலும் அந்த வனம் நிறைந்துள்ளது.

Verse 86

नारङ्गैर्बदरिभिश्च जम्बीरैर्मातुलुङ्गकैः ॥ केतकीमल्लिकाजातीयूथिकाराजिराजितम्

நாரங்கம், பதரி, ஜம்பீரம், மாதுளுங்கம் மரங்களாலும்; கேதகி, மல்லிகை, ஜாதி, யூதிகை மலர்களின் வரிசைகளாலும் அவ்விடம் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 87

कुन्दैः कुरवकैर्नागैः कुटजैर्दाडिमैरपि ॥ आगत्य यत्र क्रीडन्ति देवानां मिथुनानि च

குந்தம், குரவகம், நாகம், குடஜம், தாடிமம் (மாதுளை) மரங்களால் அழகுபெற்ற அந்த இடத்துக்கு வந்து தேவர்தம்பதிகள் விளையாடுகின்றனர்।

Verse 88

तस्मिन्ह्रदे महापुण्ये पुण्यनद्यॊस्तु संगमे ॥ स्नानाच्छताश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

அந்த மகாபுண்யமான ஏரியில், புண்ணிய நதிகளின் சங்கமத்தில், நீராடினால் மனிதன் நூறு அச்வமேத யாகங்களின் பலனை அடைகிறான்।

Verse 89

स्नात्वा तत्र तु वैशाखे गोसहस्रफलं भवेत् ॥ माघमासे पुनः स्नात्वा प्रयागस्नानजं फलम्

அங்கே வைசாக மாதத்தில் நீராடினால் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலன் உண்டாகும்; மீண்டும் மாக மாதத்தில் நீராடினால் பிரயாகத்தில் நீராடிய பலன் கிடைக்கும்।

Verse 90

कार्त्तिके मासि यः स्नाति तुलासंस्थे दिवाकरे ॥ विधिना नियतः सोऽपि मुक्तिभागी न संशयः

கார்த்திக மாதத்தில், சூரியன் துலா ராசியில் இருக்கும் போது, விதிப்படி கட்டுப்பாட்டுடன் நீராடுபவனும் முக்தியின் பங்காளி ஆவான்; ஐயமில்லை।

Verse 91

यज्ञस्तपोऽथवा दानं श्राद्धमिष्टस्य पूजनम् ॥ यत्किञ्चित्क्रियते कर्म तदनन्तफलं भवेत् ॥

யாகம், தவம், தானம், சிராத்தம் அல்லது இஷ்டதெய்வ வழிபாடு—இங்கே செய்யப்படும் எந்தக் கருமமும் அளவற்ற பலன் தருவதாகும்।

Verse 92

भूमे तस्यापराधांश्च सर्वानेव क्षमाम्यहम् ॥ गङ्गायमुनयोऱ्यद्वत्सङ्गमो मर्त्यदुर्लभः ॥

ஓ பூமியே, அந்த மனிதனின் எல்லா குற்றங்களையும் நான் மன்னிக்கிறேன். கங்கை–யமுனை சங்கமம் மானிடர்க்கு அரிதானதுபோல், இந்தச் சந்திப்பும் அரிது.

Verse 93

तथैवायं देवनद्यो सङ्गमः समुदाहृतः ॥ एतद्गुह्यं परं देवि मम क्षेत्रे वसुन्धरे ॥

அதேபோல் இது தேவநதிகளின் சங்கமம் எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது. ஓ தேவியே வசுந்தரையே, என் க்ஷேத்திரத்தில் இது உன்னதமான மறைரகசியம்.

Verse 94

अहमस्मिन्महाक्षेत्रे धरे पूर्वमुखः स्थितः ॥ शालग्रामे महाक्षेत्रे भूमे भागवतप्रियः ॥

ஓ தரையே, இந்த மஹாக்ஷேத்திரத்தில் நான் கிழக்குநோக்கி நிற்கிறேன். ஓ பூமியே, சாலகிராம மஹாக்ஷேத்திரத்தில் நான் பாகவத பக்தர்களுக்கு பிரியன்.

Verse 95

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ अन्तर्गुह्यं परं श्रेष्ठं यन्न जानन्ति मोहिताः ॥

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ வசுந்தரையே: உள்ளார்ந்த மறைரகசியமான, உன்னதமும் சிறந்ததுமான ஒன்றை; மயக்கமுற்றோர் அதை அறியார்.

Verse 96

शिवो मे दक्षिणस्थाने तिष्ठन्वै विगतज्वरः ॥ लोकानां प्रवरः श्रेष्ठः सर्वलोकवरो हरः ॥

என் தெற்கு திசையில் சிவன் நிலைகொள்கிறார்; நிச்சயமாக துயரமற்றவர். அவர் உலகங்களில் முதன்மையும் சிறப்புமுடையவர்—அனைத்து உலகங்களுக்கும் வரமளிக்கும் ஹரன்.

Verse 97

तं ये विन्दन्ति ते देवि नूनं मामेव विन्दति ॥ ये मां विदन्ति देवेशि ते विदन्ति शिवं परम् ॥

தேவி! அவரை அடைவோர் நிச்சயமாக என்னையும் அடைகிறார்கள். தேவேசி! என்னை அறிபோர் பரம சிவனையும் அறிகிறார்கள்.

Verse 98

अहं यत्र शिवस्तत्र शिवो यत्र वसुन्धरे ॥ तत्राहमपि तिष्ठामि आवयोर्नान्तरं क्वचित् ॥ शिवं यो वन्दते भूमे स हि मामेव वन्दते ॥ लभते पुष्कलां सिद्धिमेवं यो वेत्ति तत्त्वतः ॥

வசுந்தரையே! நான் உள்ள இடத்தில் சிவன் உள்ளார்; சிவன் உள்ள இடத்தில் நானும் தங்குகிறேன்—எங்களுக்கிடையில் எங்கும் பிரிவு இல்லை. பூமியே! சிவனை வணங்குபவன் உண்மையில் என்னையே வணங்குகிறான். இதை தத்துவமாக அறிபவன் பெரும் சித்தியை அடைகிறான்.

Verse 99

मुक्तिक्षेत्रं प्रथमतॊ रुरुखण्डं ततः परम् ॥ सम्भेदो देवनद्यॊश्च त्रिवेणी च ततः परम् ॥

முதலில் ‘முக்திக்ஷேத்ரம்’; அதன் பின் ‘ருருகண்டம்’; அதன் பின் தெய்வ நதிகளின் சங்கமம்; அதன் பின் திரிவேணி.

Verse 100

क्षेत्रं प्रमाणं विज्ञेयं गण्डकी सङ्गतं परम् ॥ एवं सा गण्डकी देवि नदीनामुत्तमा नदी ॥

க்ஷேத்திரத்தின் அளவும் வரையறையும் கந்தகியின் பரம சங்கமத்தை மையமாகக் கொண்டு அறியப்பட வேண்டும். இவ்வாறு, தேவி, அந்த கந்தகி நதிகளில் சிறந்த நதி.

Verse 101

गङ्गया मिलिता यत्र भागीरथ्या महाफला ॥ अपरं तन्महत्क्षेत्रं हरिक्षेत्रमिति स्मृतम् ॥

கங்கை பகீரதியுடன் இணையும் இடத்தில் மகா பலனை அளிக்கிறது; அந்த மற்றொரு மாபெரும் க்ஷேத்திரம் ‘ஹரிக்ஷேத்திரம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 102

आदौ सा गण्डकी पुण्या भागीरथ्या च सङ्गता ॥ तस्य तीर्थस्य महिमा ज्ञायते न सुरैरपि ॥

ஆரம்பத்தில் அந்தப் புனித கந்தகி பாகீரதியுடன் சங்கமிக்கிறது; அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமை தேவர்களாலும் முழுமையாக அறியப்படாது.

Verse 103

एतत्ते कथितं भद्रे शालग्रामस्य सुन्दरी ॥ गण्डक्याश्चैव माहात्म्यं सर्वकल्मषनाशनम् ॥

அம்மையே, அழகியவளே, சாலகிராமத்தின் வரலாறையும், எல்லாக் கல்மஷங்களையும் அழிக்கும் கந்தகியின் மகிமையையும் உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 104

पूर्वपृष्टं तया यच्च पुण्यं भागवतप्रियम् ॥ आख्यानानां महाख्यानं द्युतीनां परमा द्युतिः ॥

அவள் முன்பு கேட்ட அந்தப் புண்ணியக் கதையோ—பகவத் பக்தர்களுக்கு இனியதாய்—கதைகளில் மகாகதை, ஒளிகளில் பரம ஒளி ஆகும்.

Verse 105

पुण्यानां परमं पुण्यं तपसां च महत्तपः ॥ गुह्यानां परमं गुह्यं गतीनां परमा गतिः ॥

இது புண்ணியங்களில் பரம புண்ணியம், தவங்களில் மகாதவம்; இரகசியங்களில் பரம இரகசியம், வழிகளில் பரம வழி ஆகும்.

Verse 106

महालाभस्तु लाभानां नास्त्यस्मादपरं महत् ॥ पिशुनाय न दातव्यं न शठाय गुरुद्रुहे ॥

இது லாபங்களில் மகாலாபம்; இதற்கு மேல் பெரியது இல்லை. இதை பழிசொல்லுபவனுக்கும், வஞ்சகனுக்கும், குருதுரோகிக்கும் அளிக்கக் கூடாது.

Verse 107

लोभमोहमदाद्यैर्ये वर्जिताः पुण्यबुद्धयः ॥ य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः ॥

லோபம், மோகம், மதம் முதலியவற்றிலிருந்து விலகிய புண்ணியபுத்தியுடையோர்—எவன் தினமும் விடியற்காலையில் எழுந்து இதை பாராயணம் செய்கிறானோ, அவன் கூறப்பட்ட பலனை அடைகிறான்.

Verse 108

कुलानि तारितान्येवं सप्त सप्त च सप्त च ॥ एवं मरणकाले तु न कदाचिद्विमुह्यते ॥

இவ்வாறு குலங்கள் கரை சேர்க்கப்படுகின்றன—ஏழு, ஏழு, மேலும் ஏழு; அதுபோல மரணவேளையிலும் அவன் ஒருபோதும் மயங்குவதில்லை.

Verse 109

यदीच्छेत्परामां सिद्धिं मम लोकं स गच्छति ॥ क्षेत्रस्य शालग्रामस्य माहात्म्यं परमं मया ॥

எவன் உன்னத சித்தியை விரும்புகிறானோ, அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். சாலகிராமக் க்ஷேத்திரத்தின் பரம மஹிமையை நான் அறிவித்தேன்.

Verse 110

कथितं ते महादेवि किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥

மகாதேவி, உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 111

वृक्षस्य दक्षिणे पार्श्वे गतस्तावदहं धरे ॥ पूर्वस्थानं परित्यज्य स ऋषिः संशितव्रतः

“ஓ தரையே, அப்போது நான் மரத்தின் தெற்கு பக்கத்திற்குச் சென்றேன். தன் முன்னைய இடத்தை விட்டுவிட்டு, அந்த ரிஷி—உறுதியான விரதத்துடன்—(முன்னே சென்றான்).”

Verse 112

यस्त्रिरात्रमुषित्वा तु नियते नियता शनः ॥ राजसूयफलं प्राप्य मोदते देववद्दिवि

எவன் கட்டுப்பட்ட ஒழுக்கத்துடன் விதிப்படி மூன்று இரவுகள் தங்குகிறானோ, அவன் படிப்படியாக ராஜசூய யாகத்தின் பலனைப் பெற்று, விண்ணுலகில் தேவனைப் போல மகிழ்கிறான்।

Verse 113

एवमेतन्महाभागे क्षेत्रं हरिहरात्मकम् ॥ मृताः येऽत्र गतिं यान्ति मम कर्मानुसारिणः

ஓ மகாபாகையே, இவ்வாறே உண்மை—இந்தத் தலம் ஹரி-ஹர இருவரின் இயல்புடையது. இங்கே இறப்போர் தம் தம் கர்மத்திற்கேற்ப தமது கதியை அடைகின்றனர்।

Verse 114

ये च पापाः कृतघ्नाश्च द्विजदेवापराधिनः ॥ कुशिष्याय न दातव्यं न दद्याच्छास्त्रदूषके ॥१ १९॥ नीचाय न च दातव्यं ये न जानन्ति सेवितुम् ॥ सुशिष्याय च दातव्यं धीराय शुभबुद्धये

பாவிகள், நன்றிகெட்டோர், பிராமணர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் அபராதம் செய்தோர்—இவர்களுக்கு தானம் அளிக்கக் கூடாது. கெட்ட சீடனுக்கும், சாஸ்திரத்தை மாசுபடுத்துவோருக்கும் தானம் தரவேண்டாம். தாழ்ந்தவர்களுக்கும், முறையாக சேவை செய்ய அறியாதவர்களுக்கும் தானம் தரக்கூடாது. ஆனால் நல்ல சீடனுக்கு—திடமுள்ள, நற்கருத்துடையவனுக்கு—தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 115

यदि तुष्टोऽसि मे देव सर्वशान्तिकरः परः ॥ यदि देयो वरो मह्यं तपसाराधितेन च

ஓ தேவா, நீங்கள் என்மேல் திருப்தியடைந்திருந்தால்—நீங்கள் பரமன், எல்லா அமைதியையும் அருள்பவன்—எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், தவத்தால் பிரசன்னனாகி அந்த வரத்தை எனக்கு அருளுங்கள்।

Verse 116

अन्यच्च गुह्यं वक्ष्यामि सालङ्कायन तच्छृणु ॥ तव प्रीत्या प्रवक्ष्यामि येनैतत्क्षेत्रमुत्तमम्

மேலும் ஒரு இரகசியத்தை நான் கூறுவேன்; ஓ சாலங்காயன, அதை கேள். உன் மகிழ்ச்சிக்காக, இந்தத் தலம் எவ்வாறு உத்தமம் என அறியப்படுகின்றதோ அதை நான் விளக்குவேன்।

Verse 117

चतुर्णामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः

மனிதன் நான்கு அச்வமேத யாகங்களின் பலனை அடைகிறான்; பின்னர் இங்கே என் கர்மங்கள்/விதிகளில் நிலைத்திருந்து உயிர்மூச்சை விடுகிறான்।

Verse 118

नरमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मुक्तरागो गतक्लमः

மனிதன் நரமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்; பின்னர் இங்கே பற்றற்றவனாய், களைப்பு-கிளேசம் நீங்கி உயிர்மூச்சை விடுகிறான்।

Verse 119

गुह्यं सर्वायुधं नाम तत्र क्षेत्रे परं मम ॥ पतन्ति सप्त स्रोतांसि हिमवन्निःसृतानि वै

அங்கே என் பரம க்ஷேத்திரத்தில் ‘சர்வாயுத’ எனப்படும் ஒரு இரகசியத் தலம் உள்ளது; ஹிமவத் மலையிலிருந்து பிறந்த ஏழு நீரோடைகள் அங்கே இறங்குகின்றன।

Verse 120

तत्र स्नानं तु कुर्वीत अष्ट रात्रोषितो नरः ॥ सप्तद्वीपेषु भ्रमति स्वच्छन्दगमनालयः

அங்கே நீராட வேண்டும்; எட்டு இரவுகள் அங்கே தங்கிய மனிதன், தடையற்ற இயக்கநிலையுடன், ஏழு தீவுகளிலும் சுற்றித் திரிகிறான்।

Verse 121

सौवर्णानि च पद्मानि दृश्यन्ते भास्करोदये ॥ तावत्पश्यन्ति भूतानि यावन्मध्यन्दिनं भवेत् ॥

சூரியோதயத்தில் பொன்னிறத் தாமரைகள் தோன்றுகின்றன; மதியமாகும்வரை மட்டுமே உயிர்கள் அவற்றைக் காண்கின்றன।

Verse 122

त्रिशूलगङ्गेति आख्याता सापि तत्र महानदी ॥ एवं नदीसमुद्भेदः सर्वतीर्थकदम्बकम् ॥

அங்கே ‘திரிசூல-கங்கை’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மகாநதியும் உள்ளது. இவ்வாறு நதியின் தோற்றவிளக்கம் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் தொகுப்புபோல் அமைந்துள்ளது।