Adhyaya 139: The Glory of Varāha’s Rite: Merits of Cow-dung Plastering, Sweeping, Singing, Instrumental Music, and Dance (with a Truth-Vow Exemplum)

Verse 1

अथ सौकरमाहात्म्यम्॥ श्रीवराह उवाच॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि लिप्यमानस्य यत्फलम्॥ सर्वं ते कथयिष्यामि यथा प्राप्नोति मानवः॥

இப்போது ‘சௌகர மாஹாத்மியம்’. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, எழுதப்படுகின்ற (இந்த) செயல்/விவரத்தின் பலனை உண்மையறிந்து கேள். மனிதன் அதை எவ்வாறு அடைகிறான் என்பதை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்வேன்.

Verse 2

गृहीत्वा गोमयं भूमे मम वेश्मोपलेपयेत्॥ न्यस्तानि तत्र यावन्ति पदानि च विलिम्पतः॥

பூமியே, கோமயத்தை எடுத்துக் கொண்டு என் இல்லத்தைப் பூச வேண்டும். பூசும் போது அங்கே எத்தனை அடிகள்/பாதச்சுவடுகள் பதியப்படுகின்றனவோ—(அத்தனை பலன் உண்டாகும்)।

Verse 3

तावद्वर्षसहस्राणि दिव्यानि दिवि मोदते॥ यदि द्वादशवर्षाणि लिप्यते मम कर्मसु॥

அத்தனை ஆயிரக் கணக்கான தெய்வீக ஆண்டுகள் அவன் விண்ணுலகில் மகிழ்வான்—என் கர்மங்கள்/விதிகளுடன் தொடர்புடைய எழுதுதல்/லிபிச் செயல் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் செய்யப்படின்.

Verse 4

जायते विपुले शुद्धे धनधान्यसमाकुले॥ दिव्यैर्नमस्कृतो देवि कुशद्वीपं च गच्छति॥

அவன் விரிந்தும் தூய்மையானதும், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த நாட்டில் பிறக்கிறான்; தேவி, தெய்வீகர்கள் வணங்க, குசத்வீபத்திற்கும் செல்கிறான்।

Verse 5

कुशद्वीपमनुप्राप्य सहस्राणि च जीवति॥ दश चैव तु वर्षाणां मम भक्तो महाञ्छुचिः॥

குசத்வீபத்தை அடைந்தபின் அவன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் வாழ்கிறான்; என் பக்தன் பத்து ஆண்டுகள் நிச்சயமாக மகத்தானவனும் தூயவனுமாக இருப்பான்।

Verse 6

कुशद्वीपात्परिभ्रष्टो मम कर्मपरायणः॥ राजा वै जायते सुभ्रु सर्वधर्मेषु निष्ठितः॥

குசத்வீபத்திலிருந்து விலகினாலும், என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் ஈடுபட்டவன்—அழகிய புருவமுடையவளே—அனைத்து தர்மங்களிலும் நிலைத்த அரசனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 7

तेन तस्य प्रभावेण मम कर्मपरायणः॥ भक्तौ व्यवस्थितश्चापि सर्वशास्त्राणि पृच्छति॥

அதன் அந்தப் பிரபாவத்தால், என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் ஈடுபட்டு, பக்தியில் உறுதியாக இருந்து, அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களையும் விசாரிக்கிறான்।

Verse 8

देवि कारयते सर्वं मम चायतनानि च॥ कारयित्वा यथान्यायं मम लोकं स गच्छति॥

தேவி, எல்லாவற்றையும் செய்யவைத்து, என் ஆயதனங்களையும் (ஆலயங்களையும்) அமைக்கச் செய்வவன்; அவற்றை விதிப்படி முறையாகச் செய்து முடித்த பின் என் லோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 9

गोमयस्य तु वक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे॥ गोमयन्तु समासाद्य यावल्लोकोऽनुगच्छति॥

இப்போது கோமயம் (மாட்டுச் சாணம்) பற்றிக் கூறுகிறேன்; ஓ வசுந்தரையே, கேள். கோமயத்தைப் பெற்றவனை உலகம் நிலைக்கும் வரை அதன் புண்ணியம் தொடர்கிறது.

Verse 10

गोमयानां च नेता वै स्वर्गलोके महीयते॥ ततः स शाल्मले द्वीपे रमते च मुदा युतः॥

கோமயத்தின் ஏற்பாடு/வழங்குதலில் முன்னோடியாக இருப்பவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுகிறான். பின்னர் அவன் ஆனந்தத்துடன் சால்மலத் தீவில் இன்புறுகிறான்.

Verse 11

एकादशसहस्राणि एकादशशतानि च॥ शाल्मलात्तु परिभ्रष्टो राजा भवति धार्मिकः॥

பதினொன்று ஆயிரமும் மேலும் பதினொன்று நூறும் (ஆண்டுகள்) வரை; பின்னர் சால்மலத்திலிருந்து வீழ்ந்து, அவன் தர்மமுள்ள அரசனாகிறான்.

Verse 12

मद्भक्तश्चैव जायेत सर्वधर्मविदां वरः॥ अथ द्वादशवर्षाणि मच्छ्रितः सुदृढव्रतः॥

அவன் என் பக்தனாகப் பிறக்கிறான்—அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன். பின்னர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் என்னைச் சரணடைந்து உறுதியான விரதத்துடன் இருப்பான்.

Verse 13

वहते गोमयं सुष्ठु मम लोकं स गच्छति॥ स्नानोपलेपने भूमे सलिलं यो ददाति च॥

கோமயத்தை நன்றாக எடுத்துச் சென்று/வழங்குபவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். மேலும், ஓ பூமியே, குளிப்பதற்கும் (தரையை) பூசுவதற்கும் நீர் அளிப்பவன்,

Verse 14

तस्य पुण्यं महाभागे शृणु तत्त्वेन निष्कलम्॥ यावन्तो बिन्दवस्तत्र पानीयस्य वसुन्धरे॥

ஓ மகாபாகே, அவனுடைய புண்ணியத்தைத் தத்துவமாக, மீதமின்றிக் கேள். ஓ வசுந்தரையே, அங்கே குடிநீரின் எத்தனைத் துளிகள் உள்ளனவோ,

Verse 15

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते॥ स्वर्गलोकात्परिभ्रष्टः क्रौचद्वीपं च गच्छति॥

அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான். பின்னர் ஸ்வர்கலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்து, அவன் க்ரௌஞ்சத்வீபத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 16

क्रौञ्चद्वीपात्परिभ्रष्टो राजा भवति धार्मिकः॥ तेनैव गुणयोगेन श्वेतद्वीपं च गच्छति॥

க்ரௌஞ்சத்வீபத்திலிருந்து வீழ்ந்து அவன் தர்மமுள்ள அரசனாகிறான். அதே குண-யோகத்தினால் அவன் ஷ்வேதத்வீபத்திற்கும் செல்கிறான்.

Verse 17

सम्मार्जनं प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे॥ यां गतिं पुरुषा यान्ति स्त्रियो वा कर्मसु स्थिताः॥

நான் சம்மார்ஜனம் (துடைத்தல்/சுத்தம் செய்தல்) பற்றி விளக்குகிறேன்; ஓ வசுந்தரையே, அதைக் கேள்—இக்கர்மங்களில் நிலைத்த ஆண்களோ பெண்களோ அடையும் கதியை.

Verse 18

शुचिर्भागवतः शुद्धोऽपराधविवर्जितः ॥ यावन्तः पांसवो भूमेरुड्डीयन्ते तु चालिताः

தூயவன், பகவான்-பக்தன், சுத்தமானவன், அபராதமற்றவன்—நிலம் அசைக்கப்படும்போது எத்தனைத் தூசுத் துகள்கள் மேலெழுகின்றனவோ, அவ்வளவு (புண்ணியப் பயன்) அவன் பெறுகிறான்.

Verse 19

तत्र स्थित्वा चिरङ्कालं राजा भवति धार्मिकः ॥ ततो भुक्त्वा सर्वभोगान्स्थित्वा संसारसागरे

அங்கே நீண்ட காலம் தங்கி அவன் தர்மமிகு அரசனாகிறான். பின்னர் எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்து, சம்சாரச் சாகரத்திலேயே நிலைத்து செல்கிறான்.

Verse 20

श्वेतद्वीपं ततो गच्छेन्मत्कर्मनिरतः शुचिः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि शृणुष्व गदतो मम

பின்னர் தூய்மையுடன், என் கர்மங்களில் ஈடுபட்டவனாய், அவன் ஸ்வேதத்வீபத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். மேலும் இன்னும் கூறுவேன்—நான் சொல்வதைக் கேள்.

Verse 21

गायनं ये प्रकुर्वन्ति मम कर्मपरायणाः ॥ तेषां यद्यत्फलं भूमे शृणुष्व गदतो मम

என் கர்மங்களில் பராயணராய் பாடல் (ஸ்துதி) பாடுவோர்க்கு எத்தகைய பலன் உண்டோ, ஓ பூமியே, நான் கூறுவதை கேள்.

Verse 22

गीयमानस्य गीतस्य यावदक्षरपङ्क्तयः ॥ तावद्वर्षसहस्राणि इन्द्रलोके महीयते

பாடப்படும் பாடலில் எத்தனை அక్షர வரிசைகள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் இந்திரலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான்.

Verse 23

रूपवाग्गुणवान् सिद्धः सर्ववेदविदां वरः ॥ नित्यं पश्यति तत्रस्थो देवराजं न संशयः

அவன் அழகு, வாக்கு, குணங்களால் நிறைந்தவன்; सिद्धன்; எல்லா வேதவிதர்களிலும் சிறந்தவன். அங்கே தங்கி, அவன் எப்போதும் தேவராஜன் இந்திரனை தரிசிக்கிறான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 24

मद्भक्तश्चैव जायेत इन्द्रलोकपथे स्थितः ॥ सर्वकर्मगुणश्रेष्ठस्तत्रापि मम पूजकः

அவன் என் பக்தனாகவே பிறக்கிறான்; இந்திரலோகப் பாதையில் நிலைபெறுகிறான். எல்லாக் கர்மங்களிலும் குணங்களிலும் சிறந்தவனாய் அங்கும் என்னையே வழிபடுகிறான்।

Verse 25

इन्द्रलोकात्परिभ्रष्टो मम गीतपरायणः ॥ नन्दनोपवने रम्ये रमन्देवगणैः सह

இந்திரலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்தபின்பும், என் கீதத்தில் பராயணமானவன் அழகிய நந்தனத் தோட்டத்தில் தேவர்கணங்களுடன் மகிழ்ந்து விளையாடுகிறான்।

Verse 26

ततः स भूमौ जायेत वैष्णवैः सह संस्थितः ॥ गायन्मम यशो नित्यं भक्त्या परमया युतः

அதன்பின் அவன் பூமியில் பிறந்து வைஷ்ணவர்களின் சங்கத்தில் வாழ்கிறான். பரம பக்தியுடன் இணைந்து எப்போதும் என் புகழை பாடுகிறான்।

Verse 27

मत्प्रसादात्स शुद्धात्मा मम लोकं हि गच्छति

என் அருளால் அந்தத் தூய ஆத்மா நிச்சயமாக என் லோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 28

धरन्युवाच ॥ अहो गीतप्रभावो वै यस्त्वया कीर्त्तितो महान् ॥ के च गीतप्रभावेण सिद्धिं प्राप्ता महौजसः ॥

தரணி கூறினாள்—அஹோ! நீர் புகழ்ந்து உரைத்த இந்தப் புனிதப் பாடலின் வல்லமை மிகப் பெரிது. அந்தப் பாடலின் வல்லமையால் எந்த மகௌஜஸர்கள் சித்தியை அடைந்தனர்?

Verse 29

वराह उवाच ॥ तत्रैव चाश्रमे भद्रे चाण्डालः कृतनिश्चयः ॥ दूराज्जागरने याति मम भक्तौ व्यवस्थितः ॥

வராகர் கூறினார்—அங்கேயே அந்த ஆசிரமத்தில், ஓ பத்திரே, உறுதியான தீர்மானமுடைய ஒரு சாண்டாளன் இருந்தான். அவன் தூரத்திலிருந்தும் இரவு ஜாகரணத்திற்காக வந்து, என்னிடத்தில் பக்தியில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 30

गायमानश्च गीतानि संवत्सरगणान्बहून् ॥ श्वपाकः स गुणज्ञश्च मद्भक्तश्चैव सुन्दरी ॥

அவன் பல ஆண்டுகளாகப் பாடல்கள் பாடிக் கொண்டிருந்தான். ஓ அழகியே! அந்த ச்வபாகன் குணங்களை அறிந்தவனும், என்னுடைய பக்தனுமாக இருந்தான்.

Verse 31

कौमुदस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ सुप्ते गते येन जाते वीणामादाय चङ्क्रमात् ॥

பின்னர் கௌமுத மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியில், தூக்கம் நீங்கி எழுந்தபோது, அவன் வீணையை எடுத்துக்கொண்டு நடமாடத் தொடங்கினான்.

Verse 32

जाग्रंस्तत्र स चाण्डालो गृहीतो ब्रह्मरक्षसा ॥ अल्पप्राणः श्वपाको वै बलवान्ब्रह्मराक्षसः ॥

அங்கே ஜாகரணத்தில் இருந்த அந்த சாண்டாளனை ஒரு பிரம்மராக்ஷசன் பிடித்தான். ச்வபாகனின் மூச்சு தளர்ந்தது; பிரம்மராக்ஷசன் மிக வலிமையானவன்.

Verse 33

दुःखशोकेन सन्तप्तो न शक्नोति विचेष्टितुम् ॥ तेन प्रोक्तः श्वपाकेण बलवान्ब्रह्मराक्षसः ॥

துயரும் சோகமும் எரியச் செய்ததால் அவன் அசையவும் இயலவில்லை. அப்போது அந்த ச்வபாகன் அந்த வலிமையான பிரம்மராக்ஷசனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 34

किं त्वया चेष्टितं मह्यं यस्त्वेवं परिधावसि ॥ श्वपाकवचनं श्रुत्वा तेन वै ब्रह्मरक्षसा ॥

நீ என்னிடம் என்ன செய்தாய், அதனால் இவ்வாறு இங்கும் அங்கும் ஓடுகிறாய்? ச்வபாகனின் சொற்களை கேட்ட அந்த பிரஹ்மராக்ஷசன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 35

ततः प्रोवाच तं श्वादं मानुषाहारलोलुपः ॥ अथेह दशरात्रं मे निराहारस्य तिष्ठतः ॥

பின்னர் மனித உணவுக்கு ஆசை கொண்ட அந்த ராக்ஷசன் அந்த ச்வாதனிடம் கூறினான்—‘இங்கே நான் பத்து இரவுகள் உண்ணாது இருந்தேன்.’

Verse 36

विधात्रा विहितस्त्वं वा आहारः पारणाविधौ ॥ अद्य तां भक्षयिष्यामि सवसामांसशोणितैः ॥

விதாதா உன்னை என் நோன்பு முறிக்கும் (பாரண) விதியில் உணவாக நியமித்துள்ளார். இன்று உன்னை கொழுப்பு, மாம்சம், இரத்தத்துடன் விழுங்குவேன்।

Verse 37

राक्षसं छन्दयामास मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥ एवमेतन्महाभाग भक्ष्योऽहं समुपागतः ॥

என் பக்தியில் உறுதியாக இருந்து அவன் ராக்ஷசனை சமாதானப்படுத்த முயன்றான்—‘ஆம், மகாபாகா, நான் உண்ணப்படுவதற்காகவே இங்கே வந்தேன்।’

Verse 38

अवश्यमेतत्कर्तव्यं धात्रा दत्तं यथा तव ॥ किं त्वहं देवदेवस्य भक्त्या गातुं च जागरे ॥

படைத்தவன் உனக்குக் கொடுத்தபடி இது நிச்சயமாக செய்யப்பட வேண்டும். ஆனால் தேவர்களின் தேவனுக்கு பக்தியால் நான் சென்று என் விரத ஜாகரத்தை மேற்கொள்ள விரும்புகிறேன்।

Verse 39

उद्यंस्तत्र गत्वाहमुपास्य विधिना हरिम् ॥ पश्चात्खादस्व मां रक्षो जागराद्विनिवर्तितम् ॥

விடியற்காலையில் நான் அங்கே சென்று முறையின்படி ஹரியை வழிபடுவேன்; பின்னர், ஓ ராட்சசா, ஜாகரணத்திலிருந்து திரும்பிய என்னை உண்டு விடு.

Verse 40

विष्णोः सन्तोषणार्थाय यतो मे व्रतमास्थितम् ॥ जागरे विनिवृत्ते मां भक्षय त्वं यदीच्छति ॥

விஷ்ணுவை மகிழ்விப்பதற்காகவே நான் இந்த விரதத்தை ஏற்றேன்; ஜாகரணம் முடிந்தபின், உனக்கு விருப்பமிருந்தால் என்னை உண்டு விடு.

Verse 41

श्वपाकस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्मरक्षः क्षुधार्दितः ॥ उवाच पुरुषं वाक्यं श्वपाकं तदनन्तरम् ॥

சுவபாகனின் சொற்களை கேட்ட பசியால் வாடிய பிரம்மராட்சசன், பின்னர் அந்த மனிதன்—அந்த சுவபாகனை—இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 42

मिथ्या किं भाषसे मूढ पुनरेष्यामि तेऽन्तिकम् ॥ मृत्योर्मुखमनुप्राप्य पुनर्जीवति मानवः ॥

மூடனே, நீ ஏன் பொய் பேசுகிறாய்? நான் மீண்டும் உன் அருகே வருவேன். மரணத்தின் வாயை அடைந்தபின் மனிதன் மீண்டும் உயிர்வாழ்வானா?

Verse 43

रक्षसो मुखविभ्रष्टः पुनरागन्तुमिच्छसि ॥ राक्षसस्य वचः श्रुत्वा चाण्डालस्तमथाब्रवीत् ॥

‘ராட்சசனின் வாயிலிருந்து தப்பியபின்பும் நீ மீண்டும் வர விரும்புகிறாயா?’ ராட்சசனின் சொற்களை கேட்ட சாண்டாளன் அப்போது அவனிடம் கூறினான்.

Verse 44

यद्यप्यहं हि चाण्डालः पूर्वकर्मविदूषितः ॥ सम्प्राप्तो मानुषं भावं विहितेनान्तरात्मना ॥

நான் சாண்டாளன்; முன்கர்மங்களால் மாசுபட்டவனாயினும், விதிப்படி நிலைபெற்ற உள்நிலைத் தீர்மானத்தால் மனிதநிலையை அடைந்தேன்।

Verse 45

शृणु मत्समयं रक्षो येनाहं पुनरागमम् ॥ दूराज्जागरनं कृत्वा लोकस्य द्विजराक्षस ॥

ஓ ராட்சசா, நான் மீண்டும் வருவதற்கான என் உறுதியைக் கேள். உலக நலனுக்காகத் தொலைவில் இருந்து காவல் விழிப்பை மேற்கொண்டு, ஓ த்விஜ-ராட்சசா (பிரஹ்மராட்சசா)!

Verse 46

सत्येन सिद्धिं प्राप्ता हि ऋषयो ब्रह्मवादिनः ॥ सत्येन दीयते कन्या सत्यं जल्पन्ति ब्राह्मणाः ॥

சத்தியத்தினாலே பிரஹ்மவாதி ரிஷிகள் சித்தியை அடைந்தனர். சத்தியத்தினாலே கன்யாதானம் நிகழ்கிறது; பிராமணர்கள் சத்தியமே உரைக்கின்றனர்।

Verse 47

सत्यं जयन्ति राजानस्त्रीण्येतान्यब्रुवन्नृतम् ॥ सत्येन गम्यते स्वर्गो मोक्षः सत्येन चाप्यते ॥

சத்தியத்தால் அரசர்கள் வெற்றி பெறுகின்றனர்—இம்மூவரும் பொய் உரையார். சத்தியத்தால் சொர்க்கம் அடையப்படுகிறது; சத்தியத்தாலே மோக்ஷமும் பெறப்படுகிறது।

Verse 48

सत्येन तपते सूर्यः सोमः सत्येन राज्यते ॥ षष्ठ्यष्टमीममावास्यामुभे पक्षे चतुर्दशी ॥

சத்தியத்தால் சூரியன் வெப்பம் அளிக்கிறான்; சத்தியத்தால் சோமன் ஒளிர்ந்து ஆட்சி செய்கிறான். ஷஷ்டி, அஷ்டமி, அமாவாசை, மேலும் இரு பக்ஷங்களிலும் சதுர்தசி நாளிலும் சத்தியமே நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 49

अस्नातानां गतिं यास्ये यद्यहं नागमे पुनः ॥ गुरुपत्नीं राजपत्नीं योऽभिगच्छति मोहितः ॥

நான் மீண்டும் திரும்பி வராவிட்டால், நீராடாமல் இறந்தவர்களின் கதியை நான் அடைவேனாக—இது என் விரதம். மயக்கத்தால் குருபத்னி அல்லது அரசபத்னியை அணுகுபவன்—

Verse 50

तां गतिं सम्प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ याजकानां च ये लोका ये च मिथ्याभिभाषिणाम् ॥

நான் மீண்டும் திரும்பி வராவிட்டால், அந்தக் கதியே எனக்கு உண்டாகுக—தீய யாஜகர்களுக்குரிய லோகங்களும், பொய் பேசுவோருக்குரிய லோகங்களும்.

Verse 51

तां गतिं सम्प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ ब्रह्मघ्ने च सुरापे वा स्तेने भग्नव्रते तथा ॥

நான் மீண்டும் திரும்பி வராவிட்டால், அதே கதியை நான் அடைவேனாக—பிராமணஹந்தகனின் கதியும், மதுபானியின் கதியும், திருடனின் கதியும், அதுபோல விரதம் முறித்தவனின் கதியும்.

Verse 52

तेषां गतिं प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ श्वपाकवचनं श्रुत्वा तुष्टो ब्राह्मणराक्षसः ॥

நான் மீண்டும் திரும்பி வராவிட்டால், அவர்களுடைய கதியிலேயே நான் சேர்வேன். ச்வபாகன் (சண்டாளன்) சொற்களை கேட்ட அந்த பிராமண-ராக்ஷசன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 53

उवाच मधुरं वाक्यं गच्छ शीघ्रं नमोऽस्तु ते ॥ ब्रह्मराक्षसमुक्त्वा तु श्वपाकः कृतनिश्चयः ॥

அவன் இனிய சொற்கள் கூறினான்—“விரைவாகச் செல்; உமக்கு நமஸ்காரம்.” இவ்வாறு பிரஹ்மராக்ஷசனைச் சொல்லி, அந்த ச்வபாகன் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டான்.

Verse 54

पुनर्गायति मह्यं वै मम भक्तौ व्यवस्थितः ॥ अथ प्रभाते विमले गीते नृत्ये च जागरे ॥

அவன் மீண்டும் எனக்காகப் பாடினான்; உண்மையாகவே என் பக்தியில் நிலைத்திருந்தான். பின்னர் தூய விடியலில், பாடல், நடனம், இரவு விழிப்புக்குப் பின்—

Verse 55

उवाच मधुरं वाक्यं चाण्डालं कृतनिश्चयम् ॥ क्व यासि त्वरितः साधो न च त्वं गन्तुमर्हसि ॥

அவன் உறுதியான தீர்மானமுடைய சாண்டாளனிடம் இனிய சொற்கள் கூறினான்—“நல்லவரே, இவ்வளவு அவசரமாக எங்கே செல்கிறாய்? நீ செல்லுதல் உரியதல்ல.”

Verse 56

जानन्कौणपपं तं च न त्वं मर्त्तुमिहार्हसि ॥ पुरुषस्य वचः श्रुत्वा चाण्डालः पुनरब्रवीत् ॥

“அவன் இழிந்த பாவி என்பதை அறிந்தும், நீ இங்கே இறக்கக் கூடாது.” அந்த மனிதனின் சொற்களை கேட்ட சாண்டாளன் மீண்டும் கூறினான்—

Verse 57

समयो मे कृतः पूर्वं राक्षसेन हि भक्षता ॥ तेन तत्र गमिष्यामि सत्यं च परिपालयन् ॥

சாண்டாளன் கூறினான்—“என்னை உண்ணவிருக்கும் ராட்சசனுடன் முன்பே நான் ஒப்பந்தம் செய்தேன். ஆகவே நான் அங்கே செல்வேன்; சத்தியத்தை காத்து நிற்பேன்.”

Verse 58

ततः स पद्मपत्राक्षः श्वपाकं प्रत्युवाच ह॥ मधुरां गिरमादाय विहितेनान्तरात्मना

அப்போது தாமரை இலை போன்ற கண்களையுடையவர், ச்வபாகனை நோக்கி உரைத்தார்; இனிய மொழியை எடுத்துக் கொண்டு, உள்ளத்தை அடக்கி அமைத்தார்.

Verse 59

मा गच्छ तत्र चाण्डाल यत्रासौ पापराक्षसः॥ जीवितार्थाय सत्यस्य न दोषः परिहापनात्

ஓ சாண்டாலா, அந்தப் பாவ ராட்சசன் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்லாதே. உயிர் காக்கும் பொருட்டு சத்தியவாக்கைத் திரும்பப் பெறுவதில் குற்றமில்லை.

Verse 60

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा श्वपाकः संशितव्रतः॥ उवाच मधुरं वाक्यं मरणे कृतनिश्चयः

அவன் சொற்களைக் கேட்டதும், உறுதியான விரதம் கொண்ட ச்வபாகன் மரணத்தைத் தீர்மானித்து இனிய சொற்களைச் சொன்னான்.

Verse 61

नाहमेवं करिष्यामि यन्मां त्वं परिभाषसे॥ न चाहं नाशये सत्यमेतन्मे निश्चितं व्रतम्

நீ என்னிடம் சொல்வதுபோல் நான் செய்யமாட்டேன்; சத்தியத்தை நான் அழிக்கமாட்டேன்—இதுவே என் உறுதியான விரதம்.

Verse 62

सत्यमूलं जगत्सर्वं कुलं सत्ये प्रतिष्ठितम्॥ सत्यमेव परो धर्म आत्मा सत्ये प्रतिष्ठितः

முழு உலகமும் சத்தியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது; குல மரபும் சத்தியத்தில் நிலைபெற்றது. சத்தியமே பரம தர்மம்; ஆத்மாவும் சத்தியத்தில் நிலைபெற்றது.

Verse 63

न चैवाहं तदुत्सृज्य असत्यः स्यां कदाचन॥ नाहं मिथ्या चरिष्यामि गच्छ तात नमोऽस्तु ते

அதை விட்டுவிட்டு நான் ஒருபோதும் பொய்யனாக மாறமாட்டேன். பொய்யை நான் கடைப்பிடிக்கமாட்டேன். செல்லுங்கள், தாதா; உமக்கு வணக்கம்.

Verse 64

आगतोऽस्मि महाभाग मा विलम्बय भक्षय॥ त्वत्प्रसादादहं गन्ता वैष्णवं स्थानमुत्तमम्

நான் வந்தேன், ஓ மகாபாகனே; தாமதிக்காதே—என்னை உண்ணு. உன் அருளால் நான் உத்தம வைஷ்ணவ தாமத்தை அடைவேன்.

Verse 65

एतानि मम गात्राणि भक्षयस्व यथेष्टतः॥ पिबोष्णं रुधिरं मह्यं पीडितोऽसि क्षुधा भृशम्

என் இவ்வங்கங்களை உன் விருப்பம்போல் உண்ணு. என் சூடான இரத்தத்தைப் பருகு; நீ பசியால் மிகுந்த துன்புறுகிறாய்.

Verse 66

तर्पयस्व स्वमात्मानं कुरुष्व मम वै हितम्॥ श्वपाकस्य वचः श्रुत्वा ततः स ब्रह्मराक्षसः

உன்னை நீயே திருப்திப்படுத்து; உண்மையாகவே எனக்கு நன்மை செய். ச்வபாகனின் சொற்களை கேட்டபின் அந்த பிரம்மராக்ஷசன்…

Verse 67

उवाच मधुरं वाक्यं श्वपाकं तदनन्तरम्॥ साधु तुष्टोऽस्म्यहं वत्स सत्यं धर्मं च पालितम्

அதன்பின் அவன் ச்வபாகனிடம் இனிய சொற்கள் கூறினான்: “நன்று, மகனே! நான் திருப்தி அடைந்தேன்; சத்தியமும் தர்மமும் காக்கப்பட்டன.”

Verse 68

चण्डालस्याविधिज्ञस्य यस्य ते मतिरीदृशी॥ ब्रह्मरक्षोवचः श्रुत्वा श्वपाकः सत्यसङ्गरः॥

பிரம்மராக்ஷசனின் சொற்களை கேட்ட சத்தியத்தில் உறுதியான ச்வபாகன் கூறினான்: “விதிமுறை அறியாத சண்டாளனான எனக்கு இத்தகைய எண்ணம் உமக்கு எவ்வாறு?”

Verse 69

उवाच मधुरं वाक्यं ब्रह्मराक्षसमेव तु॥ यद्यप्यहं वै चाण्डालः सर्वकर्मविवर्जितः॥

அவன் பிரஹ்மராக்ஷசனிடம் இனிய சொற்கள் கூறினான்— “நான் சாண்டாளன்; எல்லா (வைதிக) கருமங்களிலும் விலக்கப்பட்டவன் என்றாலும்…”

Verse 70

तथापि सत्यं वक्तव्यं ब्रह्मराक्षस नित्यशः॥ श्वपाकवचनं श्रुत्वा ब्रह्मरक्षो भयानकम्॥

“ஆயினும், ஓ பிரஹ்மராக்ஷசா, எப்போதும் உண்மையே சொல்ல வேண்டும்.” ச்வபாகனின் சொற்களை கேட்ட பயங்கர பிரஹ்மராக்ஷசன் பதிலளித்தான்.

Verse 71

उवाच मधुरं वाक्यं श्वपाकं संहितव्रतम्॥ यत्त्वया गीयते रात्रौ विष्णोर्जागरणं प्रति॥

அவன் கட்டுப்பாட்டான விரதம் கொண்ட ச்வபாகனிடம் இனிமையாகச் சொன்னான்— “நீ இரவில் விஷ்ணுவின் ஜாகரணத்திற்காகப் பாடுவது…”

Verse 72

फलं गीतस्य मे देहि यदीच्छेर्जীৱितं स्वकम्॥ ततो मोक्ष्यामि कल्याण भक्ष्यामि न च भीषणः॥

“உன் உயிர் வேண்டுமெனில், உன் பாடலின் பலன் (புண்ணியம்) எனக்கு கொடு. அப்பொழுது, ஓ நல்வனே, உன்னை விடுவிப்பேன்; உன்னை விழுங்கமாட்டேன்—அஞ்சாதே.”

Verse 73

भक्षयामीति चोक्त्वा मां गीतपुण्यं किमिच्छसि॥ श्वपाकवचनं श्रुत्वा ब्रह्मरक्षोऽब्रवीत्पुनः॥

“நீங்கள் ‘நான் உன்னை விழுங்குவேன்’ என்று சொன்னீர்கள்; அப்படியெனில் என் பாடலின் புண்ணியத்தில் எதை விரும்புகிறீர்கள்?” ச்வபாகனின் சொற்களை கேட்ட பிரஹ்மராக்ஷசன் மீண்டும் பேசினான்.

Verse 74

देहि मे त्वेकयामीयं पुण्यं गीतस्य वै परम्॥ ततो मोक्ष्यसि भक्ष्येण सङ्गतः पुत्रदारकैः॥

உன் பாடலின் உத்தமப் புண்ணியத்தை—ஒரு இரவு விழிப்பின் பலனை—எனக்கு அளி. அப்பொழுது நீ மகன்களும் மனைவியுமுடன், உண்ணப்படுதலிலிருந்து விடுதலை பெறுவாய்.

Verse 75

श्रुत्वा राक्षसवाक्यानि चाण्डालो गीतलोभितः॥ उवाच मधुरं वाक्यं राक्षसं कृतनिश्चयः॥

ராக்ஷசனின் சொற்களை கேட்டுச், பாடலின் பலனில் ஆசை கொண்ட சாண்டாளன் உறுதி செய்து, ராக்ஷசனிடம் இனிய வார்த்தைகள் கூறினான்.

Verse 76

न गायनफलṃ दद्मि ब्रह्मरक्षस्तवेप्सितम्॥ भक्षयस्व यथान्यायं रुधिरं पिब चेप्सितम्॥

ஓ பிரஹ்மராக்ஷசா! நீ விரும்பும் என் பாடலின் பலனை நான் தரமாட்டேன். உன் விதிப்படி என்னை உண்டு விடு; விரும்பினால் இரத்தத்தையும் குடி.

Verse 77

एतेन तारितोऽस्मीति तव गीतफलेन वै॥ श्रुत्वा वाक्यानि चाण्डालो राक्षसस्य निवारयन्॥

“உன் பாடலின் பலனால் நான் நிச்சயமாகக் காப்பாற்றப்பட்டேன்” என்ற ராக்ஷசனின் சொற்களை கேட்டுச், சாண்டாளன் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

Verse 78

उवाच मधुरं वाक्यं चाण्डालो विस्मयान्वितः ॥ किं त्वया विकृतं कर्म तद्ब्रूहि मम राक्षस ॥

அதிர்ச்சியால் நிறைந்த சாண்டாளன் இனிய சொற்களால் கூறினான்—“ஓ ராக்ஷசா! நீ தவறாகச் செய்த செயல் எது? அதை எனக்குச் சொல்.”

Verse 79

कर्मणो यस्य दोषेण राक्षसत्वं समागतः ॥ श्वपाकवचनं श्रुत्वा ब्रह्मरक्षो महायशाः ॥

ஒரு செயல் குற்றத்தின் காரணமாக அவன் ராட்சச நிலையை அடைந்தான். ச்வபாகனின் சொற்களை கேட்ட மகாயசமுடைய பிரம்மராட்சசன் பதிலளித்தான்.

Verse 80

श्वपाकवचनं श्रुत्वा राक्षसः पुनरब्रवीत् ॥ एकगीतस्य मे देहि यत्त्वया विष्णुसंसदि ॥

ச்வபாகனின் சொற்களை கேட்ட ராட்சசன் மீண்டும் கூறினான்—“விஷ்ணுவின் சபையில் நீ பாடிய அந்த ஒரே ஸ்தோத்திரத்தை எனக்கு அருள்வாயாக.”

Verse 81

उवाच मधुरं वाक्यं दुःखसन्तप्तमानसः ॥ नाम्ना वै सोमशर्माहं चरको ब्रह्मयोनिजः ॥

துயரால் சுட்ட மனத்துடன் அவன் இனிய சொற்களை உரைத்தான்—“என் பெயர் சோமசர்மன்; நான் பிராமண குலத்தில் பிறந்த அலைந்து திரியும் தபஸ்வி.”

Verse 82

प्रवर्तमाने यज्ञे तु कदाचिद्दैवयोगतः ॥ उदरे जातशूलोऽहं तेन पञ्चत्वमागतः ॥

யாகம் நடைபெற்று கொண்டிருந்தபோது, ஒருமுறை தெய்வவிதியால் என் வயிற்றில் கடும் சூலவலி எழுந்தது; அதனால் நான் மரணத்தை அடைந்தேன்.

Verse 83

अथ पञ्चमहाराात्रे ह्यसमाप्ते क्रतौ तथा ॥ अस्य यज्ञस्य दोषेण मातङ्ग शृणु मे वचः ॥

பின்னர் ஐந்தாம் மகாராத்திரியில் கூட கிரது நிறைவடையாத நிலையில், இந்த யாகத்தின் குற்றத்தினால்—ஓ மாதங்கா—என் சொற்களை கேள்.

Verse 84

राक्षसत्वमनुप्राप्तस्तेन दुष्टेन कर्मणा ॥ मन्त्रहीनं मया तत्र स्वरहीनं च तत्कृतम् ॥

அந்த தீய செயலால் நான் ராக்ஷஸ நிலையை அடைந்தேன். அங்கே நான் செய்தது மந்திரமின்றியும் சரியான ஸ்வரமின்றியும் இருந்தது.

Verse 85

मोचयस्वाधमं पापाद्विष्णुगीतॆन सत्वरम् ॥ ब्रह्मरक्षोवचः श्रुत्वा श्वपाकः संशितव्रतः ॥

“விஷ்ணு-கீதத்தின் மூலம் விரைவாக என்னை—இந்த அதமனை—பாவத்திலிருந்து விடுவி.” பிரஹ்மராக்ஷஸனின் சொற்களை கேட்டதும், விரதத்தில் உறுதியான ஸ்வபாகன் பதிலளிக்கத் தயாரானான்.

Verse 86

सूत्रहीनं तथा तत्र प्राग्वंशादि कृतं मया ॥ परिमाणं च रूपं च मया तत्रोपलक्षितम् ॥

அங்கே நான் சூத்திரம் (அளவுக் கயிறு/விதி) இன்றிப் பிராக்வம்ஷம் முதலிய அமைப்புகளை செய்தேன்; அங்கேயே நான் (தவறாக) அளவையும் வடிவையும் நிர்ணயித்தேன்.

Verse 87

कृतस्य तस्य दोषेण योनिं प्राप्तोऽस्मि राक्षसीम् ॥ स्वगीतफलदानेन निस्तारयितुमर्हसि ॥

அந்தச் செய்த செயலின் குற்றத்தால் நான் ராக்ஷஸீ யோனியை அடைந்தேன். உமது சொந்த கீதத்தின் பலனை அளித்து என்னை இந்நிலையிலிருந்து கடத்தத் தகுதியானீர்.

Verse 88

बाढमित्येव तद्वाक्यं राक्षसं प्राब्रवीत्तदा ॥ एतस्य मम गीतस्य सुस्वरस्य फलं तु यत्

அப்போது அவன் ராக்ஷஸனிடம் “பாடம் (அப்படியே ஆகுக)” என்று கூறி, அந்நேரமே மேலும் சொன்னான்—“இப்போது இனிய ஸ்வரத்துடன் பாடிய என் இந்தக் கீதத்தின் பலன் யாதெனில்—”

Verse 89

ददामि राक्षस त्वं चेन्मुच्यसे शुद्धमानसः ॥ यस्तु गायति संयुक्तं गीतकं विष्णुसन्निधौ

ஓ ராட்சசனே! நீ தூய மனத்துடன் விடுதலை அடைந்தால் இதை நான் அருள்கிறேன். ஆனால் விஷ்ணுவின் சன்னிதியில் முறையாக அமைந்த பாடலை யார் பாடுகிறாரோ—

Verse 90

स तारयति दुर्गाणीत्युक्त्वा तद्दत्तवान् फलम् ॥ एवं तस्मात्फलं प्राप्य श्वपाकाद्राक्षसस्तदा

“அவன் துன்பங்களைத் தாண்டச் செய்கிறான்” என்று கூறி, வாக்குறுதியான பலனை அவர் அளித்தார். இவ்வாறு அந்தப் பலனைப் பெற்றபின், முன்பு இழிந்த நிலையிலிருந்த (சுவபாகன் போன்ற) அந்த ராட்சசன், அப்போது…

Verse 91

कृत्वा सुविपुलं कर्म स ब्रह्मत्वमुपागतः ॥ एतद्गीतफलं देवि प्राप्नोति मनुजो भुवि

மிகப் பெரும் புண்ணியக் காரியத்தைச் செய்து அவன் பிரம்மத்துவத்தை அடைந்தான். தேவியே! இதுவே இந்தப் பாடலின் பலன்; பூமியில் மனிதன் இதைப் பெற முடியும்.

Verse 92

मह्यं जागरतो भद्रे गीयमानं मनस्विनि ॥ यस्तु गायति सुश्रोणि कौमुदीं द्वादशीं प्रति

பத்ரையே, மனஸ்வினியே! நான் ஜாகரணத்தில் இருக்கும் போது பாடப்படுவது—சுச்ரோணியே! கௌமுதீ காலத்தின் த்வாதசியில் யார் பாடுகிறாரோ—

Verse 93

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ यस्तु गायति गीतानि मम जागरणे सदा

எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து அவன் என் லோகத்திற்குச் செல்கிறான். மேலும் என் ஜாகரணத்தில் எப்போதும் பாடல்கள் பாடுபவன்—

Verse 94

सर्वसङ्गात्प्रमुक्तो वै मम लोकं स गच्छति ॥ एतत्ते कथितं देवि गायनस्य फलं महत्

எல்லா பற்றுகளிலிருந்தும் உண்மையாக விடுபட்டவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். தேவியே, பாடலின் இந்த மகத்தான பலனை உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 95

यस्य गीतस्य शब्देन तरेत्संसारसागरम् ॥ वादित्रस्य प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

யாருடைய பாடலின் ஒலியால் சம்சாரக் கடலைக் கடக்க முடிகிறதோ—இப்போது வாத்தியங்களின் பயன்/மகிமையைச் சொல்கிறேன்; வசுந்தரையே, கேள்.

Verse 96

प्राप्तवान्मानुषो येन देवेभ्यः सबलां स्वयम् ॥ शम्पातालप्रयोगेण सन्निपातेन वा पुनः

இதனால் மனிதன் தானே தேவர்களிடமிருந்து ‘சபலா’ (செழுமையான தானம்/பசு) பெற்றான்—சம்பாதால முறையின் பயன்பாட்டினாலோ, அல்லது மீண்டும் சன்னிபாதம் (கூட்டச் சமுகம்) மூலமோ.

Verse 97

नववर्षसहस्राणि नववर्षशतानि च ॥ कुबेरभवनं गत्वा मोदते वै यदृच्छया

ஒன்பதாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் ஒன்பதுநூறு ஆண்டுகளும், குபேரனின் மாளிகைக்குச் சென்று அவன் தற்செயலான நல்வாழ்வுபோல் மகிழ்கிறான்.

Verse 98

कुबेरभवनाद्भ्रष्टः स्वच्छन्दगमनालयः॥ शम्यादितालसंपातैर्मम लोकं स गच्छति॥

குபேரனின் மாளிகையிலிருந்து வீழ்ந்தாலும், சுதந்திரமாகச் செல்லத் தக்க வாசஸ்தல உரிமையுடையவன்—சம்யா முதலிய தாளத் தட்டுதல்களால்—என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 99

नृत्यमानस्य वक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे। मानवो येन गच्छेत् तु छित्त्वा संसारबन्धनम्॥

ஓ வசுந்தரையே, கேள்—நடனம் ஆடுவோரின் பலனை நான் உரைக்கிறேன்; அதனால் மனிதன் சம்சாரப் பந்தத்தை வெட்டி பரமகதியை அடைவான்.

Verse 100

फलं प्राप्नोति सुश्रोणि मम कर्मपरायणः॥ रूपवान् गुणवान् शूरः शीलवान् सत्पथे स्थितः॥

ஓ சுஷ்ரோணி, எனக்காகச் செய்யும் செயல்களில் பற்றுடையவன் பலனைப் பெறுவான்; அவன் அழகுடையவன், நற்குணமுடையவன், வீரன், ஒழுக்கமுடையவன், நற்பாதையில் நிலைபெறுவான்.

Verse 101

मद्भक्तश्चैव जायेत संसारपरिमोचितः॥ यस्तु जागरितो नित्यं गीतवाद्येन नर्तकः॥

அவன் என் பக்தனாகப் பிறந்து சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுவான்; குறிப்பாகப் பாடலும் வாத்தியமும் உடன் எப்போதும் விழிப்புடன் நடனமாடுவான்.

Verse 102

जम्बूद्वीपं समासाद्य राजराजस्तु जायते॥ सर्वकर्मसमायुक्तो रक्षिता वै महीपतिः॥

ஜம்பூத்வீபத்தை அடைந்து அவன் அரசர்களின் அரசனாகப் பிறப்பான்; எல்லாக் கடமைகளிலும் திறன் பெற்றவனாய், உண்மையிலே பாதுகாவலனும் பூமியின் ஆண்டவனுமாவான்.

Verse 103

मद्भक्तश्चैव जायेत मम कर्मपरायणः॥ उपहार्याणि पुष्पाणि मम कर्मपरायणः॥

அவன் என் பக்தனாகப் பிறந்து, எனக்காகச் செய்யும் செயல்களில் பற்றுடையவனாவான்; அர்ப்பணிக்கத் தகுந்த மலர்களை சமர்ப்பிப்பான்—என் செயல்பூஜையிலே நிலைத்தவன்.

Verse 104

यो मामुपनयेद्भूमे मम कर्मपथे स्थितः॥ पुष्पाणि तत्र यावन्ति मम मूर्द्धनि धारयेत्॥

ஓ பூமியே! எனக்காக கர்மமார்க்கத்தில் நிலைத்து எனக்கு அர்ப்பணம் கொண்டு வருபவன், அங்கு உள்ள எத்தனை மலர்களோ அவற்றை எல்லாம் என் சிரசின் மேல் சமர்ப்பிக்கட்டும்।

Verse 105

स कृत्वा पुष्कलं कर्म मम लोकं स गच्छति॥ एतत्ते कथितं देवि भक्तानां तु महौजसाम्॥

அவன் மிகுந்த (உத்தமமான) சேவை-கர்மத்தைச் செய்து என் லோகத்தை அடைகிறான். ஓ தேவியே! மகத்தான தேஜஸுடைய பக்தர்களைப் பற்றி இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 106

मम भक्तसुखार्थाय सर्वसंसारमोक्षणम्॥ य एतत्पठते भूमे कल्यमुत्थाय मानवः॥

என் பக்தர்களின் நலனுக்காக இது முழு சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்கும் உபாயம். ஓ பூமியே! சுப நேரத்தில் எழுந்து இதைப் பாராயணம் செய்கிற மனிதன்…

Verse 107

स तु तारयते जन्तुर्दश पूर्वान्दशापरान्॥ न पठेन्मूर्खमध्ये तु पिशुनानां पुरो न च॥

அவன் நிச்சயமாக பத்து முன்னோர்களையும் பத்து பின்வருவோரையும் கரை சேர்க்கிறான். ஆனால் மூடர்களிடையேவும், பழிசொல்லுவோரின் முன்னிலும் இதைப் பாராயணம் செய்யக்கூடாது।

Verse 108

पठेद्भागवतानां च मध्ये मुक्तिरतात्मनाम्॥ अश्रद्दधाने क्रूरे वा न पठेद्देवले तथा॥

முக்தியில் ஈடுபட்ட பகவத் பக்தர்களின் நடுவில் இதைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் நம்பிக்கையற்றவனின் முன்போ, கொடூரனின் முன்போ, அதுபோலவே தேவாலயப் பரிசரத்திலும் இதைப் பாராயணம் செய்யக்கூடாது।

Verse 109

मा पठेच्छास्त्रदूषाय अध्यायं वा कदाचन॥ यदीच्छेत्परामां सिद्धिं मम लोके महीयते॥

சாஸ்திரத்தைத் தூஷிப்பவனுக்கு ஒருபோதும் ஒரு அத்தியாயம்கூட ஓதக்கூடாது. பரமசித்தியை விரும்புவான் என் லோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்।

Verse 110

समीपे यदि वा दूरे गत्वा नयति गोमयम्॥ यावन्ति तत्पदान्यस्य तावद्वर्ष सहस्रकम्॥

அருகிலிருந்தோ தொலைவிலிருந்தோ சென்று யார் கோமயத்தை (நியமிக்கப்பட்ட நோக்கத்திற்காக) எடுத்துச் செல்கிறாரோ, அவர் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடிக்கும் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குரிய பலன் கூறப்படுகிறது।

Verse 111

जातः सुविमलो भद्रे शरदीव यथा शशी॥ श्वपाकश्चापि सुश्रोणि मम चैवोपगायकः॥

அம்மையே! அவன் சரத்கால நிலவைப் போல முற்றிலும் தூய்மையுடன் பிறக்கிறான். அழகிய இடுப்புடையவளே! ஶ்வபாகனும் என் உபகாயகன் (சேவகப் பாடகர்) ஆகிறான்।

Verse 112

त्रिंशद्वर्षसहस्राणि त्रिंशद्वर्षशतानि च॥ पुष्करद्वीपमासाद्य स्वच्छन्दगमनालयः॥

முப்பதாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் முப்பது நூறு ஆண்டுகளும், புஷ்கரத் தீவை அடைந்து, அவன் சுதந்திரமாகச் சென்று வாழ்கிறான்।

Verse 113

यदीच्छेत्सिद्धिकल्यानं मङ्गलं च मम प्रियम्॥ धर्माणां परमो धर्मः क्रियाणां परमा क्रिया॥

சித்தி, நலன், மங்களம்—எனக்கு பிரியமானவை—யார் விரும்புகிறாரோ, அவருக்கு இதுவே தர்மங்களில் உச்ச தர்மம்; செயல்களில் உச்ச செயல்.

Verse 114

तावद्वर्षशतान्याशु स्वर्गलोके महीयते॥ स्वर्गलोकात्परिभ्रष्टः शाकद्वीपं स गच्छति॥

அத்தனை நூற்றாண்டுகள் அவன் விரைவாக ஸ்வர்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான். ஸ்வர்கலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்து பின்னர் அவன் சாகத்வீபத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 115

सूत उवाच॥ तस्य तद्वचनं श्रुत्वा माधवस्य यशस्विनी॥ कृताञ्जलिपुटा भूयः प्रत्युवाच वसुन्धरा॥

சூதர் கூறினார்—மாதவனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட யசஸ்வினியான வசுந்தரா கைகளை கூப்பி மீண்டும் பதிலளித்தாள்.

Verse 116

तृप्तिं यास्यामि परमां विधात्रा विहितां मम॥ ब्रह्मरक्षोवचः श्रुत्वा श्वपाको गीतलालसः॥

“விதாதா எனக்காக விதித்த உச்ச திருப்தியை நான் அடைவேன்.” பிரஹ்மரக்ஷஸின் சொற்களை கேட்ட பாடலுக்கு ஆசை கொண்ட ச்வபாகன் (தொடர்ந்து) செயல்பட்டான்.

Verse 117

सत्येन पुनरेष्यामि मन्यसे यदि मुञ्च माम्॥ सत्यमूलं जगत्सर्वं लोकाः सत्ये प्रतिष्ठिताः॥

“சத்தியத்தின் வலிமையால் நான் மீண்டும் வருவேன்; நீ ஒப்புக்கொண்டால் என்னை விடுவி. உலகமெல்லாம் சத்தியமே வேர்; உலகங்கள் சத்தியத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன.”

Verse 118

नमो नारायणायेति श्वपाकः परिवर्त्तते॥ ततस्त्वरितमागत्य पुमांस्तस्याग्रतः स्थितः॥

“நமோ நாராயணாய” என்று கூறி ச்வபாகன் திரும்பினான். அப்போது விரைவாக வந்து ஒரு மனிதன் அவன் முன் நின்றான்.

Verse 119

एवमुक्त्वा श्वपाकोऽपि नित्यं सत्यव्रते स्थितः॥ राक्षसं समनुप्राप्तस्तमुवाचाथ पूजयन्॥

இவ்வாறு கூறிய பின், எப்போதும் சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்திருந்த ச்வபாகனும் அந்த ராக்ஷசனை அணுகி, மரியாதையுடன் வணங்கி அவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 120

ब्रह्मरक्षोवचः श्रुत्वा श्वपाकः प्रत्युवाच ह॥ मनोऽज्ञातमिदं वाक्यं ब्रह्मरक्षो निभाषसे॥

பிரம்மராக்ஷசனின் சொற்களை கேட்ட ச்வபாகன் பதிலுரைத்தான்—“ஓ பிரம்மராக்ஷசா, நீ கூறும் இவ்வாக்கியம் என் மனத்திற்கு அறியப்படாதது.”

Verse 121

सूत्रमन्त्रपरिभ्रष्टो यज्ञकर्मसु निष्ठितः॥ ततोऽहं याजयाम्यज्ञान् लोभमोहप्रपीडितः॥

சூத்திரமும் மந்திரமும் வழுவியிருந்தும் யாகக் கர்மங்களில் பற்றுடன் இருந்தேன்; பின்னர் பேராசை, மயக்கம் ஆகியவற்றால் அழுத்தப்பட்டு அறியாதவர்களை யாகம் செய்ய வைத்தேன்।