Adhyaya 123: The Greatness of Fragrant Flowers and Leaves: Prabodhinī (Awakening) Observances and Seasonal Rites

Verse 1

अथ सुमनोगन्धादिमाहात्म्यम्॥ सूत उवाच॥ श्रुत्वा तु कोकामाहात्म्यं पृथिवी धर्मसंहितम्॥ विस्मयं परमं याता श्रुत्वा धर्मं महौजसम्॥

இப்போது சுமனோகந்தா முதலியவற்றின் மஹாத்மியப் பிரசங்கம். சூதர் கூறினார்—தர்மத்துடன் இணைந்த கோகாவின் மஹாத்மியத்தைச் செவிமடுத்து, மகா ஒளிமிக்க தர்மத்தையும் கேட்டுப் ப்ருதிவி பரம வியப்பை அடைந்தாள்.

Verse 2

धरण्युवाच॥ अहो प्रभावः कोकाया माहात्म्यं क्रोडरूपिणः॥ तिर्यग्योनिगतो वापि प्राप्तो यत्परमां गतिम्॥

தரணி கூறினாள்—அஹோ! கோகாவின் பிரபாவமும், வராகரூபம் தாங்கிய பரமனின் மஹாத்மியமும் எத்துணை பெரிது; ஏனெனில் திரியக்-யோனியில் பிறந்தவனும் இதனால் பரமகதியை அடைகிறான்.

Verse 3

तव देव प्रसादेन किञ्चिदिच्छामि वेदितुम्॥ यन्मया पूर्वपृष्टोऽसि केन धर्मेण मानवाः॥

தேவா! உமது அருளால் நான் இன்னும் சிறிது அறிய விரும்புகிறேன். முன்பு நான் உம்மிடம் கேட்டேன்—எந்த தர்மத்தின் மூலம் மனிதர்கள் (தம் இலக்கை/சித்தியை) அடைகிறார்கள்?

Verse 4

तपसा कर्मणा वापि पश्यन्ति त्वां हि माधव॥ प्रसादसुमुखो भूत्वा निखिलं वक्तुमर्हसि॥

மாதவா! தவத்தினாலோ கர்மத்தினாலோ அவர்கள் நிச்சயமாக உமது தரிசனத்தைப் பெறுகின்றனர். அருள்மிகு முகத்துடன் நீர் முழு உபதேசத்தையும் உரைக்க வேண்டும்.

Verse 5

एवं पृष्टस्तदा देव्याः माधव्याः स तु माधवः॥ प्रहस्य पुनरेवेदं वक्तुं समुपचक्रमे॥

இவ்வாறு தேவீ மாதவியால் கேட்கப்பட்டபோது, மாதவன் புன்னகைத்து மீண்டும் இந்த உபதேசத்தை உரைக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 6

श्रीवराह उवाच॥ एवमेतन्महाभागे यथा त्वं भीरु भाषसे॥ कथयिष्यामि ते धर्मं गुह्यं संसारमोक्षणम्॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஹே மகாபாக்யவதியே! நீ அஞ்சித் சொல்வதுபோலவே அது உண்மை. சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை தரும் அந்த மறைமையான தர்மத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 7

गते मेघागमे काले प्रसन्नशरदाशये॥ अम्बरे विमले जाते विमले शशिमण्डले॥

மேகங்கள் வரும் காலம் கடந்தபின், சரத்கால நாட்கள் தெளிவடைந்து, ஆகாயம் களங்கமின்றி, சந்திரமண்டலம் தூய்மையுடன் ஒளிர்ந்தபோது—

Verse 8

नातिशीतं न चात्युष्णे काले हंसविराविणि॥ कुमुदोत्पलकह्लारपद्मसौरभनिर्भरे॥

மிகக் குளிரும் அல்ல, மிகுந்த வெப்பமும் அல்லாத காலத்தில்; அன்னங்களின் குரல் ஒலித்திட, குமுதம், உத்பலம், கஹ்லாரம், பத்மம் ஆகிய மலர்களின் மணம் நிறைந்தபோது—

Verse 9

कुमुदस्य च मासस्य भवेद्या द्वादशी शुभा॥ तस्यां मामर्चयेद्यस्तु तत्प्रभावं शृणुष्व मे॥

குமுத மாதத்தின் புனிதமான த்வாதசி திதி வரும் போது—அன்று என்னை வழிபடுகிறவன் யாராயினும், அதன் மகிமையை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 10

कृत्वा ममैव कार्याणि द्वादश्यां तत्र माधवि॥ ममैवाराधनार्थाय इमं मन्त्रमुदीरयेत्॥

ஹே மாதவீ! த்வாதசி நாளில் அங்கு எனக்கென விதிக்கப்பட்ட செயல்களைச் செய்து, என் ஆராதனைக்காக இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 11

मन्त्रः— ब्रह्मणा च रुद्रेण यः स्तूयमानो भवानृषिवन्दितो वन्दनीयश्च प्राप्ता द्वादशीयं ते प्रबुध्यस्व जागृष्व मेघा गताः पूर्णश्चन्द्रः शारदानि पुष्पाणि लोकनाथ तुभ्यमहं ददानीति धर्महेतोस्तव प्रीतये प्रबुद्धं जाग्रतं लोकनाथ त्वां भजमाना यज्ञेन यजन्ते सत्रेण सत्रिणो वेदैः पठन्ति भगवन्तः शुद्धाः प्रबुद्धा जाग्रतो लोकनाथ।

மந்திரம்: “பிரம்மாவாலும் ருத்ரனாலும் புகழப்படுபவனே, ரிஷிகளால் வணங்கப்பட்டு வணங்கத்தக்கவனே—உனது த்வாதசி வந்தடைந்தது; விழித்தெழு, எழுந்திரு. மேகங்கள் அகன்றன; பூர்ண சந்திரன் ஒளிர்கிறது; சரத்கால மலர்கள் மலர்ந்துள்ளன. உலகநாதா, இவற்றை உனக்கு நான் அர்ப்பணிக்கிறேன். தர்மத்தின் பொருட்டும் உன் திருப்திக்காகவும்—விழித்தெழுந்த உலகநாதா—உன்னை வழிபடுவோர் யாகத்தால் பூஜை செய்கின்றனர்; சத்ரம் செய்பவர்கள் சத்ரயாகத்தால்; தூயோர் வேதங்களைப் பாராயணம் செய்கின்றனர். உலகநாதா, விழித்தெழு.”

Verse 12

एवं कर्माणि कुर्वन्ति द्वादश्यां वै यशस्विनि॥ मम भक्ताः व्रतं श्रेष्ठं ते यान्ति परमां गतिम्॥

ஓ யசஸ்வினியே! த்வாதசியில் என் பக்தர்கள் இவ்வாறே செயல்களைச் செய்கின்றனர்; இந்தச் சிறந்த விரதத்தை அனுஷ்டித்து அவர்கள் பரமகதியை அடைகின்றனர்।

Verse 13

एवं वै शारदं कर्म निखिलं कथितं मया॥ देवि संसारमोक्षार्थं मम भक्तसुखावहम्॥

ஓ தேவியே! இவ்வாறு சரத்காலச் சடங்குகள் அனைத்தையும் நான் கூறினேன்; இது சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலைக்காகவும் என் பக்தர்களின் நலனுக்காகவும் உள்ளது।

Verse 14

इति प्रबोधिनी कर्म॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि शैशिरं कर्म शोभनम्॥ यानि कर्माणि कुर्वन्ति पुंसो यान्ति परां गतिम्॥

இவ்வாறு பிரபோதினீச் சடங்கு நிறைவு பெற்றது. மேலும் உனக்கு அழகிய குளிர்காலச் சடங்கை நான் விளக்குகிறேன்—அச்செயல்களால் மனிதர் பரமகதியை அடைகின்றனர்।

Verse 15

शीतवाताभिसन्तप्ता मम भक्त्या व्यवस्थिताः॥ अनन्यमनसो भूत्वा योगाय कृतनिश्चयाः॥

குளிர்காற்றால் துன்புற்றாலும் அவர்கள் என் பக்தியில் நிலைத்திருப்பர்; ஒருமனத்துடன் யோக சாதனைக்குத் திடமான தீர்மானம் கொள்வர்।

Verse 16

शिशिरे यानि कर्माणि पुष्पिताश्च वनस्पतिः॥ तैरेव चार्चनं कृत्वा जानुभ्यां पतितः क्षितौ॥

சிசிர காலத்தில் கூறப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்து, மலர்ந்த தாவரங்களால் அதேபடி முறையாக அர்ச்சனை செய்து, முழங்கால்களால் தரையில் விழுந்து பக்தியுடன் வணங்க வேண்டும்।

Verse 17

कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा इमं मन्त्र मुदीरयेत्॥

இரு கைகளாலும் அஞ்சலி செய்து, இந்த மந்திரத்தை श्रद्धையுடன் உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 18

मन्त्रः— शिशिरो भवान् धातरिमं लोकनाथ हिमं दुस्तरं दुष्प्रवेशं कालं संसारान्मां तारयेमं धर्ता त्रिलोकनाथ।

மந்திரம்— “ஹே தாதா! நீரே சிசிர காலம். ஹே லோகநாதா! இந்த பனிமயமான, கடக்க அரிதான, நுழையக் கடினமான காலத்தில் என்னை சம்சாரத்திலிருந்து கரை சேர்த்தருள்வாயாக; ஹே தர்த்தா, ஹே திரிலோகநாதா!”

Verse 19

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे॥ मासं मार्गशिरं चैव वैशाखं च मम प्रियम्॥

ஹே வசுந்தரே! இன்னும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள்; மார்கசீர்ஷ மாதமும், எனக்கு பிரியமான வைசாக மாதமும்.

Verse 20

अहं तत्र प्रवक्ष्यामि पुष्पादीनां च यत्फलम् ॥ नववर्षसहस्राणि नववर्षशतानि च

அங்கே நான் மலர் முதலிய அர்ப்பணங்களின் பலனை விளக்குவேன்; அந்தப் புண்ணியத்தால் (பக்தன்) ஒன்பதாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் ஒன்பதுநூறு ஆண்டுகளும் தங்குவான்.

Verse 21

तिष्ठते विष्णुलोकेऽस्मिन् यो ददाति स्म निश्चलम् ॥ एकैकं गन्धपत्रं च दानमेतन्महत्फलम्

இந்த விஷ்ணுலோகத்தில் அசையாத உறுதியுடன் தானம் செய்பவன் அங்கேயே நிலைத்திருப்பான். ஒரே ஒரு மணமுள்ள இலை தானமிட்டாலும் அது மகத்தான பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது.

Verse 22

मतिमान्धृतिमान्भूत्वा गन्धपुष्पाणि दापयेत् ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि गन्धपत्रस्य यत्फलम्

விவேகமும் திடமுமுடையவனாக இருந்து மணமுள்ள மலர்களை தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும். மீண்டும் இன்னொன்றைச் சொல்கிறேன்—மணமுள்ள இலை அர்ப்பணத்தின் குறிப்பிட்ட பலனை.

Verse 23

द्वादश्यां चैव यो दद्यात्त्रीन्मासांश्च समाहितः ॥ कौमुदस्य तु मासस्य मार्गशीर्षस्य वै तथा

அமைதியான மனத்துடன் த்வாதசீ நாளில் மூன்று மாதங்கள் தானம் செய்பவன்—கௌமுத எனப்படும் மாதத்திலும், அதுபோல மார்கசீர்ஷ மாதத்திலும்—

Verse 24

वैशाखस्य तु मासस्य वनमालां सुपुष्पिताम् ॥ एकचित्तं समाधाय गन्धपुष्पाणि यो न्यसेत्

வைசாக மாதத்தில் மலர்களால் செழித்த வனமாலையை அர்ப்பணித்து, ஒருமுக மனத்துடன் மணமுள்ள மலர்களை வைத்து அர்ப்பிப்பவன்—

Verse 25

वर्षाणि द्वादशैवेह तेन पूजा कृता भवेत् ॥ शालपुष्पेण मिश्रेण कौमुद्यां गन्धकेन च

அவனால் இவ்வுலகில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பூஜை செய்ததாகக் கருதப்படும். கௌமுதியில் சால மலர்களின் கலவையுடனும், மணப்பொருளுடனும்—

Verse 26

मासि मार्गशिरे भद्रे दद्यादुत्पलमिश्रितम् ॥ एवं महत्फलं भद्रे गन्धपत्रस्य च स्मृतम्

மார்கசீர்ஷ மாதத்தில், ஓ பத்திரே, உத்பல (நீலத் தாமரை) கலந்த தானத்தை அளிக்க வேண்டும். இவ்வாறு, ஓ பத்திரே, கந்தபத்திரத்தின் மகத்தான பலன் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 27

श्रुत्वेति वचनं तस्य प्रश्रयेण तु माधवि ॥ प्रहस्य प्रणयाद्वाक्यमित्युवाच वसुन्धरा

அவனுடைய சொற்களை கேட்டபின், ஓ மாதவி, பணிவுடன் வசுந்தரா புன்னகைத்து அன்பு நிறைந்த வார்த்தையை உரைத்தாள்.

Verse 28

द्वादशीं चापि देवेश प्रशंससि सदा मम ॥ इति पृष्टस्तदा देव्याः धरिण्या स तु माधवः

“தேவேசா! நீங்கள் எனக்குச் எப்போதும் த்வாதசியையும் புகழ்கிறீர்கள்.” என்று தேவி தரிணி கேட்டபோது, அப்போது மாதவன் (பதில் கூறத் தொடங்கினான்).

Verse 29

प्रहस्य तामुवाचेदं वचनं धर्मसंश्रितम् ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि येनेमौ मम च प्रियौ

புன்னகைத்து அவளிடம் தர்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்— “தேவி, உண்மையாய் கேள்; இதனால் இவ்விரண்டும் எனக்கும் பிரியமானவை.”

Verse 30

तिथीनां द्वादशी चापि सर्वयज्ञफलाधिका ॥ त्वया द्विजसहस्रेभ्यो यत्फलं प्राप्नुयान्नरः

திதிகளில் த்வாதசி எல்லா யாகங்களின் பலனையும் விட மேலானதாகக் கூறப்படுகிறது. தேவி, உன்னை வழிபடுவதால் மனிதன் ஆயிரம் த்விஜர்களுக்கு தானம் செய்த பலனை அடைகிறான்.

Verse 31

तदेकं संप्रदायैव द्वादश्यामभिविन्दति ॥ कौमुद्यां च प्रबुद्धोऽस्मि वैशाख्यां च समुद्घृतः

அந்த ஒரே தானம்/அர்ப்பணத்தை முறையாக அளித்தால் த்வாதசியில் அதன் பலன் நிச்சயமாக கிடைக்கும். “கௌமுதீ (கார்த்திக) மாதத்தில் நான் விழித்தெழுகிறேன்; வைசாகத்தில் மீண்டும் உயர்த்தப்படுகிறேன்” என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 32

महानाधिहरॊ योगस्तेनैतत्प्रभवो धरे ॥ अतः कौमुदिकायां तु वैशाख्यां यतमानसः

இது பெரும் துன்பங்களை நீக்கும் யோக சாதனை; இதிலிருந்தே இப்பலன் உண்டாகிறது, ஓ பூமியே. ஆகவே கௌமுதீ (கார்த்திக) மற்றும் வைசாகத்தில் ஒருமனத்துடன் முயல வேண்டும்.

Verse 33

गन्धपत्रं करे गृहीय इमं मन्त्र मुदीरयेत् ॥ मन्त्रः — भगवन्नाज्ञापय इमं बहुतरं नित्यं वैशाखं चैव कार्तिकम्

கையில் மணமுள்ள இலை எடுத்துக் கொண்டு இம்மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்—“பகவனே, இந்த மிகுந்த அர்ப்பணம்/விரதத்தை ஏற்றருள்க/ஆணையிடுக—நித்திய வைசாகமும் கார்த்திகமும்.”

Verse 34

गृहीाण गन्धपत्राणि धर्ममेव प्रवर्धय ॥ नमो नारायणेत्युक्त्वा गन्धपत्रं प्रदापयेत्

“இந்த மணமுள்ள இலைகளை ஏற்றருள்க; தர்மத்தை வளர்த்தருள்க.” ‘நமோ நாராயண’ என்று சொல்லி மணமுள்ள இலை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 35

पुष्पाणां च प्रवक्ष्यामि यो गुणो यच्च वै फलम् ॥ दत्त्वा वै गन्धपत्राणि पुष्पहस्तः शुचिर्नरः ॥ ॐ नमो वासुदेवायेत्युक्त्वा मन्त्र मुदीरयेत्

மலர்களின் குணமும் அவை தரும் பலனும் நான் விளக்குகிறேன். மணமுள்ள இலைகளை அளித்து, கையில் மலர்கள் ஏந்திய தூயவன் ‘ஓம் நமோ வாசுதேவாய’ என்று சொல்லி மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 36

मन्त्रः — भगवन्नाज्ञापय सुमनांसीमानि अर्चयितुं मां सुमनसङ्कुरु गृहीष्व सुमनस्कं देव सुगन्धेन ते नमः

மந்திரம்— ஓ பகவானே, இப்பூக்களால் நான் அர்ச்சனை செய்ய அனுமதி அருள்வாயாக; என்னை மகிழ்ச்சியுள்ள மனத்துடன் ஆக்குவாயாக. ஓ தேவா, மகிழ்ந்த மனத்துடன் இவ்வர்ப்பணத்தை ஏற்றருள்வாயாக; நறுமணத்துடன் உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 37

दिव्यं वर्षसहस्रं वै मम लोकेषु तिष्ठति ॥ एकैकस्य तु पुष्पस्य पुण्यमेतन्महाफलम्

அர்ப்பணிப்பவன் என் உலகங்களில் தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் தங்குவான்; ஒவ்வொரு பூவிற்கும் உண்டாகும் இப்புண்ணியம் மிகப் பெரிய பலனை அளிக்கும்।

Verse 38

सुमनो गन्धसम्भूतं यत्त्वया पूर्वपृच्छितम्

நறுமணத்திலிருந்து தோன்றிய ‘சுமனஸ்’ என்னும் மலர், நீ முன்பு கேட்டதையே—இப்போது நான் விளக்குகிறேன்।

Verse 39

यावल्लोकाश्च धार्यन्ते तावत्कालं वसुन्धरे ॥ मद्भक्तो जायते धन्यो नान्यभक्तः कदाचन

ஓ வசுந்தரையே! உலகங்கள் தாங்கப்படுகின்ற காலமெல்லாம் என் பக்தன் பாக்கியவானாகப் பிறக்கிறான்; என் பக்தியில்லாதவன் எக்காலத்திலும் அப்படியல்ல।

Verse 40

यस्त्वथैतेन मन्त्रेण शिशिरे कर्म कारयेत् ॥ स गच्छेत्परमां सिद्धिं मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥

எவன் இந்த மந்திரத்தால் குளிர்காலத்தில் விதியைச் செய்யச் செய்கிறானோ, அவன் என் பக்தியில் நிலைத்து பரம சித்தியை அடைகிறான்।

Verse 41

प्रभो द्वादश मासाश्च षष्ट्युत्तरशतत्रयम् ॥ तत्र द्वावेव किं मह्यं भगवन् किं प्रशंससि ॥

பிரபோ! பன்னிரண்டு மாதங்களும், மேலும் முந்நூற்று அறுபது நாட்களும் உள்ளன. இவற்றில் என் நலனுக்காக விசேஷமாக எந்த இரண்டு? பகவானே, நீங்கள் எதைப் புகழ்கிறீர்?

Verse 42

प्राप्नोति ददमानस्तु मम कर्मपरायणः ॥ न जन्ममरणं चैव न ग्लानिं न च वै क्षुधाम् ॥

விதிப்படி தானம் செய்து, என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருப்பவன் பலனை அடைகிறான்—பிறப்பு-இறப்பு இல்லை, சோர்வு இல்லை, மேலும் பசியும் இல்லை.