Adhyaya 122: The Greatness of Kokāmukha (Sacred Site Eulogy and Salvific Narrative)

Verse 1

अथ कोकामुखमाहात्म्यम् ॥ वराह उवाच ॥ गुह्यानां परमं गुह्यं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ तिर्यग्योनिगताश्चापि येन मुच्यन्ति किल्बिषात्

இப்போது கோகாமுக மாஹாத்மியம். வராஹர் கூறினார்—ஓ வசுந்தரையே, ரகசியங்களில் மிகப் பெரிய ரகசியமான இதைக் கேள்; இதனால் திர்யக்-யோனியில் பிறந்தவர்களும் கில்பிஷம் (பாபக் கலங்கம்) இருந்து விடுபடுவர்.

Verse 2

अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां मैथुनं यो न गच्छति ॥ भुक्त्वा परस्य चान्नानि यश्चैव न विकुत्सति

அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாள்களில் மைதுனத்தில் ஈடுபடாதவன்; பிறரின் அன்னத்தை உண்டு கொண்டும் (அன்னத்தையோ தானதாரரையோ) இகழாதவன்.

Verse 3

बाल्ये वयस्यपि च यो मम नित्यमनुव्रतः ॥ येन केनापि सन्तुष्टो यो मातापितृपूजकः

சிறுவயதிலும் இளமையிலும் எப்போதும் எனக்கு அனுவிரதனாக இருப்பவன்; எது கிடைத்தாலும் அதில் திருப்தி அடைவவன்; மேலும் தாய்-தந்தையரைப் பூஜிப்பவன்.

Verse 4

आयासे जीवति न यः प्रविभागी गुणान्वितः ॥ दाता भोक्ता च कार्येषु स्वतन्त्रो नित्यसंयतः

வெறும் அயாசமான உழைப்பிலேயே வாழ்வை கழிக்காதவன்; நியாயமாகப் பகிர்வவன், நற்குணங்கள் உடையவன்; கடமைகளில் தானம் செய்பவனும், உரிய அளவில் அனுபவிப்பவனும்; சுயாதீனனும் எப்போதும் தன்னடக்கம் உடையவனும்.

Verse 5

विकर्म नाभिकुर्वीत कौमारव्रतसंस्थितः ॥ सर्वभूतदयायुक्तः सत्त्वेन च समन्वितः

கௌமார விரதத்தில் நிலைபெற்று அவன் தவறான செயல்களைச் செய்யாதிருக்க வேண்டும்; எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடன், சத்த்வத் தூய்மையால் இணைந்தவனாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 6

मत्या च निःस्पृहःऽत्यन्तं परार्थेष्वस्पृहः सदा ॥ ईदृग्बुद्धिं समादाय मम लोकाय गच्छति ॥ इमं गुह्यं वरारोहे देवैरपि दुरासदम्

மேலும் மனத்தில் முற்றிலும் ஆசையற்றவனாக இருந்து, பிறருடைய செல்வங்களின் மீது எப்போதும் விருப்பமின்றி இருக்க வேண்டும். இத்தகைய புத்தியை ஏற்று அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். ஓ வராரோஹே! இந்த இரகசியம் தேவர்களுக்கும் அரிதானது।

Verse 7

तच्छृणुष्वानवद्याङ्गि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ जरायुजाण्डजोद्भिज्जस्वेदजानि कदाचन

ஓ குறையற்ற அங்கங்களையுடையவளே, ஓ பாவமற்றவளே! நான் கூறுவதைக் கேள்—ஒரு வேளையில் ஜராயுஜம், அண்டஜம், உத்பிஜ்ஜம், ஸ்வேதஜம் எனும் உயிர்வகைகள் பற்றியது।

Verse 8

ततः पूर्वोत्तरे पार्श्वे नित्यं यो हृदि तिष्ठति ॥ अस्थीनि दर्शयामास अवशिष्टानि यानि तु

பின்னர் வடகிழக்கு பக்கத்தில்—எப்போதும் இதயத்தில் தங்கியிருப்பவன்—மீதமிருந்த எலும்புகளை, எவை எவையோ அவற்றை, காட்டினான்।

Verse 9

एतानि मम चास्थानि पूर्वदेहोद्भवानि च ॥ अहं पुराभवं मत्स्यः कोकेषु विचरन् जले

‘இவை என் எலும்புகளே; முன் உடலிலிருந்து தோன்றியவை. நான் முற்காலத்தில் மீனாகி, கோகா எனும் இடத்தின் நீரில் உலாவினேன்.’

Verse 10

ये न हिंसन्ति भूतानि शुद्धात्मानो दयापराः ॥ यस्तु कोकामुखे देवि ध्रुवं प्राणान्परित्यजेत्

உயிர்களை வதைக்காதவர்கள் தூய மனத்தார், கருணை நிறைந்தோர்; ஆனால் தேவி, ‘கோகா’வின் வாயில்/நுழைவிடத்தில் இருப்பவன் நிச்சயமாக உயிர்மூச்சைத் துறக்கிறான்।

Verse 11

मनसा न चलत्येव मम वल्लभतां व्रजेत् ॥ ततो विष्णुवचः श्रुत्वा सा मही संशितव्रता

மனம் அசையாதவன் நிச்சயமாக எனக்கு அன்பான நிலையை அடைகிறான். பின்னர் விஷ்ணுவின் வாக்கை கேட்ட அந்தப் பூமி, உறுதியான விரதத்துடன், (பதில் கூறினாள்/தொடர்ந்தாள்)।

Verse 12

धरण्युवाच ॥ अहं शिष्या च दासी च भक्ता च त्वयि माधव

தரணி கூறினாள்—மாதவா, நான் உமது சீடையும், உமது பணிவிடையாளியும், உமக்கு அர்ப்பணித்த பக்தையும் ஆவேன்।

Verse 13

एवं मे परमं गुह्यं त्वद्भक्त्या वक्तुमर्हसि ॥ चक्रं वाराणसीं चैव अट्टहासं च नैमिषम्

இவ்வாறு உமக்கு உள்ள பக்தியால், உமக்கு உரிய பரம ரகசியத்தை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்—சக்ரம், வாராணசி, அட்டஹாசம், நைமிஷம் (பற்றி)।

Verse 14

भद्रकर्णह्रदं चैव हित्वा कोकां प्रशंससि ॥ नगरं च द्विरण्डं च मुकुटं मण्डलेश्वरम्

பத்ரகர்ண-ஹ்ரதத்தை விட்டு நீ கோகாவை புகழ்கிறாய்; மேலும் நகரம், த்விரண்டம், முகுடம், மண்டலேஸ்வரம் (என்ற தலங்களையும்)।

Verse 15

केदारं च ततो मुक्त्वा कि कोकां च प्रशंससि ॥ देवदारुवनं मुक्त्वा तथा जालेश्वरं विभुम्

கேதாரத்தை விட்டுவிட்டு நீ கோகாவை ஏன் புகழ்கிறாய்? தேவதாருவனத்தை விட்டுவிட்டு, அதுபோலவே வல்லமைமிகு ஜாலேஸ்வரனையும் (விட்டுவிட்டு)।

Verse 16

दुर्गं महाबलं मुक्त्वा किं वै कोकां प्रशंससि ॥ गोकर्णं च ततो मुक्त्वा शुद्धजाल्मेश्वरं तथा

மிகுந்த வலிமையுடைய துர்கா (துர்காதீர்த்தம்) என்பதை விட்டுவிட்டு நீ உண்மையாகவே கோகாவை ஏன் புகழ்கிறாய்? பின்னர் கோகர்ணத்தை விட்டுவிட்டு, அதுபோலவே சுத்தஜால்மேஸ்வரனையும்।

Verse 17

एकलिङ्गं ततो मुक्त्वा किं वा कोकां प्रशंससि ॥ एवं पृष्टस्तथा भक्त्या माधवश्च महाप्रभुः

ஏகலிங்கத்தை விட்டுவிட்டு, பின்னர் நீ கோகாவை ஏன் புகழ்கிறாய்? இவ்வாறு பக்தியுடன் கேட்கப்பட்டபோது, மகாபிரபு மாதவன் (பதில் கூறத் தயாரானான்)।

Verse 18

वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ एवमेतन्महाभागे यन्मां त्वं भीरु भाषसे

வராஹ ரூபமுடைய பகவான் வசுந்தரைக்கு மறுமொழி கூறினார். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மகாபாக்கியவளே, அஞ்சுபவளே, நீ என்னிடம் சொல்வது அப்படியே உண்மை.

Verse 19

कथयिष्यामि ते गुह्यं कोका येन विशिष्यते ॥ एते रुद्राश्रिताः क्षेत्रा ये त्वया परिकीर्तिताः

கோகா எதனால் சிறப்புப் பெறுகிறது என்பதைச் சொல்லும் அந்த மறை இரகசியத்தை நான் உனக்குக் கூறுவேன். நீ கூறிய இத்தலங்கள் ருத்ரனைச் சார்ந்த புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள்.

Verse 20

एते पाशुपताश्चैषां कोका भागवतस्य ह ॥ तत्रान्यत्ते प्रवक्ष्यामि महाख्यानं वरानने

இவர்களில் சிலர் பாசுபதர்கள்; மேலும் கோகா உண்மையிலே பகவத சம்பிரதாயத்துக்குரியது. அங்கே நான் உனக்கு இன்னொரு மகாகதையை உரைப்பேன், அழகுமுகத்தவளே।

Verse 21

तत्राल्पेनाम्बुना युक्ते ह्रदे मत्स्यस्तु तिष्ठति ॥ दृष्ट्वा तं लुब्धकस्तूर्णं बडिशेनाजहार ह ॥ तस्य हस्ताच्च बलवान् मत्स्यस्तूर्णं विनिर्गतः ॥ अथ श्येनस्तु तं हर्त्तुं मन्त्रयित्वा नभश्चरः

அங்கே சிறிதளவு நீர் உள்ள குளத்தில் ஒரு மீன் இருந்தது. அதை கண்ட வேடன் உடனே கொக்கி (வலைக்கொக்கு) கொண்டு அதை இழுத்தெடுத்தான். ஆனால் வலிமைமிக்க அந்த மீன் அவன் கையிலிருந்து உடனே தப்பியது. பின்னர் ஆகாயத்தில் பறக்கும் கழுகு அதை பறித்துச் செல்ல தீர்மானித்து அணைந்தது.

Verse 22

निपत्य तं गृहीत्वैव प्रोद्दीनस्त्वरयान्वितः ॥ अशक्तस्य ततो नेतुं मत्स्यः कोकामुखेऽपतत्

பாய்ந்து அதை பிடித்தவுடன் கழுகு விரைவாக மேலே பறந்தது; ஆனால் மேலும் எடுத்துச் செல்ல இயலாமல் அந்த மீன் கோகாவின் வாய்முனையில் விழுந்தது.

Verse 23

तत्क्षेत्रस्य प्रभावेण राजपुत्रोऽभवत्प्रभुः ॥ रूपवान् गुणवान् शुद्धः कुलेन वयसान्वितः

அந்தத் தலத்தின் பிரபாவத்தால் அவன் அரசகுமாரனாகவும் தலைவனாகவும் ஆனான்—அழகுடையவன், நற்குணமுடையவன், தூயவன், உயர்குலமும் தகுந்த வயதும் உடையவன்.

Verse 24

अथ कालेन तस्यैव मृगव्याधस्य चाङ्गना ॥ गृहीत्वा चैव मांसानि गच्छन्ती याति तत्र वै

பின்னர் காலப்போக்கில் அந்த வேடனின் மனைவி சில இறைச்சிகளை எடுத்துக்கொண்டு செல்லும் வழியில் அதே இடத்திற்கே வந்தாள்.

Verse 25

एका चिल्ली मांसलुब्धा तद्धस्तान्मांसगर्द्धिनी ॥ आगत्यागत्य तरसा हर्त्तुं समुपचक्रमे

ஒரு கழுகுப்பறவை மாம்சத்திற்குப் பேராசை கொண்டு, அவள் கையிலிருந்த மாம்சத்தை விரும்பி, மீண்டும் மீண்டும் வந்து அவசரமாக அதை பறிக்கத் தொடங்கியது.

Verse 26

मृगव्याधा बलान्मांसं हर्तुकामां तु चिल्लिकाम् ॥ बाणेनैकेन संहत्य पातिता भुवि तत्क्षणात्

வேட்டைக்காரன் அந்தப் பறவை வலுக்கட்டாயமாக மாம்சத்தை எடுத்துச் செல்ல முயல்வதைப் பார்த்து, ஒரே அம்பால் தாக்கி உடனே அதை தரையில் வீழ்த்தினான்.

Verse 27

आकाशात्पातिता भद्रे कोकायां मम सन्निधौ ॥ जाता चन्द्रपुरे रम्ये राजपुत्री यशस्विनी

அருமைமிகு அம்மையே! ஆகாயத்திலிருந்து வீழ்த்தப்பட்ட அவள், கோகா என்னும் இடத்தில் என் அருகில், அழகிய சந்திரபுரத்தில் புகழ்மிக்க அரசகுமாரியாகப் பிறந்தாள்.

Verse 28

सा व्यवर्द्धत कन्या तु वयोरूपगुणान्विता ॥ चतुःषष्टिकलायुक्ता पुरुषं सा जुगुप्सति

அந்த கன்னி இளமை, அழகு, நற்குணங்களுடன் வளர்ந்தாள். அறுபத்துநான்கு கலைகளில் தேர்ந்தவளாயினும், ஆண்களை அவள் வெறுத்தாள்.

Verse 29

रूपवाङ्गुणवाञ्छूरो युद्धकार्यार्थनिश्चितः ॥ सौम्यश्च पुरुषश्चैव सा च नेति जुगुप्सति

அவன் அழகும் நற்குணமும் வீரமும் உடையவன்; போரும் கடமையும் குறித்த இலக்கில் உறுதியானவன்; மென்மையானவனும் முழுமையான ஆணுமாயினும், அவள் ‘இல்லை’ என்று சொல்லி அவனை வெறுத்தாள்.

Verse 30

अथ केनचित्कालेन शक आनन्दपूरके ॥ सम्बन्धो जायते तयोर् मध्यमे वयसि स्थयोः

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், சகர்களின் காலத்தில், ஆனந்தம் நிறைந்த நிலையில், நடுவயதில் நிலைத்திருந்த அவ்விருவருக்கிடையில் உறவு தோன்றியது।

Verse 31

तथा तु तौ समासाद्य परस्परम् अथ क्रमात् ॥ यथान्यायं स विप्रोक्तं विधिदृष्टेन कर्मणा

அவ்வாறு அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அணுகி, பின்னர் படிப்படியாக, அறிஞர் பிராமணர்கள் கூறியபடி, விதியால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சடங்கினால் முறையாக நடந்து கொண்டனர்।

Verse 32

स वै तथा समं नित्यं सा च तेन समं शुभा ॥ अन्योन्यं रममाणौ तौ मुहूर्तमपि नोज्झतः

அவன் எப்போதும் அவளுடன் ஒற்றுமையாக இருந்தான்; அவள் எனும் மங்களப் பெண்ணும் அவனுடன் அதேபோல் இருந்தாள்; ஒருவரில் ஒருவர் மகிழ்ந்து, அவர்கள் இருவரும் ஒரு கணமும் பிரியவில்லை।

Verse 33

गच्छत्येवं बहुतरे काले चैवाप्यनिन्दिता ॥ समप्रेम्णा च संयुक्ता सौहृदेन च नायकम्

இவ்வாறு நீண்ட காலம் சென்றபோதும், குற்றமற்ற அவள் சமமான அன்பாலும் நட்பாலும் தலைவனுடன் இணைந்தே இருந்தாள்।

Verse 34

राजपुत्रस्तस्तोऽप्यत्र शकानां नन्दवर्द्धनः ॥ तस्या जायते मध्याह्ने शिरोरुगतिपीडिनी

இங்கேயும் சகர்களிடையே நந்தவர்த்தனன் எனும் ஒரு அரசகுமாரன் இருந்தான்; அவளுக்கு மதிய வேளையில் துன்பமளிக்கும் தலைவலி ஏற்பட்டது।

Verse 35

ये केचिद्भिषजस्तत्र गदेषु कुशलाः शुभे ॥ ते तत्रौषधयोगं च चक्रुस्तेनापि वेदना

அழகியவளே! அங்கே நோய்களில் தேர்ந்த வைத்தியர்கள் யாராயினும் இருந்தனர்; அவர்கள் அங்கே மருந்துச் சேர்க்கைகளைச் செய்தனர்; ஆனாலும் அதனால் கூட வலி தணியவில்லை।

Verse 36

ननाश नैव संयातः कालो बहुतिथस्ततः ॥ न संबुध्यति चात्मानं विष्णुमायाविमोहितः

நோய் அழியவில்லை; அதன் பின் நீண்ட நாட்களாக காலமும் முடிவுக்கு வரவில்லை; விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கியவன் தன்னைத் தானே உணரவில்லை।

Verse 37

भजमाना विनीता च सौहृदाच्च विशेषतः ॥ एवं बहुगतः कालः कामभोगेषु सक्तयोः

சேவை செய்து, பணிவுடன் இருந்து, குறிப்பாக நட்பினால்—இவ்வாறு காம இன்பங்களில் பற்றுடைய அந்த இருவருக்கும் நீண்ட காலம் கழிந்தது।

Verse 38

पूर्णे हि समये तत्तु उभयोश्च तदन्तरम् । तस्य कालः संवृतस्य योऽसौ पूर्वप्रतिस्तवः

ஆனால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் நிறைவுற்றபோது—இருவருக்கும் உரிய அந்த இடைக்காலத்தில்—அவனது மறைவு (மூடுபடுதல்) நேரம் வந்தடைந்தது; அது பின்வரும் நிகழ்வுகளுக்கான முன்னுரை ஆகும்।

Verse 39

ततः सर्वानवद्याङ्गी भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ किमिदं तव भद्रं ते वेदना जायते शिरॆ ॥

அப்போது குறையற்ற அங்கங்களையுடைய அந்தப் பெண் தன் கணவரிடம் கூறினாள்: “இது என்ன, அன்பரே? உமது தலையில் வலி எழுகிறதா?”

Verse 40

एतदाचक्ष्व तत्त्वेन यद्यहं च तव प्रिया ॥ बहवो भिषजश्चैव नानाशास्त्रविशारदाः ॥

நான் உண்மையிலே உன் பிரியமானவளாக இருந்தால், இதைத் தத்துவமாகச் சத்தியமாக எனக்குச் சொல். பல சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்த பல வைத்தியர்களும் உள்ளனர்.

Verse 41

कुर्वन्ति तव कर्माणि वेदना च न गच्छति ॥ एवं स प्रियया प्रोक्तस्तां प्रियां पुनरब्रवीत् ॥

அவர்கள் உனக்குச் சிகிச்சை செய்கிறார்கள்; ஆனாலும் வேதனை நீங்கவில்லை. இவ்வாறு பிரியையால் கூறப்பட்டபோது, அவன் மீண்டும் தன் பிரியையிடம் சொன்னான்.

Verse 42

इदं किं विस्मृता भद्रे सर्वव्याधिसमन्वितम् ॥ यल्लब्धं मानुषत्वं च सुखदुःखसमन्वितम् ॥

அவன் கூறினான்—அன்பே, இதை மறந்தாயா? மனிதநிலை என்பது எல்லா நோய்களுடனும் கூடியது; மேலும் அது இன்பமும் துன்பமும் உடன்கூடியது.

Verse 43

संसारसागरारूढं नातिप्रष्टुं त्वमर्हसि ॥ तेनैवं भाषिता बाला श्रोतुकामा वरानना ॥

சம்சாரக் கடலில் ஏறியவன் மிகையாகக் கேள்வி கேட்கத் தகாது. அவன் இவ்வாறு சொன்னபோது, கேட்க விரும்பும் அழகிய முகத்தையுடைய இளம்பெண் கேட்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.

Verse 44

ततः कदाचिच्छयने सुप्तौ तौ दम्पती किल ॥ गते बहुतिथे काले पुनः पप्रच्छ सा प्रियम् ॥

பின்னர் ஒருசமயம் படுக்கையில் அந்தத் தம்பதிகள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். பல நாட்கள் கடந்தபின் அவள் மீண்டும் தன் பிரியனை வினவினாள்.

Verse 45

कथयस्व तमेवार्थं यन्मया पूर्वपृच्छितम् ॥ किं मां न भाषसे नाथ साभिप्रायं वचस्तव ॥

நான் முன்பு கேட்ட அதே பொருளை விளக்குங்கள். ஐயா நாதா, நீங்கள் ஏன் என்னிடம் பேசவில்லை? உங்கள் சொற்களில் ஒரு உள்ளார்ந்த நோக்கம் தெரிகிறது.

Verse 46

गोप्यं वा किमचिदस्तीह किं गोपयसि मे पुरः ॥ अवश्यं चैव वक्तव्यं यद्यहं तव वल्लभा ॥

இங்கே மறைக்க வேண்டிய ஏதாவது உள்ளதா? என் முன்னால் ஏன் அதை மறைக்கிறாய்? நான் உன் பிரியமானவளானால், நீ நிச்சயமாகச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 47

इति निर्बन्धतः पृष्टः स शक्राधिपतिर्नृपः ॥ तां प्रियां प्रणयात्प्राह बहुमानपुरःसरम् ॥

இவ்வாறு வற்புறுத்திக் கேட்கப்பட்டபோது, சகர்களின் அதிபதியான அந்த அரசன், தன் பிரியமானவளிடம் அன்புடன், மரியாதையை முன்னிறுத்தி உரைத்தான்.

Verse 48

मन्मातापितरौ गत्वा प्रसादय शुचिस्मिते ॥ मानार्हौ मानयित्वा तौ ययाहं जठरे धृतः ॥

தூய புன்னகையுடையவளே, என் தாய் தந்தையரிடம் சென்று அவர்களின் அருளைப் பெறுவாயாக. மரியாதைக்குரிய—என்னை கருவில் தாங்கிய—அந்த இருவரையும் உரிய முறையில் மதித்து நட.

Verse 49

तयोराज्ञां पुरस्कृत्य मानयित्वा यथार्हतः ॥ अथ कोकामुखे गत्वा कथयिष्याम्यसंशयम् ॥

அவர்களின் ஆணையை முதன்மையாகக் கொண்டு, அவர்களை உரிய முறையில் மதித்து, பின்னர் நான் கோகாமுகம் சென்று ஐயமின்றி கூறுவேன்.

Verse 50

स्वपूर्वजन्मवृत्तं तु देवानामपि दुर्लभम् ॥ तत्र ते कथयिष्यामि सर्ववृत्तमनिन्दिते ॥

நான் உனக்கு என் முன்னைய பிறவியின் வரலாற்றைச் சொல்வேன்—அது தேவர்களுக்கும் அரிதானது; அங்கே, ஹே குற்றமற்றவளே, முழுக் கதையையும் உனக்குக் கூறுவேன்।

Verse 51

ततः सा ह्यनवद्याङ्गी श्वश्रूश्वशुरयोः पुरः ॥ गत्वा गृहीत्वा चरणौ ततस्ताविदमब्रवीत् ॥

பின் குற்றமற்ற அங்கங்களையுடைய அந்தப் பெண் மாமியார், மாமனார் முன்னே சென்று; அவர்களின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்।

Verse 52

किञ्चिद्विज्ञप्तुकामास्मि तत्र वामवधी्यताम् ॥ भवदाज्ञां पुरस्कृत्य भवद्भ्यामनुमानितौ ॥

நான் ஒரு சிறிய விண்ணப்பத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்—தயவுசெய்து நீங்கள் இருவரும் அதை கேளுங்கள்। உங்கள் ஆணையை முன்னிலைப்படுத்தி, நீங்கள் இருவரும் எங்களுக்கு அனுமதி அளியுங்கள்।

Verse 53

पुण्ये कोकामुखे गन्तुमिच्छावस्तत्र वां गुरू ॥ कार्यगौरवभावेन न निषेध्यौ कथञ्चन ॥

நாங்கள் புண்ணியத் தலமான ‘கோகாமுகம்’ செல்ல விரும்புகிறோம்—அங்கே, ஹே போற்றத்தக்க மூத்தோர்களே. காரியத்தின் பெருமை-கடுமை காரணமாக எங்களை எவ்விதத்திலும் தடுக்க வேண்டாம்।

Verse 54

अद्य यावत्किमपि वां याचितं न मया क्वचित् ॥ पुरस्ताद्ध्यावयोस्तन्मे याचितं दातुमर्हतः ॥

இன்றுவரை நான் உங்களிருவரிடமும் எதையும் எப்போதும் கேட்டதில்லை; ஆகவே நாங்கள் உங்கள் முன்னிலையில் நிற்கிறோம்—இப்போது நான் கேட்கும் இந்த வேண்டுகோளை நீங்கள் இருவரும் அளிக்கத் தகுதியுடையவர்கள்।

Verse 55

शिरावेधेनया युक्तः सदा तव सुतो ह्ययम् ॥ मध्याह्ने मृतकल्पो वै जायते ह्यचिकित्सकम् ॥

உன் இந்த மகன் எப்போதும் தலையில் குத்தும் கடும் வலியால் துன்புறுகிறான். மதியவேளையில் அவன் இறந்தவனைப் போல ஆகிறான்; உண்மையில் இது சிகிச்சைக்கு அப்பாற்பட்டது.

Verse 56

सुखानि सर्वविषयान्विसृज्य परिपीडितः ॥ कोकामुखं विना कष्टं न निवृत्तं भविष्यति ॥

அனைத்து உலகியல்சுகங்களையும், இంద్రியபோகங்களையும் விட்டு அவன் கடுமையாகப் பீடிக்கப்படுகிறான். கோகாமுகம் இன்றி இந்தத் துன்பம் நீங்காது.

Verse 57

दम्पतिभ्यां हि मननं रोचतां सर्वथैव हि ॥ ततो वधूवचः श्रुत्वा शकानामधिपो नृपः ॥

அந்த ஆலோசனை தம்பதியருக்கு எல்லாவிதத்திலும் விருப்பமானதாக இருந்தது. பின்னர் மணமகளின் சொற்களை கேட்டுச் சகர்களின் அதிபதியான அரசன் (பதிலளித்தான்).

Verse 58

करेण स्वयमादाय वधूं पुत्रमुवाच ह ॥ किमिदं चिन्तितं वत्स कोकामुखगमं प्रति ॥

அரசன் தானே மணமகளின் கையைப் பிடித்து மகனிடம் கூறினான்—“குழந்தையே, கோகாமுகம் செல்லும் பொருட்டு நீ என்ன திட்டம் செய்துள்ளாய்?”

Verse 59

हस्त्यश्वरथयानानि स्त्रियश्चाप्सरसोपमाः ॥ सर्वमेतत्तु सप्ताङ्गं कोशकोष्ठादिसंयुतम्

“யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், வாகனங்கள், அப்சரஸ்களை ஒத்த பெண்கள்—இவை அனைத்தும் அரசின் சப்தாங்கங்களுடன், கருவூலம், களஞ்சியங்கள் முதலியவற்றோடு கூடியதாக…”

Verse 60

शरणं वित्तयो राज्यं त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ मित्रं वरासनं चैव गृह्णीष्व सुतसत्तम

அடைக்கலம், செல்வம், அரசாட்சி—இவை அனைத்தும் உன்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன. மகன்களில் சிறந்தவனே, நண்பர்களையும் சிறந்த சிங்காசனத்தையும் ஏற்றுக்கொள்.

Verse 61

त्वयि प्रतिष्ठिताः प्राणाः सन्तानं च तदुत्तरम् ॥ ततः पितुर्वचः श्रुत्वा राजपुत्रो यशस्विनि

உன்னிலேயே எங்கள் உயிர்களும், அதன் பின் வரும் வம்சமும் நிலைபெற்றுள்ளன. பின்னர் தந்தையின் சொற்களை கேட்ட அந்தப் புகழ்மிக்க இளவரசன்…

Verse 62

पितुः पादौ गृहीत्वा च प्रोवाच विनयान्वितः ॥ अलं राज्येन कोशेन वाहनेन बलेन वा

தந்தையின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு பணிவுடன் கூறினான்—‘அரசாட்சி, கருவூலம், வாகனங்கள் அல்லது படைபலம்—இவை போதும்; எனக்கு வேண்டாம்.’

Verse 63

गन्तुमिच्छामि तत्राहं तूर्णं कोकामुखं महत् ॥ शिरोवेदनया युक्तो यदि जीवाम्यहं पितः

நான் அங்கே விரைவாகச் செல்ல விரும்புகிறேன்—அந்த மகத்தான கோகாமுகத்திற்கே. தந்தையே, தலைவலியால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தாலும் நான் உயிருடன் இருந்தால்…

Verse 64

तदा राज्यं बलं कोशो ममैवैतन्न सशंयः ॥ तत्रैव गमनान्मह्यं वेदना नाशमेष्यति

அப்போது அரசாட்சி, படைபலம், கருவூலம்—இவை நிச்சயமாக எனதே; இதில் ஐயமில்லை. அங்கே செல்வதாலேயே என் வேதனை நீங்கும்.

Verse 65

पुत्रोक्तमवधार्यैव शकानामधिपो नृपः ॥ अनुजज्ञे ततः कोकां गच्छ पुत्र नमोऽस्तु ते

மகனின் சொல்லை நன்கு ஆராய்ந்து, சகர்களின் அதிபதியான அரசன் அனுமதி அளித்தான்—“மகனே, கோகாவிற்கு செல்; உனக்கு வணக்கம்.”

Verse 66

अथ दीर्घेण कालेन प्राप्तः कोकामुखं त्विदम् ॥ तत्र गत्वा वरारोहा भर्त्तारमिदमब्रवीत् १७३॥ पूर्वपृष्टं मया यत्ते वक्ष्यामीति च मां प्रति ॥ कोकामुखे त्वयाप्युक्तं तदेतन्मम कथ्यताम्

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அவன் இந்த கோகாமுகத்தை அடைந்தான். அங்கே சென்று அழகிய இடுப்புடைய பெண் தன் கணவரிடம் கூறினாள்—“நான் முன்பு கேட்டதும், நீ ‘விளக்குவேன்’ என்று எனக்குச் சொன்னதும், கோகாமுகத்தில் நீ கூறியதும்—அதை இப்போது எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 67

निशम्येति प्रियाप्रोक्तं राजपुत्रो यशस्विनि ॥ प्रहस्याह भिया तां तु समालिङ्ग्य वसुन्धरे

அன்புடையவளின் சொல்லைக் கேட்ட புகழ்மிக்க அரசகுமாரன் புன்னகையுடன், அஞ்சியிருந்த அவளை அணைத்து, “ஓ வசுந்தரா” என்று கூறினான்.

Verse 68

रजनी सम्प्रवृत्तेयं सुखं स्वापो विधीयताम् ॥ श्वः सर्वं कथयिष्यामि यत्ते मनसि वर्त्तते

இரவு தொடங்கிவிட்டது; இனிதாக உறங்குங்கள். நாளை உங்கள் மனத்தில் இருப்பதையெல்லாம் நான் கூறுவேன்.

Verse 69

व्याधेन निगृहीतोऽस्मि बडिशेन जलेचरः॥ तद्धस्तान्निर्गतस्तत्र बलेन पतितो भुवि

நான் நீர்வாழ் உயிர்; வேட்டைக்காரன் மீன்பிடி கொக்கி (படிசம்) கொண்டு என்னைப் பிடித்தான். பின்னர் அவன் கையிலிருந்து வழுந்து, வலியால் அங்கே தரையில் விழுந்தேன்.

Verse 70

प्रभातायां तु शर्वर्यां स्नातौ क्षौमविभूषितौ॥ प्रणम्य शिरसा विष्णुं हस्ते गृह्य ततः प्रियाम्

விடியற்காலையில், இரவு முடிந்தபின், இருவரும் நீராடி க்ஷௌம ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டனர். தலைவணங்கி விஷ்ணுவை வணங்கி, பின்னர் அவன் தன் பிரியையின் கையைப் பற்றினான்.

Verse 71

श्येनेनामिषलुब्धेन नखैर्विद्धोऽस्मि सुन्दरि॥ नीत आकाशमार्गेण तस्माच्च पतितोऽत्र वै

அழகியே, இறைச்சி ஆசையுள்ள பருந்து தன் நகங்களால் என்னைத் துளைத்தது. ஆகாயப் பாதையில் என்னை எடுத்துச் சென்று, பின்னர் உண்மையாகவே இங்கே விழச் செய்தது.

Verse 72

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वपृष्टं च यत्त्वया॥ गच्छ सुन्दरि भद्रं ते यत्र ते वर्त्तते मनः

நல்லவளே, நீ முன்பு கேட்டதை எல்லாம் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். அழகியே, உனக்கு நன்மை உண்டாக—உன் மனம் செல்லும் இடத்திற்குச் செல்.

Verse 73

ततः साप्यनवद्याङ्गी रक्तपद्मशुभानना॥ करुणं स्वरमादाय भर्त्तारं पुनरब्रवीत्

அப்போது அவளும்—குறைவற்ற அங்கங்களையுடையவள், செம்பத்மம் போன்ற மங்கள முகத்தையுடையவள்—கருணைத் தொனியை ஏற்று, மீண்டும் தன் கணவரிடம் கூறினாள்.

Verse 74

एतदर्थं मया भद्र गुह्यं नोक्तं तथा स्वकम्॥ अहं च यादृशी पूर्वमभवं तच्छृणुष्व मे

நல்லவரே, இதற்காகவே நான் என் சொந்த இரகசியத்தை முன்பு சொல்லவில்லை. மேலும் நான் முன்பு எப்படிப்பட்டவளாக இருந்தேன் என்பதை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.

Verse 75

स्थापयित्वा मांसभारान्प्रियायाः सविधे स्वयम्॥ काष्ठान्यानयितुं यातः क्षुधितो मांसपाचने

அவன் தானே தன் பிரியையின் அருகில் இறைச்சிக் கட்டுகளை வைத்துவிட்டு, பசியுடன் இறைச்சியைச் சமைக்க விறகுகளை எடுக்கச் சென்றான்।

Verse 76

क्षुत्पिपासापरिश्रान्ता चिल्ली गगनगामिनी॥ वृक्षोपरी समासीना भक्ष्यं चैव विचिन्वती

பசி தாகத்தால் களைத்த, வானில் பறக்கும் சில்லீப் பறவை மரத்தின் மேல் அமர்ந்து உணவைத் தேடினது।

Verse 77

अथ कश्चिन्मृगव्याधो हत्वा वनचरान्बहून्॥ संगृह्य मांसभारान्वै तेन मार्गेण संगतः

அப்போது ஒரு மான் வேட்டைக்காரன் பல வனவாசிகளை வேட்டையாடி இறைச்சிக் கட்டுகளைச் சேகரித்து, அதே வழியில் அவனைச் சந்தித்தான்।

Verse 78

प्रवृत्तोऽग्निमुपादाय तावदुड्डीय सत्वरम्॥ मांसपिण्डो मया विद्धो दृढैर्वज्रमयैर्नखैः

அவன் நெருப்பை எடுக்கப் புறப்பட்டவுடன், நான் உடனே விரைந்து பறந்து, வஜ்ரம் போன்ற உறுதியான நகங்களால் இறைச்சிக் கட்டையைத் தாக்கினேன்।

Verse 79

न च सक्तास्मि संहर्तुं मांसभारप्रपीडिता ॥ अशक्ता दूरगमने सविधे हि व्यवस्थिताः ॥

இறைச்சியின் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்டதால் நான் அவனை அழிக்க இயலவில்லை; தொலைவு செல்ல முடியாமல் அருகிலேயே தங்கினேன்।

Verse 80

भक्षयित्वा ततो मांसं व्याधः संहृष्टमानसः ॥ अपश्यन्मांसपिण्डं तु मृगयामास पार्श्वतः ॥

பின்பு மாம்சத்தை உண்டு வேடன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருந்தான். மாம்சக் கட்டியைப் பார்த்து அருகில் வேட்டையாடத் தொடங்கினான்.

Verse 81

विद्धा बाणेन मां तत्र भक्षयन्तमिपातयत् ॥ ततोऽहं भ्रममाणा वै निश्चेष्टा गतजीविता ॥

அங்கே அம்பால் என்னைத் துளைத்து, நான் உண்டுகொண்டிருந்தபோது அவன் என்னை வீழ்த்தினான். பின்னர் நான் மயங்கி நிச் சேஷ்டையாகி—உயிர் நீங்கினேன்.

Verse 82

पतितास्म्यवशा भद्र कालतन्त्रे दुरासदे ॥ एतत्क्षेत्रप्रभावेण त्वकामापि नृपात्मजा ॥

ஓ நற்குணனே, நான் உதவியற்றவளாய் காலத்தின் வெல்ல முடியாத இயந்திரத்தில் விழுந்தேன். ஆனால் இத்தலத்தின் பிரபாவத்தால், விருப்பமில்லாவிட்டாலும், நான் அரசகுமாரியாக ஆனேன்.

Verse 83

जातास्मि त्वत्प्रिया चापि स्मरन्ती पूर्वजन्म तत् ॥ एतानि पश्य चास्थीनि शेषाणि बहुकालतः ॥

நான் பிறந்து உன் பிரியையாகவும் ஆனேன்; அந்த முன்ஜென்மத்தை நினைவுகூர்ந்து. இதோ பார்—இந்த எலும்புகள், நீண்ட காலமாக மீதமுள்ள சிதைவுகள்.

Verse 84

गलितान्यल्पशेषाणि प्राणनाथ समीपतः ॥ एवं सा दर्शयित्वा तु भर्तारं पुनरब्रवीत् ॥

ஓ உயிர்நாதனே, இவை அருகிலேயே உள்ளன—அழுகி, சிறிதளவே மீதமுள்ளவை. இவ்வாறு காட்டி அவள் கணவரிடம் மீண்டும் கூறினாள்.

Verse 85

आनीतोऽसि मया भद्र स्थानं कोकामुखं प्रति ॥ एतत्क्षेत्रप्रभावेण तिर्यग्योनिगताऽपि ॥

அம்மையே, நான் உன்னை கோகாமுகம் எனப்படும் இடத்திற்குக் கொண்டு வந்தேன். இந்தத் திருத்தலத்தின் மகிமையால் விலங்கு யோனியில் சென்றிருந்தாலும் (ஜீவன்) …

Verse 86

उत्तमे तु कुले जाता मानुषी जातिमाश्रिताः ॥ यं यं प्रवक्ष्यसे धर्मं विष्णुप्रोक्तं यशोधन ॥

…உத்தமக் குலத்தில் பிறந்து மனித நிலையைக் அடைகிறது. யசோதனே, விஷ்ணு உபதேசித்த எந்த எந்த தர்மத்தை நீ உரைப்பாயோ, …

Verse 87

तं तमेव करिष्यामि विष्णुलोके सुखावहम् ॥ ततस्तस्या वचः श्रुत्वा लब्धपूर्वस्मृतिर्नृपः ॥

—அந்த அந்த தர்மத்தையே நான் செய்வேன்; அது விஷ்ணுலோகத்தில் இன்பம் தருவதாகும். பின்னர் அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அரசன் முன் பிறவியின் நினைவை மீட்டான்.

Verse 88

विस्मयं परमं गत्वा साधु साध्वित्यपूजयत् ॥ तस्मिन् क्षेत्रे च यत्कर्म कर्तव्यं धर्मसंहितम् ॥

மிகுந்த வியப்பை அடைந்து ‘சாது, சாது’ என்று கூறி (அவளை) போற்றினான். மேலும் அந்தத் திருத்தலத்தில் தர்மத்தோடு ஒத்த எந்தச் செயல் செய்யவேண்டும் (என்று விசாரித்தான்).

Verse 89

तच्छ्रुत्वा कानिचिद्देवी स्वयं चक्रे पतिव्रता॥ अन्येऽपि सर्वे तच्छ्रुत्वा यस्य यद्रोचते प्रियम्॥

அதை கேட்ட பத்தினித் தெய்வி தானே சில (விரத/அனுஷ்டான) செயல்களை செய்தாள். மற்றவர்களும் அனைவரும் அதை கேட்டபின், ஒவ்வொருவருக்கும் எது இனிமையோ அதையே (அர்ப்பணித்தனர்/செய்தனர்).

Verse 90

ददतुḥ परमप्रीतौ पात्रेभ्यश्च यथार्हतः॥ येऽन्ये तत्सार्थमासाद्य यातास्तेऽपि वसुन्धरे॥

அவர்கள் பேரானந்தத்துடன், தகுதியானவர்களுக்கு உரிய முறையில் தானம் அளித்தனர். ஓ வசுந்தரையே, அதே நோக்கத்துடன் அங்கு வந்த மற்றவர்களும் கृतார்த்தராய் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

Verse 91

ब्राह्मणेभ्यो ददुḥ स्वानि विष्णुभक्त्या यतव्रताḥ॥ तत्र स्थित्वा वरारोहे मम कर्मव्यवस्थितः॥

விஷ்ணு பக்தியால் விரதத்தில் கட்டுப்பட்டவர்களாய் அவர்கள் தங்கள் சொத்துகளைப் பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தனர். ஓ வராரோஹே, அங்கு தங்கி அவர்கள் என் கர்ம-ஒழுங்கின்படி அமைக்கப்பட்டனர்.

Verse 92

तत्क्षेत्रस्य प्रभावेण श्वेतद्वीपमुपागताः॥ एवं स राजपुत्रोऽपि मम कर्मव्यवस्थितः॥

அந்தத் தலத்தின் மகிமையால் அவர்கள் ஷ்வேதத்வீபத்தை அடைந்தனர். அதுபோல அந்த அரசகுமாரனும் என் கர்ம-ஒழுங்கின்படி அமைக்கப்பட்டான்.

Verse 93

मुक्त्वा तु मानुषं भावं श्वेतद्वीपमुपागतः॥ सर्वे च पुरुषास्तत्र आत्मनात्मानुदर्शनात्॥

மனித நிலையைக் களைந்து அவன் ஷ்வேதத்வீபத்தை அடைந்தான். அங்கு உள்ள அனைவரும் ஆத்மாவால் ஆத்மாவைக் காணும் தரிசனத்தினால் (அவ்வாறே) இருந்தனர்.

Verse 94

शुक्लाम्बरधरा दिव्यभूषणैश्च विभूषिताḥ॥ दीप्तिमन्तो महाकायाḥ सर्वे च शुभदर्शनाः॥

அவர்கள் வெண்மையான ஆடைகளை அணிந்து, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்; ஒளிமிக்கவர்களாய், பெருந்தோற்றமுடையவர்களாய், அனைவரும் மங்களமான தோற்றத்தினர்.

Verse 95

स्त्रियोऽपि दिव्या यत्रत्या दिव्यभूषणभूषिताḥ॥ तेजसा दीप्तिमत्यश्च शुद्धसत्त्वविभूषिताḥ॥

அங்கே உள்ள பெண்களும் தெய்வீகமானவர்கள்; தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள். ஒளிவீசும் தேஜஸுடன், தூய சத்த்வத்தால் சிறப்புற்றவர்கள்।

Verse 96

मयि शुद्धं परं भावमारूढाः सत्यवर्च्चसः॥ एतत्ते कथितं देवि कोकामुखमनुत्तमम्॥

என்னிடத்தில் தூயதும் உன்னதமானதும் ஆன பாவத்தில் உயர்ந்து, அவர்கள் சத்தியத்தின் ஒளியால் பிரகாசித்தனர். தேவியே, கோகாமுகத்தின் ஒப்பற்ற வர்ணனை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 97

यत्र मत्स्यश्च चिल्ली च सकामा ये समागताः॥ केचिच्चान्द्रायणं कुर्युḥ केचिच्चैव जलाशनम्॥

ஆசையுடையோர் கூடும் இடத்தில்—(உணவாக) மீன், சில்லீ முதலியன இருந்தன. சிலர் சாந்திராயண விரதம் செய்தனர்; சிலர் நீரையே உணவாகக் கொண்டனர்।

Verse 98

ते च विष्णुमयान्धर्मान्द्विजस्तांस्तान्त्समाचरेत्॥ बहुधान्यवरं रत्नं दम्पत्योऽथ यशस्विनि॥

விஷ்ணுமயமான அந்தப் பலவகை தர்மங்களை இருபிறப்பாளர் (த்விஜன்) கடைப்பிடிக்க வேண்டும். யசஸ்வினியே, தம்பதியர் மிகுந்த தானியமும் சிறந்த ரத்தினங்களும் தானமாக அளிக்கின்றனர்।

Verse 99

कुर्वन्तो मम कर्माणि भाव्यं पञ्चत्वमागताः ॥ ततः क्षेत्रप्रभावेन मम कर्मप्रभावतः ॥

என் விதித்த கர்மங்களைச் செய்து கொண்டே, காலப்போக்கில் அவர்கள் பஞ்சத்துவத்தை (பஞ்சபூதங்களில் லயம், அதாவது மரணம்) அடைந்தனர். அதன் பின், தலத்தின் மகிமையாலும் என் விதியின் வலிமையாலும் (அவர்களின் பயணம் தொடர்ந்தது)।

Verse 100

मम चैव प्रसादेन श्वेतद्वीपमुपागतः ॥ एवं स राजपुत्रोऽथ सर्वभूतगुणान्वितः ॥ ११२ ॥ भुक्त्वा तु मानुषं भावमूर्ध्वशाखोऽनुतिष्ठति ॥ योऽसौ परिजनस्तस्य मम कर्मव्यवस्थितः ॥ ११३ ॥ मानुषं भावमुत्सृज्य मम लोकमुपागतः ॥ सर्वशो द्युतिमांस्तत्र आत्मनानात्मदर्शनात् ॥

என் அருளாலேயே அவன் ஸ்வேதத்வீபத்தை அடைந்தான். இவ்வாறு அந்த அரசகுமாரன் எல்லா உயிர்களின் குணங்களும் உடையவனாய், மனிதநிலையை அனுபவித்து மேல்நோக்கி முன்னேறினான். அவனுடைய அந்தப் பரிவாரன் என் விதியில் நிலைத்தவனாய், மனிதநிலையைத் துறந்து என் லோகத்தை அடைந்து, ஆத்மா–அநாத்மா தரிசனத்தால் அங்கே எல்லாவிதத்திலும் ஒளிமிக்கவனானான்.

Verse 101

याश्च तत्र स्त्रियः काश्चित्सर्वाश्चोत्पलगन्धिनीः ॥ मायया मतिमन्मुक्ताः सर्वाश्चैव प्रियावृताः ॥

அங்கே இருந்த எந்தப் பெண்களாயினும், அனைவரும் தாமரை மணம் போல் நறுமணமுடையவர்களாய் இருந்தனர். மாயையின் வழியாக அவர்கள் அறிவுடன் கூடிய விடுதலை பெற்றனர்; அனைவரும் ‘பிரிய’மான நலநிலையால் சூழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 102

प्रसादान्मम सुश्रोणि श्वेतद्वीपमुपागताः ॥ एष धर्मश्च कीर्तिश्च शक्तिश्चैव महद्यशः ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே, என் அருளால் அவர்கள் ஸ்வேதத்வீபத்தை அடைந்தனர். இந்த உபதேசமே தர்மம்; இதுவே கீர்த்தி; இதுவே சக்தி; இதுவே மகத்தான யசஸ்.

Verse 103

कर्मणां परमं कर्म तपसां च महत्तपः ॥ आख्यानानां च परमं कृतीनां परमा कृतीः ॥

செயல்களில் இது உயர்ந்த செயல்; தவங்களில் இது மகத்தான தவம்; கதைகளில் இது உன்னதமான கதை; சாதனைகளில் இது மிகச் சிறந்த சாதனை.

Verse 104

धर्माणां च परो धर्मस्तवार्थं कीर्तितो मया ॥ क्रोधनाय न तं दद्यान्मूर्खाय पिशुनाय च ॥

தர்மங்களுள் இதுவே உயர்ந்த தர்மம்; உன் நலனுக்காக இதை நான் உரைத்தேன். இதை கோபக்காரனுக்கும், மூடனுக்கும், பழிசொல்லுபவனுக்கும் அளிக்கக் கூடாது.

Verse 105

अभक्ताय न तं दद्यादश्रद्धाय शठाय च ॥ दीक्षितायैव दातव्यं सुप्रपन्नाय नित्यशः ॥

பக்தியில்லாதவர்க்கும், நம்பிக்கையில்லாதவர்க்கும், வஞ்சகர்க்கும் இதை அளிக்கக் கூடாது. எப்போதும் தீட்சை பெற்ற, சரணடைந்தவர்க்கே அளிக்க வேண்டும்.

Verse 106

सोऽपि मुच्येत पूतात्मा गर्भाद्योनिभवाद्भयात् ॥ एतत्ते कथितं भद्रे महाख्यानं महौजसम् ॥

அவனும்—ஆவி தூய்மையடைந்து—கர்ப்பத்திலிருந்து தோன்றும் யோனிப் பிறப்பு மற்றும் உடல்-பிறவியால் எழும் அச்சத்திலிருந்து விடுபடுவான். ஓ பத்திரே, இந்த மகௌஜஸ்வி மகாகதையை உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 107

य एतेन विधानॆन गत्वा कोकामुखं महत् ॥ तेऽपि यान्ति परां सिद्धिं चिल्लीमत्स्यौ यथा पुरा ॥

இந்த விதிமுறையின்படி மகத்தான கோகாமுகத்திற்குச் செல்வோர் அவர்களும் பரம சித்தியை அடைவர்—முன்னாளில் சில்லீ மற்றும் மத்ஸ்ய மீன்கள் அடைந்ததுபோல்.

Verse 108

वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

வராக ரூபம் கொண்ட தேவனுக்கு வசுந்தரா பதிலுரைத்தாள்.

Verse 109

तत्तत्सर्वेऽपि कुर्वन्ति विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ तत्र तौ दम्पती द्रव्यमन्नं रत्नं द्विजेषु च

அவர்கள் அனைவரும் விதியால் காணப்பட்ட சாஸ்திரக் கர்மங்களைத் தத்தம் முறையில் செய்கின்றனர். அங்கே அந்த தம்பதியர் த்விஜர்களுக்கு செல்வம், அன்னம், ரத்தினங்களைத் தானமாக அளிக்கின்றனர்.

Verse 110

तेऽपि कुर्वन्ति कर्माणि मम भक्ताः व्यवस्थिताः ॥ तेऽपि दीर्घेण कालेन अटमानाः इतस्ततः

அவர்களும்—என் ஒழுங்கு நிலை கொண்ட பக்தர்கள்—விதிப்படி கருமங்களைச் செய்கின்றனர்; ஆயினும் நீண்ட காலத்தில் அவர்களும் இங்கும் அங்கும் அலைகின்றனர்।

Verse 111

पण्डिताय च दातव्यं यश्च शास्त्रविशारदः ॥ एतन्मरणकालेऽपि धारयेद्यः समाहितः

இதைப் பண்டிதருக்கே—சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவருக்கே—அளிக்க வேண்டும். யார் அமைதியான மனத்துடன் மரண வேளையிலும் இந்த உபதேசத்தைத் தாங்கி நிற்கிறாரோ, அவர் புகழத்தக்கவர்।

Verse 112

कृतं कोकामुखे चैव मम क्षेत्रे हि सुन्दरि ॥ कश्चिल्लुब्धो मिषाहारश्चरन् वै कोक-मण्डले

அழகியவளே, இது கோகாமுகத்தில்—என் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திலேயே—நடந்தது. கோகா மண்டலத்தில் இறைச்சி உண்டு வாழும் ஒரு பேராசை வேடன் அலைந்தான்।

Verse 113

रूपवाङ्गुणवाञ्छूरः युदकार्यार्थनिष्ठितः ॥ सौम्यं च पुरुषं चैव सर्वानभिजुगुप्सति

அவன் அழகுடையவன், நற்குணமுடையவன், வீரன்; தன் நோக்கில் உறுதியானவன். மென்மையான சஜ்ஜனனை மதித்தான்; யாரையும் இகழவில்லை।

Verse 114

अयने गत एतेषां वृत्तं कौतूहलं भुवि ॥ अन्योऽन्यप्रीतियुक्तौ तु नान्योऽन्यं जहतुः क्वचित्

கால ஓட்டம் முன்னேறியபோது அவர்களின் நிகழ்ச்சி உலகில் ஆர்வத்திற்குரியதாக ஆனது. பரஸ்பர அன்பால் இணைந்த அவர்கள் எப்போதும் ஒருவரை ஒருவர் விட்டு விலகவில்லை।

Verse 115

मुच्यतां मानुषं भावं तां जातिं स्मर पौर्‌विकीम् ॥ अथ कौतूहलं भद्रे श्रवणे पूर्वजन्मनः

மனிதநிலையை விட்டு விடு; அந்தப் பூர்வஜன்மத்தின் ஜாதியை நினை. பின்னர், ஓ நற்கருத்துடையவளே, பூர்வஜன்மக் கேள்வியில் ஆர்வம் எழுகிறது.

Verse 116

कदाचिन्नोक्तपूर्वं ते रहस्यं परमं महत् ॥ त्वरितं गन्तुमिच्छामि विष्णोस्तत्परमं पदम्

ஒருகாலத்தில் உனக்குப் முன்பே மிக உயர்ந்த மகா இரகசியம் சொல்லப்பட்டது. நான் விரைவாக விஷ்ணுவின் அந்தப் பரம பதத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்.

Verse 117

वणिजश्चैव पौराश्च वैश्याश्चापि वराङ्गनाः ॥ अनुजग्मू राजपुत्रं कोकामुखपथे स्थितम्

வணிகர்கள், நகரவாசிகள், வைசியர்களும்—மேலும் உயர்குலப் பெண்களும்—கோகாமுகப் பாதையில் இருந்த அரசகுமாரனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 118

तेन तस्य प्रहारेण जाता शिरसि वेदना ॥ अहमेव विजानामि नान्यो जानाति मां विना

அவனுடைய அடியால் என் தலையில் வலி ஏற்பட்டது. இதை நான் ஒருவனே அறிவேன்; என்னைத் தவிர வேறு யாரும் அறியார்.

Verse 119

तावद्ददर्श मां तत्र खादन्तीं मांसपिण्डिकाम्॥ ततः स धनुरुद्यम्य सशरं च व्यकर्षत॥

அப்பொழுதே அவன் என்னை அங்கே இறைச்சிக் கட்டியைத் தின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டான். பின்னர் அவன் வில்லைக் கையில் எடுத்து அம்புடன் இழுத்தான்.