Adhyaya 121: Avoidance of Rebirth in the Womb: Ethical Conduct and the Prevention of Degraded Rebirth

Verse 1

अथ जन्माभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ येन गर्भं न गच्छेत तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ कथयिष्यामि ते ह्येवं सर्वधर्मविनिश्चयम् ॥

இப்போது பிறவியின்மை (பிறவி நிவிருத்தி) பற்றியது. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—வசுந்தரையே, மீண்டும் கர்ப்பத்தில் புகாத வழியை கேள்; எல்லா தர்மங்களின் தீர்மானமான நிச்சயத்தை இவ்வாறு உனக்கு உரைப்பேன்।

Verse 2

कृत्वापि विपुलं कर्म आत्मानं न प्रशंसति ॥ करोति बहुकर्माणि शुद्धेनैवान्तरात्मना ॥

மிகுந்த செயல்களைச் செய்தாலும் அவன் தன்னைப் புகழ்ந்து கொள்ளான்; தூய்ந்த உள்ளத்துடன் பல செயல்களைச் செய்கிறான்।

Verse 3

कृत्वा तु मम कर्माणि समर्थोऽनुग्रहे रतः ॥ कार्याकार्ये विजानाति सर्वधर्मेषु निष्ठितः ॥

ஆனால் நான் உபதேசித்த கடமைகளைச் செய்து அவன் திறன் பெறுகிறான்; அருள்செயலில் ஈடுபட்டு, எல்லா தர்மங்களிலும் நிலைத்து செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாததை அறிகிறான்।

Verse 4

शीतोष्णवातवर्षादिक्षुत्पिपासासहश्च यः ॥ यो दरिद्रो निरालस्यः सत्यवागनसूयकः ॥

குளிர்-வெப்பம், காற்று-மழை, மேலும் பசி-தாகம் ஆகியவற்றைத் தாங்குபவன்; வறியவனாயினும் சோம்பல் இல்லாதவன்; உண்மை பேசுபவன், பொறாமையற்றவன்—

Verse 5

स्वदारनिरतो नित्यं परदारविवर्जकः ॥ सत्यवादी विशुद्धात्मा नित्यं च भगवत्प्रियः ॥

எப்போதும் தன் துணைவியிலே/தன் துணைவனிலே பற்றுடையவன்; பிறர் துணையைத் தவிர்ப்பவன்; உண்மை பேசுபவன், தூய மனத்தவன், என்றும் பகவானுக்கு பிரியமானவன்—

Verse 6

संविभाज्य विशेषज्ञो नित्यं ब्राह्मणवत्सलः ॥ प्रियभाषी द्विजानां च मम कर्मपरायणः ॥

பகிர்ந்து அளிப்பவன், தர்ம-மரியாதை விவேகத்தில் தேர்ந்தவன், எப்போதும் பிராமணர்களிடம் அன்புடையவன்; இருபிறப்போரிடம் இனிய மொழி பேசுபவன், என் உபதேசித்த கர்மங்களில் பற்றுடையவன்—

Verse 7

कुयोनिं तु न गच्छेत मम लोकं स गच्छति ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

அத்தகையவன் தீய யோனியில் (துர்ப்பிறப்பில்) செல்லான்; என் லோகத்தை அடைவான். மேலும் உனக்குச் சொல்கிறேன்—வசுந்தரையே, கேள்.

Verse 8

यो वियोनिं न गच्छेत मम कर्मपरायणः ॥ जीवहिंसानिवृत्तस्तु सर्वभूतहितः शुचिः

என் உபதேசித்த கர்மநெறியில் பற்றுடையவனாய் அசுப யோனியில் வீழாதவன்; உயிர் வதைமையிலிருந்து விலகியவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவன், தூயவன்.

Verse 9

सर्वत्र समतायुक्तः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ॥ बाल्ये स्थितोऽपि वयसि क्षान्तो दान्तः शुभे रतः

எவன் எல்லா நிலையிலும் சமநிலையுடன் இருந்து, மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒன்றுபோல் கருதுகிறானோ; வயது வந்தபோதும் குழந்தைபோன்ற எளிமையுடன் இருந்து; பொறுமையுடன், தன்னடக்கத்துடன், நல்வழியில் ஈடுபடுகிறானோ।

Verse 10

व्यलीकाद्विनिवृत्तो यस्तथ्येतिकृतनिश्चयः ॥ नित्यं च वृत्तिमान्कश्चित्परोक्षेऽपि न चाक्षिपेत्

எவன் வஞ்சகத்திலிருந்து விலகி, உண்மையில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டிருக்கிறானோ; மேலும் எப்போதும் நல்லொழுக்கமுடன் இருந்து, ஒருவர் இல்லாதபோதும் அவரை இகழ்ந்து பேசாதவனோ।

Verse 11

ऋतुकालेऽपि गच्छेद्यः अपत्यार्थे स्वकां स्त्रियम् ॥ ईदृशास्तु नरा भद्रे मम कर्मपरायणाः

எவன் தன் மனைவியிடமும் உரிய காலத்தில் மட்டும், சந்தானப் பெறுதலுக்காகவே அணைகிறானோ—அத்தகையோர், ஓ நற்குலப் பெண்ணே, என் விதிக்கப்பட்ட கர்ம ஒழுக்கத்தில் பற்றுடையவர்கள்।

Verse 12

ते वियोनिं न गच्छन्ति मम गच्छन्ति सुन्दरी ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

அவர்கள் அசுபமான யோனியில் வீழ்வதில்லை; ஓ அழகியவளே, அவர்கள் என் பதத்தை அடைகிறார்கள். மீண்டும் இன்னொன்றை விளக்குகிறேன்—ஓ வசுந்தரையே, அதை கேள்।

Verse 13

पुरुषाणां प्रसन्नानां यश्च धर्मः सनातनः ॥ मनुनाप्यन्यथा दृष्टो ह्यन्यथाङ्गिरसेन च

அமைதியும் நல்விருப்பமும் கொண்டவர்களுக்குரிய அந்த சனாதன தர்மத்தை மனு ஒரு விதமாகக் கண்டார்; அங்கிரசர் மற்றொரு விதமாகக் கண்டார்.

Verse 14

शुक्रेण चान्यथा दृष्टो गौतमेनापि चान्यथा ॥ सोमेन चान्यथा दृष्टो रुद्रेणाप्यन्यथा पुनः

சுக்ரர் இதனை ஒரு விதமாகக் கண்டார்; கவுதமரும் வேறொரு விதமாக; சோமரும் வேறுபடக் கண்டார்; ருத்ரரும் மீண்டும் வேறுவிதமாகக் கண்டார்.

Verse 15

अग्निना वायुनाचैव दृष्टो धर्मोऽन्यथा धरे ॥ यमेन चान्यथा दृष्ट इन्द्रेण वरुणेन च

ஓ தரையே! அக்னியும் வாயுவும் தர்மத்தை வேறுவேறு விதமாகக் கண்டனர்; யமனும் வேறுவிதமாகக் கண்டான்; இந்திரனும் வருணனும் கூட வேறுபடக் கண்டனர்.

Verse 16

कुबेरॆणान्यथा दृष्टः शाण्डिल्येनापि चान्यथा ॥ पुलस्त्येनान्यथा दृष्ट आदित्येनापि चान्यथा

குபேரன் இதனை வேறுவிதமாகக் கண்டான்; சாண்டில்யரும் வேறுவிதமாக; புலஸ்த்யரும் வேறுபடக் கண்டார்; ஆதித்யனும் வேறுவிதமாகக் கண்டான்.

Verse 17

पितृभिश्चान्यथा दृष्टो ह्यन्यथापि स्वयम्भुवा ॥ आत्मनात्मनि धर्मेण ये नरा निश्चितव्रताः

பித்ருக்கள் இதனை வேறுவிதமாகக் கண்டனர்; சுயம்பூவும் வேறுவிதமாகக் கண்டான். உறுதியான விரதமுடைய மனிதர்கள், ஆத்மாவால் ஆத்மாவினுள் நிலைபெறும் தர்மத்தில் தம்முள் நிலைத்திருப்பர்.

Verse 18

न निन्देद्धर्मकार्याणि आत्मधर्मपथे स्थितः ॥ एभिर्गुणैः समायुक्तो मम कर्माणि कारयेत् ॥

தன் ச்வதர்மப் பாதையில் நிலைபெற்றவன் தர்மச் செயல்களை இகழக் கூடாது. இவ்வகை நற்குணங்களால் கூடியவனாய், எனால் விதிக்கப்பட்ட கருமங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

वियोनिं स न गच्छेत मम लोकाय गच्छति ॥ पुनरन्यत्तु वक्ष्यामि तच्छृणुष्वेह माधवि ॥

அவன் தாழ்ந்த யோனிக்குச் செல்லான்; என் உலகத்திற்கே செல்கிறான். மேலும் ஒன்றை மீண்டும் கூறுகிறேன்—இங்கே கேள், ஓ மாதவி.

Verse 20

तरन्ति पुरुषा येन गर्भसंसारसागरम् ॥ जितेन्द्रिया जितक्रोधा लोभमोहविवर्जिताः ॥

இதனால் மனிதர்கள் கர்ப்பத்துடன் தொடர்புடைய சம்சாரக் கடலைக் கடக்கின்றனர். அவர்கள் இந்திரியங்களை வென்றோர், கோபத்தை வென்றோர், பேராசை–மயக்கமற்றோர்.

Verse 21

आत्मोपकारका नित्यं देवातिथिगुरुप्रियाः ॥ हिंसादीनि न कुर्वन्ति मधुमांसविवर्जकाः ॥

அவர்கள் எப்போதும் ஆத்மநலனுக்கான நற்கருமங்களில் ஈடுபட்டு, தேவர்கள், விருந்தினர், குருக்கள் ஆகியோருக்கு பிரியமானவர்களாக இருப்பர். அவர்கள் வன்முறை முதலியவற்றைச் செய்யார்; தேன் மற்றும் இறைச்சியைத் தவிர்ப்பர்.

Verse 22

मनसा ब्राह्मणीं चैव यो गच्छेन्न कदाचन ॥ विप्राय कपिलां दद्याद्वृद्धवं सान्त्वेन पालयेत् ॥

மனத்தாலும் ஒருபோதும் பிராமணிப் பெண்ணை அணுகாதவன்—கற்ற பிராமணனுக்கு கபில நிறப் பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; முதியவர்களை ஆறுதலுடன் பராமரிக்க வேண்டும்.

Verse 23

सर्वेषां चैव पुत्राणां न विशेषं करोति यः ॥ संक्रुद्धं ब्राह्मणं दृष्ट्वा यस्तु तत्र प्रसादयेत् ॥

தன் எல்லா மகன்களிடமும் வேறுபாடு செய்யாதவன்—மேலும் கோபமுற்ற பிராமணனைப் பார்த்தவுடன் அங்கேயே அவனை அமைதிப்படுத்தி மகிழ்விப்பவன்—

Verse 24

यः स्पृशेत्कपिलां भक्त्या कुमारिं न च दूषयेत् ॥ अग्निं न च क्रमेत्पद्भ्यां न च पुत्रेण भाषयेत् ॥

பக்தியுடன் கபிலா பசுவைத் தொடுவோன், கன்னியின் தூய்மையை மாசுபடுத்தாதவன்; தீயை காலால் மிதித்து கடக்காதவன், மகனை இடைநிலையாக்கி பேசாதவன் ஆவான்।

Verse 25

जलेन मेहेद्यस्तु गुरुभक्तो न जल्पकः ॥ एवं धर्मेण संयुक्तो यो नु मां प्रतिपद्यते ॥

ஆனால் நீரில் சிறுநீர் கழித்தவனாயினும், குருவுக்கு பக்தியுள்ளவனாகவும் அதிகம் பேசாதவனாகவும் இருந்து; இத்தகைய தர்மத்துடன் கூடியவன் என்னைச் சரணடைவானாயின்—

Verse 26

स च गर्भं न गच्छेत मम लोकं स गच्छति ॥

அவன் மீண்டும் கருவில் புகமாட்டான்; என் லோகத்தை அடைவான்।

Verse 27

शङ्खेन चान्यथा दृष्टो लिखितेनापि चान्यथा ॥ कश्यपेनान्यथा दृष्टो धर्मेणाप्यन्यथा धरे ॥

ஓ பூமியைத் தாங்குபவனே! சங்கன் ஒரு விதமாகக் கண்டான்; எழுதப்பட்ட வடிவிலும் வேறொரு விதமாக உள்ளது; கச்யபன் வேறொரு விதமாகக் கண்டான்; தர்மமும் இன்னொரு விதமாகவே (அதை) காட்டுகிறது।

Verse 28

नित्यं नैव विजानाति परेणापकृतं क्वचित् ॥ कर्त्तव्यं संस्मरेत्सर्वं मम सत्यं च जल्पति

எந்த நேரமும் பிறர் செய்த தீங்கை கணக்கில் வைத்துக் கொள்ளாமல்; செய்ய வேண்டிய கடமையையே நினைத்து, ‘என் உறுதி’ எனக் கொண்டு உண்மையையே பேச வேண்டும்।

Verse 29

स्वकं पालयते धर्मं स्वमतेनैव भाषितम् ॥ परवादं न कुर्वीत सर्वधर्मेषु निश्चितम्

தன் கருத்தின்படி உரைக்கப்பட்ட தன் தர்மத்தைப் பேண வேண்டும்; பிறரைப் பழித்துரைக்கக் கூடாது—இது எல்லா தர்மங்களிலும் உறுதியான விதி.