Varaha PuranaAdhyaya 1219 Shlokas

Adhyaya 12: Supratīka’s Hymn to Rāma and the Granting of a Boon through Divine Manifestation

Rāma-stutiḥ Supratīkasya darśana-vara-pradānam ca

Stotra-Theology and Soteriological Narrative (Bhakti-oriented instruction)

வராகர் ப்ருதிவியிடம் அரசன் சுப்ரதீகனின் நிகழ்வை உரைக்கிறார். ரதாங்காக்னி (சக்கரத்தின் தீ) காரணமாக மகன் எரிந்தான் எனக் கேட்டு சுப்ரதீகன் துயர-சிந்தனையில் ஆழ்ந்து பக்திச் சரணடைந்தான். சித்ரகூடத்துடன் தொடர்புடைய ‘ராம’ நாமத்தில் விஷ்ணுவை விரிவாக ஸ்தோத்திரம் செய்கிறான்—பஞ்சபூதம், இந்திரியங்கள், குணங்கள் ஆகியவற்றின் ஆதாரமாகவும் உலகை நிலைநிறுத்தும் தத்துவமாகவும் போற்றுகிறான்; ஸ்மரணத்தை துயரக் கடலைக் கடக்கச் செய்யும் படகு/தட்டையாகக் கூறுகிறான். பிரசன்னமான பகவான் தரிசனம் அளித்து வரம் தருகிறார்; சுப்ரதீகன் பரமரூபத்தில் லயம் (ஆத்மலீனம்) வேண்டி மோட்சம் அடைகிறான். இறுதியில் வராகர் புராண சிருஷ்டிக் கதைகளின் அளவிலாத தன்மையையும் கணக்கிடலின் எல்லையையும் கூறுகிறார்.

Primary Speakers

VarāhaPṛthivīSupratīka

Key Concepts

Rāma as an epithet of Viṣṇu and cosmic support (jagat-pratiṣṭhā)Smaraṇa (remembrance) as salvific method across bhavārṇava (ocean of becoming)Pañcamahābhūta and cosmological emanation (mahī, salila, vahni, vāyu, kha)Guṇa-psychology (manas, buddhi, ceto-guṇāḥ) as derived principlesDarśana and vara-pradāna (divine manifestation and boon granting)Laya/mokṣa as requested end-state (absorption into paramaṃ vapuḥ)Purāṇic incommensurability (creation narratives beyond numerical measure)

Shlokas in Adhyaya 12

Verse 1

श्रीवराह उवाच । ततः पुत्रं रथाङ्गाग्निदग्धं श्रुत्वा नृपोत्तमः । सुप्रतीकः प्रतीतात्मा चिन्तयामास पार्थिवः । तस्य चिन्तयतस्त्वेवं तदा बुद्धिरजायत ॥ १२.१ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—பின்னர் சக்கரத்தின் அக்கினியால் தன் மகன் எரிந்தான் என்று கேட்ட அரசர்களில் சிறந்த சுப்ரதீகன், அமைதியான மனத்துடன் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான். அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் அப்போது அவன் புத்தியில் ஒரு தீர்மானம் உதித்தது.

Verse 2

चित्रकूटे गिरौ विष्णुः सदा रामेति कीर्त्यते । ततोऽहं रामसंज्ञेन नाम्ना स्तौमि जगत्पतिम् ॥ १२.२ ॥

சித்ரகூட மலைமேல் விஷ்ணு எப்போதும் ‘ராம’ என்ற நாமத்தால் கீர்த்திக்கப்படுகிறார். ஆகையால் ‘ராம’ என்ற பெயரால் உலகநாதனை நான் ஸ்துதிக்கிறேன்.

Verse 3

सुप्रतीक उवाच । नमामि रामं नरनाथमच्युतं कविं पुराणं त्रिदशारिनाशनम् । शिवस्वरूपं प्रभवं महेश्वरं सदा प्रपन्नार्तिहरं धृतश्रियम् ॥ १२.३ ॥

சுப்ரதீகன் கூறினான்—அச்யுதன், மனிதருள் அரசன், கவிஞன், ஆதிபுருஷன், தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவன்; சிவஸ்வரூபன், காரணன், மகேஸ்வரன்; சரணடைந்தோரின் துயரை எப்போதும் நீக்கி நிலையான ஸ்ரீயைத் தாங்குபவன் ஆகிய ராமனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 4

भवान् सदा देव समस्ततेजसां करोषि तेजांसि समस्तरूपधृक् । क्षितौ भवान् पञ्चगुणस्तथा जले चतुःप्रकारस्त्रिविधोऽथ तेजसि । द्विधाऽथ वायौ वियति प्रतिष्ठितो भवान् हरे शब्दवपुः पुमानसि ॥ १२.४ ॥

தேவனே! நீ எப்போதும் எல்லா ஒளிமிக்கோரின் தேஜஸ்ஸை வெளிப்படுத்தி, எல்லா ரூபங்களையும் தாங்குகிறாய். பூமியில் ஐந்து குணங்களாய், நீரில் நான்கு குணங்களாய், அக்னியில் மூன்று குணங்களாய், வாயுவில் இரண்டு குணங்களாய்; ஆகாயத்தில் நிலைபெற்று—ஹரியே—சப்தமே உடலாகிய புருஷனாய் இருக்கிறாய்.

Verse 5

भवान् शशी सूर्यहुताशनोऽसि त्वयि प्रलीनं जगदेतदुच्यते । भवत्प्रतिष्ठं रमते जगत् यतः स्तुतोऽसि रामेति जगत् प्रतिष्ठितम् ॥ १२.५ ॥

நீயே சந்திரன், சூரியன், ஹுதாசனன் (யாகஅக்னி). இந்த உலகமெல்லாம் உன்னிலேயே லயிக்கிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. உலகம் உன்னில் ஆதாரம் பெற்று நிலைத்து மகிழ்வதால், நீ ‘ராம’ என்று ஸ்துதிக்கப்படுகிறாய்; உலகம் உன்னிலேயே நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 6

भवार्णवे दुःखतरोर्मिसङ्कुले तथाक्षमाणाग्रहणेऽतिभीषणे । न मज्जति त्वत्स्मरणप्लवो नरः स्मृतोऽसि रामेति तथा तपोवने ॥ १२.६ ॥

சம்சாரக் கடலில்—துன்பமரங்கள்போன்ற அலைகளால் நிரம்பி, தாங்கமுடியாத பிடிப்பால் மிகப் பயங்கரமாக இருக்கும் அதில்—உன் ஸ்மரணமே படகாக உள்ள மனிதன் மூழ்கமாட்டான். ஆகவே தவோவனத்திலும் நீ ‘ராம’ என்று நினைக்கப்படுகிறாய்.

Verse 7

वेदेषु नष्टेषु भवांस्तथा हरे करोषि मात्स्यं वपुरात्मनः सदा । युगक्षये रञ्जितसर्वदिङ्मुखो भवांस्तथाग्निर्बहुरूपधृग्विभो ॥ १२.७ ॥

ஹே ஹரி! வேதங்கள் அழிந்தபோது நீ மீண்டும் மீண்டும் உன் மత్స்ய வடிவத்தை ஏற்கிறாய். யுக முடிவில் எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்யும் முகத்துடன், பலரூபம் தரிக்கும் வல்லவனே, நீ அগ্নி வடிவமாக விளங்குகிறாய்.

Verse 8

कौर्मं तथा ते वपुरास्थितः सदा युगे युगे माधव तोयमन्थने । न चान्यदस्तीति भवत्समं क्वचिज्जनार्दनाद्यः स्वयं भूतमुत्तमम् ॥ १२.८ ॥

ஹே மாதவா! யுகம் யுகமாக நீர்மந்தனத்தின் போது நீ எப்போதும் கூர்ம வடிவில் நிலைத்திருக்கிறாய். ஹே ஜனார்தனா! எங்கும் உனக்கு இணையானது இல்லை; நீயே ஆதியாய், தானே பரமோத்தம சத்துவம்.

Verse 9

त्वया ततम् विश्वमिदं महात्मन् स्वकाखिलान् वेद दिशश्च सर्वाः । कथं त्वमाद्यं परमं तु धाम विहाय चान्यं शरणं व्रजामि ॥ १२.९ ॥

ஹே மகாத்மா! உன்னால் இந்த முழு உலகமும் பரவி நிற்கிறது; உனதான அனைத்தையும் முழுமையாகவும், எல்லாத் திசைகளையும் நீ அறிகிறாய். நீ ஆதியாய், பரம தாமம்; உன்னை விட்டு நான் வேறு எந்தச் சரணத்திற்குச் செல்வேன்?

Verse 10

भवान् एकः पूर्वम् आसीत् ततश्च त्वत्तो मही सलिलं वह्निरुच्चैः । वायुस् तथा खं च मनोऽपि बुद्धि-श्चेतोगुणास्तत्प्रभवं च सर्वम् ॥ १२.१० ॥

ஆரம்பத்தில் நீ ஒருவனே இருந்தாய்; பின்னர் உன்னிடமிருந்து பூமி, நீர், உயர்ந்தெழும் அগ্নி, காற்று, ஆகாயம் தோன்றின. மேலும் மனம், புத்தி, சித்தத்தின் குணங்கள் மற்றும் அவற்றிலிருந்து உண்டான அனைத்தும் உன்னிடமிருந்தே வெளிப்பட்டன.

Verse 11

त्वया ततं विश्वमिदं समस्तं सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे । समस्तविश्वेश्वर विश्वमूर्ते सहस्रबाहो जय देव देव । नमोऽस्तु रामाय महानुभाव ॥ १२.११ ॥

உன்னால் இந்த முழு உலகமும் முழுமையாகப் பரவி நிற்கிறது; என் எண்ணத்தில் நீ சனாதன புருஷன். ஹே அனைத்துலக ஈசா, ஹே விஸ்வமூர்த்தி, ஹே ஆயிரம் கரங்களையுடையவனே—ஹே தேவர்களின் தேவா, உனக்கு ஜயம். மகானுபாவன் ராமனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 12

इति स्तुतो देववरः प्रसन्नः तदा राज्ञः सुप्रतीकस्य मूर्तिम् । संदर्शयामास ततोऽभ्युवाच वरं वृणीष्वेति च सुप्रतीकम् ॥ १२.१२ ॥

இவ்வாறு புகழப்பட்ட சிறந்த தேவன் प्रसன்னனானார். அப்போது அவர் அரசன் சுப்ரதீகனுக்கு தம் திருவுருவை காட்டி, பின்னர்—“வரம் வேண்டுக” என்று கூறினார்.

Verse 13

एवं श्रुत्वा वचनं तस्य राजा ससम्भ्रमं देवदेवं प्रणम्य । उवाच देवेश्वर मे प्रयच्छ लयं यदास्ते परमं वपुस्ते ॥ १२.१३ ॥

அவரது சொற்களை கேட்ட அரசன் பக்தி கலந்த பரபரப்புடன் தேவர்களின் தேவனை வணங்கி கூறினான்—“தேவேஸ்வரா, உமது பரம திருவுரு நிலையும் அந்த லயத்தை எனக்கு அருள்வாயாக.”

Verse 14

इतीरिते राजवरः क्षणेन लयं तथाऽगादसुरघ्नमूर्तौ । स्थितस्तस्मिन्नात्मभूतो विमुक्तः स भूमिपः कर्मकाण्डैरनेकैः ॥ १२.१४ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சிறந்த அரசன் கணநேரத்தில் அசுரநாசகத் திருவுருவில் லயத்தை அடைந்தான். அந்த நிலையிலே அவன் சுயம்பூதனாகவும் முக்தனாகவும் நிலைத்து, பல கர்மகாண்டங்கள் இருந்தபோதும் விடுதலை பெற்றான்.

Verse 15

श्रीवराह उवाच । इतीरितं ते तु मया पुराणं स्वायम्भुवे चादिकृतैकदेशम् । शक्यं न चास्यैर्बहुभिः सहस्रैरपीह केनापि मुखेन वक्तुम् ॥ १२.१५ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—“இவ்வாறு நான் உனக்கு இந்தப் புராணத்தை உரைத்தேன்; இது ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் முதலில் இயற்றப்பட்டதின் ஒரு பகுதி. ஆனால் இங்கே யாராலும், ஆயிரம் வாய்கள் இருந்தாலும் கூட, இதை முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.”

Verse 16

उद्देशतः संस्मृतमात्रमेतन् मया भद्रे कथितं ते पुराणम् । समुद्रतोयात् परिमाणसृष्टिः क्वचित् क्वचिद् वृत्तमथो ह्यनर्घ्यम् ॥ १२.१६ ॥

அருமைமிகு அம்மையே, நினைவிற்கு வந்த அளவிலேயே இந்தப் புராணத்தை நான் உனக்கு சுருக்கமாக உரைத்தேன். கடல்நீரிலிருந்து அளவுகளும் படைப்பின் விவரமும் எழுவது போல, இங்கே அங்கே உள்ள நிகழ்வுக் கதைகள் உண்மையிலேயே மதிப்பிட முடியாதவை.

Verse 17

स्वयम्भुवा कथितं ब्रह्मणाऽपि नारायणेनेपि कुतो भवेऽन्यः । अशक्यमस्माभिरितीरितं ते तन्मूर्त्तित्वात् स्मरणेनेदमाद्यम् ॥ १२.१७ ॥

இதை ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா), பிரம்மா, மேலும் நாராயணனும் கூறியுள்ளார்—அப்படியிருக்க மற்றவர் யார் கூற இயலும்? இதை உனக்கு முழுமையாக விவரிக்க எங்களால் இயலாது; ஆனால் இது உருவம் கொண்டதால், நினைவின் மூலம் இந்த ஆதித் தத்துவமே நினைக்கப்பட வேண்டியது।

Verse 18

समुद्रे बालुकासंख्या विद्यते रजसः क्षितौ । न तु सृष्टेः पुनः संख्या क्रीडतः परमेष्ठिनः ॥ १२.१८ ॥

கடலில் உள்ள மணற்கண்களின் எண்ணிக்கையும், பூமியில் உள்ள தூசுத் துகள்களின் எண்ணிக்கையும் கணிக்கலாம்; ஆனால் விளையாடும் பரமேஷ்டியின் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் படைப்புகளின் எண்ணிக்கையை கணிக்க இயலாது।

Verse 19

एष नारायणस्यांशो मया प्रोक्तः शुचिस्मिते । क्रीते वृत्तान्त एषश्च किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ १२.१९ ॥

ஓ தூய புன்னகையுடையவளே, நாராயணனைச் சார்ந்த இந்தப் பகுதியை நான் உனக்குச் சொன்னேன். நிகழ்ந்தபடியே இதுவே வரலாறு—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Frequently Asked Questions

What is the primary ethical or philosophical instruction in this Adhyaya?

The chapter frames remembrance and praise of the divine (smaraṇa and stuti) as a disciplined cognitive-ethical orientation that stabilizes the person amid suffering (bhavārṇava). Philosophically, it teaches a cosmology in which the deity is described as the ground of elements, mental faculties (manas, buddhi), and guṇas, and soteriologically it presents laya (absorption into the supreme form) as the requested and granted end-state.

Which chronological or seasonal markers are identified for the practices in this chapter?

No explicit calendrical markers (tithi, nakṣatra, māsa, or seasonal timings) are specified in Adhyāya 12. The practice emphasized is situational and universalized—stuti and smaraṇa are presented as effective irrespective of ritual timing.

How does this chapter address the concept of environmental or terrestrial balance?

While not prescribing environmental rules directly, the chapter advances an Earth-relevant cosmology: the world’s stability (jagat-pratiṣṭhā) is described through the ordered presence of the elements (mahī, salila, vahni, vāyu, kha) and their differentiated modes. This provides a conceptual framework for terrestrial balance by portraying Earth and the wider environment as structured, interdependent expressions of a single sustaining principle—an interpretive basis often used in ecological readings of Purāṇic thought.

What historical lineages or cultural figures are referenced?

The narrative references King Supratīka as the central human figure and invokes major cosmological authorities—Svayambhū (Brahmā) and Nārāyaṇa—within Varāha’s concluding remarks about purāṇic transmission and the immeasurability of creation accounts. No additional dynastic genealogy is detailed in this adhyāya.