Adhyaya 115: The Arising of Diverse Dharmas: Devotional Observances and Varṇa-Based Duties
Vividhadharmotpattiḥ
Ethical-Discourse (Bhakti-oriented Dharma and Social Conduct)
பூமாதேவி விண்ணுலக நலனையும் நிலையான மனித ஒழுக்கத்தையும் தரும் செயல்கள் குறித்து கேட்டபோது, வராகர் (நாராயணராக) பக்தி மையமான தர்மத்தை விளக்குகிறார். ஒருமுக பக்தி இன்றித் தன், பெருந்தானம், பல யாகங்கள் ஆகியவை தீர்மானமானவை அல்ல; விஷ்ணுவின் ஒருநிலை ஞானமும் வழிபாடும் தான் முதன்மை அளவுகோல் என்கிறார். பின்னர் த்வாதசி விரதமும் எளிய முறையும்—நீரார்ப்பணம், மந்திர ஜபம், சூரிய தரிசனம், மலர், நறுமணம், தூபம்—அதன் பலனுடன் கூறப்படுகிறது. தொடர்ந்து பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்ரர் என நான்கு வர்ணங்களின் கடமைகள் பணிவு, தன்னடக்கம், தீங்கற்ற பேச்சு, கடமையில் நிலைத்திருத்தல் ஆகியவற்றுடன் வகுக்கப்படுகின்றன. முடிவில் துறவறம் போன்ற கட்டுப்பாடுகள், உணவு-வாழ்க்கை ஒழுங்குகள் யோகசாதனைப் பாதையாகவும் பூமியில் தர்ம ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தும் வழியாகவும் உரைக்கப்படுகின்றன।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 115
Verse 1
अथ विविधधर्मोत्पत्तिः ॥ ततो महीवचः श्रुत्वा देवो नारायणोऽब्रवीत् ॥ कथयिष्यामि ते देवि कर्म स्वर्गसुखावहम्
இப்போது பலவகை தர்மங்களின் தோற்றம். பின்னர் மஹி (பூமி) கூறியதை கேட்ட தேவ நாராயணன் சொன்னான்—ஓ தேவி! சொர்க்க சுகத்தை அளிக்கும் கர்மத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்.
Verse 2
यत्त्वया पृच्छ्यते देवि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ स्थितिं सत्तां तु मर्त्यानां भक्त्या ये च व्यवस्थिताः
ஓ தேவி, ஓ வசுந்தரா! நீ கேட்டதை கேள். (நான்) மனிதர்களின் நிலை மற்றும் இருப்பு, மேலும் பக்தியில் நிலைத்திருப்பவர்களையும் (விளக்குவேன்).
Verse 3
नाहं दानसहस्रेण नाहं यज्ञशतैरपि ॥ तुष्यामि न तु वित्तेन ये नराः स्वल्पचेतसः
நான் ஆயிரம் தானங்களாலும், நூறு யாகங்களாலும் கூட திருப்தியடையேன்; குறைந்த அறிவுடையோர் நாடும் செல்வத்தாலும் நான் மகிழ்வதில்லை.
Verse 4
एकचित्तं समाधाय यो मां जानाति माधवि ॥ नित्यं तुष्यामि तस्याहं पुरुषं बहुदोषकम्
ஓ மாதவி! மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி என்னை அறிந்தவன்—அவனிடம் பல குறைகள் இருந்தாலும்—நான் அவனில் எப்போதும் திருப்தியடைவேன்.
Verse 5
यच्च पृच्छसि मां भद्रे कर्म स्वर्गसुखावहम् ॥ तच्छृणुष्व वरारोहॆ गदतो मे शुचिस्मिते
ஓ பத்திரே! விண்ணுலக இன்பத்தை அளிக்கும் கர்மம் பற்றி நீ என்னிடம் கேட்கிறாய்; ஓ வராரோஹே, ஓ தூய புன்னகையுடையவளே—நான் கூறுவதை கேள்.
Verse 6
ये नमस्यति मां नित्यं पुरुषा बहुचेतसः ॥ अर्द्धरात्रेऽन्धकारे च मध्याह्ने वापराह्णके
பல சிந்தனைகளால் சிதறியவர்களாக இருந்தாலும், எப்போதும் என்னை வணங்கும் மனிதர்கள்—அவர்கள் நள்ளிரவில், இருளில், மதியத்தில் அல்லது பிற்பகலில் (வணங்குகின்றனர்).
Verse 7
यस्य चित्तं न नश्येत मम भक्तिव्यवस्थितम् ॥ द्वादश्यामुपवासं तु यः कुर्यान्मम तत्परः ॥
எவனுடைய மனம் என் பக்தியில் உறுதியாக நிலைத்து சிதறாமல் இருக்கிறதோ—அவன் என்னை நோக்கி த்வாதசியில் உபவாசம் செய்தால்,
Verse 8
ते मामेव प्रपश्यन्ति मयि भक्तिपरायणाः ॥ लब्धचेतो गुणज्ञश्च नरो भक्तिव्यवस्थितः ॥
என்னிடத்தில் ஒருமுக பக்தியால் பராயணமானோர் என்னையே தரிசிக்கின்றனர். பக்தியில் நிலைத்த மனிதன் மனம் நிலைபெற்று, குணங்களைச் சரியாக அறியும் விவேகி ஆவான்.
Verse 9
इच्छया अपि भवेद्भद्रे स्वर्गे वसति सुन्दरि ॥ स्वल्पकेन न गम्यन्ते दुष्प्राप्योऽहं वरानने ॥
அம்மையே, அழகியவளே! வெறும் விருப்பத்தால்கூட சொர்க்கத்தில் வாசம் கிடைக்கலாம்; ஆனால் அழகிய முகத்தவளே, சிறிய முயற்சிகளால் என்னை அடைய முடியாது—நான் அரிதாகப் பெறப்படுவேன்.
Verse 10
द्वादश्यामुपवासं तु ये च कुर्वन्ति ते नराः ॥ तेषामेव प्रपश्यन्ति मम भक्तिपरायणाः ॥
த்வாதசியில் உபவாசம் செய்பவர்கள் என் பக்தியில் பராயணமான பக்தர்கள்; (என்) தரிசனம் அவர்களுக்கே உரியது.
Verse 11
कृत्वा चैवोपवासं प्रगृह्य चैव जलाञ्जलिम् ॥ नमो नारायणेत्युक्त्वा आदित्यं चावलोकयेत् ॥
உபவாசம் செய்து, நீரஞ்சலியை எடுத்துக் கொண்டு, ‘நமோ நாராயண’ என்று கூறி, ஆதித்யனை (சூரியனை) தரிசிக்க வேண்டும்.
Verse 12
यावन्तो बिन्दवः किञ्चित्पतन्त्येवाञ्जलेर्जलात् ॥ तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते ॥
கைகளில் எடுத்த நீரஞ்சலியிலிருந்து எத்தனைத் துளிகள், சிறிதளவாக இருந்தாலும், விழுகின்றனவோ—அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் சொர்க்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.
Verse 13
अथ चैव तु द्वादश्यां पुरुषा धर्मवादकाः ॥ विधिना च प्रयत्नेन ये मां कुर्वन्ति मानुषाः ॥
மேலும் த்வாதசீ நாளில், தர்மத்தை உரைப்போர் ஆகிய அந்த மனிதர்கள், முறையுடனும் முயற்சியுடனும் என்னை வழிபடுகின்றனர்।
Verse 14
पाण्डुरैश्चैव पुष्पैश्च मृष्टैर्धूपैस्तु धूपयेत् ॥ यो मे धारयते भूमौ तस्यापि शृणु या गतिः ॥
வெண்மையான மலர்களாலும் நறுமணத் தூபத்தாலும் தூபம் செலுத்த வேண்டும்; மேலும் நிலத்தில் என் உருவம்/சின்னத்தை நிறுவி ஆதரிப்பவனுக்குக் கிடைக்கும் கதியையும் கேள்।
Verse 15
दत्त्वा शिरसि पुष्पाणि इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ हृदि कृत्वा तु मन्त्रांश्च शुक्लाम्बरधरो धरे ॥
தலையில் மலர்களை வைத்து இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்; மந்திரங்களை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, வெண்வஸ்திரம் அணிந்து சடங்கை நடத்த வேண்டும்।
Verse 16
सुमान्यः सुमना गृह्य प्रीयतां भगवान्हरिः ॥
அழகிய மலர்களை அமைதியான மனத்துடன் எடுத்து: “பகவான் ஹரி பிரசன்னராகட்டும்” என்று கூற வேண்டும்।
Verse 17
नमोऽस्तु विष्णवे व्यक्ताव्यक्तगन्धिगन्धान्सुगन्धान्वा गृह्ण गृह्ण नमो भगवते विष्णवे ॥ अनेन मन्त्रेण गन्धं दद्यात् ॥ श्रुत्वा प्रत्यागतमाधारसवनं पतये भवं प्रविष्टं मे धूप धूपनं गृह्णातु मे भगवाञ्च्युतः ॥ अनेन मन्त्रेण धूपं दद्यात् ॥
பகவான் விஷ்ணுவுக்கு நமஸ்காரம். வெளிப்பட்டதோ வெளிப்படாததோ, நறுமணமோ வேறுவகையோ ஆகிய வாசனைகளை ஏற்றுக்கொள், ஏற்றுக்கொள்; பகவான் விஷ்ணுவுக்கு நமஸ்காரம். இந்த மந்திரத்தால் கந்தம் (நறுமணத் திரவியம்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் கேட்டு, சடங்கின் ஆதார இடத்திற்குத் திரும்பி, ஆண்டவருக்காக உள்ளே புகுந்த என் தூபமும் தூபனச் செயலும் பகவான் அச்யுதனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுக. இந்த மந்திரத்தால் தூபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 18
श्रुत्वा चैवं च शास्त्राणि यो मामेव तु कारयेत् ॥ मम लोकं च गच्छेत जायेतैव चतुर्भुजः ॥
இவ்வாறு சாஸ்திரங்களைச் செவிமடுத்து, என்னையே நோக்கமாகக் கொண்டு இவ்விதிகளை நடத்தச் செய்பவன் என் லோகத்தை அடைந்து, நிச்சயமாக நான்கு கரங்களுடன் பிறக்கிறான்.
Verse 19
श्यामाकं स्वस्तिकं चैव गोधूमं मुद्गकं तथा ॥ शालयस्तु यवाश्चैव तथा नीवारकाङ्गुकाः ॥
ஷ்யாமாகம், ஸ்வஸ்திக தானியம், கோதுமை, முத்கம் (பாசிப்பயறு); அதுபோல சாலி அரிசிவகைகள், யவம் (பார்லி), மேலும் நீவார வன்நெல் மற்றும் அங்குக தானியங்கள்.
Verse 20
एतानि यस्तु भुञ्जीत मम कर्मपरायणः ॥ शङ्खं चक्रं लाङ्गलं च मुसलं स च पश्यति ॥
என்னால் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பற்றுடன் இத்தானியங்களை உண்ணுபவன், சங்கம், சக்கரம், உழவு (லாங்கலம்) மற்றும் உலக்கை (முசலம்) ஆகியவற்றைக் காண்கிறான்.
Verse 21
ब्राह्मणस्य तु वक्ष्यामि शृणु कर्म वसुन्धरे ॥ यानि कर्माणि कुर्वीत मम भक्तिपरायणः ॥
இப்போது பிராமணனின் கடமைகளைச் சொல்கிறேன்; கேள், ஓ வசுந்தரையே—என்னிடத்தில் பக்தியில் பற்றுடன் செய்ய வேண்டிய செயல்கள் யாவை என.
Verse 22
षट्कर्मनिरतो भूत्वा अहङ्कारविवर्जितः ॥ लाभालाभं परित्यज्य भिक्षाहारो जितेन्द्रियः ॥
ஆறு கர்மங்களில் ஈடுபட்டு, அகங்காரமின்றி; லாப-அலாபத்தைத் துறந்து, பிச்சையுணவால் வாழ்ந்து, இந்திரியங்களை அடக்கியவனாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 23
मम कर्मसमायुक्तः पैशुन्येन विवर्जितः ॥ शास्त्रानुसारिमध्यस्थो नवृद्धशिशुचेतनः ॥
என் உபதேசித்த கர்மங்களில் இணைந்தவன், பழிச்சொல்‑தூற்றிலிருந்து விலகியவன்; சாஸ்திரப்படி நடந்து நடுநிலையாய் இருந்து, சிறுவர்‑முதியோர் நலனை எண்ணுவான்.
Verse 24
एतद्वै ब्रह्मणः कर्म एकचित्तो जितेन्द्रियः ॥ इष्टापूर्तं च कुरुते स मामेति वसुन्धरे ॥
இதுவே பிராமணனின் கடமை—ஒருமனத்துடன், இந்திரியங்களை அடக்கியவன்; இஷ்ட‑பூர்த்த (யாகமும் பொதுநலப் புண்ணியச் செயல்களும்) செய்து, ஓ வசுந்தரா, அவன் என்னை அடைகிறான்.
Verse 25
क्षत्रियाणां प्रवक्ष्यामि मम कर्मसु तिष्ठताम् ॥ यानि कर्माणि कुर्वीत क्षत्रियो मध्यसंस्थितः ॥
என் உபதேசித்த கர்மங்களில் நிலைத்திருக்கும் க்ஷத்திரியர்களின் கடமைகளை நான் கூறுவேன்—சமநிலையில் நிற்கும் க்ஷத்திரியன் செய்ய வேண்டிய செயல்கள் யாவை என்று.
Verse 26
दानशूरश्च कर्मज्ञो यज्ञेषु कुशलः शुचिः ॥ मम कर्मसु मेधावी अहङ्कारविवर्जितः ॥
அவன் தானத்தில் வீரன், கடமை அறிந்தவன், யாகங்களில் திறமைமிக்கவன், தூயவன்; என் உபதேசித்த கர்மங்களில் மேதாவி, அகங்காரம் அற்றவன்.
Verse 27
अल्पभाषी गुणज्ञश्च नित्यं भागवतप्रियः ॥ गुरुविद्योऽनसूयश्च निन्द्यकर्मविवर्जितः ॥
அவன் குறைவாகப் பேசுபவன், நற்குணங்களை அறிந்தவன், எப்போதும் பகவத் பக்தர்களை நேசிப்பவன்; குருவும் கல்வியும் மீது மரியாதையுடன், பொறாமையற்றவன், பழிக்கத்தக்க செயல்களை விலக்குபவன்.
Verse 28
भजते मम यो नित्यं मम लोकाय गच्छति ॥ वैश्यानां तु प्रवक्ष्यामि मम कर्मसु तिष्ठताम् ॥
எவன் எப்போதும் என்னை வழிபடுகிறானோ அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். இப்போது என் விதித்த கர்மங்களில் நிலைத்திருக்கும் வைசியர்களின் கடமைகளை நான் கூறுகிறேன்.
Verse 29
यानि कर्माणि कुरुते मम भक्तिपथे स्थितः ॥ एतैर्गुणैः स्वधर्मेण लाभालाभविवर्जितः ॥
என் பக்திப் பாதையில் நிலைத்து அவன் செய்யும் எந்தக் கர்மங்களாயினும், இக்குணங்களும் தன் ஸ்வதர்மமும் உடையவனாய், லாபம்–அலாபம் பற்றிய பற்றுதலின்றி இருப்பான்.
Verse 30
ऋतुकालाभिगामी च शान्तात्मा मोहवर्जितः ॥ शुचिर्दक्षो निराहारो मम कर्मरतः सदा ॥
அவன் உரிய ऋதுகாலத்திலேயே தாம்பத்திய உறவை அணைகிறான்; மனம் அமைதியாய் மயக்கமின்றி; தூயவன், திறமையான், மிதமாக உண்பவன், என்றும் என் விதித்த கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருப்பான்.
Verse 31
गुरुसम्पूजको नित्यं युक्तो भक्तानुवत्सलः ॥ वैश्योऽप्येवं सुसंयुक्तो यस्तु कर्माणि कारयेत् ॥
எப்போதும் குருவை முறையாகப் போற்றி, கட்டுப்பாடுடன் இருந்து, பக்தர்களிடம் அன்புடையவனாய்—இவ்வாறு நன்கு ஒழுங்குபட்ட வைசியனும் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை நடத்தச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 32
तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति ॥ अथ शूद्रस्य वक्ष्यामि कर्माणि शृणु माधवि ॥
நான் அவனை விட்டு விலகேன்; அவனும் என்னை விட்டு விலகான். இப்போது சூத்ரனின் கடமைக் கர்மங்களைச் சொல்கிறேன்; கேள், ஓ மாதவி.
Verse 33
कर्माणि यानि कृत्वा ह शूद्रो मह्यं व्यवस्थितः ॥ दम्पती मम भक्तौ यो मम कर्म परायणौ ॥
எந்த எந்த கடமைக் கர்மங்களைச் செய்து சூத்ரன் என்னிடத்தில் உறுதியாக நிலைபெறுகிறானோ. என்னை பக்தியுடன் வழிபட்டு, நான் விதித்த கர்மங்களில் ஈடுபடும் தம்பதியர்—
Verse 34
उभौ भागवतौ भक्तौ मद्भक्तौ कर्मनिष्ठितौ ॥ देशकालौ च वानीतौ रजसा तमसोज्झितौ ॥
அவர்கள் இருவரும் பகவானின் பக்தர்கள்—என் பக்தர்கள்—கர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்; தேச-கால ஒழுக்கத்தில் நன்றாக வழிநடத்தப்பட்டு, ரஜஸ்-தமஸ் ஆகியவற்றைத் துறந்தவர்கள்.
Verse 35
निरहङ्कारशुद्धात्मा आतिथेयो विनीतवान् ॥ श्रद्धधानोऽतिपूतात्मा लोभमोहविवर्जितः ॥
அகந்தை நீங்கி, தூய உள்ளம் கொண்டவன்; விருந்தோம்பலன், பணிவுடையவன்; நம்பிக்கையுடன், மிகத் தூய இயல்புடையவன்; பேராசை மற்றும் மயக்கம் அற்றவன்.
Verse 36
नमस्कारप्रियो नित्यं मम चिन्ताव्यवस्थितः ॥ शूद्रः कर्माणि मे देवि य एवं सममाचरेत् ॥
எப்போதும் வணக்கத்திற்கு விருப்பமுடையவன், இடையறாது என்னைத் தியானத்தில் நிலைத்தவன்—தேவி, இவ்வாறு சமநிலையுடன் என் கர்மங்களை ஆற்றும் சூத்ரன்—
Verse 37
एवं कर्मगुणाश्चैव येन भक्त्या व्यवस्थितः ॥ सर्ववर्णाश्च मां देवि अपरं क्षत्रिये शृणु ॥
இவ்வாறு செயலில் வெளிப்படும் குணங்களால் பக்தியில் உறுதிநிலை பெறப்படுகிறது. தேவி, எல்லா வர்ணங்களும் இதனைப் பின்பற்றட்டும்; இனி மேலும், க்ஷத்திரியா, கேள்.
Verse 38
येन तत्प्राप्यते योगं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ त्यक्त्वा लाभमलाभं च मोहं कामं च वर्जयेत् ॥
வசுந்தரையே, அந்த யோகம் அடையும் வழியை கேள். லாபம்-அலாபம் இரண்டையும் விட்டுவிட்டு, மோகமும் காமமும் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 39
न शीतं च न चोष्णे च लब्धालब्धं विचिन्तयेत् ॥ न तिक्तेनास्ति कटुना मधुराम्लैर्न लावणैः ॥
குளிர் அல்லது வெப்பம் பற்றியும், கிடைத்தது-கிடைக்காதது பற்றியும் மனம் உழலக் கூடாது. கசப்பு, காரம், இனிப்பு, புளிப்பு, உப்பு ஆகியவற்றில் விருப்ப-வெறுப்பால் இழுக்கப்படக் கூடாது.
Verse 40
न कषायैः स्पृहा यस्य प्राप्नुयात्सिद्धिमुत्तमाम् ॥ भार्या पुत्राः पिता माता उपभोगार्थसंयुतम् ॥
கசாய (கசப்புச் சுவை/கசப்பு பொருள்) பற்றிய ஆசையும் இல்லாதவன் உயர்ந்த சித்தியை அடைவான். ஆனால் மனைவி, மகன்கள், தந்தை, தாய் ஆகியோர் போக நோக்கங்களுடன் இணைந்ததால் பற்றுதலுக்குக் காரணமாகின்றனர்.
Verse 41
य एतान् हि परित्यज्य मम कर्मरतः सदा ॥ धृतिज्ञः कुशलश्चैव श्रद्धधानो धृतव्रतः ॥
இவற்றை எல்லாம் துறந்து எப்போதும் எனக்காகச் செயலில் ஈடுபடுகிறவன், திடத்தைக் கற்றவன், திறமைமிக்கவன், श्रद्धையுடையவன், விரதத்தில் உறுதியானவன் ஆவான்.
Verse 42
तत्परो नित्यमुद्युक्तः अन्यकार्यजुगुप्सकः ॥ बाले वयसि कल्पश्च अल्पभोगी कुलान्वितः ॥
அந்த இலக்கில் ஒருமுகமாக இருந்து, எப்போதும் முயற்சியுடன், பிற செயல்களை வெறுத்து விலகி நிற்பான். இளமையிலிருந்தே ஒழுக்கமுடையவன்; போகத்தில் மிதமானவன்; நல்ல குல-பின்னணியில் நிலைபெற்றவன்.
Verse 43
कारुण्यः सर्वसत्त्वानां प्रत्युत्थायी महाक्षमः ॥ काले मौनक्रियां कुर्याद्यावत्तत्कर्म कारयेत् ॥
அனைத்து உயிர்களிடமும் கருணையுடையவன், சேவைக்காக எழுந்து நிற்பவன், மிகுந்த பொறுமையுடையவன்—உகந்த காலத்தில் மௌனவிரதத்தை மேற்கொண்டு, அந்த நியமம் நிறைவேறும் வரை அதைச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 44
त्रिकालं च दिशो भागं सदा कर्मपथि स्थितः ॥ उपपन्नानभुञ्जानः कर्माण्यभोजनानि च ॥
மூன்று காலங்களையும் திசைப் பிரிவுகளையும் கடைப்பிடித்து, எப்போதும் ஒழுங்கான கர்மப் பாதையில் நிலைத்து, தகாததை உண்ணாமல், உண்ணாமை (உபவாசம்) உட்பட்ட நடைமுறைகளையும் மேற்கொள்கிறான்।
Verse 45
अनुष्ठानपरश्चैव मम पार्श्वे मनश्चरः ॥ काले मूत्रपुरीषाणि विसृज्य स्नानवत्सलः ॥
அனுஷ்டானத்தில் ஈடுபட்டு, மனத்தை என்னருகே (என்னை நோக்கி) வைத்துக் கொண்டு, உரிய காலத்தில் சிறுநீர்-மலம் கழித்து, குளிப்பிலும் தூய்மையிலும் பற்றுள்ளவனாக இருக்க வேண்டும்।
Verse 46
पयसा यावकेनापि कदाचिद्वायुभक्षणः ॥ कदाचित्षष्ठकालेन क्वचिद्दृष्टमहाफलः ॥
சில வேளைகளில் பால் மட்டும், சில வேளைகளில் யவாகூ (பார்லி கஞ்சி) மட்டும்; சில வேளைகளில் வாயுவையே உணவாகக் கொள்ளும் அளவிலான கடும் உபவாசம்; சில வேளைகளில் ஆறாம் காலத்தில் மட்டும் உண்பவன்—இவ்வாறு சில இடங்களில் பெரும் பலன் காணப்படுகின்றது என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 47
कदाचित्तु चतुर्थेन कदाचित्फलमेव च ॥ कदाचिद्दशमे भुञ्जेत्पक्षे मासे वसुन्धरे
சில வேளைகளில் நான்காம் நாளில் உண்பான்; சில வேளைகளில் பழம் மட்டும் எடுத்துக் கொள்வான்; சில வேளைகளில் பத்தாம் நாளில் உண்பான்—ஒரு பக்ஷத்திலோ அல்லது மாதத்திலோ, ஓ வசுந்தரா (பூமியே)।
Verse 48
य एतत्सप्त जन्मानि मम कर्माणि कुर्वते ॥ योगिनस्तान्प्रपश्यन्ति पूर्वोक्तान्कर्मसु स्थितान्
எவன் என் இக்கர்மங்களை ஏழு பிறவிகள் வரை ஆற்றுகிறானோ, அவனை யோகிகள் முன் கூறிய கர்மங்களில் நிலைத்தவராகக் கண்டு தரிசிக்கின்றனர்।
Verse 49
यानि कर्माणि कुर्वन्तु मां प्रपश्यन्ति माधवि ॥ तानि ते कथयिष्यामि येन भक्त्या व्यवस्थिताः
ஓ மாதவி! எந்தக் கர்மங்களைச் செய்து அவர்கள் என்னைத் தரிசிக்கிறார்களோ, அவற்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்; அவற்றால் அவர்கள் பக்தியில் உறுதியாக நிலைபெறுவர்।
Verse 50
एतत्ते कथितं देवि श्रेष्ठं चैव मम प्रियम् ॥ तव चैवं प्रियार्थाय मन्त्रपूजां सुखावहम्
தேவி! இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—இது சிறந்ததும் எனக்குப் பிரியமானதும்; மேலும் உன் மகிழ்ச்சிக்காக நலன் தரும் மந்திர-பூஜையையும் விளக்குகிறேன்।
Verse 51
अभ्युत्थानादिकुशलः पैशुन्येन विवर्जितः ॥ एतैर्गुणैः समायुक्तो यो मां व्रजति क्षत्रियः
எழுந்து வரவேற்பது முதலான சேவைகளில் திறமை உடையவனாகவும், பழிசொல்-தூற்றிலிருந்து விலகியவனாகவும் இருந்து—இக் குணங்களுடன் என்னை அணையும் க்ஷத்திரியன் பாராட்டத்தக்கவன்।
Verse 52
त्यक्त्वा ऋषिसहस्राणि शूद्रमेव भजाम्यहम् ॥ चातुर्वर्ण्यस्य कर्माणि यत्त्वया परिपृच्छितम्
ஆயிரக் கணக்கான ரிஷிகளை ஒதுக்கியும் நான் ஒரே சூத்ரனையும் அருளால் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்; நீ கேட்ட நான்கு வர்ணங்களின் கடமைகளையும் இப்போது கூறுகிறேன்।
Verse 53
पुष्पे गन्धे च धूपे च मत्कर्मणि सदा रतः ॥ कदाचित्कन्दमूलानि फलानि च कदाचन
மலர், நறுமணம், தூபம் கொண்டு என் விதியில் எப்போதும் ஈடுபட்டு; சிலவேளை கிழங்கு‑வேர், சிலவேளை பழங்களையும் ஏற்கின்றான்.
Frequently Asked Questions
The chapter prioritizes single-minded bhakti and inner orientation over external scale—stating that wealth, large donations, or numerous sacrifices are not decisive when performed without focused devotion. It presents humility, sense-restraint, avoidance of malicious speech, and steadiness in one’s duty as the practical ethical core across social roles.
The principal marker is dvādaśī (the 12th lunar day), prescribed for upavāsa (fasting). Additional daily time-markers appear for worship (e.g., at midnight—arddharātra, in darkness—andhakāra, at midday—madhyāhna, and in the afternoon—aparāhṇa). The ritual also includes Āditya/Sūrya-darśana (looking toward the sun).
Although it does not describe ecosystems or landscapes directly, the dialogue framework with Pṛthivī (Earth) positions dharma as a stabilizing force for ‘sthiti’ (social and moral stability) among mortals. By prescribing disciplined conduct, reduced greed, and regulated consumption, the text implicitly links ethical self-governance to maintaining terrestrial order and minimizing disruptive human behavior upon Earth.
No specific royal dynasties, sages by name, or administrative lineages are cited in this chapter. The narrative references social categories (brāhmaṇa, kṣatriya, vaiśya, śūdra), generalized ṛṣi-s (e.g., ‘ṛṣi-sahasrāṇi’), and deities/titles such as Nārāyaṇa, Viṣṇu, Hari, and Acyuta.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.