Adhyaya 110: The Glory and Procedure of the Grain-Cow (Dhānyadhenu) Donation

Verse 1

अथ धान्यधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतोवाच ॥ शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि धान्यधेनुमनुत्तमाम् ॥ यस्याः सङ्कीर्तनादेव सा तुष्येत् पार्वती स्वयम्

இப்போது தான்யதேனு தானத்தின் மஹாத்மியம். ஹோத்ரு கூறினார்—அரசே, கேள்; ஒப்பற்ற தான்யதேனுவை விளக்குகிறேன்; அதன் சங்கீர்த்தனமட்டுமே பார்வதி தாமே மகிழ்வாள்.

Verse 2

विषुवे चायने वापि कार्त्तिक्यां तु विशेषतः ॥ यां दत्त्वा मुच्यते पापाच्छशाङ्क इव राहुणा

விஷுவம் அல்லது அயனம் காலத்தில், குறிப்பாக கார்த்திகை மாதத்தில்—அதைத் தானம் செய்தால் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவர்; ராகுவிடமிருந்து சந்திரன் விடுபடுவது போல.

Verse 3

तदिदानीं प्रवक्ष्यामि धान्यधेनुविधिं परम् । दशधेनुप्रदानेन यत्फलं राजसत्तम ॥ तत्सर्वमेव प्राप्नोति व्रीहिधेनुप्रदानतः ॥

இப்போது தான்யதேனு தானத்தின் உன்னத விதியைச் சொல்கிறேன். அரசர்களில் சிறந்தவனே, பத்து பசுக்கள் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் அனைத்தும், நெல்-தேனு (வ்ரீஹிதேனு) தானத்தால் பெறப்படும்.

Verse 4

कृष्णाजिनं ततः कृत्वा प्राग्वत्सं स्थापयेद्बुधः । गोमयेनानुलिप्तायां भूमौ तां परिपूजयेत् ॥

பின்னர் கருநிற மான் தோலைத் தயாரித்து, ஞானி கன்றை கிழக்குநோக்கி நிறுவ வேண்டும். கோமயத்தால் பூசப்பட்ட நிலத்தில் அதனை முறையாகப் பரிபூரணமாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 5

उत्तमा तु भवेद्धेनुर्द्रोणैश्चापि चतुष्टयैः । मध्यमा च तदर्धेन वित्तशाठ्यं न कारयेत् ॥

நான்கு த்ரோண அளவு தானியத்தால் செய்யப்பட்ட ‘தேனு’ உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; அதன் பாதி அளவில் நடுத்தரமாகும். இத்தகைய தானத்தில் செல்வக் கஞ்சத்தனம் செய்யக் கூடாது.

Verse 6

चतुर्थांशेन वत्सं तु कल्पयित्वा विधानतः । चतुर्थांशेन धेनोर्वै वत्सं तु परिकल्पयेत् ॥

விதிப்படி கன்றை ஒரு நான்கில் ஒரு பங்கு அளவாக அமைத்து, தேனுவின் அளவின் நான்கில் ஒரு பங்காகவே கன்றை உருவாக்க வேண்டும்.

Verse 7

कर्तव्यौ रुक्मशृङ्गौ तु राजतखुरसंयुतौ । गोमेदैः कुर्वीत घ्राणं अगुरुं चन्दनं तथा ॥

அதற்கு பொன்னால் கொம்புகளைச் செய்ய வேண்டும்; குளம்புகளை வெள்ளியுடன் இணைக்க வேண்டும். மூக்கை கோமேத ரத்தினத்தால் அமைக்க வேண்டும்; அதுபோல அகுரு மற்றும் சந்தனமும் சேர்த்து அலங்கரிக்க வேண்டும்.

Verse 8

मुक्ताफलमया दन्ता घृतक्षौद्रमयं मुखम् । प्रशस्तपत्रश्रवणं कांस्यदोहणकारिताम् ॥

அதன் பற்கள் முத்துகளால் செய்யப்பட வேண்டும்; வாய் நெய் மற்றும் தேனால் அமைக்கப்பட வேண்டும். காதுகள் சிறந்த இலைகளைப் போன்றதாக இருக்க வேண்டும்; பால் கறப்பதற்காக வெண்கலப் பாத்திரம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 9

इक्षुपृष्ठिमयाः पादाः क्षौम्यपुच्छसमन्विताम् । नानाफलसमोपेतां रत्नगर्भसमन्विताम् ॥

அதன் பாதங்கள் இக்ஷு-தண்டமயம் (கரும்புத் தண்டுகள்) ஆக இருக்க வேண்டும்; க்ஷௌம (நார்/மெல்லிய துணி) புச்சத்துடன் கூடியதாக இருக்க வேண்டும். பலவகை கனிகளால் நிறைந்ததும், ரத்நகர்பம் (உள்ளே ரத்தினங்கள் நிறைந்தது) உடையதும் ஆக வேண்டும்.

Verse 10

पूर्ववच्चार्चयित्वा तां कृत्वा दीपार्चनादिकम् । पुण्यकालं च सम्प्राप्य स्नातः शुक्लाम्बरो गृही ॥

முன்னர் கூறிய முறையின்படி அதனை அர்ச்சித்து, தீபாராதனை முதலிய கர்மங்களைச் செய்து, புண்யகாலம் வந்தபோது, ஸ்நானம் செய்து வெள்ளை ஆடை அணிந்த இல்லறத்தான் (அடுத்த செயலை மேற்கொள்ள வேண்டும்).

Verse 11

त्रिः प्रदक्षिणमावृत्य दण्डवत्प्रणमेच्च ताम् । त्वं हि विप्र महाभाग वेदवेदाङ्गपारग ॥

மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்து, தண்டவத் प्रणாமமும் செய்ய வேண்டும். ‘ஓ மகாபாக்யமான பிராமணரே! நீங்கள் வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த பராங்கதர்.’

Verse 12

मया दत्तां च गृह्णीष्व प्रसीद त्वं द्विजोत्तम । प्रीयतां मम देवेशो भगवान्मधुसूदनः ॥

‘என்னால் அளிக்கப்பட்ட இந்த தானத்தை ஏற்று அருள்புரிவீராக, ஓ த்விஜோத்தமரே. என் ஆராத்ய தேவாதிதேவன்—பகவான் மதுசூதனன்—ப்ரீதியடையட்டும்.’

Verse 13

या च लक्ष्मीस्तु गोविन्दे स्वाहा या च विभावसौ ॥ शक्रे शचीति विख्याता शिवे गौरी च संस्थिता

கோவிந்தனில் லக்ஷ்மியாக இருப்பவளும், விபாவசு (அக்னி) யில் ஸ்வாஹாவாக இருப்பவளும்; சக்ரன் (இந்திரன்) இல் சசீ எனப் புகழ்பெற்றவளும், சிவனில் கௌரியாக நிலைத்திருப்பவளும் அவளே.

Verse 14

गायत्री ब्रह्मणः प्रोक्ता ज्योत्स्ना चन्द्रे रवॆः प्रभा ॥ बुद्धिर्बृहस्पतेः ख्यातं मेधा मुनिषु सत्तमा

அவள் பிரம்மனுக்குக் காயத்ரி எனப் போற்றப்படுகிறாள்; சந்திரனில் ஜ்யோத்ஸ்னை, சூரியனில் பிரபை. ப்ருஹஸ்பதிக்குப் புத்தியாகப் புகழ்பெற்று, முனிவர்களிடையே சிறந்த மேதையாக விளங்குகிறாள்.

Verse 15

तस्मात्सर्वमयी देवी धान्यरूपेण संस्थिता ॥ एवमुच्चार्य तां धेनुं ब्राह्मणाय निवेदयेत्

ஆகையால் அனைத்துரூபங்களையும் கொண்ட தேவி தானிய வடிவில் நிலைபெற்றாள். இவ்வாறு உச்சரித்து அந்த தானிய-தேனுவை பிராமணருக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 16

दत्त्वा प्रदक्षिणं कृत्वा तं क्षमाप्य द्विजोत्तमम् ॥ यावच्च पृथिवी सर्वा वसुरत्नानि भूपते

தானம் அளித்து, பிரதட்சிணம் செய்து, அந்த சிறந்த த்விஜரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு—ஓ அரசே—செல்வமும் ரத்தினங்களும் உடைய இந்த முழு பூமி எவ்வளவு பரந்ததோ அவ்வளவு…

Verse 17

तावत्पुण्यं समधिकं व्रीहिधेनोश्च तत्फलम् ॥ तस्मान्नरेन्द्र दातव्या भुक्तिमुक्तिफलप्रदा

அவ்வளவே—அதையும் மீறி—வ்ரீஹி-தேனுவின் புண்ணியமும் அதன் பலனும் ஆகும். ஆகவே, ஓ நரேந்திரா, இதைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; இது போகமும் முக்தியும் எனும் பலனை அளிக்கிறது.

Verse 18

इहलोके च सौभाग्यमायुरारोग्यवर्द्धनम् ॥ विमानॆनार्कवर्णेन किङ्किणीजालमालिना

இந்த உலகில் (இது) நல்வாழ்வையும், ஆயுளையும், ஆரோக்கியத்தையும் வளர்க்கிறது; மேலும் (தானம் செய்தவர்) சூரிய நிறமுடைய, கிங்கிணி வலைமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விமானத்தில் (செல்கிறார்).

Verse 19

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जम्बूद्वीपपतिर्भवेत् ॥ एवं हरेण चोद्गीर्णं श्रुत्वा वाक्यं नरोत्तमः

அப்போது சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தவன் ஜம்பூத்வீபத்தின் அதிபதியாகிறான். இவ்வாறு ஹரி உரைத்த வாக்கை கேட்ட அந்த நரோத்தமன்—

Verse 20

सर्वपापविशुद्धात्मा रुद्रलोके महीयते

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைந்த ஆன்மாவுடையவன் ருத்ரலோகத்தில் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 21

पादुकोपानहच्छत्रभाजनं तर्पणं तथा ॥ अङ्गं तु पूर्ववत्कार्यं मुखं क्षौद्रमयं शुभम्

பாதுகை, காலணி, குடை, பாத்திரம், மேலும் தர்ப்பண அர்ப்பணமும் அளிக்க வேண்டும்; உடலை முன்போலச் செய்ய வேண்டும்; முகம் மধுமயமாக (தேன் போன்ற இனிமையுடன்) மங்களமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 22

स्तूयमानोऽप्सरोभिश्च स याति शिवमन्दिरम् ॥ यावच्च स्मरते जन्म तावत्स्वर्गे महीयते

அப்ஸரஸ்களால் புகழப்பட்டவனாக அவன் சிவன் மந்திரத்திற்கும் (திருவிடத்திற்கும்) செல்கிறான்; மேலும் எத்தனை காலம் தன் பிறப்பை நினைவுகூருகிறானோ, அத்தனை காலம் சொர்க்கத்தில் போற்றப்படுகிறான்.