Varaha Purana - Adhyaya 109
Varaha PuranaAdhyaya 10910 Shlokas

Adhyaya 109: The Merit and Procedure of Donating the ‘Cotton Cow’ (Kārpāsa-dhenu)

Kārpāsadhenu-dāna-māhātmya

Ritual-Manual (Dāna-vidhi and Apotropaic Rite)

இந்த அதிகாரத்தில் வராஹ–பிருதிவி உரையாடல் சூழலில் ஹோத்ரி அரசனுக்கு ‘கார்பாசதேனு-தானம்’ (பருத்தியால் அமைந்த குறியீட்டு பசு தானம்) பரிகாரமும் புண்ணியமும் தரும் விதியாக விளக்குகிறார். விஷுவம், அயனச் சந்தி, யுகாதி, கிரகணம் போன்ற காலங்களில், மேலும் கிரகபீடை, தீய கனவுகள், துரதிர்ஷ்ட அச்சம் ஆகியவற்றில் இந்த தானம் சிறப்பாக பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. கோமயப் பூச்சால் சுத்தமான இடத்தில் தர்பை, எள் வைத்து குறியீட்டு பசுவை நிறுவி, ஆடை, மாலை, அனுலேபனம், தூபம், தீபம், நைவேத்யம் ஆகியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும். எடைக்கு ஏற்ப தானத்தின் தரம் நிர்ணயித்து வஞ்சகம் தவிர்க்கச் சொல்லப்படுகிறது. மந்திரங்களுடன் அழைத்து தகுதியான பெறுநருக்கு தானம் செய்து, சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து காப்பும் உலகக் க்ஷேமமும் வேண்டப்படுகிறது.

Primary Speakers

VarāhaPṛthivī

Key Concepts

kārpāsadhenu-dānadāna-vidhi (procedural gifting)viṣuva and ayana (solar transition markers)yugādi and grahaṇa (epochal day and eclipse timing)grahapīḍā and ariṣṭa (astrological affliction and ominous signs)śauca and kṣetra-śuddhi (ritual purity and site preparation)gomaya-lepana and darbha (cow-dung plastering and sacred grass)tilā (sesame) as ritual substratemāna/bhāra grading (uttama–madhyama–adhama by weight)vitta-śāṭhya-varjana (prohibition of deceit in charity)

Shlokas in Adhyaya 109

Verse 1

अथ कार्पासधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतोवाच ॥ अथातः सम्प्रवक्ष्यामि धेनुं कार्पासकीं नृप ॥ यत्प्रदानान्नरो याति ऐन्द्रलोकमनुत्तम

இப்போது கார்பாச-தேனுதானத்தின் மகிமை. ஹோதா கூறினார்—அரசே! இப்போது நான் பருத்தியால் செய்யப்பட்ட தேனுவை விளக்குகிறேன்; அதைத் தானம் செய்பவன் இந்திரனின் ஒப்பற்ற உலகத்தை அடைவான்.

Verse 2

विषुवे त्वयने पुण्ये युगादिग्रहणे तथा ॥ ग्रहपीडासु चोग्रासु दुःस्वप्नेऽरिष्टदर्शने

விஷுவ காலத்தில், புண்ணிய அயனத்தில், யுகத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழும் கிரகணத்திலும்; மேலும் கடுமையான கிரகப் பீடைகளில், தீய கனவுகளில், அரிஷ்டக் குறிகளைப் பார்க்கும்போதும்—

Verse 3

नृणां च ग्रहपीडासु दुःस्वप्नाद्भुतदर्शने ॥ पुण्येष्वायतने राजञ्छुचिदेशे गवां गणे

மக்களுக்கு கிரகப் பீடைகள் ஏற்பட்டபோதும், தீய கனவுகள் மற்றும் அதிசய (அபசகுன) குறிகள் தோன்றும்போதும், அரசே—புண்ணியத் தலத்தில், தூய இடத்தில், பசுக் கூட்டத்தின் நடுவில் (இச்சடங்கு செய்யப்பட வேண்டும்).

Verse 4

गोमयेनोपलिप्तायां दर्भानास्तीर्य वै तिलान् ॥ तन्मध्ये स्थापयेद्धेनुं वस्त्रमाल्यानुलेपनाम्

கோமயத்தால் நிலம்/வேதியை மெழுகி, தர்ப்பை புல் மற்றும் எள்ளை பரப்பி, நடுவில் வஸ்திரம், மாலை, அனுலேபனம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தானரூபப் பசுவை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 5

धूपदीपादिनैवेद्यैः पूजयেচ्च विमत्सरः ॥ उत्तमा च चतुर्भारैरर्धेनैव तु मध्यमाः

பொறாமையின்றி தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவற்றால் வழிபட வேண்டும். உத்தம தானம் நான்கு பாரம்; மத்தியமம் அதன் பாதி அளவு ஆகும்।

Verse 6

भारेण चाधमा प्रोक्ता वित्तशाठ्यं विवर्जयेत् ॥ चतुर्थांशेन वत्सं तु कल्पयित्वा विधानतः

அதம (தானம்) ஒரு பாரம் அளவு எனக் கூறப்படுகிறது; செல்வத்தில் வஞ்சகத்தை விலக்க வேண்டும். மேலும் விதிப்படி நான்கில் ஒரு பங்கு அளவான கன்றையும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 7

कर्तव्या रुक्मशृङ्गी तु रजतस्य खुरान्विता ॥ नानाफलमया दन्ता रत्नगर्भसमन्विताः

அதற்கு பொன்னான கொம்புகள் செய்ய வேண்டும்; வெள்ளி குளம்புகளும் இருக்க வேண்டும். பற்கள் பலவகை பழங்களால் செய்யப்பட்டு, உள்ளே ரத்தின-கர்ப்பம் (ரத்தினங்கள் நிறைந்தது) உடையதாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 8

इत्येवं सर्वसम्पूर्णा कृत्वा श्रद्धासमन्वितः ॥ आवाहयेत्तां कार्पासधेनुं मन्त्रैर्द्विजातये

இவ்வாறு அதை முழுமையாகச் செய்து, श्रद्धையுடன் இருந்து, மந்திரங்களால் அந்த கார்பாச-தேனுவை (பருத்தியால் செய்யப்பட்ட பசுவை) த்விஜாதிக்காக ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

दद्याद्धेनुं चर्मपाणिः प्रयतः श्रद्धयान्वितः ॥ पूर्वोक्तस्तु विधिः कार्यो दानमन्त्रपुरःसरः

தோலைக் கையில் ஏந்தி, கட்டுப்பாட்டுடன், श्रद्धையுடன் பசுவைத் தானம் செய்ய வேண்டும். முன் கூறிய விதியைத் தானமந்திரங்களை முன்னிட்டு நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 10

यया देवगणः सर्वस्त्वया हीनो न वर्तते ॥ तथा उद्धर मां देवि पाहि संसारसागरात्

உம்மின்றி எல்லாத் தேவர்களும் குறைவுறாமல் இருப்பதுபோல்—தேவி, என்னையும் உயர்த்தி எடுத்து, சம்சாரக் கடலிலிருந்து காப்பாற்று.

Frequently Asked Questions

The chapter presents dāna (charitable gifting) as an ethically regulated practice: it prescribes careful ritual procedure, emphasizes śraddhā (intentional sincerity), and explicitly warns against vitta-śāṭhya (deceit about one’s means or the gift’s quality). The internal logic frames correct giving as a stabilizing social act that counters misfortune and supports orderly life.

The text recommends performance at viṣuva (equinox), during ayana transitions (solar solstice-turnings), on yugādi (a calendrical ‘beginning of an age/period’ marker), and during grahaṇa (eclipses). It also situates the rite in response to grahapīḍā (planetary afflictions), duḥsvapna (bad dreams), and ariṣṭa-darśana (ominous perceptions).

While not explicitly ecological in modern terms, the chapter links ritual purity and orderly giving to the maintenance of auspiciousness in lived space: it requires a śuci-deśa, cow-dung plastering (gomaya-lepana), and careful preparation of the ground with darbha and tilā. In the Varāha–Pṛthivī interpretive frame, such prescriptions can be read as practices that ritualize care for place, livestock-associated landscapes, and communal stability.

The passage addresses a nṛpa (king) and identifies the instructing voice as Hotṛ (a Vedic ritual functionary). No specific dynastic lineage, named sage genealogy, or historical royal house is provided in the excerpt.

Read Varaha Purana in the Vedapath app

Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.

Continue reading in the Vedapath app

Open in App