Adhyaya 107: The Glorification of Donating a Butter-Cow (Navanīta-Dhenu)

Verse 1

अथ नवनीतधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतोवाच ॥ नवनीतमयीं धेनुं शृणु राजन् प्रयत्नतः ॥ यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

இப்போது நவநீத-தேனுதானத்தின் மகிமை கூறப்படுகிறது. ஹோத்ரு கூறினார்—ஓ அரசே, முயற்சியுடன் நவநீதமயமான தேனுவைப் பற்றி கேள்; அதை கேட்டால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

गोमयेनानुलिप्तायां भूमौ गोचर्ममाणतः ॥ चर्म कृष्णमृगस्येव तस्योपरि च धारयेत्

மாட்டுச் சாணம் பூசப்பட்ட நிலத்தில், மாட்டுத் தோல் அளவாக ஒரு தோலை விரிக்க வேண்டும்; அதன் மேல் கருமான் (கிருஷ்ணமிருக) தோல் போன்ற இன்னொரு தோலையும் வைக்க வேண்டும்.

Verse 3

कुम्भं तु नवनीतस्य प्रस्थमात्रस्य धारयेत् ॥ वत्सं चतुर्थभागस्य तस्यामुत्तरतो न्यसेत्

ஒரு பிரஸ்த அளவு நவநீதம் கொண்ட குடத்தை வைக்க வேண்டும்; அதன் வடபுறத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு அளவுடைய கன்றை (வத்ஸம்) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 4

कृत्वा विधाननेन च राजसिंह सुवर्णशृङ्गी सुमुखा च कार्या ॥ नेत्रे च तस्या मणिमौक्तिकैस्तु कृत्वा तथान्यच्च गुडेन जिह्वाम्

ஓ அரசர்களில் சிங்கமே, விதிப்படி அதை உருவாக்கி பொன் கொம்புகளும் இனிய முகமும் உடையதாகச் செய்ய வேண்டும்; அதன் கண்கள் மணியும் முத்தும் கொண்டு அமைக்கப்பட வேண்டும்; அதுபோல அதன் நாவும் வெல்லத்தால் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 5

ओष्ठौ च पुष्पैश्च फलैश्च दन्ताः प्रकल्प्य सास्नां च सितैश्च सूत्रैः ।। जिह्वां तथा शर्करया प्रकल्प्य फलानि दन्ताः कम्बलं पट्टसूत्रम् ॥

உதடுகளை மலர்களால் அமைத்து, பற்களை பழங்களால் வடிவமைக்க வேண்டும்; மேலும் சாஸ்னா (கழுத்தின் தொங்கும் பகுதி) வெள்ளை நூல்களால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும். நாவை சர்க்கரையால் செய்ய வேண்டும்; பற்களாகப் பழங்கள், மேலும் கம்பளம் மற்றும் பட்டநூல் (நெய்த துணி/நூல்) ஆகியவற்றையும் சேர்த்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 6

नवनीतस्तनीं राजन् इक्षुपादां प्रकल्पयेत् ।। ताम्रपृष्ठां रौप्यखुरां दर्भरोमकृतच्छविम् ॥

அரசே, அந்தத் தேனுவை நவநீதம் போன்ற பால்-முலைகளுடனும், கரும்புக் கால்களுடனும் அமைக்க வேண்டும். செம்புப் பின்புறம், வெள்ளிக் குளம்புகள், தர்பை-குசை ‘மயிர்’ செய்த ஒளியுடன் இருக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

स्वर्णशृङ्गीं रौप्यखुरां पञ्चरत्नसमन्विताम् ।। चतुर्भिस्तिलपात्रैश्च संवृतां सर्वतो दिशि ॥

அவளுக்கு பொன் கொம்புகளும் வெள்ளிக் குளம்புகளும் இருந்து, பஞ்சரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும். மேலும் நான்கு எள்ளுப் பாத்திரங்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட வேண்டும்.

Verse 8

आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन गन्धपुष्पैरलङ्कृताम् ।। दीपांश्च दिक्षु प्रज्वाल्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥

இரண்டு ஆடைகளால் அதை மூடி, நறுமணங்களாலும் மலர்களாலும் அலங்கரிக்க வேண்டும். திசைகளில் விளக்குகளை ஏற்றி, அதை பிராமணருக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 9

मन्त्रास्त एव जप्तव्याः सर्वधेनुषु ये स्मृताः ।। पुरा देवासुरैः सर्वैः सागरस्य तु मन्थने ॥

எல்லா தேனு-தானங்களுக்கும் நினைவில் கூறப்பட்ட மந்திரங்களையே ஜபிக்க வேண்டும்—முன்பு கடல் மத்தனத்தின் போது எல்லா தேவர்களும் அசுரர்களும் செய்ததுபோல.

Verse 10

एवमुच्चार्य तां दद्याद्ब्राह्मणाय कुटुम्बिने ।। धेनुं च दत्त्वा सुदुघां सोपधानां नयेद्गृहम् ॥

இவ்வாறு உச்சரித்து, அந்தத் தேனுவை குடும்பஸ்த பிராமணருக்கு அளிக்க வேண்டும். மேலும் மிகுந்த பால் தரும், ஆசனம்/துணை (உபதானம்) உடன் கூடிய தேனுவை தானம் செய்து, அதை பெறுபவரின் இல்லத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 11

हविर् एवं रसं चैव विप्रवर्यस्य भूपते ।। भुक्त्वा तिष्ठेद्दिनं राजन् धेनुदस्त्रीणि वै द्विजः ॥

ஹே பூபதே, சிறந்த பிராமணருக்கு ஹவிர்-உணவும் ரசமும் அளிக்க வேண்டும். ஹே அரசே, உண்டு முடித்த பின் அந்தத் த்விஜன் ஒரு நாள் முழுதும் கோதானத்துடன் தொடர்புடைய விரதநியமங்களில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 12

यः प्रपश्यति तां धेनुं दीयमानां नरोत्तम ।। सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवसायुज्यतां व्रजेत् ॥

ஹே நரோத்தமா, தானமாக அளிக்கப்படும் அந்தப் பசுவை யார் தரிசிக்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவ-சாயுஜ்யம் (சிவனுடன் ஒன்றுதல்) அடைவார்.

Verse 13

पितृभिः पूर्वजैः सार्द्धं भविष्यद्भिश्च मानवः ।। विष्णुलोकं व्रजत्याशु यावदाभूतसम्प्लवम् ॥

பித்ருக்கள், முன்னோர்கள் ஆகியோருடன், மேலும் வருங்காலத்தில் இருப்பவர்களுடனும் சேர்ந்து, மனிதன் விரைவில் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்—உயிர்களின் மஹாப்ரளயம் நிகழும் வரை.

Verse 14

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः ।। सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोके महीयते ॥

யார் இதை பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அல்லது பிறருக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் சுத்தமடைந்து விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவார்.

Verse 15

उत्पन्नं दिव्यममृतं नवनीतमिदं शुभम् ॥ आप्यायनं तु भूतानां नवनीत नमोऽस्तु ते ॥

இந்தச் சுபமான நெய்-வெண்ணெய் தெய்வீக அமிர்தமாகப் பிறந்தது; இது உயிர்களுக்குப் போஷணமும் வலமூட்டுதலும் ஆகும். ஹே நவநீதமே, உமக்கு நமஸ்காரம்.