Adhyaya 104: The Eulogy and Procedure of the ‘Honey-Cow’ Gift (Madhudhenudāna)

Verse 1

अथ मधुधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतॊवाच ॥ मधुधेनुं प्रवक्ष्यामि सर्वपातकनाशिनीम् । अनुलिप्ते महीपृष्ठे कृष्णाजिनकुशोत्तरे ॥ १०४-१ ॥ धेनुं मधुमयीं कृत्वा सम्पूर्णघटषोडशाम् । चतुर्थेन तथांशेन वत्सकं परिकल्पयेत् ॥

இப்போது ‘மதுதேனு-தானம்’ பற்றிய மகிமை. ஹோத்ரு கூறினார்—எல்லாப் பாபங்களையும் அழிக்கும் மதுதேனுவை நான் விளக்குகிறேன். புதிதாக மெழுகி தூய்மைப்படுத்திய நிலத்தில், அதன் மேல் கருமான் தோலும் குசா புல்லும் விரித்து—(104.1)—தேன் மயமான பசுவை பதினாறு நிறைந்த குடங்களுடன் முழுமையாக அமைக்க வேண்டும்; அதே அளவீட்டில் நான்கில் ஒரு பங்கு அளவான கன்றையும் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 2

सौवर्णं तु मुखं कृत्वा शृङ्गाण्यगुरुचन्दनैः॥ पृष्ठं ताम्रमयं कृत्वा सास्रां पटमयीं तथा॥

முகத்தைத் தங்கமாக அமைத்து, கொம்புகளை அகில் மற்றும் சந்தனத் திரவியங்களால் செய்ய வேண்டும். முதுகைப் செம்பாக அமைத்து, அதேபோல் விதிப்படி ‘சாஸ்ரா’ வடிவிலான துணி-மயமான போர்வையையும் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 3

पादानिक्षुमयान्कृत्वा सितकम्बलसंवृतान्॥ मुखं गुडमयं कृत्वा जिह्वां शर्करया तथा॥

பாதங்களை கரும்பால் செய்து வெண்கம்பளத்தால் மூட வேண்டும். முகத்தை வெல்லத்தால் செய்து, அதுபோல நாவை சர்க்கரையால் செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

ओष्ठौ पुष्पमयौ तस्या दन्ताः फलमयाः स्मृताः॥ दर्भरोममयी देवी खुरैरौप्यैश्च भूषिता॥

அவளுடைய உதடுகள் மலர்மயமாகவும், பற்கள் பழமயமாகவும் கூறப்படுகின்றன. தர்ப்பையை ரோமமாக அமைத்து, வெள்ளிக் குளம்புகளால் அந்த தேவி (கோ-ரூபம்) அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 5

प्रशस्तपत्रश्रवणा प्रमाणात्परितस्तता॥ सर्वलक्षणसंयुक्ता सप्तधान्यान्विता तथा॥

அவளுடைய காதுகள் சிறந்த இலைபோல இருந்து, அளவில் ஒத்ததாகவும், சுற்றிலும் சமமாகப் பரவியதாகவும் இருக்க வேண்டும். அவள் எல்லா சுபலக்ஷணங்களும் உடையவளாகவும், சப்த தானியங்களுடன் கூடியவளாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 6

चत्वारि तिलपात्राणि चतुर्दिक्षु प्रकल्पयेत्॥ छादितां वस्त्रयुग्मेन कण्ठाभरणभूषिताम्॥

நான்கு திசைகளிலும் எள்ளின் நான்கு பாத்திரங்களை அமைக்க வேண்டும். (கோ-ரூபத்தை) இரு ஆடைகளால் மூடி, கழுத்தணியால் அலங்கரிக்க வேண்டும்.

Verse 7

कांस्योपदोहिनीं कृत्वा गन्धपुष्पैस्तु पूजिताम्॥ अयने विषुवे पुण्ये व्यतीपाते दिनक्षये॥

வெண்கலப் பால்-பீடம்/பால் கறக்கும் பாத்திரத்தை அளித்து, நறுமணப் பொருட்களாலும் மலர்களாலும் அவளைப் பூஜிக்க வேண்டும். இது அயனம், புண்ய விஷுவம், வ்யதீபாதம், நாள் முடிவில் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 8

संक्रान्त्यामुपरागे च सर्वकाले यदृच्छया॥ द्रव्यब्राह्मणसम्पत्तिं दृष्ट्वा तां प्रतिपादयेत्॥

சங்கிராந்தி, கிரகணம் ஆகிய காலங்களிலும், வாய்ப்பு கிடைக்கும் எந்த நேரத்திலும்—வசதி மற்றும் தகுதியான பிராமணரைப் பார்த்து அந்த தானத்தை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 9

तादृशाय प्रदातव्या मधु धेनुर्नरोत्तमे॥ पुच्छदेशे विमृश्याथ जलपूर्णां सदक्षिणाम्॥

மனிதர்களில் சிறந்தவரே! அத்தகைய பெறுநருக்கே அந்த ‘மதுதேனு’ தானமாக அளிக்க வேண்டும். பின்னர் வால் பகுதியைத் தொட்டு, நீரால் நிரம்பிய அர்க்யமும் தக்ஷிணையும் உடன் விதியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

दद्याद्विप्राय धेनुं तां मन्त्रपूर्वां विचक्षणः॥ पुच्छदेशोपविष्टस्तु गन्धधूपादिपूजिता॥ आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन मुद्रिकावर्णमात्रकैः॥ स्वशक्त्या दक्षिणां दत्त्वा वित्तशाठ्यविवर्जितः॥ जलपूर्वं तु कर्त्तव्यं पश्चाद्यानं समर्पयेत्॥ रसज्ञा सर्वदेवानां सर्वभूतहिते रता॥

விவேகமுள்ளவன் மந்திரம் முன்வைத்து அந்தப் பசுவை பண்டித பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும். வால் பகுதியருகே அமர்ந்து, சந்தனம்-தூபம் முதலியவற்றால் பூஜித்து, ஜோடி ஆடைகளால் மூடி, நாணயச் சின்னமிட்ட தானப் பொருள்களுடன், தன் திறனுக்கேற்ப தக்ஷிணை அளித்து—செல்வத்தில் வஞ்சகம் இன்றி இருக்க வேண்டும். முதலில் நீர்ப்பூர்வ அர்ப்பணம் செய்து, பின்னர் யானம் (வாகனம்) சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அவள் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ‘ரசஞ்ஞை’ என்றும், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவள் என்றும் கூறப்படுகிறாள்.

Verse 11

प्रीयन्तां पितरो देवा मधुधेनो नमोऽस्तु ते॥ एवमुच्चार्य तां धेनुं ब्राह्मणाय निवेदयेत्॥

“பித்ருக்களும் தேவர்களும் மகிழ்வாராக; மதுதேனுவே, உனக்கு நமஸ்காரம்.” என்று உரைத்து, அந்தப் பசுவை பிராமணருக்கு முறையாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 12

अहं गृह्णामि त्वां देवि कुटुम्बार्थे विशेषतः ॥ कामं कामदुघे कामान्मधुधेनो नमोऽस्तु ते ॥

“தேவியே! என் குடும்ப நலனுக்காக உன்னை விசேஷமாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். விருப்பங்களைப் பால் போல வழங்கும் மதுதேனுவே! உன் விருப்பப்படி வேண்டியவற்றை அருள்வாயாக; உனக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 13

मधुवातेति मन्त्रेण दद्यादाशुचिकेन तु ॥ दत्त्वा धेनुं महाराज छत्रिकोपानहौ तथा ॥

‘மதுவாதே…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தால், இன்னும் சுத்தமடையாதவராலும் விரைவாகத் தானம் செய்ய வேண்டும். மகாராஜா, பசுவைத் தானம் செய்து, குடையும் பாதுக்கைகளும் (செருப்பும்) அளிக்க வேண்டும்.

Verse 14

एवं यः कुरुते भक्त्या मधुधेनुं नराधिप ॥ दत्त्वा दानं पायसेन मधुना च दिनं नयेत् ॥

மனிதரின் அதிபதியே, யார் பக்தியுடன் மதுதேனு தானத்தைச் செய்கிறாரோ—தானம் அளித்த பின்—அவர் அந்த நாளை பாயசமும் தேனும் கொண்டு (நியம உணவாக) கழிக்க வேண்டும்.

Verse 15

ब्राह्मणश्च त्रिरात्रं तु मधुपायससंयुतम् ॥ एवं कृते तु यत्पुण्यं तन्निबोध नराधिप ॥

மேலும் பிராமணன் (பெறுபவர்) மூன்று இரவுகள் தேனும் பாயசமும் உடன் உள்ள நியமத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் உண்டாகும் புண்ணியத்தை, அரசே, அறிந்துகொள்.

Verse 16

यत्र नद्यो मधुवहा यत्र पायसकर्दमाः ॥ ऋषयो मुनयः सिद्धास्तत्र गच्छन्ति धेनुदाः ॥

எங்கு நதிகள் தேனைச் சுமந்து ஓடுகின்றனவோ, எங்கு சேறு பாயசமாக உள்ளதோ—அங்கு ரிஷிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள் உள்ளனர்; அங்கேயே தேனு-தானம் செய்தோர் செல்கின்றனர்.

Verse 17

तत्र भोगानथो भुङ्क्ते ब्रह्मलोकं स गच्छति ॥ क्रीडित्वा सुचिरं कालं पुनर्मर्त्यमुपागतः ॥

அங்கே அவன் இன்பங்களை அனுபவித்து, பின்னர் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்கிறான். மிக நீண்ட காலம் விளையாடி, மீண்டும் மானிட நிலையிற்குத் திரும்புகிறான்.

Verse 18

नयते विष्णुसायुज्यं मधुधेनुप्रदानतः ॥ य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति ॥

மதுதேனு தானத்தால் விஷ்ணு-சாயுஜ்யம் பெறப்படுகிறது. இதை பக்தியுடன் கேட்பவனும் கேட்கச் செய்வவனும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 19

ब्राह्मणाय दरिद्राय श्रोत्रियायाहिताग्नये ॥ आर्यावर्त्ते समुत्पन्ने वेदवेदाङ्गपारगे ॥

(இது) ஏழையான பிராமணனுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும்; அவர் ஶ்ரோத்ரியர், ஆஹிதாக்னி, ஆர்யாவர்த்தத்தில் பிறந்தவர், வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவர் ஆக வேண்டும்.

Verse 20

स भुक्त्वा विपुलान्भोगान्विष्णुलोकं स गच्छति ॥ दश पूर्वान्दश परानात्मानं चैकत्रिंशकम् ॥

அவன் பெரும் போகங்களை அனுபவித்து விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்; பத்து முன்னோர்களையும் பத்து பின்வந்தோர்களையும், தன்னையும்—முப்பத்தொன்றாவனாக—உய்விப்பான்.