Adhyaya 102: The Merit and Ritual Procedure of Donating a Jaggery Cow (Guḍadhenu)

Verse 1

गुडधेनुमाहात्म्यम् होतॊवाच— गुडधेनुं प्रवक्ष्यामि सर्वकामार्थसाधिनीम् । अनु‍लिप्ते महीपृष्ठे कृष्णाजिनकुशास्तृते ॥ १०२-१ ॥ तस्योपरिकृतं वस्त्रं गुडमानिय पुष्कलम् । कृत्वा गुडमयीं धेनुं सवसाङ्कास्यदेहिनीम् ॥

ஹோத்ரி கூறினார்—எல்லாக் காமங்களையும் நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் ‘குடதேனு’வை நான் விளக்குகிறேன். பூசப்பட்ட நிலத்தில் கரிய மான் தோலும் குசா புல்லும் விரித்து, அதன் மேல் துணியை அமைத்து; பின்னர் மிகுந்த வெல்லம் கொண்டு வந்து, அங்கங்களுடன் கூடிய உடலுருவான வெல்லமயமான தேனுவை உருவாக்க வேண்டும்.

Verse 2

सौवर्णे मुखशृङ्गे च दन्ताश्च मणिमौक्तिकैः । ग्रीवा रत्नमयी त्वस्या घ्राणं गन्धमयं तथा ॥

அதன் முகமும் கொம்புகளும் பொன்னால் அமைய வேண்டும்; பற்கள் மணிகளாலும் முத்துகளாலும் அமைய வேண்டும். அதன் கழுத்து ரத்தினமயமாகவும், அதன் மூக்கும் நறுமணப் பொருட்களால் அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 3

शृङ्गे त्वगुरुकाष्ठेन पृष्ठं ताम्रमयं तथा । पुच्छं क्षौममयं तस्याः सर्वाभरणभूषिताम् ॥

அதன் கொம்புகள் அகுரு மரத்தால் செய்யப்பட வேண்டும்; அதன் முதுகும் செம்பினால் ஆனதாக இருக்க வேண்டும். அதன் வால் க்ஷௌமம் (லினன்) துணியால் செய்யப்பட்டதாக இருந்து, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 4

इक्षुपादां रौप्यखुरां कम्बलं पट्टसूत्रकम् । आच्छाद्य पट्टवस्त्रेण घण्टाचामरभूषिताम् ॥

அதன் கால்கள் இக்ஷு (கரும்பு) கொண்டு அமைந்து, குதிரைகள் (குரம்) வெள்ளியால் ஆனதாக இருக்க வேண்டும்; கம்பளம் மற்றும் பட்டுச் சுருள் (பட்டு நூல்) அலங்காரம் இருக்க வேண்டும். பட்டுத் துணியால் மூடி, மணிகளும் சாமரங்களும் கொண்டு அலங்கரிக்க வேண்டும்.

Verse 5

प्रशस्तपत्रश्रवणां नवनीतस्तनीं बुधः । फलैर्नानाविधैस्तस्या उपशोभाम्प्रकल्पयेत् ॥

ஞானி அதன் காதுகளை சிறந்த இலைகளைப் போன்றதாக அமைத்து, அதன் மடிகளை நவநீதம் (புதிய வெண்ணெய்) கொண்டு உருவாக்க வேண்டும். மேலும் பலவகை பழங்களால் அதன் மேலதிக அலங்காரத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 6

उत्तमा गुडधेनुः स्यात्सदा धाराचतुष्टयम् । भागार्धेन तु तौल्येन चतुर्थांशेन वत्सकम् ॥

‘உத்தம’ குடதேன் எப்போதும் வெல்லத்தின் நான்கு தொடர்ச்சியான धारைகள் உடையதாகக் கூறப்படுகிறது. எடைக்கேற்ப முதற்கூறு அரைப் பங்கால், கன்றை நான்கில் ஒரு பங்கால் செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

मध्यमाच तदर्धेन भारेणैकेन चाधमा । वित्तहीनो यथाशक्त्या शतैरष्टाभिरेव च ॥

மத்தியமான தானதாரர் அந்த அளவின் பாதியால் செய்ய வேண்டும்; தாழ்ந்தவர் ஒரு ‘பார’ அளவால் செய்ய வேண்டும். செல்வமற்றவர் தன் திறனுக்கேற்ப எட்டு நூறு (அளவு) கொண்டு கூட அர்ப்பணிக்கலாம்.

Verse 8

अत ऊर्ध्वन्तु कर्तव्या गृहीवित्तानुसारतः । गन्धपुष्पादिभिः पूज्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥ श्रोत्रियाय प्रदातव्या सहस्रकनकेन तु । तदर्धेन महाराज तस्याप्यर्धेन वा पुनः ॥

இதன்பின் இல்லறத்தான் தன் செல்வத்திற்கேற்ப இச்செயலைச் செய்ய வேண்டும். நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் பூஜித்து அதை பிராமணருக்கு நிவேதிக்க வேண்டும். ச்ரோத்ரியருக்கு ஆயிரம் பொன் அளித்து தானம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது, ஓ மகாராஜா, அதன் பாதி, அல்லது மீண்டும் அதன் பாதியும்.

Verse 9

शतेन वा शतार्धेन यथाशक्त्या निवेदयेत् । गन्धपुष्पादिभिः पूज्य मुद्रिकाकर्णपत्रकैः ॥

அல்லது நூறு, அல்லது ஐம்பது—தன் ஆற்றலுக்கேற்ப—நிவேதிக்க வேண்டும். நறுமணம், மலர் முதலியவற்றாலும், மோதிரம் மற்றும் காது அலங்காரங்களாலும் (கர்ணபத்ரகம்) பூஜித்து (அர்ப்பிக்க வேண்டும்).

Verse 10

छत्रिकापादुके दत्त्वा इमं मन्त्रं उदीरयेत् । गुडधेनो महावीर्ये सर्वसम्पत्प्रदे शुभे ॥

குடை மற்றும் பாதுகை அளித்து இம்மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்: “ஓ குடதேனு! மஹாவீர்யமுடையவளே, சுபமே, எல்லாச் செல்வங்களையும் அளிப்பவளே.”

Verse 11

दानादस्माच्च भो देवि भक्ष्यभोज्यं प्रयच्छ मे । प्राङ्मुखोऽपि दाता च ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥

“ஓ தேவியே! இத்தானத்தினால் எனக்கு உண்ணத்தக்கதும், உணவாகப் பங்கெடுக்கத்தக்கதும் அருள்வாயாக.” தானம் செய்பவர் கிழக்குமுகமாக இருந்து பிராமணருக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 12

वाचा कृतं कर्मकृतं मनसा यद्विचिन्तितम् । मानकूटं तुलाकूटं कन्यागोऽर्थे उदाहृतम् ॥

வாக்கால் செய்தது, செயலால் செய்தது, மனத்தில் எண்ணியது—அளவுகளில் வஞ்சகம், தராசில் வஞ்சகம்—இவை இங்கு லாபத்திற்காகச் செய்யப்படும் தீச்செயல்களின் எடுத்துக்காட்டுகளாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 13

अनृतं नाशमायाति गुडधेनो द्विजार्पिता । दीयमानां प्रपश्यन्ति ते यान्ति परमां गतिम् ॥ यत्र क्षोरवहा नद्यः घृतपायसकर्दमाः । ऋषयो मुनयः सिद्धास्तत्र गच्छन्ति धेनुदाः ॥

குடதேன் (வெல்லப் பசு-தானம்) இருபிறப்பாளரான (பிராமணரான) த்விஜருக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும்போது பொய் அழிகிறது. அது தானமாக வழங்கப்படுவதைக் காண்பவர்கள் பரம நிலையைக் அடைகிறார்கள். எங்கு பால் நதிகள் ஓடி, நெய் மற்றும் பாயசம் போன்ற சேறு இருக்கிறதோ—அங்கு ரிஷிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள் செல்கிறார்கள்; அந்த உலகிற்கே கோதானம் செய்பவர்களும் செல்கிறார்கள்.

Verse 14

दश पूर्वान्दश परानात्भानञ्चैकविंशतिम् । विष्णुलोकं नयत्याशु गुडधेनोः प्रसादतः ॥

குடதேன் அருளால் பத்து முன்னோர்கள், பத்து பின்வந்தோர், தன்னை இருபத்தொன்றாவதாகச் சேர்த்து, விரைவில் விஷ்ணுலோகத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.

Verse 15

अयने विषुवे पुण्ये व्यतीपाते दिनक्षये । सर्वदैव प्रदातव्या पात्रं दृष्ट्वा महामते ॥

அயனம், விஷுவம், புண்ணிய வ்யதீபாதம், நாள் முடிவு ஆகிய வேளைகளில்—உண்மையில் எப்போதும்—ஹே மகாமதி, தகுதியான பாத்திரத்தைப் பார்த்து இதைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 16

श्रद्धान्वितेन दातव्या भुक्तिमुक्तिफलप्रदा । सर्वकामप्रदा नित्यं सर्वपापहरास्मृता ॥

இதை நம்பிக்கையுடன் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; இது போகம் மற்றும் மோக்ஷம் ஆகிய இரண்டின் பலனையும் தருகிறது. இது எப்போதும் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாகவும், எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவதாகவும் நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 17

गुडधेनोः प्रसादात्तु सौभाग्यमखिल भवेत् । वैष्णवं पदमाप्नोति दौर्गत्यन्तस्य नश्यति ॥

குடதேன் அருளால் முழுமையான நல்வாழ்வு உண்டாகிறது. அவன் வைஷ்ணவப் பதவியை அடைகிறான்; அவனுடைய துரதிர்ஷ்டம் அழிகிறது.

Verse 18

दशद्वादशसाहस्रा दश चाष्टौ च जन्मनि । न शोकदुःखदौर्गत्यं तस्य सञ्जायते क्वचित् ॥

பத்து அல்லது பன்னிரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை, மேலும் பத்து மற்றும் எட்டு பிறவிகளிலும், அவனுக்கு எந்நேரமும் சோகம், துயரம், துர்கதி உண்டாகாது।

Verse 19

इति पठति शृणोति चेह सम्यक् मतिमपि ददाति योजनानाम् । स इह विभवैश्चिरं वसित्वा वसति चिरं दिवि देवतादिपूज्यः ॥

இவ்வாறு இங்கே முறையாக ஓதி கேட்பவனும், யோஜன அளவிற்கும் விரியும் அறிவையும் அளிப்பவனும், இவ்வுலகில் நீண்ட காலம் செல்வத்தில் வாழ்ந்து, பின்னர் விண்ணுலகிலும் நீண்ட காலம் தேவர்கள் முதலியோரால் போற்றப்பட்டு வாழ்வான்।