Adhyaya 10: The Threefold Division by the Guṇas, the Deities’ Attainment of Worship, and the Opening of the Durjaya Episode

Verse 1

श्रीवराह उवाच । एवं सृष्ट्वा जगत्सर्वं भगवान् लोकभावनः । विरराम ततः सृष्टिर्व्यवर्धत धरे तदा ॥ १०.१ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—இவ்வாறு முழு ஜகத்தையும் படைத்து, உலகங்களைப் போஷித்து நிலைநிறுத்தும் பகவான் அப்போது படைப்புச் செயலில் இருந்து ஓய்ந்தார். அதன் பின், ஓ தரையே, அக்காலத்தில் படைப்பு மேலும் விரிந்தது.

Verse 2

वृद्धायामथ सृष्टौ तु सर्वे देवाः पुरातनम् । नारायणाख्यं पुरुषं यजन्तो विविधैर्मखैः ॥ १०.२ ॥

படைப்பு விரிந்தபோது எல்லாத் தேவர்களும் பலவகை யாகங்களால் ‘நாராயணன்’ எனப்படும் ஆதிபுருஷனை வழிபட்டனர்.

Verse 3

द्वीपेषु चैव सर्वेषु वर्षेषु च मखैर्हरिम् । देवाः सत्रैर्महद्भिस्ते यजन्तः श्रद्धयान्विताः । तोषयामासुरत्यर्थं स्वं पूज्यं कर्तुमीप्सवः ॥ १०.३ ॥

எல்லா தீவுகளிலும் எல்லா வர்ஷங்களிலும் தேவர்கள் நம்பிக்கையுடன் யாகங்களாலும் மகா சத்ர யாகங்களாலும் ஹரியை வழிபட்டு, தங்கள் பூஜ்யத்தன்மையை நிலைநாட்ட விரும்பி அவரை மிகுந்த அளவில் மகிழ்வித்தனர்.

Verse 4

एवं तोषयतां तेषां बहुवर्षसहस्रिकम् । काले देवस्तदा तुष्टः प्रत्यक्षत्वं जगाम ह ॥ १०.४ ॥

இவ்வாறு பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவரை மகிழ்வித்துக் கொண்டிருந்தபோது, காலப்போக்கில் அந்தத் தேவன் திருப்தியடைந்து நேரடியாக வெளிப்பட்டான்.

Verse 5

अनेकबाहूदरवक्त्रनेत्रो महागिरेः शृङ्गमिवोल्लिखंस्तदा । उवाच किं कार्यमथो सुरेशो ब्रूतां वरं देववरा वरं वः ॥ १०.५ ॥

அப்போது பல கரங்கள், பெரும் வயிறு, பலவகை முகங்களும் கண்களும் உடைய தேவர்களின் தலைவன், மாபெரும் மலையின் சிகரத்தைச் செதுக்குவது போலச் செய்து, “என்ன காரியம்? தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, சொல்லுங்கள்; உங்களுக்கு வரம் அளிக்கிறேன்” என்றான்.

Verse 6

देवा ऊचुः । जयस्व गोविन्द महानुभाव त्वया वयं नाथ वरेण देवाः । मनुष्यलोकेऽपि भवन्तमाद्यं विहाय नास्मान्भवते ह कश्चित् ॥ १०.६ ॥

தேவர்கள் கூறினர்: “வெற்றி பெறுக, கோவிந்தா, மகத்தான ஆன்மாவே! எங்கள் நாதனே, தேவர்களில் உன்னதனே, உமது அருளாலேயே நாங்கள் தேவர்கள் நிலைத்திருக்கிறோம். மனித உலகிலும், ஆதியான உம்மைத் தவிர எங்களுக்கு உண்மையில் வேறு பாதுகாவலன் இல்லை.”

Verse 7

रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च । सर्वे भवन्तं शरणं गताः स्म कुरुष्व पूज्यानिह विश्वमूर्ते ॥ १०.७ ॥

ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், சாத்யர்கள்; விஶ்வேதேவர்கள், அஷ்வின்கள், மருதர்கள் மற்றும் உஷ்மபர்கள்—எல்லோரும் உம்மைச் சரணடைந்தோம். ஓ விஸ்வமூர்த்தியே, இங்கே எங்களைப் பூஜ்யர்களாக்குவாயாக.

Verse 8

एवमुक्तस्तदा तैस्तु महायोगेश्वरो हरिः । करोमि सर्वान् वः पूज्यानित्युक्त्वाऽन्तरधीयत ॥ १०.८ ॥

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, மகாயோகேஸ்வரனான ஹரி—“உங்களை எல்லோரையும் பூஜ்யர்களாக்குவேன்” என்று சொல்லி, மறைந்தருளினார்.

Verse 9

देवा अपि निजौकांसि गतवन्तः सनातनम् । स्तुवन्तः परमेशोऽपि त्रिविधं भावमास्थितः ॥ १०.९ ॥

தேவர்களும் தத்தம் சனாதன வாசஸ்தலங்களுக்கு சென்றனர்; ஸ்தோத்திரம் நிகழ்ந்தபோது பரமேஸ்வரனும் திரிவித பாவத்தை (மூவகை நிலையை) ஏற்றருளினார்.

Verse 10

एवं त्रिधा जगद्धाता भूत्वा देवान् महेश्वरः । आराध्य सात्त्विकं राजं तामसं च त्रिधा स्थितम् ॥ १०.१० ॥

இவ்வாறு உலகைத் தாங்கும் மகேஸ்வரன் மூவகையாக இருந்து, சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம் என மூவகை நிலையில் நிலைத்த தேவர்களை ஆராதித்து/மரியாதை செய்தருளினார்.

Verse 11

सात्त्विकेन पठेद्वेदान् यजेद्यज्ञेन देवताः । आत्मनोऽवयवो भूत्वा राजसेनापि केशवः ॥ १०.११ ॥

சாத்த்விக பாவத்துடன் வேதங்களைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; யாகத்தால் தேவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். கேசவனும் ஆத்மாவின் அங்கமாகி ராஜச பாவத்தினாலும் (செயலாற்றுகின்றான்).

Verse 12

स कालरूपिणं रौद्रं प्रकृत्या शूलपाणिनम् । आत्मनो राजसीं मूर्तिं पूजयामास भक्तितः । तामसेनापि भावेन असुरेषु व्यवस्थितः ॥ १०.१२ ॥

அசுரர்களிடையே நிலைபெற்று, தாமஸப் பாவத்துடனும் இணைந்து, தன் ராஜஸ மூர்த்தியை—காலரூபமான, ரௌத்ரமான, இயல்பாகத் திரிசூலதாரியான—பக்தியுடன் வழிபட்டான்।

Verse 13

एवं त्रिधा जगद्धाता भूत्वा देवान् महेश्वरः । आराधयामास ततो लोकोऽपि त्रिविधोऽभवत् ॥ १०.१३ ॥

இவ்வாறு மகேஸ்வரன் உலகதாதாவாகத் திரிவிதமாகி தேவர்களை ஆராதித்தான்; அதன் பின் உலகமும் திரிவிதமாக ஆனது।

Verse 14

ब्रह्मविष्णुमहेशानानाम्ना गृहीय व्यवस्थितः । स च नारायणो देवः कृते युगवरे प्रभुः ॥ १०.१४ ॥

பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் என்ற நாமங்களை ஏற்று அவர் ஒழுங்காக நிலைபெற்றார்; அதே தேவன் நாராயணனே க்ருத (சத்ய) யுகத்தின் சிறந்த யுகத்தில் ஆண்டவன்.

Verse 15

त्रेतायां रुद्ररूपस्तु द्वापरे यज्ञमूर्तिमान् । कलौ नारायणो देवो बहुरूपो व्यजायत ॥ १०.१५ ॥

திரேதா யுகத்தில் அவர் ருத்ரரூபமாக ஆனார், த்வாபர யுகத்தில் யஜ்ஞமூர்த்தியாக; கலி யுகத்தில் தேவன் நாராயணன் பலரூபமாக வெளிப்பட்டான்।

Verse 16

तस्यादिकृत्ततो विष्णोश्चरितं भूरितेजसः । श्रृणुष्व सर्वं सुश्रोणि गदतो मम भामिनि ॥ १०.१६ ॥

அழகிய இடுப்புடையவளே, ஒளிமிகு பெண்ணே! பேரொளி கொண்ட விஷ்ணுவின் சரிதத்தை அதன் தொடக்கத்திலிருந்து, நான் கூறும்போது, முழுவதும் கேள்.

Verse 17

आसीत्कृतयुगे राजा सुप्रतीको महाबलः । तस्य भार्याद्वयं चासीदविषिष्टं मनोरमम् ॥ १०.१७ ॥

கிருதயுகத்தில் சுப்ரதீகன் என்னும் மிகுந்த வலிமையுடைய அரசன் இருந்தான். அவனுக்கு குணங்களில் சமமான, அழகிய இரு மனைவியர் இருந்தனர்.

Verse 18

विद्युत्प्रभा कान्तिमती तयोरेते तु नामनी । तयोः पुत्रं समं राजा न लेभे यत्नवानपि ॥ १०.१८ ॥

அவர்களின் பெயர்கள் வித்யுத்ப்ரபா மற்றும் காந்திமதி. ஆயினும் அரசன் எவ்வளவு முயன்றாலும் அவர்களால் ஒரு மகனைப் பெறவில்லை.

Verse 19

यदा तदा मुनिश्रेष्ठमात्रेयं वीतकल्मषम् । तोषयामास विधिना चित्रकूटे नगोत्कमे ॥ १०.१९ ॥

அப்போது அவன் முறையாக, மலைகளில் சிறந்த சித்ரகூடத்தில், மாசற்ற முனிவருள் தலைவரான ஆத்திரேயரைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 20

सक ऋषिष्टोषितस्तेन दीर्घकालं वरार्थिना । वरं दिदित्सया यावदब्रवीदत्रिजो मुनिः ॥ १०.२० ॥

வரம் நாடிய அவனால் நீண்ட காலம் அந்த ரிஷி மகிழ்விக்கப்பட்டார். வரம் அளிக்க விரும்பியபோது, அத்ரியின் புதல்வனான முனிவர் பேசினார்.

Verse 21

तावदिन्द्रोऽपि करिणा गतः पार्श्वेन तस्य ह । देवसैन्यैः परिवृतस्तूष्णीमेव महाबलः ॥ १०.२१ ॥

அந்நேரம் இந்திரனும் யானைமேல் ஏறி அவன் அருகே வந்தான். தேவர்களின் சேனைகளால் சூழப்பட்ட அந்த வல்லவன் மௌனமாகவே இருந்தான்.

Verse 22

तं दृष्ट्वा अन्तर्गतप्रीतिमप्रीतिं प्रीतवान् मुनिः । चुकोप देवराजाय शापमुग्रं ससर्ज ह ॥ १०.२२ ॥

அவரைக் கண்ட முனிவர் வெளிப்படையாக மகிழ்ந்ததுபோல் இருந்தாலும், உள்ளார்ந்த அதிருப்தியை உணர்ந்து தேவராஜன் இந்திரனிடம் கோபித்து கடும் சாபத்தை உரைத்தார்।

Verse 23

यस्मात् त्वया ममावज्ञा कृता मूढ दिवसपते । ततस्त्वं चालितो राज्याद् अन्यलोके वसिष्यसि ॥ १०.२३ ॥

ஓ மடையான பகலின் அதிபதியே! நீ என்னை அவமதித்ததால், நீ உன் அரசாட்சியிலிருந்து நீக்கப்பட்டு வேறொரு உலகில் வாழ்வாய்।

Verse 24

एवमुक्त्वाऽपि कोपेन सुरेशं तं च भूपतिम् । उवाच राजन् पुत्रस्ते भविता दृढविक्रमः ॥ १०.२४ ॥

இவ்வாறு கூறியபின்பும் கோபத்துடன் அவர் அந்த சுரேசனையும் அரசனையும் நோக்கி—அரசே, உன் மகன் உறுதியான வீரத்துடன் பிறப்பான் என்றார்।

Verse 25

इन्द्ररूपोपमः श्रीमानुद्यच्छस्त्रः प्रतापवान् । विद्याप्रभावकर्मज्ञः क्रूरकर्मा भविष्यति । दुर्जयोऽतिबली राजा एवमुक्त्वा गतो मुनिः ॥ १०.२५ ॥

அவன் இந்திரனை ஒத்த வடிவமுடையவன், செல்வமிக்கவன், ஆயுதம் ஏந்துபவன், பெரும் தேஜஸும் வல்லமையும் உடையவன்; கல்வியின் ஆற்றலால் செயலறிந்தவனாயினும் கடுமையான செயல்களைச் செய்வான். மிக வலிமைமிக்க, வெல்ல இயலாத அரசன்—என்று கூறி முனிவர் சென்றார்।

Verse 26

सोऽपि राजा सुप्रतीको भार्यायां गर्भमावहत् । विद्युत्प्रभायां धर्मज्ञः साऽपि काले त्वसूयत ॥ १०.२६ ॥

அரசன் சுப்ரதீகனும் தன் மனைவி வித்யுத்பிரபாவிடம் கருவை ஏற்படுத்தினான்; தர்மத்தை அறிந்த அவளும் காலம் வந்தபோது குழந்தையைப் பெற்றாள்।

Verse 27

तस्य चेष्टेर् बलेनासौ मुनेः सौम्यो बभूव ह । वेदशास्त्रार्थविद्यायां पारगो धर्मवान् शुचिः ॥ १०.२८ ॥

அந்த முனிவரின் கட்டுப்பட்ட முயற்சியின் வலிமையால் அவன் உண்மையிலே சௌம்ய சுபாவமுடையவனானான். வேத-சாஸ்திர அர்த்தவித்தையில் பாரங்கதன், தர்மவான், தூயவன் ஆனான்.

Verse 28

या द्वितीया अभवत् पत्नी तस्य राज्ञो महात्मनः । नाम्ना कीर्त्तिमती धन्या तस्याः पुत्रो बभूव ह । नाम्ना सुद्युम्न इत्येवं वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १०.२९ ॥

அந்த மகாத்மா அரசனின் இரண்டாம் மனைவி கீர்த்திமதி எனப் பெயருடைய பாக்கியவதி. அவளுக்கு சுத்யும்னன் என்ற மகன் பிறந்தான்; அவன் வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த பாரங்கதன்.

Verse 29

अथ कालेन महता स राजा राजसत्तमः । सुप्रतीकः सुतं दृष्ट्वा दुर्जयं योग्यं अन्तिके ॥ १०.३० ॥

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின், அரசர்களில் சிறந்த சுப்ரதீகன், தன் அருகில் தகுதியும் வல்லமையும் உடைய மகன் துர்ஜயனைப் பார்த்து [அதற்கேற்றவாறு நடந்தான்]।

Verse 30

आत्मनो वृद्धभावं च वाराणस्याधिपो बली । चिन्तयामास राज्यार्थं दुर्जयं प्रति भामिनि ॥ १०.३१ ॥

வாரணாசியின் வலிமைமிக்க அதிபதி தன் முதுமை நிலையை எண்ணினான்; ஓ அழகியவளே, அரசாட்சியின் பொருட்டு துர்ஜயனைப் பற்றி சிந்தித்தான்.

Verse 31

एवं सञ्चिन्त्य धर्मात्मा तस्य राज्यं ददौ नृपः । स्वयं च चित्रकूटाख्यं पर्वतं स जगाम ह ॥ १०.३२ ॥

இவ்வாறு சிந்தித்து தர்மாத்மா அரசன் அவனுக்கு அரசாட்சியை அளித்தான்; தானோ சித்ரகூடம் எனப்படும் மலையிற்குச் சென்றான்.

Verse 32

दुर्जयोऽपि महद्राज्यं हस्त्यश्व रथवाजिभिः । संयोज्य चिन्तयामास राज्यवृद्धिं प्रति प्रभुः ॥ १०.३३ ॥

வெல்வதற்கு அரியதாயினும், ஆண்டவன் யானை, குதிரை, தேர்கள், குதிரைப்படை ஆகியவற்றுடன் மாபெரும் அரசை ஒருங்கிணைத்து, தன் அரசின் விரிவை எண்ணினான்।

Verse 33

एवं सञ्चिन्त्य मेधावी हस्त्यश्व रथपत्तिभिः । समेतां वाहिनीं कृत्वा उत्तरां दिशमाश्रितः । तस्य चोत्तरतो देशाः सर्वे सिद्धा महात्मनः ॥ १०.३४ ॥

இவ்வாறு சிந்தித்த ஞானி, யானை, குதிரை, தேர்கள், காலாட்படை ஆகியவற்றால் கூடிய ஒன்றுபட்ட படையை அமைத்து வடதிசை நோக்கிச் சென்றான். அந்த மகாத்மாவின் வடக்கில் உள்ள நாடுகள் அனைத்தும் சித்தி பெற்ற (செழித்த)வையாக இருந்தன।

Verse 34

भारताख्यमिदं वर्षं साधयित्वा सुदुर्जयः । ततः किंपुरुषं नाम वर्षं तेनापि साधितम् ॥ १०.३५ ॥

மிகவும் வெல்ல முடியாதவனாயிருந்தும், அவன் ‘பாரத’ எனப்படும் இவ்வர்ஷத்தை அடக்கினான்; பின்னர் ‘கிம்புருஷ-வர்ஷ’ எனப்படும் பகுதியையும் அவன் வசப்படுத்தினான்।

Verse 35

ततः परतरं चान्यद्धरिवर्षं जिगाय सः । रम्यं हिरण्मयं चापि कुरुभद्राश्वमेव च । इलावृतं मेरुमध्यमेतत्सर्वं जिगाय सः ॥ १०.३६ ॥

அதற்குப் பின் அவன் மேலும் அப்புறமுள்ள ‘ஹரிவர்ஷ’த்தை வென்றான்; அதுபோல ‘ரம்யக’, ‘ஹிரண்மய’, ‘குருபத்ராஷ்வ’ ஆகியவற்றையும். நடுவில் மேரு மலை அமைந்த ‘இலாவ்ருத’ உட்பட இவை அனைத்தையும் அவன் வென்றான்।

Verse 36

जित्वा जम्ब्वाख्यमेतद्धि द्वीपं यावदसौ नृपः । जगाम देवराजानं जेतुं सर्वसुरान्वितम् ॥ १०.३७ ॥

இவ்வாறு ‘ஜம்பூத்வீபம்’ எனப்படும் இத்தீவை வென்று, அந்த அரசன் எல்லாத் தேவர்களும் சூழ்ந்த தேவராஜன் இந்திரனை வெல்லவும் புறப்பட்டான்।

Verse 37

मेरुपर्वतमारोह्य देवगन्धर्वदानवान् । गुह्यकान् किं नरान् दैत्यान्स्ततो ब्रह्मसुतो मुनिः । नारदो दुर्जयजयम् देवराजाय शंसत ॥ १०.३८ ॥

மேரு மலைமேல் ஏறிய பிரம்மபுத்திர முனி நாரதர் அங்கு தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள், குஹ்யகர்கள், மனிதர்கள், தைத்யர்கள் ஆகியோரைக் கூவி, தேவராஜ இந்திரனுக்கு “துர்ஜயனின் வெற்றி” என்ற செய்தியை அறிவித்தார்।

Verse 38

तत इन्द्रस्त्वरायुक्तो लोकपालैः समन्वितः । जगाम दुर्जयं हन्तुं सोऽचिरेणास्त्रनिर्ज्जितम् । विहाय पर्वतं मेरुं मर्त्यलोकमिहागतः ॥ १०.३९ ॥

அப்போது இந்திரன் அவசரத்துடன் லோகபாலர்களோடு துர்ஜயனை அழிக்கப் புறப்பட்டான்; அவன் விரைவில் ஆயுதங்களால் அடக்கப்பட்டான். மேருமலையை விட்டு இந்திரன் இங்கு மத்தியலோகத்துக்கு வந்தான்।

Verse 39

पूर्वदेशे च देवेन्द्रो लोकपालैः समं प्रभुः । स्थितवांस्तस्य सुमहच्चरितं सम्भविष्यति ॥ १०.४० ॥

கிழக்குத் திசையில் தேவேந்திரன் இந்திரன் லோகபாலர்களுடன் தங்கினான்; அதிலிருந்து மிகப் பெரிய ஒரு சரிதம் (புகழ்கதை) தோன்றும்।

Verse 40

दुर्जयश्च सुराञ्जित्वा यावत् प्रतिनिवर्तते । गन्धमादनपृष्ठे तु स्कन्धावारनिवेशनम् । कृत्वावस्थितसम्भारमागतं तापसौ तु तम ॥ १०.४१ ॥

தேவர்களை வென்று துர்ஜயன் திரும்பும்போது, கந்தமாதன மலைச்சரிவில் அவன் படை முகாமை அமைத்தான். தேவையான பொருள்-படைப்பொருட்கள் தயார் நிலையில் இருந்தன; அப்போது அந்த தவசி தம்பதி அவனிடம் வந்தனர்।

Verse 41

तावगतावथाब्रूतां राजन् दुर्ज्जय लोकपाः । निवारितास्त्वया सर्वं लोकपालैर्विना जगत् । न प्रवर्त्तत तस्मान् नौ देहि तत्पदमुत्तमम् ॥ १०.४२ ॥

அவர்கள் அணுகி கூறினர்— “அரசே துர்ஜ்ஜயா! நாங்கள் லோகபாலர்கள் உன்னால் தடுக்கப்பட்டோம்; லோகபாலர்கள் இன்றிச் சமஸ்த உலகின் செயலோட்டம் நடைபெறாது. ஆகவே எங்களுக்கு அந்த உயர்ந்த பதவியை (அதிகாரத்தை) அளிப்பாயாக।”

Verse 42

एवमुक्ते ततस्तौ तु दुर्ज्जयः प्राह धर्मवित् । कौ भवान्ताविति ततस्तावूचतुररिंदमौ । विद्युत्सुविद्युन्नामानावसुराविति मानद ॥ १०.४३ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் தர்மத்தை அறிந்த துர்ஜ்ஜயன் அவ்விருவரிடம்—“நீங்கள் இருவரும் யார்?” என்று கேட்டான். அப்போது பகைவரை அடக்கும் அவர்கள்—“மாநதா! நாங்கள் வித்யுத், சுவித்யுத் என்னும் அசுரர்கள்” என்று சொன்னார்கள்.

Verse 43

त्वया सम्प्रति चेच्छामो धर्म्यं सत्सु सुसंस्कृतौ । लोकपालमतं सर्वमावां कुर्म सुदुर्जय ॥ १०.४४ ॥

ஹே சுதுர்ஜ்ஜய! இப்போது நாங்கள் உம்முடன் சேர்ந்து, சத்புருஷர்களிடையே நன்கு பண்படுத்தப்பட்ட தர்ம வழியை மேற்கொள்ள விரும்புகிறோம்; மேலும் லோகபாலர்களின் முழுக் கருத்தையும்/ஆணையையும் நாங்கள் நிறைவேற்றுவோம்.

Verse 44

एवमुक्ते दुर्ज्जयेन तौ स्वर्गे सन्निवेशितौ । लोकपालौ कृतौ सद्यस्ततोऽन्तर्धानं जग्मतुः ॥ १०.४५ ॥

துர்ஜ்ஜயன் இவ்வாறு கூறியபின் அவ்விருவரும் ஸ்வர்க்கத்தில் நிறுவப்பட்டனர். உடனே அவர்கள் லோகபாலர்களாக நியமிக்கப்பட்டு, பின்னர் அந்தர்தானமாய் மறைந்தனர்.

Verse 45

तयोरपि महत्कर्म चरितं च धराधरे । भविष्यति महाराजो दुर्जयो मन्दरोपरि ॥ १०.४६ ॥

ஹே தராதரா! அவ்விருவரின் மகத்தான செயலும் அவர்களின் வரலாறும் எதிர்காலத்தில் வெளிப்படும்; மேலும் மந்தர மலைமேல் துர்ஜயன் என்னும் ஒரு மகாராஜாவும் தோன்றுவான்.

Verse 46

धनदस्य वनं दिव्यं दृष्ट्वा नन्दनसन्निभम् । मुदा बभ्राम रम्येऽस्मिन् स यावद्राजसत्तमः ॥ १०.४७ ॥

நந்தனத்தை ஒத்த தனதன் (குபேரன்) தெய்வீக வனத்தைப் பார்த்து, அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் இவ்வினிய இடத்தில் மகிழ்ச்சியுடன், அங்கு இருந்த காலமெல்லாம் உலாவினான்.

Verse 47

तावत्सुवर्णवृक्षाधः कन्याद्वयमपश्यत । अतीवरूपसम्पन्नमतीवाद्भुतदर्शनम् ॥ १०.४८ ॥

அப்போது பொன்னருவ மரத்தின் கீழே அவர் இரண்டு கன்னியரை கண்டார்—மிகுந்த அழகுச் செல்வம் உடையவர்கள், மிக அதிசயமான தோற்றம் கொண்டவர்கள்।

Verse 48

दृष्ट्वा तु विस्मयाविष्टः क इमे शुभलोचने । एवं संचिन्त्य यावत् स क्षणमेकं व्यवस्थितः । तस्मिन्वने तावदुभौ तापसौ सोऽवलोकयत् ॥ १०.४९ ॥

அவர்களைப் பார்த்தவுடன் அவர் வியப்பில் மூழ்கினார்—“இவர்கள் யார், ஓ அழகிய கண்களையுடையவர்களே?” என்று எண்ணி ஒரு கணம் நின்றார்; பின்னர் அந்த வனத்தில் அந்த இரு தபஸ்விகளை அவர் கண்டார்।

Verse 49

तौ दृष्ट्वा सहसा राजा ययौ प्रीत्या परां मुदम् । अवतीर्य द्विपात् तूर्णं नमश्चक्रे तयोः स्वयम् ॥ १०.५० ॥

அவர்களைப் பார்த்தவுடன் அரசன் அன்பால் பரம மகிழ்ச்சியடைந்தான். உடனே யானையிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, தானே அவர்களிருவருக்கும் வணக்கம் செய்தான்।

Verse 50

उपविष्टः स ताभ्यां तु कौशे दत्ते वरासने । पृष्टः कस्त्वं कुतश्चासि कस्य वा किमिह स्थितः ॥ १०.५१ ॥

அந்த இருவரும் பட்டு போர்த்திய சிறந்த ஆசனத்தில் அவரை அமர வைத்தனர். பின்னர் கேட்டனர்—“நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? யாருடையவன் (குலம்/ஆதரவு) நீ? இங்கே எதற்காக தங்கியிருக்கிறாய்?”

Verse 51

तौ प्रहस्याब्रवीद् राजा सुप्रतीकेतिविश्रुतः । तस्य पुत्रः समुत्पन्नो दुर्जयो नाम नामतः ॥ १०.५२ ॥

அப்போது ‘சுப்ரதீக’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசன் புன்னகையுடன் பேசினான். அவனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவனுடைய பெயர் ‘துர்ஜய’ என வழங்கப்பட்டது।

Verse 52

पृथिव्यां सर्वराजानो जिगीषन्निह सत्तमौ । आगतोऽस्मि ध्रुवं चैव स्मर्तव्योऽहं तपोधनौ ॥ भवन्तौ कौ समाख्यातं ममानुग्रहकाङ्क्षया ॥ १०.५३ ॥

பூமியில் எல்லா அரசர்களும் வெற்றியை நாடி முயல்கின்றனர். நான் உறுதியாக இங்கே வந்தேன்; ஓ தவச்செல்வம் உடைய இருவரே, என்னை நினைவு கொள்ள வேண்டும். என் அருளை நாடி நீங்கள் இருவரும் யார்—விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 53

तापसावूचतुः । आवां हेतृप्रहेत्राख्यौ मनोः स्वायम्भुवः सुतौ । आवां देवविनाशाय गतौ स्वो मेरुपर्वतम् ॥ १०.५४ ॥

தவசிகள் கூறினர்—நாங்கள் இருவரும் ஹேத்ரி, ப்ரஹேத்ரி எனப் பெயர்பெற்றவர்கள்; ஸ்வாயம்புவ மனுவின் புதல்வர்கள். தேவர்களை அழிக்க நாம் மேரு மலையிற்குச் சென்றோம்.

Verse 54

तत्रावयोर्महासैन्यं गजाश्वरथसंकुलम् । जिगाय सर्वदेवानां शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १०.५५ ॥

அங்கே எங்கள் பெரும் படை—யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள் நிறைந்தது—அனைத்து தேவர்களின் படைகளை நூற்றுக்கணக்காகவும் பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும் வென்றது.

Verse 55

ते च देवाः महत्सैन्यं दृष्ट्वा सर्वं निपातितम् । असुरैरुज्जहितप्राणं ततस्ते शरणं गताः ॥ १०.५६ ॥

அந்த தேவர்கள், முழு பெரும் படையும் வீழ்ந்திருப்பதைக் கண்டு—அசுரர்களால் உயிர் பறிக்கப்பட்டதாக—அப்போது சரணடைய (காப்பாளரிடம்) சென்றனர்.

Verse 56

क्षीराब्धौ यत्र देवेशो हरिः शेते स्वयं प्रभुः । तत्र विज्ञापयामासुः सर्वे प्रणतिपूर्वकम् ॥ १०.५७ ॥

பாற்கடலில், தேவர்களின் ஈசனான ஹரி தாமே பரம்பொருளாய் சயனித்திருக்கும் இடத்தில், அவர்கள் அனைவரும் வணக்கத்துடன் தங்கள் விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பித்தனர்.

Verse 57

देवदेव हरे सर्वं सैन्यं त्वसुरसत्तमैः । पराजितं परित्राहि भीतं विह्वल्लोचनम् ॥ १०.५८ ॥

தேவர்களின் தேவனே, ஹரியே! அசுரர்களில் சிறந்தவர்களால் எங்கள் முழு சேனையும் தோற்கடிக்கப்பட்டது. நாம் அஞ்சுகிறோம்; அச்சத்தால் கண்கள் கலங்குகின்றன—எங்களை காப்பாற்று.

Verse 58

त्वया देवासुरे युद्धे पूर्वं त्राताः स्म केशव । सहस्रबाहोः क्रूरस्य समरे कालनेमिनः ॥ १०.५९ ॥

கேசவா! தேவர்–அசுரர் முன்னைய போரில் நீயே எங்களை காத்தாய்—கொடூரமான ஆயிரம் கரங்களையுடைய காலநேமியைப் போர்க்களத்தில் எதிர்கொண்டபோது.

Verse 59

इदानीमपि देवेश असुरौ देवकण्टकौ । हेतृप्रहेतृनामानौ बहुसैन्यपरिच्छदौ । तौ हत्वा त्राहि नः सर्वान् देवदेव जगत्पते ॥ १०.६० ॥

தேவேசனே! இப்போதும் தேவர்களுக்கு முள்ளாக இரு அசுரர்கள் உள்ளனர்—ஹேத்ரு, ப்ரஹேத்ரு எனப் பெயருடையோர்—பெரும் சேனைகளால் சூழப்பட்டவர்கள். அவர்களை வதைத்து எங்கள் அனைவரையும் காப்பாற்று, தேவர்களின் தேவனே, உலகப் பதியே.

Verse 60

एवमुक्तस्ततो देवो विष्णुर्नारायणः प्रभुः । अहं यास्यामि तौ हन्तुमित्युवाच जगत्पतिः ॥ १०.६१ ॥

இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது, உலகப் பதியான ஆண்டவன்—விஷ்ணு, நாராயணன்—கூறினார்: “நான் சென்று அந்த இருவரையும் வதைக்கிறேன்.”

Verse 61

एवमुक्तास्ततो देवा मेरुपर्वतसन्निधौ । प्रातस्थुस्तेऽथ मनसा चिन्तयन्तो जनार्दनम् ॥ १०.६२ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், மேரு மலையின் அருகிலிருந்து தேவர்கள் புறப்பட்டனர்; மனத்தால் ஜனார்தனனைத் தியானித்தபடியே சென்றனர்.

Verse 62

तैः सञ्चिन्तितमात्रस्तु देवश्चक्रगदाधरः । आवयोः सैन्यमाविश्य एक एव महाबलः ॥ १०.६३ ॥

அவர்கள் அவரை நினைத்த மாத்திரத்தில் சக்கரமும் கதையும் தாங்கிய தெய்வம் எங்கள் இருவரின் சேனையில் புகுந்தான்; அவன் ஒருவனே மகாபலத்துடன் நின்றான்।

Verse 63

एकधा दशधात्मानं शतधा च सहस्रधा । लक्षधा कोटिधा कृत्वा स्वभूत्याऽच जगत्पतिः ॥ १०.६४ ॥

உலகநாதன் தன் இயல்புச் சக்தியால் தன்னை ஒருமுறை, பத்துமுறை, நூறுமுறை, ஆயிரமுறை; மேலும் இலட்சம், கோடி வடிவங்களாகவும் ஆக்கிக் கொள்கிறான்।

Verse 64

एवं स्थिते देववरे अस्मत्सैन्ये महाबलः । यः कश्चिदसुरो राजन्नावयोर्बलमाश्रितः । स हतः पतितो भूमौ दृश्यते गतचेतनः ॥ १०.६५ ॥

இவ்வாறு நிலைமை இருக்க, தேவர்களில் சிறந்தவரே, எங்கள் சேனையில் அந்த மகாபலன் இருக்கிறான். அரசனே, எங்கள் இருவரின் பலத்தைச் சார்ந்த எந்த அசுரனும் கொல்லப்பட்டு, தரையில் விழுந்து, உணர்விழந்தவனாகக் காணப்படுகிறான்।

Verse 65

एवं तत् सहसा सैन्यं मायया विश्वमूर्तिना । निहतं साश्वकलिलं पत्तिद्विपसमाकुलम् ॥ १०.६६ ॥

இவ்வாறு உலகரூபன் தன் மாயையால் ஒரு கணத்தில் அந்தச் சேனையைத் தாக்கி அழித்தான்; அது குதிரைகளால் நிரம்பி, குழப்பத்தில் மூழ்கி, காலாட்களும் யானைகளும் கூட்டமாக இருந்தது।

Verse 66

चतुरङ्गं बलं सर्वं हत्वा देवो रथाङ्गधृक् । आवां शोषावथो दृष्ट्वा गतोऽन्तर्द्धानमीश्वरः ॥ १०.६७ ॥

முழு நான்கு அங்கங்களுடைய சேனையையும் கொன்ற பின், சக்கரதாரி தெய்வம் எங்கள் இருவரும் சோர்ந்ததைப் பார்த்து, ஈசன் மறைவாகி விட்டான்।

Verse 67

अवयोरिदृशं कर्म दृष्टं देवस्य शार्ङ्गिणः । ततस्तमेव शरणं गतावाराधनाय वै ॥ १०.६८ ॥

எங்களிருவரின் இத்தகைய செயலைச் சார்ங்கிணன் (சார்ங்க வில்லைத் தாங்கிய தேவன்) கண்டான். ஆகவே ஆராதனை செய்யும் பொருட்டு அவனையே சரணமாக அடைந்தோம்.

Verse 68

त्वं चास्मन्मित्रतनयः सुप्रतीकात्मजो नृप । इमे चावयोः कन्ये गृहाण मनुजेश्वर । हेतृकन्या सुकेशी तु मिश्रकेशी प्रहेतृणः ॥ १०.६९ ॥

மேலும், அரசே! நீ எங்கள் நண்பனின் மகன்; சுப்ரதீகனின் புதல்வன். மனிதர்களின் ஆண்டவனே! எங்களுடைய இவ்விரு கன்னியரையும் ஏற்றுக் கொள்—ஹேத்ரியின் மகள் சுகேசி, ப்ரஹேத்ரியின் மகள் மிஷ்ரகேசி.

Verse 69

दुर्जयस्त्वेवमुक्तस्तु हेतॄणा ते उभे शुभे । कन्ये जग्राह धर्मेण भार्यार्थं मनुजेश्वरः ॥ १०.७० ॥

ஹேத்ரி இவ்வாறு கூறியபோது, மனிதர்களின் ஆண்டவன் துர்ஜயன் அந்த இரு மங்கலமான கன்னியரையும் தர்மப்படி மனைவிகளாக ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 70

ते लब्ध्वा सहसा राजा मुदा परमया युतः । आजगाम स्वकं राष्ट्रं निजसैन्यसमावृतः ॥ १०.७१ ॥

அவர்களை உடனே பெற்ற அரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், தன் படையால் சூழப்பட்டவனாய் தன் நாட்டிற்கு மீண்டு வந்தான்.

Verse 71

ततः कालेन महता तस्य पुत्रद्वयं बभौ । सुकेश्याः सुप्रभः पुत्रो मिश्रकेश्याः सुदर्शनः ॥ १०.७२ ॥

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின் அவனுக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்—சுகேசியின் மகன் சுப்ரபன்; மிஷ்ரகேசியின் மகன் சுதர்சனன்.

Verse 72

स राजा दुर्जयः श्रीमान् लब्ध्वा पुत्रद्वयं शुभम् । स्वयं कालान्तरे श्रीमान् जगामारण्यं अन्तिके ॥ १०.७३ ॥

திருமிகு துர்ஜய அரசன் நல்வரமான இரு புதல்வர்களைப் பெற்ற பின், காலம் கடந்ததும் தானே அருகிலுள்ள வனஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 73

तत्रस्थो वनजातीर् हि बाधयन् वै भयंकराः । ददर्शारण्यामाश्रित्य मुनिं स्थितमकल्मषम् ॥ १०.७४ ॥

அங்கே இருந்தபோது, வனத்தில் பிறந்த அச்சமூட்டும் உயிர்கள் துன்புறுத்திக் கொண்டிருந்தன; அப்போது வனத்தில் தங்கிய மாசற்ற முனிவரை அவன் கண்டான்।

Verse 74

तपस्यन्तं महाभागं नाम्ना गौरमुखं शुभम् । ऋषिवृन्दस्य गोप्तारं त्रातारं पापिनः स्वयम् ॥ १०.७५ ॥

தவத்தில் ஈடுபட்ட பெரும்பாக்கியசாலி, ‘கௌரமுக’ எனப் பெயர்பெற்ற நல்வர முனிவரை அவன் கண்டான்; அவர் ரிஷிகளின் கூட்டத்தைக் காக்கும் காவலரும், பாவிகளையும் மீட்பவரும் ஆவார்।

Verse 75

तस्याश्रमे विमलजलाविलेमरुत्सुगन्धिवृक्षप्रवरे द्विजन्मनः । रराज जीमूत इवाम्बरान्महीमुपागतः प्रवरविमानवद्गृहः ॥ १०.७६ ॥

அந்த ஆசிரமத்தில்—தூய நீர், மணமிகு தென்றல், சிறந்த மரங்கள் நிறைந்த இடத்தில்—இருபிறப்புடையவரின் இல்லம், வானத்திலிருந்து இறங்கிய மேகம் போலவும், சிறந்த விமானம் போன்றும் ஒளிர்ந்தது।

Verse 76

ज्वलनमखाग्निप्रतिभाषिताम्बरः सुशुद्धसंवासितवेषकुट्टकः । शिष्यैः समुच्चारितसामनादकः सुरूपयोषिदृषिकन्याकाकुलः । इतीदृशोऽस्यावसाथो वराश्रमे सुपुष्पिताशेषतरुप्रसूनः ॥ १०.७७ ॥

அந்த சிறந்த ஆசிரமத்தில் அவரது வாசஸ்தலம் இவ்வாறு இருந்தது—யாகஅக்னியின் ஒளியால் பிரகாசித்ததுபோல் ஆடை; ஒழுக்கமிக்க வாழ்வால் மிகத் தூய தபோவேஷம்; சீடர்கள் தெளிவாக உச்சரித்த சாமன் பாடல்களின் ஒலியால் முழங்கியது; அழகிய பெண்களும் ரிஷி-கன்னியரும் நிறைந்தது; எல்லா மரங்களும் மலர்களால் முழுமையாக மலர்ந்திருந்தன।

Verse 77

तस्याः पुत्रः समभवद् दुर्जयाख्यो महाबलः । जातकर्मादिसंस्कारं तस्य चक्रे मुनिः स्वयम् ॥ (दुर्वासा नाम तपसो तस्य देहमकल्मषः

அவளுக்கு துர்ஜயன் எனப் பெயருடைய மகாபலன் மகன் பிறந்தான். அவனுடைய ஜாதகர்மம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களை முனிவர் தாமே செய்தார்—தபஸால் மாசற்ற உடலுடைய துர்வாச முனிவர்।