Adhyaya 1: Praise of Varāha and Pṛthivī’s Foundational Questions

Verse 1

दंष्ट्राग्रेणोद्धृता गौरुदधिपरिवृता पर्वतैर्निम्नगाभिः साकं मृद्पिण्डवत् प्राग्बृहदुरुवपुषाऽनन्तरूपेण येन। सोऽयं कंसासुरारिर्मुरनरकदशास्यान्तकृत्सर्वसंस्थः कृष्णो विष्णुः सुरेशो नुदतु मम रिपूनादिदेवो वराहः॥ १.२ ॥

அந்த ஆதிதேவன் வராஹன் என் பகைவர்களை அகற்றுவானாக. அளவற்ற ரூபமும் விரிந்த பெருந்தேகமும் கொண்டு, கடலால் சூழப்பட்ட மலைநதிகளுடன் கூடிய இந்தப் புனிதப் பூமியை தந்தத்தின் முனையில் மண் கட்டிபோல் ஒருகாலத்தில் உயர்த்தியவன்; அவனே கிருஷ்ணன், விஷ்ணு, தேவர்களின் ஆண்டவன், கம்சனின் பகைவன், முரன்-நரகன்-தசானனன் ஆகியோரின் நாசகன், அனைத்தின் ஆதாரம்.

Verse 2

यः संसारार्णवे नौरिव मरणजराव्याधिनक्रोर्मिभीमे भक्तानां भीतिहर्ता मुरनरकदशास्यान्तकृत्कोलरूपी। विष्णुः सर्वेश्वरोऽयं यमिह कृतधियो लीलया प्राप्नुवन्ति मुक्तात्मानो न पापं भवत्तु नुदितारातिपक्षः क्षितीशः ॥ १.३ ॥

மரணம், முதுமை, நோய் எனும் முதலைகளும் அச்சமூட்டும் அலைகளும் நிறைந்த சம்சாரக் கடலில் படகுபோல் பக்தர்களின் பயத்தை அகற்றுபவன்; வராஹ ரூபத்தில் முரன், நரகன், தசானனன் ஆகியோருக்கு முடிவை அளிப்பவன்—அந்த அனைத்திற்கும் ஆண்டவன் விஷ்ணுவை இங்கு தெளிந்த மனத்தோர் லீலையாக அடைந்து, முத்தாத்மராகின்றனர். பகைவர்படையை விரட்டிய அந்த பூமியாண்டவன் நமக்கு மங்களம் செய்யட்டும்; பாபம் ஏற்படாதாக.

Verse 3

सूत उवाच । यस्मिन् काले क्षितिः पूर्वं वराहवपुषा तु सा । उद्धृता विष्णुना भक्त्या पप्रच्छ परमेश्वरम् ॥ १.४ ॥

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் விஷ்ணு வராஹ ரூபம் கொண்டு பூமியை உயர்த்தியபோது, அந்தப் பூமி பக்தியுடன் பரமேஸ்வரனை வினவினாள்.

Verse 4

धरण्युवाच। कल्पे कल्पे भवानेव मां समुद्धरते विभो। न चाहं वेद ते मूर्तिं नादिसर्गं च केशव॥ १.५ ॥

தரணி கூறினாள்—ஓ வibhோ! ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் நீயே என்னை உயர்த்தி மீட்கிறாய். ஆனால் ஓ கேசவா! உன் திருவுருவையும், ஆதிசிருஷ்டியையும் நான் அறியேன்.

Verse 5

वेदेषु चैव नष्टेषु मत्स्यो भूत्वा रसातलम्। प्रविश्य तानपाकृष्य ब्रह्मणे दत्तवानसि॥ १.६ ॥

வேதங்கள் அழிந்தபோது நீ மತ್ಸ்ய ரூபம் கொண்டு ரசாதலத்தில் புகுந்து அவற்றை மீட்டு எடுத்து பிரம்மாவுக்கு அளித்தாய்.

Verse 6

अन्यत्सुरासुरमयं त्वं समुद्रस्य मन्थने । धृतवानसि कौर्म्येण मन्दरं मधुसूदन ॥ १.७ ॥

மற்றொரு காலத்தில் தேவர்கள் அசுரர்களுடன் செய்த கடல் மத்தனத்தில், ஓ மதுசூதன, நீ கூர்ம அவதாரம் கொண்டு மந்தர மலைக்கு ஆதாரமாயிருந்தாய்।

Verse 7

पुनर्वाराहरूपेण मां गच्छन्तीं रसातलम् । उज्जहारैकदंष्ट्रेण भगवान् वै महार्णवात् ॥ १.८ ॥

மீண்டும் வராக அவதாரம் கொண்டு, நான் ரசாதலத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, பகவான் ஒரே தந்தத்தால் மகா கடலிலிருந்து என்னை உயர்த்தி மீட்டார்।

Verse 8

अन्यद्धिरण्यकशिपुर्वरदानेन दर्पितः । अबाधमानः पृथिवीं स त्वया विनिपातितः । बलिस्तु बद्धो भगवंस्त्वया वामनरूपिणा ॥ १.९ ॥

மேலும்: வரம் பெற்ற அகந்தையால் ஹிரண்யகசிபு பூமியை ஒடுக்கினான்; நீ அவனை வீழ்த்தி அழித்தாய். மேலும், ஓ பகவான், வாமன ரூபத்தில் நீ பலியை கட்டிப் பிணைத்தாய்।

Verse 9

पुनर्निःक्षत्रिया देव त्वया चापि पुरा कृता । जामदग्न्येन रामेण त्वया भूत्वाऽसकृत्प्रभो ॥ १.१० ॥

ஓ தேவா, முன்பும் ஆண்டவனே, நீ ஜாமதக்ன்ய ராமன் (பரசுராமன்) ஆகி மீண்டும் மீண்டும் பூமியை க்ஷத்திரியர் இன்றியாகச் செய்தாய்।

Verse 10

पुनश्च रावणो रक्षः क्षपितं क्षात्रतेजसा । न च जानाम्यहं देव तव किञ्चिद्विचेष्टितम् ॥ १.११ ॥

மீண்டும் ராக்ஷசன் ராவணன் க்ஷாத்திரத் தேஜஸால் அழிக்கப்பட்டான்; ஆனால், ஓ தேவா, உமது விசித்திரமான செயல்களின் நோக்கத்தை நான் சிறிதும் அறியேன்।

Verse 11

उद्धृत्य मां कथं सृष्टिं सृजसे किं च सा त्वया। सकृद् ध्रियेत कृत्वा च पालयते चापि केन च॥ १.१२ ॥

என்னை உயர்த்திய பின் நீ எவ்வாறு படைப்பை உருவாக்குகிறாய்? உன்னால் அமைக்கப்பட்ட அந்தப் படைப்பு உண்மையில் எத்தகையது? அதை உருவாக்கிய பின் அது ஒருமுறையாவது யாரால் தாங்கப்படுகிறது, யாரால் காக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்படுகிறது?

Verse 12

केन वा सुलभो देव जायसे सततं विभो । कथं च सृष्टेरादिः स्यादवसानं कथं भवेत् ॥ १.१३ ॥

தேவனே, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவனே! எந்த வழியால் நீ மீண்டும் மீண்டும் எளிதில் அணுகத்தக்கவனாகிறாய்? படைப்பின் தொடக்கம் எவ்வாறு தோன்றுகிறது, அதன் முடிவு எவ்வாறு நிகழ்கிறது?

Verse 13

कथं युगस्य गणना संख्या अस्यानुचतुर्युगम् । के वा विशेषास्तेष्वस्मिन् का वा अवस्थ महेश्वर ॥ १.१४ ॥

யுகத்தின் கணக்கீடு எவ்வாறு செய்யப்படுகிறது—அதன் எண்ணளவு என்ன, மேலும் அது நான்கு யுகங்களின் வரிசையில் எவ்வாறு தொடர்கிறது? அந்த யுகங்களில் என்னென்ன தனிச்சிறப்புகள் உள்ளன, இச்சுழற்சியில் அவற்றின் நிலை என்ன, மகேஸ்வரனே?

Verse 14

यज्वानः के च राजानः के च सिद्धिं परां गताः । एतत्सर्वं समासेन कथयस्व प्रसीद मे ॥ १.१५ ॥

யார் யாகம் செய்த யஜமானர்கள், யார் அரசர்கள், மேலும் யார் பரம சித்தியை அடைந்தவர்கள்? இவை அனைத்தையும் சுருக்கமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்; என்மேல் அருள் புரியுங்கள்.

Verse 15

इत्युक्तः क्रोधरूपेण जहास परमेश्वरः । हसतस्तस्य कुक्षौ तु जगद्धात्री ददर्श ह ॥ रुद्रान् देवान् सवासवः सिद्धसङ्घान् महर्षिभिः ॥ १.१६ ॥

இவ்வாறு கோபத்தோடு உரைக்கப்பட்டபோது பரமேஸ்வரன் சிரித்தான். அவன் சிரிக்கையில், ஜகத்தாத்ரி (பூமி) அவன் வயிற்றினுள் ருத்ரர்களையும், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களையும், மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்த சித்தர்களின் கூட்டங்களையும் கண்டாள்.

Verse 16

सचन्द्रसूर्यग्रहसप्तलोकानन्तः स्थितांस्तावदुपात्तधर्मान् । इतीदृशं पश्यति सा समस्तं यावत्क्षितिर्वेपितसर्वगात्रा ॥ १.१७ ॥

அவள் பூமாதேவி சந்திரன், சூரியன், கிரகங்களுடன் கூடிய ஏழுலகங்களையும் அளவற்ற விரிவின் உள்ளே நிலைபெற்று, ஒவ்வொன்றும் தத்தம் தர்ம ஒழுங்கில் இருப்பதையும் முழுமையாகக் கண்டு, இவ்வாறே நோக்கினாள்; பூமி அனைத்தங்கங்களும் நடுங்கின।

Verse 17

उन्मीलितास्यस्तु यदा महात्मा दृष्टो धरण्याऽमलसर्वगात्र्या । तावत्स्वरूपेण चतुर्भुजेन महोदधौ सुप्तमथोऽन्वपश्यत् ॥ १.१८ ॥

மகாத்மா கண்களைத் திறந்தபோது, மாசற்ற அனைத்தங்கங்களுடைய பூமாதேவி அவரைக் கண்டாள்; அப்போது அவள் அவரைத் தம் சொந்த நான்கு கரங்களுடைய வடிவில், பேர்கடலில் உறங்குபவர்போல் கண்டாள்।

Verse 18

शेषपर्यङ्कशयने सुप्तं देवं जनार्दनम् । दृष्ट्वा तन्नाभिपङ्कस्थमन्तःस्थं च चतुर्मुखम् ॥ कृताञ्जलिपुटा देवी स्तुतिं धात्री जगाद ह ॥ १.१९ ॥

சேஷன் படுக்கைமேல் உறங்கும் ஜனார்தன தேவனைப் பார்த்து, அவருடைய நாபிக் கமலத்தில் உள்ளே நிலைபெற்ற நான்முகப் பிரம்மாவையும் கண்டு, தேவியான தாத்ரீ கைகூப்பி ஸ்துதியை உரைத்தாள்।

Verse 19

धरण्युवाच । नमः कमलपत्राक्ष नमस्ते पीतवाससे । नमः सुरारिविध्वंसकारिणे परमात्मने ॥ १.२० ॥

தரணி கூறினாள்—தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பீதாம்பரம் தரித்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனான பரமாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 20

शेषपर्यङ्कशयने धृतवक्षःस्थलश्रिये । नमस्ते सर्वदेवेश नमस्ते मोक्षकारिणे ॥ १.२१ ॥

சேஷன் படுக்கையில் பள்ளிகொள்ளும், மார்பில் ஸ்ரீயைத் தாங்கும்—அனைத்து தேவர்களுக்கும் ஈசனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; மோட்சம் அருள்வோனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 21

नमः शार्ङ्गासिचक्राय जन्ममृत्युविवर्जिते। नमो नाभ्युत्थितमहत्त्कमलासनजन्मने॥ १.२२ ॥

சார்ங்க வில், வாள், சக்கரம் தாங்கி, பிறப்பு–இறப்பற்ற பரமனே, உமக்கு நமஸ்காரம். நாபியிலிருந்து எழுந்த மகத்தான தாமரையிலே தாமரையாசனன் (பிரம்மா) பிறந்ததற்குக் காரணமானவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 22

नमो विद्रुमरक्तास्यपाणिपल्लवशोभिने । शरणं त्वां प्रसन्नास्मि त्राहि नारीमनागसम् ॥ १.२३ ॥

பவளச் சிவந்த முகமும், இளந்தளிர் போன்ற அழகிய கரங்களும் உடைய உமக்கு நமஸ்காரம். நான் அமைதியான மனத்துடன் உமது சரணடைந்தேன்; குற்றமற்ற இந்தப் பெண்ணை காத்தருள்வீராக.

Verse 23

पूर्णनीलाञ्जनाकारं वाराहं ते जनार्दन । दृष्ट्वा भीतास्मि भूयोऽपि जगत् त्वद्देहगोचरम् । इदानीं कुरु मे नाथ दयां त्राहि महाभयात् ॥ १.२४ ॥

ஓ ஜனார்தனனே! ஆழ்ந்த நீல அஞ்சனம் போன்ற தோற்றமுடைய உமது வராக ரூபத்தைப் பார்த்து நான் மீண்டும் அஞ்சுகிறேன்; ஏனெனில் உலகம் உமது திருமேனி எல்லைக்குள் வந்ததுபோல் தோன்றுகிறது. இப்போது, ஓ நாதனே, என்மேல் கருணை செய்து மகாபயத்திலிருந்து காத்தருள்வீராக.

Verse 24

केशवः पातु मे पादौ जङ्घे नारायणो मम । माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च ॥ १.२५ ॥

கேசவன் என் பாதங்களைப் பாதுகாப்பானாக; நாராயணன் என் குதிகால்-மேல் கால்பகுதிகளைப் பாதுகாப்பானாக. மாதவன் என் இடுப்பைப் பாதுகாப்பானாக; கோவிந்தன் என் மறைஅங்கங்களையும் பாதுகாப்பானாக.

Verse 25

नाभिं विष्णुस्तु मे पातु उदरं मधुसूदनः । ऊरुं त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु वामनः ॥ १.२६ ॥

விஷ்ணு என் நாபியைப் பாதுகாப்பானாக; மதுசூதனன் என் வயிற்றைப் பாதுகாப்பானாக. திரிவிக்ரமன் என் தொடைகளைப் பாதுகாப்பானாக; வாமனன் என் இதயத்தைப் பாதுகாப்பானாக.

Verse 26

श्रीधरः पातु मे कण्ठं हृषीकेशो मुखं मम । पद्मनाभस्तु नयने शिरो दामोदरो मम ॥ १.२७ ॥

ஸ்ரீதரர் என் கண்டத்தை காக்கட்டும்; ஹ்ருஷீகேசர் என் முகத்தை காக்கட்டும். பத்மநாபர் என் கண்களை காக்கட்டும்; தாமோதரர் என் தலையை காக்கட்டும்.

Verse 27

एवं न्यस्य हरेर्न्यासमामानि जगती तदा । नमस्ते भगवन् विष्णो इत्युक्त्वा विरराम ह ॥ १.२८ ॥

இவ்வாறு ஹரியுடன் தொடர்புடைய ந்யாசத்தைச் செய்து, அப்போது ஜகதீ (பூமி) — “ஹே பகவான் விஷ்ணுவே, உமக்கு நமஸ்காரம்” என்று சொல்லி அமைதியானாள்.