Verse 1

देवा ह वै भगवन्तम् अब्रुवन्—अधीहि भगवन् ब्रह्मविद्याम् ॥१॥

தேவர்கள் உண்மையிலே பகவானை நோக்கி—“ஹே பகவனே, எங்களுக்கு பிரம்மவித்தையை உபதேசிப்பாயாக” என்றனர். ॥१॥

Brahmavidyā (knowledge of Brahman)

Read More →

Verse 2

स प्रजापतिर् अब्रवीत्—सशिखान् केशान् निष्कृत्य विसृज्य यज्ञोपवीतं निष्कृत्य पुत्रं दृष्ट्वा त्वं ब्रह्मा त्वं यज्ञस् त्वं वषट्कारस् त्वम् ओङ्कारस् त्वं स्वाहा त्वं स्वधा त्वं धाता त्वं विधाता त्वं प्र...

பிரஜாபதி கூறினார்—சிகையுடன் கூடிய தலைமுடியை வெட்டி விட்டு, யஜ்ஞோபவீதத்தையும் அகற்ற வேண்டும். பின்னர் மகனைப் பார்த்து—‘நீ பிரம்மா; நீ யாகம்; நீ வஷட்காரம்; நீ ஓங்காரம்; நீ ஸ்வாஹா; நீ ஸ்வதா; நீ தாதா; நீ விதாதா; நீ பிரதிஷ்டை’ என்று சொல்ல வேண்டும். அப்போது மகன்—‘நான் பிரம்மா; நான் யாகம்; நான் வஷட்காரம்; நான் ஓங்காரம்; நான் ஸ்வாஹா; நான் ஸ்வதா; நான் தாதா; நான் விதாதா; நான் த்வஷ்டா; நான் பிரதிஷ்டை’ என்று கூறுவான். இவ்வுரைகளின் பின் சென்று ஒரு கண்ணீர் துளி விட வேண்டும்; அது விதியற்ற முறையில் விழுந்தால் சந்ததி அறுபடும். வலப்புறம் பிரதக்ஷிணம் செய்து, இதையும் அதையும் திரும்பிப் பார்க்காமல் அவர்கள் மீளுகின்றனர். ॥२॥

Saṃnyāsa; identity of self with Brahman; internalization of yajña (adhyātma-yajña)

Read More →

Verse 3

स स्वर्ग्यो भवति ब्रह्मचारी वेदमधीत्य वेदोक्ताचरितब्रह्मचर्यो दारानाहृत्य पुत्रानुत्पाद्य ताननुपादिभिर्वितत्येष्ट्वा च शक्तितो यज्ञैः । तस्य संन्यासो गुरुभिरनुज्ञातस्य बान्धवैश्च । सोऽरण्यं परेत्य द्व...

அவன் ஸ்வர்க்கத்திற்குத் தகுதியுடையவன் ஆகிறான்—பிரம்மச்சாரியாக இருந்து வேதத்தைப் பயின்று, வேதம் விதித்த பிரம்மச்சரியத்தை அனுஷ்டித்து; பின்னர் மனைவியை ஏற்று, புதல்வர்களை பெற்று, பேரர்களால் வம்சத்தை விரித்து, சக்திக்கேற்ப யாகங்களைச் செய்து. அவனுடைய ஸந்ந்யாசம் குருமார்களின் அனுமதியுடனும் உறவினரின் சம்மதத்துடனும் நிகழ வேண்டும். அவன் காட்டிற்குச் சென்று பன்னிரண்டு இரவுகள் பால் கொண்டு அக்னிஹோத்ரம் செய்ய வேண்டும்; பன்னிரண்டு இரவுகள் பால் உணவாகவே இருக்க வேண்டும். பன்னிரண்டு இரவுகளின் முடிவில் அக்னி வைஷ்வானரனுக்கும் பிரஜாபதிக்கும் பிராஜாபத்யமான வைஷ்ணவ சருவை மூன்று பாத்திரங்களில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். முன்பிருந்த மரப்பாத்திரங்களை அக்னியில் இட வேண்டும்; மண் பாத்திரங்களை நீரில் விட வேண்டும்; உலோகப் பாத்திரங்களை குருவுக்கு அளித்து—‘என்னை விட்டுத் தூரம் போகாதீர்’ என்று சொல்ல வேண்டும்; குரு—‘உன்னை விட்டுத் தூரம் போகமாட்டேன்’ என்று பதிலளிப்பார். சிலர் கூறுவர்—கார்ஹபத்ய, தக்ஷிணாக்னி, ஆஹவனீய அக்னிகளில் அரணி இடத்திலிருந்து ஒரு கைப்பிடி சாம்பலைப் பருக வேண்டும். சிகையுடன் கூடிய தலைமுடியை அகற்றி விட்டுவிட்டு, ‘பூः ஸ்வாஹா’ என்று சொல்லி யஜ்ஞோபவீதத்தை நீரில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதன் பின் உபவாசம், நீருள் பிரவேசம், அக்னியில் பிரவேசம், வீராத்வானம், மஹாப்ரஸ்தானம் அல்லது முதுமை ஆசிரமம்—இவற்றில் ஏதொன்றை ஏற்கலாம். பால் சேர்த்து மாலையில் உண்ணுவது அவனுடைய ஸாயம் ஹோமம்; காலையில் உண்ணுவது பிராதஃ ஹோமம்; அமாவாசை அனுஷ்டானமே தர்ஷம்; பௌர்ணமி அனுஷ்டானமே பௌர்ணமாஸம்; மேலும் வசந்தத்தில் தலைமுடி-தாடி-உடல்ரோமம்-நகங்களை அகற்றுவது அவனுடைய அக்னிஷ்டோமம். ॥३॥

Saṃnyāsa-dharma; karma-to-jñāna transition; internalization of Vedic ritual

Read More →

Verse 4

संन्यस्याग्निं न पुनरावर्तयेत् मृत्युञ्जयमावहमित्यध्यात्ममन्त्रान् पठेत् । स्वस्ति सर्वजीवेभ्य इत्युक्त्वात्मानमनन्यं ध्यायन् तदूर्ध्वबाहुर्विमुक्तमार्गो भवेत् । अनिकेतश्चरेत् । भिक्षाशी यत्किञ्चिन्ना...

புனித அக்னிகளைத் துறந்து, மீண்டும் முன்னைய வாழ்விற்கு திரும்பாதிருப்பான். “ம்ருத்யுஞ்ஜயத்தை அளிப்பது” என்ற பொருளுடன் ஆத்யாத்ம மந்திரங்களைப் பாராயணம் செய்வான். “எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் நலமுண்டாகுக” என்று கூறி, ஆத்மாவை அநன்யமான (அத்வைத) சுயரூபமாகத் தியானித்து, கரங்களை மேலே உயர்த்தியவனாய், விடுதலைப் பாதையில் நிலைபெறுவான். இல்லமின்றி அலைவான். பிச்சையால் வாழ்ந்து, கிடைப்பதையெல்லாம் விவேகமின்றி ஏற்காதிருப்பான். உயிர்களின் பாதுகாப்பிற்காக ஒரு துகளுக்காகவும் ஓடாதிருப்பான்—மழைக்காலத்தில் மட்டும் விதிவிலக்கு. இதைப்பற்றி ச்லோகங்களும் உள்ளன.

Sannyasa and Moksha (renunciation as a discipline for liberation through Atman-contemplation and ahiṃsā)

Read More →

Verse 5

कुण्डिकां चमसं शिक्यं त्रिविष्टमुपानहौ । शीतोपघातिनीं कन्थां कौपीनाच्छादनं तथा ॥ पवित्रं ज्ञानशाटीं च उत्तरासङ्गमेव च । यज्ञोपवीतं वेदांश्च सर्वं तद्वर्जयेद्यतिः ॥ स्नानं पानं तथा शौचमद्भिः पूताभिराचर...

குண்டிகை, பிச்சைக்கிண்ணம், சிக்யம், திரிதண்டம், பாதுக்கைகள்; குளிரைத் தடுக்கக் கந்தை மற்றும் கௌபீனம்—இவை. பவித்ரம் (குச/மோதிரம்), ஞானவஸ்திரம், உத்தரீயம்; யஜ்ஞோபவீதம் மற்றும் வேதங்கள்—இவற்றையெல்லாம் யதி துறக்க வேண்டும். ஸ்நானம், பானம், சௌசம் ஆகியவற்றைத் தூய நீரால் ஆற்ற வேண்டும். நதிக்கரையில் படுக்கலாம் அல்லது ஆலயங்களில் உறங்கலாம். சுக-துக்கங்களின் பெயரில் உடலை மிகையாகப் பேணாதிருப்பான். புகழப்பட்டால் மகிழாதிருப்பான்; இகழப்பட்டால் பிறரைச் சபிக்காதிருப்பான்.

Vairāgya and Tyāga (renunciation of external markers and inner equanimity)

Read More →

Verse 6

कुण्डिकां चमसं शिक्यं त्रिविष्टमुपानहौ । शीतोपघातिनीं कन्थां कौपीनाच्छादनं तथा ॥ पवित्रं ज्ञानशाटीं च उत्तरासङ्गमेव च । यज्ञोपवीतं वेदांश्च सर्वं तद्वर्जयेद्यतिः ॥ स्नानं पानं तथा शौचमद्भिः पूताभिराचर...

குண்டிகை, பிச்சைக்கிண்ணம், சிக்யம், திரிதண்டம், பாதுக்கைகள்; குளிரைத் தடுக்கக் கந்தை மற்றும் கௌபீனம்—இவை. பவித்ரம் (குச/மோதிரம்), ஞானவஸ்திரம், உத்தரீயம்; யஜ்ஞோபவீதம் மற்றும் வேதங்கள்—இவற்றையெல்லாம் யதி துறக்க வேண்டும். ஸ்நானம், பானம், சௌசம் ஆகியவற்றைத் தூய நீரால் ஆற்ற வேண்டும். நதிக்கரையில் படுக்கலாம் அல்லது ஆலயங்களில் உறங்கலாம். சுக-துக்கங்களின் பெயரில் உடலை மிகையாகப் பேணாதிருப்பான். புகழப்பட்டால் மகிழாதிருப்பான்; இகழப்பட்டால் பிறரைச் சபிக்காதிருப்பான்.

Vairāgya and Tyāga (renunciation and even-mindedness)

Read More →

Verse 7

कुण्डिकां चमसं शिक्यं त्रिविष्टमुपानहौ । शीतोपघातिनीं कन्थां कौपीनाच्छादनं तथा ॥ पवित्रं ज्ञानशाटीं च उत्तरासङ्गमेव च । यज्ञोपवीतं वेदांश्च सर्वं तद्वर्जयेद्यतिः ॥ स्नानं पानं तथा शौचमद्भिः पूताभिराचर...

யதி குண்டிகை (கமண்டலம்), பிச்சைப்பாத்திரம், சுமைப்பை, திரிதண்டம், பாதுக்கா, குளிர் தடுக்கும் கந்தை, கௌபீன ஆடை; அதுபோல பவித்ரம், ஞானவஸ்திரம், உத்தரீயம், யஜ்ஞோபவீதம் மற்றும் வேதங்களின் வெளிப்புற ஆதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் துறக்க வேண்டும். ஸ்நானம், பானம், சௌசம் ஆகியவற்றை தூய நீரால் செய்ய வேண்டும். நதிக்கரையின் மணற்பரப்பில் படுக்க வேண்டும் அல்லது தேவாலயங்களில் உறங்க வேண்டும். சுகம்-துக்கம் காரணமாக உடலை மிகையாக வதைக்கக் கூடாது. புகழப்பட்டால் மகிழ்ந்து மயங்கக் கூடாது; பழிக்கப்பட்டால் பிறரை சபிக்கக் கூடாது.

Sannyāsa (renunciation) as a discipline for mokṣa; vairāgya and titikṣā supporting Brahma-jñāna

Read More →

Verse 8

कुण्डिकां चमसं शिक्यं त्रिविष्टमुपानहौ । शीतोपघातिनीं कन्थां कौपीनाच्छादनं तथा ॥ पवित्रं ज्ञानशाटीं च उत्तरासङ्गमेव च । यज्ञोपवीतं वेदांश्च सर्वं तद्वर्जयेद्यतिः ॥ स्नानं पानं तथा शौचमद्भिः पूताभिराचर...

யதி குண்டிகை, பிச்சைப்பாத்திரம், சுமைப்பை, திரிதண்டம், பாதுக்கா, குளிர் தடுக்கும் கந்தை, கௌபீன ஆடை; மேலும் பவித்ரம், ஞானவஸ்திரம், உத்தரீயம், யஜ்ஞோபவீதம் மற்றும் வேதங்களின் வெளிப்புற ஆதாரம் ஆகிய அனைத்தையும் துறக்க வேண்டும். ஸ்நானம், பானம், சௌசம் ஆகியவற்றை தூய நீரால் செய்ய வேண்டும். நதிக்கரையின் மணற்பரப்பில் படுக்க வேண்டும் அல்லது தேவாலயங்களில் உறங்க வேண்டும். சுகம்-துக்கம் காரணமாக உடலை மிகையாக வதைக்கக் கூடாது. புகழப்பட்டால் திளைக்கக் கூடாது; பழிக்கப்பட்டால் பிறரை சபிக்கக் கூடாது.

Vairāgya and samatā as immediate supports for jñāna-niṣṭhā (abidance in knowledge)

Read More →

Verse 9

ब्रह्मचर्येण सन्तिष्ठेदप्रमादेन मस्करी । दर्शनं स्पर्शनं केलिः कीर्तनं गुह्यभाषणम् ॥ संकल्पोऽध्यवसायश्च क्रियानिर्वृत्तिरेव च । एतन्मैथुनमष्टाङ्गं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ विपरीतं ब्रह्मचर्यमनुष्ठेयं मुमुक...

பிச்சையாளர் யதி அசட்டையின்றி (அப்ரமாதமாக) பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். பார்தல், தொடுதல், விளையாட்டு, அதைப் பற்றிப் பேசுதல், இரகசிய உரையாடல், எண்ணம், உறுதி, செயல் நிறைவு—இந்த எட்டையும் ஞானிகள் மைதுனம் எனக் கூறுவர். இதற்கு எதிரான பிரம்மச்சரியத்தை முக்தி விரும்புவோர் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்—உலகை ஒளிரச் செய்யும், நித்தம் தானே திகழும் அந்த சுயஜ்யோதி பிரகாசத்தில் நிலைபெற்று.

Brahmacarya and pramāda-rahitatā (non-negligence) as aids to ātma-jñāna; self-luminous Ātman/Brahman (svayaṃ-prakāśa)

Read More →

Verse 10

ब्रह्मचर्येण सन्तिष्ठेदप्रमादेन मस्करी । दर्शनं स्पर्शनं केलिः कीर्तनं गुह्यभाषणम् ॥ संकल्पोऽध्यवसायश्च क्रियान्निर्वृत्तिरेव च । एतन्मैथुनमष्टाङ्गं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ विपरीतं ब्रह्मचर्यमनुष्ठेयं मुम...

ஓ மஸ்கரீ (பிக்ஷு), பிரம்மச்சரியத்தால் உறுதியாக நிலைபெற்று, அப்பிரமாதத்துடன் (அலட்சியமின்றி) இரு. பார்தல், தொடுதல், விளையாட்டு/கேளி, கீர்த்தனம்/புகழ்தல், மறைமொழி; மேலும் சங்கல்பம், உறுதி (அத்யவசாயம்), செயல் தொடங்கி நிறைவு பெறுதல்—இவற்றை ஞானிகள் அஷ்டாங்க மைதுனம் எனக் கூறுவர். இதற்கு எதிரான பிரம்மச்சரியத்தை முமுக்ஷுக்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது உலகை ஒளியூட்டும் சுயஜ்யோதி நித்தியப் பிரகாசம் தானே ச்புரித்து ஒளிர்வதில் நிலைபெறலாம்.

Brahmacarya (sense-restraint) as a support for Brahma-jñāna; self-luminous Brahman/Ātman

Read More →

Verse 11

ब्रह्मचर्येण सन्तिष्ठेदप्रमादेन मस्करी । दर्शनं स्पर्शनं केलिः कीर्तनं गुह्यभाषणम् ॥ संकल्पोऽध्यवसायश्च क्रियान्निर्वृत्तिरेव च । एतन्मैथुनमष्टाङ्गं प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ विपरीतं ब्रह्मचर्यमनुष्ठेयं मुम...

ஓ மஸ்கரீ (பிக்ஷு), பிரம்மச்சரியத்தால் உறுதியாக நிலைபெற்று, அப்பிரமாதத்துடன் (அலட்சியமின்றி) இரு. பார்தல், தொடுதல், விளையாட்டு/கேளி, கீர்த்தனம்/புகழ்தல், மறைமொழி; மேலும் சங்கல்பம், உறுதி (அத்யவசாயம்), செயல் தொடங்கி நிறைவு பெறுதல்—இவற்றை ஞானிகள் அஷ்டாங்க மைதுனம் எனக் கூறுவர். இதற்கு எதிரான பிரம்மச்சரியத்தை முமுக்ஷுக்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது உலகை ஒளியூட்டும் சுயஜ்யோதி நித்தியப் பிரகாசம் தானே ச்புரித்து ஒளிர்வதில் நிலைபெறலாம்.

Brahmacarya and purification of antaḥkaraṇa for realization of svayaṃprakāśa Ātman

Read More →

Verse 12

स एव जगतः साक्षी सर्वात्मा विमलाकृतिः । प्रतिष्ठा सर्वभूतानां प्रज्ञानघनलक्षणः ॥ न कर्मणा न प्रजया न चान्येनापि केचित् । ब्रह्मवेदनमात्रेण ब्रह्माप्नोत्येव मानवः ॥

அவரே உலகின் சாட்சி, அனைவரின் ஆத்மா, மாசற்ற வடிவம் உடையவர்; எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரம், ‘ப்ரஜ்ஞான-கனம்’ (சைதன்ய-கனம்) எனும் இலக்கணம் உடையவர். கர்மத்தால் அல்ல, சந்ததியால் அல்ல, வேறு எந்த வழியாலும் அல்ல—பிரம்மஞானம் ஒன்றினாலேயே மனிதன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

Ātman/Brahman as sākṣin (witness) and prajñāna-ghana; mokṣa through jñāna (not karma)

Read More →

Verse 13

स एव जगतः साक्षी सर्वात्मा विमलाकृतिः । प्रतिष्ठा सर्वभूतानां प्रज्ञानघनलक्षणः ॥ न कर्मणा न प्रजया न चान्येनापि केचित् । ब्रह्मवेदनमात्रेण ब्रह्माप्नोत्येव मानवः ॥

அவரே உலகத்தின் சாட்சி, அனைவரின் ஆத்மா, மாசற்ற வடிவம்; எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரம், அறிவுச்-சாரமாக (ப்ரஜ்ஞான-கனமாக) விளங்குபவர். கர்மத்தால் அல்ல, சந்ததியால் அல்ல, வேறு எந்த வழியாலும் யாரும் அவரை அடையார்; பிரம்மத்தை அறிதல் மட்டுமால் மனிதன் பிரம்மத்தையே அடைகிறான்.

Brahman-Atman as sākṣin (witness) and jñāna as the sole means to mokṣa

Read More →

Verse 14

तद्विद्याविषयं ब्रह्म सत्यज्ञानसुखाद्वयम् । संसारे च गुहावाच्ये मायाज्ञानादिसंज्ञके ॥ निहितं ब्रह्म यो वेद परमे व्योम्नि संज्ञिते । सोऽश्नुते सकलान्कामान्क्रमेणैव द्विजोत्तमः ॥ प्रत्यगात्मानमज्ञानमाया...

அந்த (பராவித்யையின்) பொருள் பிரம்மமே—சத்தியம், ஞானம், ஆனந்தம் எனும் இயல்புடைய, அத்வைதம். அது ஸம்ஸாரத்தில் ‘குகை’ எனச் சொல்லப்படும் இடத்தில், மாயை, அஞ்ஞானம் முதலிய பெயர்களால் குறிக்கப்படும் மறைப்பில் மறைந்ததுபோல் கூறப்படுகிறது. ‘பரம வ்யோமம்’ என அழைக்கப்படும் பரம ஆகாயத்தில் நிஹிதமான அந்த பிரம்மத்தை அறியும் த்விஜோத்தமன், முறையே எல்லாக் காமங்களையும் அனுபவிக்கிறான். உள்ளாத்மாவை அஞ்ஞானமும் மாயாசக்தியும் ஆகியவற்றின் சாட்சியாக அறிந்து, ‘நான் ஒரே பிரம்மம்’ என உறுதிபெற்று, அவன் தானே பிரம்மமாகிறான்.

Brahman as sat-cit-ānanda advaya; māyā/avidyā as veiling; realization ‘aham brahmāsmi’

Read More →

Verse 15

तद्विद्याविषयं ब्रह्म सत्यज्ञानसुखाद्वयम् । संसारे च गुहावाच्ये मायाज्ञानादिसंज्ञके ॥ निहितं ब्रह्म यो वेद परमे व्योम्नि संज्ञिते । सोऽश्नुते सकलान्कामान्क्रमेणैव द्विजोत्तमः ॥ प्रत्यगात्मानमज्ञानमाया...

அந்த (பராவித்யையின்) பொருள் பிரம்மமே—சத்தியம், ஞானம், ஆனந்தம் எனும் இயல்புடைய, அத்வைதம். அது ஸம்ஸாரத்தில் ‘குகை’ எனச் சொல்லப்படும் இடத்தில், மாயை, அஞ்ஞானம் முதலிய பெயர்களால் குறிக்கப்படும் மறைப்பில் மறைந்ததுபோல் கூறப்படுகிறது. ‘பரம வ்யோமம்’ என அழைக்கப்படும் பரம ஆகாயத்தில் நிஹிதமான அந்த பிரம்மத்தை அறியும் த்விஜோத்தமன், முறையே எல்லாக் காமங்களையும் அனுபவிக்கிறான். உள்ளாத்மாவை அஞ்ஞானமும் மாயாசக்தியும் ஆகியவற்றின் சாட்சியாக அறிந்து, ‘நான் ஒரே பிரம்மம்’ என உறுதிபெற்று, அவன் தானே பிரம்மமாகிறான்.

Non-dual Brahman (sat-cit-ānanda) and self-realization through ‘aham brahmāsmi’ overcoming māyā/avidyā

Read More →

Verse 16

तद्विद्याविषयं ब्रह्म सत्यज्ञानसुखाद्वयम् । संसारे च गुहावाच्ये मायाज्ञानादिसंज्ञके ॥ निहितं ब्रह्म यो वेद परमे व्योम्नि संज्ञिते । सोऽश्नुते सकलान्कामान्क्रमेणैव द्विजोत्तमः ॥ प्रत्यगात्मानमज्ञानमाया...

அந்த வித்யையின் பொருள் பிரம்மம்—அது சத்தியம், ஞானம்/சைதன்யம், ஆனந்தம்; மேலும் அத்வயம். மாயை, அஞ்ஞானம் முதலிய பெயர்களால் குறிக்கப்படும் ஸம்ஸாரமெனும் ‘குகை’யில் அதே பிரம்மம் மறைந்துள்ளது. ‘பரம வ்யோமம்’ எனப்படும் பரம ஆகாயத்தில் நிஹிதமான அந்த பிரம்மத்தை யார் அறிகிறாரோ, அவர் த்விஜர்களில் சிறந்தவர்; அவர் முறையே எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் அடைகிறார். உள்ஆத்மாவை அஞ்ஞானமும் மாயாசக்தியும் ஆகியவற்றின் சாட்சியாக அறிந்து “நான் ஒரே பிரம்மம்” என்று நிலைபெற்றால், அவர் தாமே பிரம்மமாய் ஆகிறார்.

Brahman-Atman identity; Māyā/avidyā as veiling; sākṣin (witness-consciousness)

Read More →

Verse 17

ब्रह्मभूतात्मनस्तस्मादेतस्माच्छक्तिमिश्रितात् । अपञ्चीकृत आकाशसंभूतो रज्जुसर्पवत् ॥ आकाशाद्वायुसंज्ञस्तु स्पर्शोऽपञ्चीकृतः पुनः । वायोरग्निस्तथा चाग्नेराप अद्भ्यो वसुन्धरा ॥ तानि भूतानि सूक्ष्माणि पञ्...

பிரம்மமாகிய அந்த ஆத்மத்தத்துவத்திலிருந்து, சக்தியுடன் கலந்த இந்த காரணத்திலிருந்து, பஞ்சீகரிக்கப்படாத ஆகாயம் கயிற்றில் பாம்பு போல ஆபாசமாகத் தோன்றித் தோன்றுகிறது. ஆகாயத்திலிருந்து மீண்டும் பஞ்சீகரிக்கப்படாத ‘ஸ்பர்ஷம்’ எனும் வாயு; வாயுவிலிருந்து அக்னி, அக்னியிலிருந்து நீர், நீரிலிருந்து பூமி. பின்னர் ஈச்வரன் அந்த நுண்ணிய பூதங்களைப் பஞ்சீகரித்து, அவற்றினாலேயே பிரம்மாண்டம் முதலிய படைப்பை உருவாக்குகிறார்—உண்மையாக சிவனின் ஆதீனமாக. பிரம்மாண்டத்தின் கருவில் தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர், கின்னரர், மனிதர், மேலும் மிருக-பறவையாதிகள் தத்தம் கர்மத்தின்படி நிலைகொள்கின்றனர்.

Cosmology of elements (pañcīkaraṇa/apāñcīkaraṇa); Śakti; karma-based embodiment; māyā-like appearance

Read More →

Verse 18

ब्रह्मभूतात्मनस्तस्मादेतस्माच्छक्तिमिश्रितात् । अपञ्चीकृत आकाशसंभूतो रज्जुसर्पवत् ॥ आकाशाद्वायुसंज्ञस्तु स्पर्शोऽपञ्चीकृतः पुनः । वायोरग्निस्तथा चाग्नेराप अद्भ्यो वसुन्धरा ॥ तानि भूतानि सूक्ष्माणि पञ्...

இந்த மந்திரம் முன் கூறிய படைப்புக் கிரமத்தையே மீண்டும் உரைக்கிறது. பிரம்மமாகிய ஆத்மத்தத்துவத்திலிருந்து, சக்தியுடன் இணைந்த காரணத்திலிருந்து, பஞ்சீகரிக்கப்படாத நுண்ணிய பூதங்கள்—ஆகாயம், வாயு, அக்னி, நீர், பூமி—உண்டாகின்றன. பின்னர் ஈச்வரன் அவற்றை பஞ்சீகரித்து, அவற்றினாலேயே பிரம்மாண்டம் முதலிய படைப்பை உருவாக்குகிறார்—சிவாதிஷ்டானத்தில். அந்த பிரம்மாண்டத்தில் தேவர்கள் முதலியோர், மனிதர், மிருக-பறவையாதிகள் தத்தம் கர்மத்தின்படி தோன்றி நிலைபெறுகின்றனர்.

Cosmology of elements (pañcīkaraṇa) and karmic embodiment

Read More →

Verse 19

ब्रह्मभूतात्मनस्तस्मादेतस्माच्छक्तिमिश्रितात् । अपञ्चीकृत आकाशसंभूतो रज्जुसर्पवत् ॥ आकाशाद्वायुसंज्ञस्तु स्पर्शोऽपञ्चीकृतः पुनः । वायोरग्निस्तथा चाग्नेराप अद्भ्यो वसुन्धरा ॥ तानि भूतानि सूक्ष्माणि पञ्...

பிரம்மமாகிய ஆத்மத்தத்துவத்திலிருந்து, சக்தியுடன் கலந்த அந்த காரணத்திலிருந்து, அபஞ்சீகృత ஆகாசம் தோன்றுகிறது—கயிற்றை பாம்பென மயங்குவது போல. ஆகாசத்திலிருந்து மீண்டும் அபஞ்சீகృత ஸ்பர்ஷத் தத்துவம், ‘வாயு’ எனப்படும், உண்டாகிறது; வாயுவிலிருந்து அக்னி, அக்னியிலிருந்து நீர், நீரிலிருந்து பூமி. பின்னர் ஈச்வரன் அந்த நுண்ணிய பூதங்களை பஞ்சீகரணம் செய்து, சிவன் மூலம், பிரம்மாண்டம் முதலான இந்த உலகை வெளிப்படுத்துகிறார். பிரம்மாண்டத்தின் கர்ப்பத்தில் தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷ-கின்னரர்கள், மனிதர்கள், மிருக-பறவையாதிகள் தத்தம் கர்மத்தின்படி நிலைபெறுகின்றனர்.

Sṛṣṭi-krama (cosmogenesis), pañcīkaraṇa, māyā/śakti, karma and embodiment

Read More →

Verse 20

ब्रह्मभूतात्मनस्तस्मादेतस्माच्छक्तिमिश्रितात् । अपञ्चीकृत आकाशसंभूतो रज्जुसर्पवत् ॥ आकाशाद्वायुसंज्ञस्तु स्पर्शोऽपञ्चीकृतः पुनः । वायोरग्निस्तथा चाग्नेराप अद्भ्यो वसुन्धरा ॥ तानि भूतानि सूक्ष्माणि पञ्...

பிரம்மமாகிய ஆத்மத்தத்துவத்திலிருந்து, சக்தியுடன் கலந்த அந்த காரணத்திலிருந்து, அபஞ்சீகృత ஆகாசம் தோன்றுகிறது—கயிற்றை பாம்பென மயங்குவது போல. ஆகாசத்திலிருந்து மீண்டும் அபஞ்சீகృత ஸ்பர்ஷத் தத்துவம், ‘வாயு’ எனப்படும், உண்டாகிறது; வாயுவிலிருந்து அக்னி, அக்னியிலிருந்து நீர், நீரிலிருந்து பூமி. பின்னர் ஈச்வரன் அந்த நுண்ணிய பூதங்களை பஞ்சீகரணம் செய்து, சிவன் மூலம், பிரம்மாண்டம் முதலான இந்த உலகை வெளிப்படுத்துகிறார். பிரம்மாண்டத்தின் கர்ப்பத்தில் தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷ-கின்னரர்கள், மனிதர்கள், மிருக-பறவையாதிகள் தத்தம் கர்மத்தின்படி நிலைபெறுகின்றனர்.

Cosmic manifestation through śakti; pañcīkaraṇa; karmic differentiation of embodied beings

Read More →

Verse 21

अस्थिस्नाय्वादिरूपोऽयं शरीरं भाति देहिनाम् । योऽयमन्नमयो ह्यात्मा भाति सर्वशरीरिणः ॥ ततः प्राणमयो ह्यात्मा विभिन्नश्चान्तरः स्थितः । ततो विज्ञान आत्मा तु ततोऽन्यश्चान्तरः स्वतः ॥ आनन्दमय आत्मा तु ततोऽ...

எலும்பு, நரம்பு முதலிய வடிவில் இந்த உடல் உடலுடையோர்க்கு தோன்றுகிறது; இதுவே எல்லா உடலாளர்களிலும் வெளிப்படும் அன்னமய ஆத்மா. அதன் உள்ளே வேறுபட்ட பிராணமய ஆத்மா நிலைகொள்கிறது; பின்னர் விஜ்ஞானமய ஆத்மா, அதன் உள்ளே தன்னிச்சையாக உள்ள இன்னொரு உள்தத்துவம். அதன் உள்ளே ஆனந்தமய ஆத்மா நிலைகொள்கிறது. அன்னமயம் பிராணமயத்தால் நிறைகிறது; பிராணமயம் இயல்பாக மனோமயத்தால் நிறைகிறது; மனோமய ஆத்மா ஞானமயத்தால் நிறைகிறது. ஞானமயம் எப்போதும் ஆனந்தத்தால் நிறைந்தது—எப்போதும் சுகஸ்வரூபம். ஆனந்தமயமும் பிரம்மத்திலிருந்து வேறான சாட்சி மூலம் ஒளியூட்டப்பட்டு/நிறைவு பெறுகிறது. பிரம்மம் அனைத்தின் உள்ளார்ந்த இடத்தில் முழுமையாக நிறைந்தது; வேறு எதனால் அல்ல. இதுவே ‘பிரம்மபுச்ச’ எனப்படும் தத்துவம்; சத்தியமும் ஞானமும்—இரு இலக்கணங்களைக் கொண்டது.

Pañca-kośa (sheaths) analysis; sākṣin (witness); Brahman as inner fullness (antarvyāpti)

Read More →

Verse 22

अस्थिस्नाय्वादिरूपोऽयं शरीरं भाति देहिनाम् । योऽयमन्नमयो ह्यात्मा भाति सर्वशरीरिणः ॥ ततः प्राणमयो ह्यात्मा विभिन्नश्चान्तरः स्थितः । ततो विज्ञान आत्मा तु ततोऽन्यश्चान्तरः स्वतः ॥ आनन्दमय आत्मा तु ततोऽ...

எலும்பு, நரம்பு முதலிய வடிவமுடைய இவ்வுடல் தேகிகளுக்குப் புலப்படுகிறது. எல்லா உடலுடையோரிலும் அன்னமய ஆத்மா வெளிப்படுகிறது. அதன் உள்ளே அதிலிருந்து வேறான பிராணமய ஆத்மா நிலைகொள்கிறது; அதன் உள்ளே விஜ்ஞானமய ஆத்மா; அதன் உள்ளே மேலும் வேறான ஆனந்தமய ஆத்மா நிலைகொள்கிறது. அன்னமயம் பிராணமயத்தால் நிறைவு பெறுகிறது; பிராணன் இயல்பாகவே மனோமயத்தால் நிறைவு பெறுகிறது; மனோமய ஆத்மா ஞானமயத்தால் நிறைவு பெறுகிறது. ஞானமயம் எப்போதும் ஆனந்தம்—சுகம்—ஆல் நிறைந்துள்ளது. ஆனந்தமயமும் பிரஹ்மனுக்கு வேறான சாட்சியால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. பிரஹ்மமே அனைத்தின் உள்ளார்ந்த இடத்தில் முழுமையாக உள்ளது; வேறொன்றால் அல்ல. இதுவே ‘பிரஹ்மபுச்ச’ எனப்படும், சத்தியமும் ஞானமும் என்ற இரட்டையியல்புடையது.

Pañcakośa (five sheaths) culminating in the witnessing Brahman; inner Self beyond annamaya–ānandamaya

Read More →

Verse 23

अस्थिस्नाय्वादिरूपोऽयं शरीरं भाति देहिनाम् । योऽयमन्नमयो ह्यात्मा भाति सर्वशरीरिणः ॥ ततः प्राणमयो ह्यात्मा विभिन्नश्चान्तरः स्थितः । ततो विज्ञान आत्मा तु ततोऽन्यश्चान्तरः स्वतः ॥ आनन्दमय आत्मा तु ततोऽ...

எலும்பு, நரம்பு முதலியவற்றால் ஆன இவ்வுடல் தேகிகளுக்குத் தோன்றுகிறது. எல்லா தேகிகளிலும் அன்னமய ஆத்மா வெளிப்படுகிறது. அதன் உள்ளே வேறான பிராணமய ஆத்மா; அதன் பின் விஜ்ஞானமய ஆத்மா; அதன் பின் உள்ளே வேறான ஆனந்தமய ஆத்மா. அன்னமயம் பிராணமயத்தால் நிறைவு பெறுகிறது; பிராணன் மனோமயத்தால் நிறைவு பெறுகிறது; மனோமயம் ஞானமயத்தால் நிறைவு பெறுகிறது. ஞானமயம் எப்போதும் ஆனந்தம்—சுகம்—ஆல் நிறைந்துள்ளது. ஆனந்தமயமும் பிரஹ்மனுக்கு வேறான சாட்சியுடன் தொடர்புடையதாக/அவரால் வெளிப்படுவதாகும். பிரஹ்மமே அனைத்தின் உள்ளே முழுமை; வேறொன்றால் அல்ல—இதுவே ‘பிரஹ்மபுச்ச’, சத்திய-ஞான ஸ்வரூபம்.

Discrimination of kośas and establishment in sākṣin-Brahman

Read More →

Verse 24

अस्थिस्नाय्वादिरूपोऽयं शरीरं भाति देहिनाम् । योऽयमन्नमयो ह्यात्मा भाति सर्वशरीरिणः ॥ ततः प्राणमयो ह्यात्मा विभिन्नश्चान्तरः स्थितः । ततो विज्ञान आत्मा तु ततोऽन्यश्चान्तरः स्वतः ॥ आनन्दमय आत्मा तु ततोऽ...

எலும்பு-நரம்பு முதலிய இயல்புடைய இவ்வுடல் தேகிகளுக்குப் புலப்படுகிறது. எல்லா தேகிகளிலும் அன்னமய ஆத்மா வெளிப்படுகிறது. அதன் உள்ளே வேறான பிராணமய ஆத்மா; அதன் உள்ளே விஜ்ஞானமய ஆத்மா; அதன் உள்ளே ஆனந்தமய ஆத்மா. அன்னமயம் பிராணமயத்தால் வியாபிக்கப்பட்டது; பிராணன் மனோமயத்தால்; மனம் ஞானமயத்தால்; ஞானம் எப்போதும் ஆனந்தத்தால் வியாபிக்கப்பட்டது. ஆனந்தமயமும் அதற்கு அப்பாற்பட்ட சாட்சியால் அறியப்படுகிறது. பிரஹ்மமே அனைத்தின் உள்ளே முழுமையாக உள்ளது; வேறொன்றால் அல்ல—இதுவே ‘பிரஹ்மபுச்ச’ எனப்படும், சத்திய-ஞான இலக்கணமுடையது.

Ātman as sākṣin beyond pañcakośa; Brahman as inner fullness (pūrṇatā)

Read More →

Verse 25

अस्थिस्नाय्वादिरूपोऽयं शरीरं भाति देहिनाम् । योऽयमन्नमयो ह्यात्मा भाति सर्वशरीरिणः ॥ ततः प्राणमयो ह्यात्मा विभिन्नश्चान्तरः स्थितः । ततो विज्ञान आत्मा तु ततोऽन्यश्चान्तरः स्वतः ॥ आनन्दमय आत्मा तु ततोऽ...

எலும்பு, நரம்பு முதலிய வடிவமுடைய இவ்வுடல் உடலுடையோர்க்கு தோன்றுகிறது. எல்லா உடலாளர்களிலும் அன்னமய ஆத்மா வெளிப்படுகிறது. அதன் உள்ளே அதிலிருந்து வேறான பிராணமய ஆத்மா நிலைகொள்கிறது; அதன் உள்ளே விஜ்ஞானமய ஆத்மா; அதன் உள்ளே ஆனந்தமய ஆத்மா. அன்னமயம் பிராணமயத்தால், பிராணம் மனோமயத்தால், மனம் ஞானமயத்தால் நிறைவு பெறுகிறது; ஞானமயம் எப்போதும் ஆனந்த-சுகத்தால் நிரம்பியுள்ளது. ஆனந்தமயமும் பிரம்மன் எனும் வேறு சாட்சி மூலம் ஒளிர்கிறது. பிரம்மம் அனைத்தின் உள்ளிலும் நிறைந்தது; வேறொன்றால் அல்ல; இதுவே ‘பிரம்மபுச்ச’—சத்தியமும் ஞானமும் எனும் இலக்கணம் உடையது।

Pañca-kośa (five sheaths) and Brahman as sākṣin (witness) beyond ānandamaya

Read More →

Verse 26

अस्थिस्नाय्वादिरूपोऽयं शरीरं भाति देहिनाम् । योऽयमन्नमयो ह्यात्मा भाति सर्वशरीरिणः ॥ ततः प्राणमयो ह्यात्मा विभिन्नश्चान्तरः स्थितः । ततो विज्ञान आत्मा तु ततोऽन्यश्चान्तरः स्वतः ॥ आनन्दमय आत्मा तु ततोऽ...

எலும்பு-நரம்பு கொண்ட உடல் அன்னமய ஆத்மாவால் வியாபிக்கப்பட்டது; அதன் உள்ளே வேறான பிராணமயம்; அதன் உள்ளே விஜ்ஞானமயம்; அதன் உள்ளே ஆனந்தமயம். ஆனந்தத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட உள்ள்சாட்சி பிரம்மமே; அது அனைத்தின் உள்ளிலும் நிறைந்தது. இதுவே ‘பிரம்மபுச்ச’—சத்திய-ஞான இலக்கணமுடையது।

Reiteration of pañca-kośa analysis culminating in Brahman as sākṣin

Read More →

Verse 27

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन्परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात्सर्वात्मना चित्ते भासम...

பரம சாரமான ‘ரஸ’த்தை அடைந்து சனாதனமான தேஹி ஆத்மா நேரடியாக எங்கும் சுகமடைகிறது; இல்லையெனில் சுகம் எங்கிருந்து? அனைத்தாத்மங்களின் சொந்த ஆத்மஸ்வரூபமான பரமானந்தம் பொய்யானதாயிருந்தால், யார் வாழ்வார், யார் இடையறாது செயலில் ஈடுபடுவார்? ஆகவே மனத்தில் ஆத்மராக ஒளிர்வதுவே எப்போதும் துயரச்சுமையால் அழுத்தப்படும் ஜீவாத்மாவை ஆனந்தப்படுத்துகிறது. அதிருஷ்யம் முதலிய இலக்கணமுடைய அதில் இந்த மகாயதி வேறுபாடற்ற பரம அத்வைதத்தை அறிந்தால், அதுவே பரம அபயம், பரம கல்யாணம், பரம அமிர்தம்—சத்ரூப பிரம்மம்; மூவகை பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் மனிதன் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு அறிந்தால், நிச்சயமாக அவனுக்கு பயம் உண்டாகும். இந்த ஆனந்தகோசத்தாலேயே ஸ்தம்பம் முதல் விஷ்ணு முதலியவரை உயிர்கள் படிப்படியாக நித்திய சுகம் பெறுகின்றனர். பதநிலைகளில் விரக்தியுடைய, வேதாந்தம் அறிந்த, பிரசன்னமானவர்க்கு தன் ஸ்வரூப ஆனந்தம் பரமத்தில் தானே ஒளிர்கிறது. வாக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்குகிறது; நிமித்தமின்மையால் அங்கிருந்து வாக்கு திரும்புகிறது. நிர்விசேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே மனம் நுண்மையானது, எல்லா பொருள்களிலிருந்தும் விலகியது; அதிலிருந்தே காது, தோல், கண் முதலிய ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் செயல்படுகின்றன।

Ānanda/Brahman as the ground of life; Abhaya (fearlessness) through Advaita; language-mind limitation (yato vāco nivartante)

Read More →

Verse 28

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

‘ரஸ’மாகிய சாரத்தை—சனாதன தேஹி ஆத்மாவை—நேரடியாக அடைந்தவன் எங்கும் இன்பமுடையவன்; இல்லையெனில் இன்பம் எங்கிருந்து வரும்? அனுபவப் பொருளாக ‘அசத்திய’மல்லாத, எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் சுயாத்மையாகிய அந்த பரமானந்தத்தில் எந்த மனிதன் அல்லது உயிர் வாழ முடியும்? யார் இடையறாது செயற்பட முடியும்? ஆகவே சித்தத்தில் சர்வாத்மரூபமாக ஒளிரும் அந்த புருஷன், துயரமிகுந்த ஜீவாத்மாவை எப்போதும் ஆனந்தப்படுத்துகின்றான். அதே அதிர்ஷ்யத்துவம் முதலிய இலக்கணமுடைய தத்துவத்தில் இந்த மகாயதி வேற்றுமையற்ற பரம அத்வைதத்தை அறிந்தபோது, அதுவே பரம அபயம், மிகச் சிறந்த கல்யாணம், பரம அமிர்தம்—சத்-ஸ்வரூபமான பரப்ரஹ்மம், மும்மடங்கு பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று ஒருவன் அறிந்தால், அவனுக்கு பயம் உண்டாகும்—இதில் ஐயம் இல்லை. இந்த ஆனந்தகோசத்தின் மூலமே புல்லின் நுனியிலிருந்து விஷ்ணுவரை (மேலும்) எல்லா உயிர்களும் நித்திய இன்பம் பெறுகின்றன; ஆனால் தரதம்ய வரிசையில். நிலைநிலைகளின் ஆசையிலிருந்து விலகிய, ஶ்ரோத்ரியனும் பிரசன்னனுமான சாதகனுக்கு, ஸ்வரூபமான ஆனந்தம் பரத்தில் தானே பிரகாசிக்கிறது. சொல் (வாக்கு) ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்கும்; நிமித்தம் இல்லாததால் வாக்கு அங்கிருந்து மீள்கிறது. நிர்விசேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே இந்த மனம் மிக நுண்ணியது; எல்லாப் பொருள்களிலிருந்தும் விலகியதாகும்; அதிலிருந்தே செவி, தோல், கண் முதலிய ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் செயல்படுகின்றன.

Ānanda as Brahman/Ātman; nirbheda (non-difference) and fearlessness; limits of speech and mind (yato vāco nivartante)

Read More →

Verse 29

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

‘ரஸ’மாகிய சாரத்தை—சனாதன தேஹி ஆத்மாவை—நேரடியாக அடைந்தவன் எங்கும் இன்பமுடையவன்; இல்லையெனில் இன்பம் எங்கிருந்து வரும்? அனுபவப் பொருளாக ‘அசத்திய’மல்லாத, எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் சுயாத்மையாகிய அந்த பரமானந்தத்தில் எந்த மனிதன் அல்லது உயிர் வாழ முடியும்? யார் இடையறாது செயற்பட முடியும்? ஆகவே சித்தத்தில் சர்வாத்மரூபமாக ஒளிரும் அந்த புருஷன், துயரமிகுந்த ஜீவாத்மாவை எப்போதும் ஆனந்தப்படுத்துகின்றான். அதே அதிர்ஷ்யத்துவம் முதலிய இலக்கணமுடைய தத்துவத்தில் இந்த மகாயதி வேற்றுமையற்ற பரம அத்வைதத்தை அறிந்தபோது, அதுவே பரம அபயம், மிகச் சிறந்த கல்யாணம், பரம அமிர்தம்—சத்-ஸ்வரூபமான பரப்ரஹ்மம், மும்மடங்கு பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று ஒருவன் அறிந்தால், அவனுக்கு பயம் உண்டாகும்—இதில் ஐயம் இல்லை. இந்த ஆனந்தகோசத்தின் மூலமே புல்லின் நுனியிலிருந்து விஷ்ணுவரை (மேலும்) எல்லா உயிர்களும் நித்திய இன்பம் பெறுகின்றன; ஆனால் தரதம்ய வரிசையில். நிலைநிலைகளின் ஆசையிலிருந்து விலகிய, ஶ்ரோத்ரியனும் பிரசன்னனுமான சாதகனுக்கு, ஸ்வரூபமான ஆனந்தம் பரத்தில் தானே பிரகாசிக்கிறது. சொல் (வாக்கு) ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்கும்; நிமித்தம் இல்லாததால் வாக்கு அங்கிருந்து மீள்கிறது. நிர்விசேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே இந்த மனம் மிக நுண்ணியது; எல்லாப் பொருள்களிலிருந்தும் விலகியதாகும்; அதிலிருந்தே செவி, தோல், கண் முதலிய ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் செயல்படுகின்றன.

Non-dual Brahman-bliss (parānanda), fear from bheda, apophatic limit of speech/mind

Read More →

Verse 30

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

‘ரஸ’மாகிய சாரத்தை—சனாதன தேஹி ஆத்மாவை—நேரடியாக அடைந்தவன் எங்கும் இன்பமுடையவன்; இல்லையெனில் இன்பம் எங்கிருந்து வரும்? அனுபவப் பொருளாக ‘அசத்திய’மல்லாத, எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் சுயாத்மையாகிய அந்த பரமானந்தத்தில் எந்த மனிதன் அல்லது உயிர் வாழ முடியும்? யார் இடையறாது செயற்பட முடியும்? ஆகவே சித்தத்தில் சர்வாத்மரூபமாக ஒளிரும் அந்த புருஷன், துயரமிகுந்த ஜீவாத்மாவை எப்போதும் ஆனந்தப்படுத்துகின்றான். அதே அதிர்ஷ்யத்துவம் முதலிய இலக்கணமுடைய தத்துவத்தில் இந்த மகாயதி வேற்றுமையற்ற பரம அத்வைதத்தை அறிந்தபோது, அதுவே பரம அபயம், மிகச் சிறந்த கல்யாணம், பரம அமிர்தம்—சத்-ஸ்வரூபமான பரப்ரஹ்மம், மும்மடங்கு பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று ஒருவன் அறிந்தால், அவனுக்கு பயம் உண்டாகும்—இதில் ஐயம் இல்லை. இந்த ஆனந்தகோசத்தின் மூலமே புல்லின் நுனியிலிருந்து விஷ்ணுவரை (மேலும்) எல்லா உயிர்களும் நித்திய இன்பம் பெறுகின்றன; ஆனால் தரதம்ய வரிசையில். நிலைநிலைகளின் ஆசையிலிருந்து விலகிய, ஶ்ரோத்ரியனும் பிரசன்னனுமான சாதகனுக்கு, ஸ்வரூபமான ஆனந்தம் பரத்தில் தானே பிரகாசிக்கிறது. சொல் (வாக்கு) ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்கும்; நிமித்தம் இல்லாததால் வாக்கு அங்கிருந்து மீள்கிறது. நிர்விசேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே இந்த மனம் மிக நுண்ணியது; எல்லாப் பொருள்களிலிருந்தும் விலகியதாகும்; அதிலிருந்தே செவி, தோல், கண் முதலிய ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் செயல்படுகின்றன.

Brahman as parānanda; nirviśeṣa and ineffability; fearlessness through advaita-jñāna

Read More →

Verse 31

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

சாரமாய ‘ரச’த்தை அடைந்தவன், சனாதனமான தேஹி ஆத்மாவை நேரடியாக உணர்ந்து எங்கும் சுகமடைகிறான்; இல்லையெனில் சுகம் எங்கிருந்து வரும்? இந்த அசத்தியமான வியவஹார உலகில், எல்லா ஆத்மங்களின் சுயஸ்வரூபமான பரமானந்தம் இல்லாமல் எந்த மனிதனோ உயிரோ வாழ முடியும்? யார் இடையறாது முயல்வார்? ஆகவே சித்தத்தில் சர்வாத்மபாவமாக ஒளிரும் அந்த புருஷன், எப்போதும் துக்கம் நிறைந்த ஜீவாத்மாவை ஆனந்தப்படுத்துகிறார். அத்ருஷ்யத்துவாதி லக்ஷணமுடைய அந்த பரமாத்வைதத்தில் மகாயதி பேதமற்ற தத்துவத்தை அடைந்தபோது, அதுவே பரம அபயம், மிக உயர்ந்த கல்யாணம், பரம அமிர்தம்—சத்ரூபமான பரப்ரஹ்மம்—மூவகை பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று அறிந்தால், அவனுக்கு பயம் உண்டாகும்—இதில் சந்தேகம் இல்லை. இந்த ஆனந்தகோசத்தினாலேயே தண்டு முதல் விஷ்ணு முதலியவரை உயிர்கள் தரதம்யக் கிரமமாக நித்திய சுகம் பெறுகின்றனர். அந்தந்த நிலைகளில் பற்றற்ற, சாஸ்திரஞானம் உடைய, பிரசன்னமான ஶ்ரோத்ரியனுக்கு, ஸ்வரூபமான ஆனந்தம் பரத்தில் தானே பிரகாசிக்கிறது. வாக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்குகிறது; நிமித்தம் இல்லையெனில் சொற்கள் திரும்பி நின்றுவிடுகின்றன. நிர்விஷேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே இந்த மனம் நுண்ணியது; எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் விலகியதாக உள்ளது; அதிலிருந்து செவி, தோல், கண் முதலியனும் கர்மேந்திரியங்களும் செயல்படுகின்றன.

Ānanda as Brahman; Nirbheda (non-difference) and fearlessness; speech/mind returning (yato vāco nivartante)

Read More →

Verse 32

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

சாரமாய ‘ரச’த்தை அடைந்தவன், சனாதனமான தேஹி ஆத்மாவை நேரடியாக உணர்ந்து எங்கும் சுகமடைகிறான்; இல்லையெனில் சுகம் எங்கிருந்து வரும்? இந்த அசத்தியமான வியவஹார உலகில், எல்லா ஆத்மங்களின் சுயஸ்வரூபமான பரமானந்தம் இல்லாமல் எந்த மனிதனோ உயிரோ வாழ முடியும்? யார் இடையறாது முயல்வார்? ஆகவே சித்தத்தில் சர்வாத்மபாவமாக ஒளிரும் அந்த புருஷன், எப்போதும் துக்கம் நிறைந்த ஜீவாத்மாவை ஆனந்தப்படுத்துகிறார். அத்ருஷ்யத்துவாதி லக்ஷணமுடைய அந்த பரமாத்வைதத்தில் மகாயதி பேதமற்ற தத்துவத்தை அடைந்தபோது, அதுவே பரம அபயம், மிக உயர்ந்த கல்யாணம், பரம அமிர்தம்—சத்ரூபமான பரப்ரஹ்மம்—மூவகை பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று அறிந்தால், அவனுக்கு பயம் உண்டாகும்—இதில் சந்தேகம் இல்லை. இந்த ஆனந்தகோசத்தினாலேயே தண்டு முதல் விஷ்ணு முதலியவரை உயிர்கள் தரதம்யக் கிரமமாக நித்திய சுகம் பெறுகின்றனர். அந்தந்த நிலைகளில் பற்றற்ற, சாஸ்திரஞானம் உடைய, பிரசன்னமான ஶ்ரோத்ரியனுக்கு, ஸ்வரூபமான ஆனந்தம் பரத்தில் தானே பிரகாசிக்கிறது. வாக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்குகிறது; நிமித்தம் இல்லையெனில் சொற்கள் திரும்பி நின்றுவிடுகின்றன. நிர்விஷேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே இந்த மனம் நுண்ணியது; எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் விலகியதாக உள்ளது; அதிலிருந்து செவி, தோல், கண் முதலியனும் கர்மேந்திரியங்களும் செயல்படுகின்றன.

Non-dual Brahmānanda; fear from bheda-buddhi; apophatic limit of speech

Read More →

Verse 33

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

சாரமாய ‘ரச’த்தை அடைந்தவன், சனாதனமான தேஹி ஆத்மாவை நேரடியாக உணர்ந்து எங்கும் சுகமடைகிறான்; இல்லையெனில் சுகம் எங்கிருந்து வரும்? இந்த அசத்தியமான வியவஹார உலகில், எல்லா ஆத்மங்களின் சுயஸ்வரூபமான பரமானந்தம் இல்லாமல் எந்த மனிதனோ உயிரோ வாழ முடியும்? யார் இடையறாது முயல்வார்? ஆகவே சித்தத்தில் சர்வாத்மபாவமாக ஒளிரும் அந்த புருஷன், எப்போதும் துக்கம் நிறைந்த ஜீவாத்மாவை ஆனந்தப்படுத்துகிறார். அத்ருஷ்யத்துவாதி லக்ஷணமுடைய அந்த பரமாத்வைதத்தில் மகாயதி பேதமற்ற தத்துவத்தை அடைந்தபோது, அதுவே பரம அபயம், மிக உயர்ந்த கல்யாணம், பரம அமிர்தம்—சத்ரூபமான பரப்ரஹ்மம்—மூவகை பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று அறிந்தால், அவனுக்கு பயம் உண்டாகும்—இதில் சந்தேகம் இல்லை. இந்த ஆனந்தகோசத்தினாலேயே தண்டு முதல் விஷ்ணு முதலியவரை உயிர்கள் தரதம்யக் கிரமமாக நித்திய சுகம் பெறுகின்றனர். அந்தந்த நிலைகளில் பற்றற்ற, சாஸ்திரஞானம் உடைய, பிரசன்னமான ஶ்ரோத்ரியனுக்கு, ஸ்வரூபமான ஆனந்தம் பரத்தில் தானே பிரகாசிக்கிறது. வாக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்குகிறது; நிமித்தம் இல்லையெனில் சொற்கள் திரும்பி நின்றுவிடுகின்றன. நிர்விஷேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே இந்த மனம் நுண்ணியது; எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் விலகியதாக உள்ளது; அதிலிருந்து செவி, தோல், கண் முதலியனும் கர்மேந்திரியங்களும் செயல்படுகின்றன.

Brahman as supreme bliss beyond speech; non-duality as the ground of fearlessness

Read More →

Verse 34

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

சாரமாய ‘ரச’த்தை—சனாதனமான தேஹி ஆத்மாவை—நேரடியாக அடைந்தவன் எங்கும் சுகமாய் இருப்பான்; இல்லையெனில் சுகம் எங்கிருந்து வரும்? பொருளாகப் பிடிக்க முடியாத (அகோசரமான) பரமானந்தம் எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் சுயாத்மாவே; அதில் எந்த மனிதன் அல்லது ஜீவன் வாழ முடியும்? யார் இடையறாது செயற்பட முடியும்? ஆகவே முழு ஆத்மபாவத்துடன் சித்தத்தில் ஒளிரும் அந்த புருஷன், துயரால் நிறைந்த ஜீவாத்மாவை எப்போதும் ஆனந்தப்படுத்துகிறான். அத் தத்துவம் ‘அதೃश्यत्व’ முதலிய இலக்கணங்களுடன் இருப்பினும், இந்த மகாயதி அதில் வேறுபாடற்ற பரமாத்வைதத்தை அடைந்தால், அதுவே பரம அபயம், மிக உயர்ந்த நன்மை, பரம அமிர்தம்—சத்-ஸ்வரூபமான பரப்ரஹ்மம், மும்மடங்கு பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று ஒருவன் அறிந்தால், நிச்சயமாக அவனுக்கு பயம் உண்டாகும். அந்த ஒன்றின் ஆனந்தகோசத்தினால் நிலைபெற்ற தாவரமுதல் விஷ்ணு முதலியவர்வரை உயிர்கள் தரதம்யக் கிரமத்தில் நித்திய சுகம் பெறுகின்றன. பதவி-மரியாதை முதலியவற்றில் விரக்தியுடைய, ஶ்ரோத்ரியனும் பிரசன்னசித்தனுமானவனுக்கு, ஸ்வரூபபூத ஆனந்தம் பரத்தில் தானே ஒளிர்கிறது. வாக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்கும்; நிமித்தம் இல்லாத இடத்தில் வாக்கு திரும்பி நிற்கிறது. நிர்விசேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே இந்த மனம் மிகச் சூக்ஷ்மம்; எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் விலகியது; அதிலிருந்தே செவி, தோல், கண் முதலிய ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் (உதயமடைகின்றன/இயங்குகின்றன).

Paramānanda as Brahman/Ātman; nirbheda-paramādvaita; fearlessness through non-dual realization; limits of speech and mind (yato vāco nivartante)

Read More →

Verse 35

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

சாரமாய ‘ரச’த்தை—சனாதனமான தேஹி ஆத்மாவை—நேரடியாக அடைந்தவன் எங்கும் சுகமாய் இருப்பான்; இல்லையெனில் சுகம் எங்கிருந்து வரும்? பொருளாகப் பிடிக்க முடியாத பரமானந்தம் எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் சுயாத்மாவே; அதில் எந்த மனிதன் அல்லது ஜீவன் நிலைத்திருக்க முடியும்? யார் இடையறாது செயற்பட முடியும்? ஆகவே முழு ஆத்மபாவத்துடன் சித்தத்தில் ஒளிரும் அந்த புருஷன், துயரால் நிறைந்த ஜீவாத்மாவை எப்போதும் ஆனந்தப்படுத்துகிறான். அத் தத்துவத்தில் இந்த மகாயதி வேறுபாடற்ற பரமாத்வைதத்தை அடைந்தால், அதுவே பரம அபயம், மிக உயர்ந்த நன்மை, பரம அமிர்தம்—சத்-ஸ்வரூபமான பரப்ரஹ்மம், மும்மடங்கு பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று ஒருவன் அறிந்தால், நிச்சயமாக அவனுக்கு பயம் உண்டாகும். அந்த ஒன்றின் ஆனந்தகோசத்தினால் தாவரமுதல் விஷ்ணு முதலியவர்வரை உயிர்கள் தரதம்யக் கிரமத்தில் நித்திய சுகம் பெறுகின்றன. பதவி-மரியாதை முதலியவற்றில் விரக்தியுடைய ஶ்ரோத்ரியன், பிரசன்னசித்தன்—அவனுக்கு ஸ்வரூபபூத ஆனந்தம் பரத்தில் தானே ஒளிர்கிறது. வாக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்கும்; நிமித்தம் இல்லாத இடத்தில் வாக்கு திரும்பி நிற்கிறது. நிர்விசேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே மனம் சூக்ஷ்மம்; எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் விலகியது; அதிலிருந்தே செவி, தோல், கண் முதலிய ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் (உதயமடைகின்றன/இயங்குகின்றன).

Advaita (nirbheda) and svarūpānanda; abhaya through non-dual knowledge; ineffability of Brahman

Read More →

Verse 36

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

சாரமாய ‘ரச’த்தை—சனாதனமான தேஹி ஆத்மாவை—நேரடியாக அடைந்தவன் எங்கும் சுகமாய் இருப்பான்; இல்லையெனில் சுகம் எங்கிருந்து வரும்? பொருளாகப் பிடிக்க முடியாத பரமானந்தம் எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் சுயாத்மாவே; அதில் எந்த மனிதன் அல்லது ஜீவன் வாழ முடியும்? யார் இடையறாது செயற்பட முடியும்? ஆகவே முழு ஆத்மபாவத்துடன் சித்தத்தில் ஒளிரும் அந்த புருஷன், துயரால் நிறைந்த ஜீவாத்மாவை எப்போதும் ஆனந்தப்படுத்துகிறான். அத் தத்துவத்தில் இந்த மகாயதி வேறுபாடற்ற பரமாத்வைதத்தை அடைந்தால், அதுவே பரம அபயம், மிக உயர்ந்த நன்மை, பரம அமிர்தம்—சத்-ஸ்வரூபமான பரப்ரஹ்மம், மும்மடங்கு பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று ஒருவன் அறிந்தால், நிச்சயமாக அவனுக்கு பயம் உண்டாகும். அந்த ஒன்றின் ஆனந்தகோசத்தினால் தாவரமுதல் விஷ்ணு முதலியவர்வரை உயிர்கள் தரதம்யக் கிரமத்தில் நித்திய சுகம் பெறுகின்றன. பதவி-மரியாதை முதலியவற்றில் விரக்தியுடைய ஶ்ரோத்ரியன், பிரசன்னசித்தன்—அவனுக்கு ஸ்வரூபபூத ஆனந்தம் பரத்தில் தானே ஒளிர்கிறது. வாக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்கும்; நிமித்தம் இல்லாத இடத்தில் வாக்கு திரும்பி நிற்கிறது. நிர்விசேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே மனம் சூக்ஷ்மம்; எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் விலகியது; அதிலிருந்தே செவி, தோல், கண் முதலிய ஞானேந்திரியங்களும் கர்மேந்திரியங்களும் (உதயமடைகின்றன/இயங்குகின்றன).

Aikya (identity) of Ātman and Brahman as paramānanda; abhaya; apophatic transcendence of speech/mind

Read More →

Verse 37

सारमेव रसं लब्ध्वा साक्षाद्देही सनातनम् । सुखी भवति सर्वत्र अन्यथा सुखता कुतः ॥ असत्यस्मिन् परानन्दे स्वात्मभूतेऽखिलात्मनाम् । को जीवति नरो जन्तुः को वा नित्यं विचेष्टते ॥ तस्मात् सर्वात्मना चित्ते भा...

சாரமான ‘ரஸம்’ பெற்றவன் சனாதனமான தேஹி ஆத்மாவை நேரடியாகச் சாக்ஷாத்கரித்து எங்கும் சுகமடைகிறான்; இல்லையெனில் சுகம் எங்கிருந்து வரும்? பொருளாகப் பிடிக்க முடியாத அந்த பரமானந்தம்—அனைத்து ஆத்மங்களின் சுயாத்மஸ்வரூபம்—அதில் யார் உண்மையில் ‘வாழ்கிறார்’? யார் இடையறாது ‘செயல்’ செய்கிறார்? ஆகவே முழு ஆத்மபாவத்துடன் சித்தத்தில் பிரகாசிக்கும் அந்த புருஷன், துயரச் சுமையால் நிறைந்த ஜீவாத்மாவை எப்போதும் ஆனந்தப்படுத்துகிறார். அதே தத்துவத்தில் (அத்ருஷ்யத்துவம் முதலிய லக்ஷணங்களுடன்) இந்த மகாயதி வேறுபாடற்ற பரம அத்வைதத்தை அடைந்தால்—அதுவே பரம அபயம், மிக உயர்ந்த கல்யாணம், பரம அமிர்தம்; அதுவே சத்-ஸ்வரூபமான பரப்ரஹ்மம், தேச-கால-வஸ்து எனும் மும்மடங்கு பரிச்சேதமற்றது. ஆனால் அதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு என்று அறிந்தால், அவனுக்கு பயம் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. அவனுடைய ஆனந்தகோசத்தால் விஷ்ணுவிலிருந்து தொடங்கி ஸ்தம்பம் வரை எல்லா ஜீவர்களும் தரதம்யக் கிரமமாக நித்திய சுகம் பெறுகின்றனர். பல பதவிகளிலும் நிலைகளிலும் பற்றற்ற, ச்ரோத்ரியனும் பிரசன்னனுமானவனுக்கு, சுயஸ்வரூபமான ஆனந்தம் பரமத்தில் தானே பிரகாசிக்கிறது. வாக்கு ஏதோ ஒரு நிமித்தத்தைச் சார்ந்தே இயங்கும்; நிமித்தம் இல்லாததால் வாக்கு அங்கிருந்து மீள்கிறது. நிர்விசேஷ பரமானந்தத்தில் சொல் எவ்வாறு இயங்கும்? ஆகவே இந்த நுண்மையான மனமும், ச்ரோத்ரம்-த்வக்-சக்ஷு முதலிய இந்திரியங்களும், கர்மேந்திரியங்களும் அனைத்துப் பொருள்களிலிருந்து விலகுகின்றன.

Brahmānanda (supreme bliss) as non-dual Brahman; fearlessness through advaita; withdrawal of speech/mind (yato vāco nivartante)

Read More →

Verse 38

व्यावृत्तानि परं प्राप्तुं न समर्थानि तानि तु ॥ तद्ब्रह्मानन्दमद्वन्द्वं निर्गुणं सत्यचिद्घनम् । विदित्वा स्वात्मरूपेण न बिभेति कुतश्चन ॥ एवं यस्तु विजानाति स्वगुरोरुपदेशतः । स साध्वासाधुकर्मभ्यां सदा...

அந்த இந்திரியங்கள் விஷயங்களிலிருந்து விலகினாலும், பரமத்தை அடைய அவை திறன் உடையவை அல்ல. ஆனால் பிரஹ்மானந்தத்தை—த்வந்த்வமற்றது, நிர்குணம், சத்திய-சித்-கனம்—தன் ஆத்மஸ்வரூபமாக அறிந்தவன் எதற்கும் அஞ்சான். மேலும் தன் குருவின் உபதேசத்தால் இவ்வாறு அறிந்தவன், பிரபு-ஸ்வரூபனாய், சத்கர்மம்-அசத்கர்மம் எதாலும் எப்போதும் தகிக்கப்படான்; ஆயினும் முழு உலகமும் ‘தாப்ய’ மற்றும் ‘தாபக’ (பாதிக்கப்படுவது-பாதிப்பது) என்ற ரூபத்தில் தோன்றுகிறது.

Jñāna of nirguṇa Brahman as svātman; transcendence of karma’s binding power; dvandvātīta (beyond opposites)

Read More →

Verse 39

व्यावृत्तानि परं प्राप्तुं न समर्थानि तानि तु ॥ तद्ब्रह्मानन्दमद्वन्द्वं निर्गुणं सत्यचिद्घनम् । विदित्वा स्वात्मरूपेण न बिभेति कुतश्चन ॥ एवं यस्तु विजानाति स्वगुरोरुपदेशतः । स साध्वासाधुकर्मभ्यां सदा...

அந்த இந்திரியங்கள் விஷயங்களிலிருந்து விலகினாலும், பரமத்தை அடைய அவை திறன் உடையவை அல்ல. ஆனால் பிரஹ்மானந்தத்தை—த்வந்த்வமற்றது, நிர்குணம், சத்திய-சித்-கனம்—தன் ஆத்மஸ்வரூபமாக அறிந்தவன் எதற்கும் அஞ்சான். மேலும் தன் குருவின் உபதேசத்தால் இவ்வாறு அறிந்தவன், பிரபு-ஸ்வரூபனாய், சத்கர்மம்-அசத்கர்மம் எதாலும் எப்போதும் தகிக்கப்படான்; ஆயினும் முழு உலகமும் ‘தாப்ய’ மற்றும் ‘தாபக’ (பாதிக்கப்படுவது-பாதிப்பது) என்ற ரூபத்தில் தோன்றுகிறது.

Jñāna of nirguṇa Brahman as svātman; transcendence of karma’s binding power; dvandvātīta (beyond opposites)

Read More →

Verse 40

व्यावृत्तानि परं प्राप्तुं न समर्थानि तानि तु ॥ तद्ब्रह्मानन्दमद्वन्द्वं निर्गुणं सत्यचिद्घनम् । विदित्वा स्वात्मरूपेण न बिभेति कुतश्चन ॥ एवं यस्तु विजानाति स्वगुरोरुपदेशतः । स साध्वासाधुकर्मभ्यां सदा...

விலகிப் போன சாதனங்களும் முயற்சிகளும் பரமத்தை அடைய வல்லவை அல்ல. அந்தப் பிரம்மத்தை—ஆனந்தஸ்வரூபம், அத்வந்த்வம், நிர்குணம், சத்திய-சித்-கனம்—தன் ஆத்மஸ்வரூபமாக அறிந்தவன் எங்கிருந்தும் அஞ்சான். தன் குருவின் உபதேசத்தால் இதை அறிந்தவன், தன்னடக்கம் கொண்ட प्रभு, சுப-அசுப கர்மங்களால் எப்போதும் துன்புறான் அல்ல. முழு உலகமும் தாப்ய-அதாப்ய, அதாவது பாதிக்கப்படுவது-பாதிக்கப்படாதது என்ற ரூபமாகவே தோன்றுகிறது.

Brahman-Atman identity; nirguṇa Brahman; freedom from fear; karma non-affliction for the knower

Read More →

Verse 41

प्रत्यगात्मतया भाति ज्ञानाद्वेदान्तवाक्यजात् ॥ शुद्धमीश्वरचैतन्यं जीवचैतन्यमेव च । प्रमाता च प्रमाणं च प्रमेयं च फलं तथा ॥ इति सप्तविधं प्रोक्तं भिद्यते व्यवहारतः । मायोपाधिविनिर्मुक्तं शुद्धमित्यभिधी...

வேதாந்த வாக்கியங்களின் தொகுப்பால் உண்டான ஞானத்தினால் அது பிரத்யகாத்மாவாக ஒளிர்கிறது. அதுவே ‘சுத்தம்’ எனப்படும்—ஈஸ்வர-சைதன்யமும் ஜீவ-சைதன்யமும்; மேலும் வியவஹாரத்தில் அதுவே பிரமாதா (அறிவோர்), பிரமாணம் (அறிவுக் கருவி), பிரமேயம் (அறியப்படுவது), பலம் (பலித ஞானம்) என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு அது ஏழுவிதமாகக் கூறப்படுகிறது; வேறுபாடு வியவஹாரத்திலேயே. மாயா-உபாதியிலிருந்து விடுபட்டது ‘சுத்தம்’. மாயா தொடர்பால் ‘ஈஸ்வரன்’, அவித்யா வசத்தால் ‘ஜீவன்’. அந்தக்கரண தொடர்பால் ‘பிரமாதா’, வ்ருத்தி தொடர்பால் ‘பிரமாணம்’. அறியப்படாத சைதன்யம் ‘பிரமேயம்’, அறியப்பட்ட சைதன்யம் ‘பலன்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Sevenfold functional differentiation of one consciousness (caitanya) via upādhis; māyā/avidyā; pramātṛ-pramāṇa-prameya-phala schema; vyavahāra vs paramārtha

Read More →

Verse 42

प्रत्यगात्मतया भाति ज्ञानाद्वेदान्तवाक्यजात् ॥ शुद्धमीश्वरचैतन्यं जीवचैतन्यमेव च । प्रमाता च प्रमाणं च प्रमेयं च फलं तथा ॥ इति सप्तविधं प्रोक्तं भिद्यते व्यवहारतः । मायोपाधिविनिर्मुक्तं शुद्धमित्यभिधी...

வேதாந்த வாக்கியங்களின் தொகுப்பால் உண்டான ஞானத்தினால் அது பிரத்யகாத்மாவாகப் பிரகாசிக்கிறது. அதுவே ‘சுத்தம்’—ஈஸ்வர-சைதன்யமும் ஜீவ-சைதன்யமும்; மேலும் வியவஹாரத்தில் அதுவே பிரமாதா, பிரமாணம், பிரமேயம், பலன் என்றும் கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு அது ஏழுவிதமாகச் சொல்லப்படுகிறது; வேறுபாடு வியவஹாரத்திலேயே. மாயா-உபாதியிலிருந்து விடுபட்டது ‘சுத்தம்’. மாயா தொடர்பால் ‘ஈஸ்வரன்’, அவித்யா வசத்தால் ‘ஜீவன்’. அந்தக்கரண தொடர்பால் ‘பிரமாதா’, வ்ருத்தி தொடர்பால் ‘பிரமாணம்’. அறியப்படாத சைதன்யம் ‘பிரமேயம்’, அறியப்பட்ட சைதன்யம் ‘பலன்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Upādhi-based differentiation of consciousness; vyavahāra/paramārtha; Advaita epistemic categories

Read More →

Verse 43

प्रत्यगात्मतया भाति ज्ञानाद्वेदान्तवाक्यजात् ॥ शुद्धमीश्वरचैतन्यं जीवचैतन्यमेव च । प्रमाता च प्रमाणं च प्रमेयं च फलं तथा ॥ इति सप्तविधं प्रोक्तं भिद्यते व्यवहारतः । मायोपाधिविनिर्मुक्तं शुद्धमित्यभिधी...

வேதாந்த வாக்கியங்களின் தொகுதியால் உண்டாகும் ஞானத்தினால் ஆத்மா ‘ப்ரத்யகாத்மா’ (உள்ளார்ந்த ஆத்மா) எனப் பிரகாசிக்கிறது. சுத்த சைதன்யம், ஈஸ்வர-சைதன்யம், ஜீவ-சைதன்யம், பிரமாதா (அறிவோர்), பிரமாணம் (அறிவுக் கருவி), பிரமேயம் (அறியப்படுவது), பலன்—இவ்வாறு ஏழுவகை எனும் வேறுபாடு வெறும் வியவஹார நிலைமட்டிலேயே கூறப்படுகிறது. மாயா-உபாதியிலிருந்து விடுபட்டது ‘சுத்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. மாயா-சம்பந்தத்தால் அது ‘ஈஸ்வரன்’; அவித்யாவின் வசத்தால் ‘ஜீவன்’. அந்தக்கரண சம்பந்தத்தால் ‘பிரமாதா’, அதன் வ்ருத்தி சம்பந்தத்தால் ‘பிரமாணம்’ எனப்படுகிறது. அறியப்படாத சைதன்யம் ‘பிரமேயம்’; அறியப்பட்ட சைதன்யம் ‘பலன்’ என அபிதீயப்படுகிறது.

Atman–Brahman consciousness analyzed via upādhis (māyā/avidyā) and epistemic categories (pramātṛ–pramāṇa–prameya–phala)

Read More →

Verse 44

प्रत्यगात्मतया भाति ज्ञानाद्वेदान्तवाक्यजात् ॥ शुद्धमीश्वरचैतन्यं जीवचैतन्यमेव च । प्रमाता च प्रमाणं च प्रमेयं च फलं तथा ॥ इति सप्तविधं प्रोक्तं भिद्यते व्यवहारतः । मायोपाधिविनिर्मुक्तं शुद्धमित्यभिधी...

வேதாந்த வாக்கியங்களின் தொகுதியால் பிறக்கும் ஞானத்தால் ஆத்மா ப்ரத்யகாத்மா என ஒளிர்கிறது. சுத்த சைதன்யம், ஈஸ்வர-சைதன்யம், ஜீவ-சைதன்யம், பிரமாதா, பிரமாணம், பிரமேயம், பலன்—இது ஏழுவகை என உபதேசிக்கப்படுகிறது; ஆனால் வேறுபாடு வியவஹாரத்தில் மட்டுமே. மாயா-உபாதியிலிருந்து விடுபட்டது ‘சுத்தம்’ எனப்படுகிறது. மாயா-சம்பந்தத்தால் ‘ஈஸ்வரன்’, அவித்யாவின் வசத்தால் ‘ஜீவன்’. அந்தக்கரண சம்பந்தத்தால் ‘பிரமாதா’, அதன் வ்ருத்தி சம்பந்தத்தால் ‘பிரமாணம்’. அறியப்படாத சைதன்யம் ‘பிரமேயம்’, அறியப்பட்ட சைதன்யம் ‘பலன்’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Vyavahāra-bheda (empirical differentiation) of one consciousness via upādhis and epistemic roles

Read More →

Verse 45

प्रत्यगात्मतया भाति ज्ञानाद्वेदान्तवाक्यजात् ॥ शुद्धमीश्वरचैतन्यं जीवचैतन्यमेव च । प्रमाता च प्रमाणं च प्रमेयं च फलं तथा ॥ इति सप्तविधं प्रोक्तं भिद्यते व्यवहारतः । मायोपाधिविनिर्मुक्तं शुद्धमित्यभिधी...

வேதாந்த வாக்கியங்களிலிருந்து பிறக்கும் ஞானத்தால் ஆத்மா ப்ரத்யகாத்மா எனத் தோன்றுகிறது. ‘சுத்தம்’, ‘ஈஸ்வர-சைதன்யம்’, ‘ஜீவ-சைதன்யம்’, மேலும் ‘பிரமாதா’, ‘பிரமாணம்’, ‘பிரமேயம்’, ‘பலன்’—இவ்வேழுவகை வேறுபாடு வெறும் வியவஹாரப் பயன்பாட்டிலேயே. மாயா-உபாதியிலிருந்து விடுபட்டது ‘சுத்தம்’. மாயா-சம்பந்தத்தால் ‘ஈஸ்வரன்’, அவித்யா-ஆதீனத்தால் ‘ஜீவன்’. அந்தக்கரண சம்பந்தத்தால் ‘பிரமாதா’, வ்ருத்தி சம்பந்தத்தால் ‘பிரமாணம்’. அறியப்படாத சைதன்யம் ‘பிரமேயம்’, அறியப்பட்ட சைதன்யம் ‘பலன்’ என அபிதீயப்படுகிறது.

Śuddha-caitanya and its apparent sevenfold differentiation (saptavidha-bheda) in vyavahāra

Read More →

Verse 46

सर्वोपाधिविनिर्मुक्तं स्वात्मानं भावयेत् सुधीः ॥ एवं यो वेद तत्त्वेन ब्रह्मभूयाय कल्पते । सर्ववेदान्तसिद्धान्तसारं वच्मि यथार्थतः ॥ स्वयं मृत्वा स्वयं भूत्वा स्वयमेवावशिष्यते ॥ इत्युपनिषत् ॥४६–४७॥

அறிவுடைய சாதகர் எல்லா உபாதிகளிலிருந்தும் விடுபட்ட தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை இடையறாது தியானிக்க வேண்டும். இதை தத்துவமாக அறிந்தவன் பிரம்மபாவத்திற்கு தகுதியடைகிறான். எல்லா வேதாந்தத் தீர்மானங்களின் சாரத்தை நான் யதார்த்தமாக உரைக்கிறேன். தானே ‘இறந்து’—தேகாதி அகங்காரத்தைத் துறந்து, தானே ‘ஆகி’—பிரம்மரூபமாக நிலைத்து, இறுதியில் தன் சுயஸ்வரூபமே மட்டும் எஞ்சும். இவ்வாறு உபநிஷத் நிறைவு பெறுகிறது.

Ātman–Brahman identity; removal of upādhis (limiting adjuncts); mokṣa through jñāna

Read More →

Verse 47

सर्वोपाधिविनिर्मुक्तं स्वात्मानं भावयेत् सुधीः ॥ एवं यो वेद तत्त्वेन ब्रह्मभूयाय कल्पते । सर्ववेदान्तसिद्धान्तसारं वच्मि यथार्थतः ॥ स्वयं मृत्वा स्वयं भूत्वा स्वयमेवावशिष्यते ॥ इत्युपनिषत् ॥४६–४७॥

அறிவுடைய சாதகர் எல்லா உபாதிகளிலிருந்தும் விடுபட்ட தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை இடையறாது தியானிக்க வேண்டும். இதை தத்துவமாக அறிந்தவன் பிரம்மபாவத்திற்கு தகுதியடைகிறான். எல்லா வேதாந்தத் தீர்மானங்களின் சாரத்தை நான் யதார்த்தமாக உரைக்கிறேன். தானே ‘இறந்து’—தேகாதி அகங்காரத்தைத் துறந்து, தானே ‘ஆகி’—பிரம்மரூபமாக நிலைத்து, இறுதியில் தன் சுயஸ்வரூபமே மட்டும் எஞ்சும். இவ்வாறு உபநிஷத் நிறைவு பெறுகிறது.

Jñāna leading to brahma-niṣṭhā; upādhi-śūnyatā; nondual remainder (avaśiṣyate)

Read More →

Katharudra

Key Teachings

Verses of the Katharudra