Atharvashiras

Verse 1

ॐ देवा ह वै स्वर्गं लोकमायंस्ते रुद्रमपृच्छन्—को भवानिति । सोऽब्रवीद्—अहमेकः प्रथममासं वर्तामि च भविष्यामि च; नान्यः कश्चिन्मत्तो व्यतिरिक्त इति । सोऽन्तरादन्तरं प्राविशत्, दिशश्चान्तरं प्राविशत् । सो...

ॐ தேவர்கள் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்று ருத்ரனை வினவினர்—“நீ யார்?” அவர் கூறினார்—“நான் ஒருவனே; ஆதியில் நானே இருந்தேன், இப்போதும் இருக்கிறேன், இனியும் இருப்பேன்; என்னைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.” அவர் உள்ளத்தின் உள்ளே புகுந்தார்; திசைகளின் உள்ளேயும் பரவி நின்றார். “நான் நித்தியமும் அநித்தியமும்; வெளிப்பட்டதும் அவெளிப்பட்டதும்; பிரம்மமும் அபிரம்மமும். நான் கிழக்கு-மேற்கு, தெற்கு-வடக்கு, கீழ்-மேல்; திசைகளும் உபதிசைகளும் நானே. நான் புருஷனும், அபுருஷனும், ஸ்திரீயும். நான் காயத்ரீ, ஸாவித்ரீ, திரிஷ்டுப், ஜகதீ, அனுஷ்டுப்—எல்லா சந்தஸும் நானே. நான் கார்ஹபத்யம், தக்ஷிணாக்னி, ஆஹவனீயம். நான் சத்தியம். நான் ருக், யஜுஸ், சாமம், அதர்வாங்கிரசம். நான் ஜ்யேஷ்டன், ஷ்ரேஷ்டன், வரிஷ்டன். நான் நீரும் தேஜஸும்; நான் ரகசியமும் அரண்யமும்; நான் அக்ஷரமும் க்ஷரமும்; நான் தாமரையும் புனிதமும்; நான் உக்ரம், நடுவும், வெளியும், முன்னிலையிலுள்ள ஜ்யோதி. அனைத்திலும் நானே; அனைத்தும் நானே. என்னை எங்கும் சமமாக அறிந்தவன் எல்லாத் தேவர்களையும் சாங்க வேதங்களையும் அறிந்தவன். என் தேஜஸால் பிரம்மனைப் பிராமணர்களால், பசுக்களைப் பசுக்கூட்டத்தால், பிராமணரைப் பிராமணரால், ஹவியை ஹவியால், ஆயுளை ஆயுளால், சத்தியத்தை சத்தியத்தால், தர்மத்தை தர்மத்தால் திருப்திப்படுத்துகிறேன்.” பின்னர் தேவர்கள் மீண்டும் ருத்ரனை வினவினர்; தேவர்கள் ருத்ரனைத் தரிசித்தனர்; தேவர்கள் ருத்ரனைத் தியானித்து ஓதினர்; அப்போது தேவர்கள் கரங்களை உயர்த்தி ருத்ரனைப் புகழ்ந்தனர்॥१॥

Verse 2

ॐ यो वै रुद्रः स भगवान् यश्च ब्रह्मा तस्मै वै नमो नमः॥ यो वै रुद्रः स भगवान् यश्च विष्णुस्तस्मै वै नमो नमः॥ यो वै रुद्रः स भगवान् यश्च स्कन्दस्तस्मै वै नमो नमः॥ यो वै रुद्रः स भगवान् यश्चेन्द्रस्तस्मै...

ॐ ருத்ரனே பகவான்; பிரம்மாவாக இருப்பவரும் அவரே—அவருக்கு நமோ நமः. ருத்ரனே பகவான்; விஷ்ணுவாக இருப்பவரும் அவரே—அவருக்கு நமோ நமः. ருத்ரனே ஸ்கந்தன், இந்திரன், அக்னி, வாயு, சூரியன், சோமன்—அவருக்கு நமோ நமः. ருத்ரனே அஷ்ட கிரகங்களும் அஷ்ட பிரதிகிரகங்களும்—அவருக்கு நமோ நமः. ருத்ரனே பூः, புவः, ஸ்வः, மஹः—அவருக்கு நமோ நமः. ருத்ரனே ப்ருதிவி, அந்தரிக்ஷம், த்யௌः, நீர், தேஜஸ், காலம், யமன், மரணம், அம்ருதம், ஆகாசம், விஸ்வம்—அவருக்கு நமோ நமः. ருத்ரனே ஸ்தூலம்-ஸூக்ஷ்மம், வெள்ளை-கருப்பு, முழுமை, சத்தியம், அனைத்தும்—அவருக்கு நமோ நமः॥२॥

Verse 3

भूस्ते आदिर्मध्यं भुवः स्वस्ते शीर्षं विश्वरूपोऽसि ब्रह्मैकस्त्वं द्विधा त्रिधा वृद्धिस्तं शान्तिस्त्वं पुष्टिस्त्वं हुतमहुतं दत्तमदत्तं सर्वमसर्वं विश्वमविश्वं कृतमकृतं परमपरं परायणं च त्वम् । अपाम स...

பூः உன் ஆதியும் நடுவும்; புவः, ஸ்வः உன் சிரம். நீ விஸ்வரூபன்; நீயே ஒரே பிரம்மம்—இருவகை, மூவகை என வெளிப்படுகிறவன். நீ வளர்ச்சி; நீ சாந்தி; நீ புஷ்டி. ஹுதமும் அஹுதமும், தத்தமும் அதத்தமும், அனைத்தும் அல்லாததும், விஸ்வமும் அவிஸ்வமும், செய்ததும் செய்யாததும்—பரமும் அபரமும், பராயணமும் நீயே. “நீரில் சோமத்தை அருந்தி நாம் அமரராயினோம்; ஜ்யோதியை அடைந்தோம்; தேவர்களை அறிந்தோம். இப்போது பகைமை நமக்கு என்ன செய்யும்? அம்ருதத்தை அடைந்த மானிடனை வஞ்சகர் என்ன செய்ய முடியும்?” சோமன்-சூரியன் முன்னிலையில் ஸூக்ஷ்ம புருஷன் இருக்கிறான். இந்த அக்ஷரம், ப்ரஜாபதி-சாயல், ஸூக்ஷ்ம, ஸௌம்ய புருஷன்—அக்ராஹ்யத்தால் கிராஹ்யம், பாவத்தால் பாவம், ஸௌம்யத்தால் ஸௌம்யம், ஸூக்ஷ்மத்தால் ஸூக்ஷ்மம், வாயவ்யத்தால் வாயவ்யம்—தன் தேஜஸால் அனைத்தையும் கிரசிக்கிறான்; ஆகவே உபஸம்ஹர்த்தா, மஹாக்ராஸனுக்கு நமோ நமः. இதயத்தில் எல்லா தேவதைகளும்; இதயத்தில் பிராணங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன. நீ இதயத்தில் இருக்கிறாய்; எப்போதும் மூன்று மாத்ரைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன் பரமன். அதன் மேலே சிரம், வலப்புறம் பாதங்கள்; வடபுறம் இருப்பது ஓங்காரம். ஓங்காரமே பிரணவம்; பிரணவம் ஸர்வவ்யாபி; ஸர்வவ்யாபி அனந்தம்; அனந்தமே தாரம்; தாரம் ஸூக்ஷ்மம்; அது வெண்மை; வெண்மை மின்னொளி போன்றது; மின்னொளி போன்றதே பரப்ரஹ்மம்; பரப்ரஹ்மம் ஒன்று; அந்த ஒன்றே ருத்ரன்; ருத்ரனே ஈசானன்; ஈசானனே பகவான் மஹேஸ்வரன்॥३॥

Verse 4

अथ कस्मादुच्यत ओङ्कारो यस्मादुच्चार्यमाण एव प्राणानूर्ध्वमुत्क्रामयति तस्मादुच्यते ओङ्कारः । अथ कस्मादुच्यते प्रणवः यस्मादुच्चार्यमाण एव ऋग्यजुःसामाथर्वाङ्गिरसं ब्रह्म ब्राह्मणेभ्यः प्रणामयति नामयति च...

இப்போது ஏன் இதை ‘ஓங்காரம்’ என்று சொல்கிறார்கள்? உச்சரித்தவுடனே அது பிராணங்களை மேலே உயரச் செய்கிறது; ஆகவே ஓங்காரம். அடுத்து ஏன் ‘பிரணவம்’ என்று? உச்சரித்தவுடனே ருக்-யஜுஸ்-சாம-அதர்வாங்கிரசமும், பிரம்மமும், பிராமணர்களுக்கு முன் வணங்கச் செய்து பணிவடையச் செய்கிறது; ஆகவே பிரணவம். ஏன் ‘ஸர்வவ்யாபி’ என்று? உச்சரித்தவுடனே அது எல்லா லோகங்களிலும் பரவுகிறது—எண்ணெய் புசிப்பிண்டத்தில் ஊறுவது போல—சாந்தரூபமாக ஓதப்பிரோதமாக, முழுதும் அடைந்து ஊடுருவி நிற்கிறது; ஆகவே ஸர்வவ்யாபி. ஏன் ‘அனந்தம்’ என்று? உச்சரித்தவுடனே அதன் முடிவு குறுக்கிலும் மேலிலும் கீழிலும் எங்கும் கிடைக்காது; ஆகவே அனந்தம். ஏன் ‘தாரம்’ என்று? உச்சரித்தவுடனே கர்ப்பம், பிறப்பு, நோய், முதுமை, மரணம் எனும் ஸம்ஸார மகாபயத்திலிருந்து கடத்தி காக்கிறது; ஆகவே தாரம். ஏன் ‘சுக்லம்’ என்று? உச்சரித்தவுடனே அது ஈரப்படுத்தியும் சோர்வடையச் செய்தும் (அழுக்கைத் தளர்த்தியும்) செய்கிறது; ஆகவே சுக்லம். ஏன் ‘ஸூக்ஷ்மம்’ என்று? உச்சரித்தவுடனே அது ஸூக்ஷ்மமாகி உடல்களை ஆள்ந்து எல்லா அங்கங்களையும் தொடுகிறது; ஆகவே ஸூக்ஷ்மம். ஏன் ‘வைத்யுதம்’ என்று? உச்சரித்தவுடனே வெளிப்பட்ட பெருந்தமஸை ஒளிரச் செய்கிறது; ஆகவே வைத்யுதம். ஏன் ‘பரம் பிரஹ்மம்’ என்று? அது பர-அபர-பராயணமாக இருந்து, பெருமையைப் பெருமையால் விரிவாக்குகிறது; ஆகவே பரம் பிரஹ்மம். ஏன் ‘ஒன்று’ என்று? அஜன் எல்லாப் பிராணங்களையும் கிரசித்து கிரசனத்தால் ஸ்ருஷ்டி-விஸ்ருஷ்டி செய்கிறான்; சிலர் தீர்த்தம், சிலர் தெற்கு-மேற்கு-வடக்கு-கிழக்கு எனச் செல்கிறார்கள்—அவர்களெல்லாருக்கும் இங்கே நல்லகதி அந்த ஒன்றோடு சேர்ந்து உள்ளது; ஆகவே ஒன்று. ஏன் ‘ருத்ரன்’ என்று? ரிஷிகளும் பக்தர்களும் அவன் ரூபத்தை விரைவில் அடைகிறார்கள்; ஆகவே ருத்ரன். ஏன் ‘ஈசானன்’ என்று? ஈசானீ-ஜனனி முதலிய பராசக்திகளால் எல்லாத் தேவர்களையும் ஆள்கிறான்; ஆகவே ஈசானன். ஏன் ‘பகவான் மஹேஸ்வரன்’ என்று? பக்தர்கள் ஞானத்தால் வழிபட, அவர் அருள் செய்கிறார்; வாக்கை உருவாக்கி மீண்டும் ஒடுக்குகிறார்; எல்லா பாவங்களையும் விட்டு ஆத்மஞானம், யோகைஸ்வர்யத்தால் மகத்திலே மகிமை பெறுகிறார்; ஆகவே பகவான் மஹேஸ்வரன். இதுவே ருத்ரசரிதம்॥४॥

Verse 5

एको ह देवः प्रदिशो नु सर्वाः पूर्वो ह जातः स उ गर्भे अन्तः । स एव जातः जनिष्यमाणः प्रत्यङ्जनास्तिष्ठति सर्वतोमुखः । एको रुद्रो न द्वितीयाय तस्मै य इमाँल्लोकानीशत ईशनीभिः । प्रत्यङ्जनास्तिष्ठति सञ्चुको...

ஒரே தேவன் எல்லாத் திசைகளிலும் இருக்கிறான்; ஆதியில் அவனே பிறந்தான், கர்ப்பத்தின் உள்ளிலும் அவனே. அவனே பிறந்தவனும் பிறக்கவிருப்பவனும்; எல்லாமுகங்களுடன் உயிர்களிடம் உள்ள்முகமாக நிற்கிறான். ஒரே ருத்ரன்—அவனுக்கு இரண்டாம் இல்லை—ஈசனீ சக்திகளால் இவ்வுலகங்களை ஆள்கிறவன். அவன் உள்ள்முகமாக நிலைத்து, இறுதிக்காலத்தில் சுருங்கி, படைத்து, எல்லா புவனங்களுக்கும் காவலனாகிறான். யோனி யோனியாக ஆதிஷ்டிக்கிறவன்—அந்த ஒருவனாலேயே இது அனைத்தும் இயங்குகிறது. அந்த ஈசான புருஷன், வணங்கத்தக்க தேவனை உணர்ந்து மனிதன் பரம சாந்தியை அடைகிறான். புத்தியால் சேகரிக்கப்பட்ட காரணவலையின் மூலத்தை ருத்ரனில் நிறுவி, வெறும் பொறுமை சார்ந்த பற்றை விட்டு, அவர்கள் ருத்ரனின் ஒருமையை—நித்தியமும் புராதனமும்—என்று கூறுகின்றனர்; இஷ-ஊர்ஜால் உயிர்களை வளைத்துத் மரணப் பாசங்களைத் தளர்த்துகிறவன். இந்த ஆத்மாவால், இந்த அர்த்தசதுர்த்தி மாத்ரையால், அவர்கள் சாந்தியை உருவாக்குகிறார்கள்—பசுபாச விமோசனம். முதல் மாத்ரை பிரம்மதேவதைக்கு, சிவப்பு நிறம்; அதை நித்யம் தியானிப்பவன் பிரம்மபதம் அடைகிறான். இரண்டாம் மாத்ரை விஷ்ணுதேவதைக்கு, கருப்பு நிறம்; அதை நித்யம் தியானிப்பவன் வைஷ்ணவ பதம் அடைகிறான். மூன்றாம் மாத்ரை ஈசானதேவதைக்கு, கபில நிறம்; அதை நித்யம் தியானிப்பவன் ஐசான பதம் அடைகிறான். அர்த்தசதுர்த்தி மாத்ரை எல்லாத் தேவதைக்கும்—அவ்யக்தமாக ஆகாசத்தில் சஞ்சரிக்கும், தூய, ஸ்படிகம் போன்ற நிறம்; அதை நித்யம் தியானிப்பவன் நோயற்ற பதம் அடைகிறான். இதை உபாசியுங்கள்—முனிகள் கூறுவர்: இதன் பாதை ‘பிடித்துக்கொள்ளும்’ வழி அல்ல; அது வடதிசையில் விதிக்கப்பட்டது—அதனால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள் பரமபர பராயணத்தை அடைகிறார்கள். இதயத்தின் நடுவில் முடியின் நுனி அளவு, விஸ்வதேவன், பொன்னுருவன், வरेண்யன் இருக்கிறான்; அறிவுடையோர் அவனை ஆத்மஸ்தமாகக் கண்டு சாந்தி பெறுவர், மற்றோர் அல்ல. ருத்ரன் நித்திய-புராதனத் தத்துவத்தால், இஷ-ஊர்ஜால், தவத்தால் நியந்தா. ‘அக்னி’ பஸ்மம், ‘வாயு’ பஸ்மம், ‘நீர்’ பஸ்மம், ‘நிலம்’ பஸ்மம், ‘வ்யோமம்’ பஸ்மம்—இவை அனைத்தும் பஸ்மமே. மனமும் இந்தக் கண்களும்—இது பாசுபத விரதம்: பஸ்மம் அங்கங்களைத் தொடக்கூடாது; ஆகவே அதுவே பிரம்மம். இது பாசுபத விதி பசுபாச விமோசனத்திற்காக॥५॥

Verse 6

योऽग्नौ रुद्रो योऽप्स्वन्तर्य ओषधीर्वीरुध आविवेश । य इमा विश्वा भुवनानि चक्लृपे तस्मै रुद्राय नमोऽस्त्वग्नये । यो रुद्रोऽग्नौ यो रुद्रोऽप्स्वन्तर्यो ओषधीर्वीरुध आविवेश । यो रुद्र इमा विश्वा भुवनानि चक...

அக்னியில் ருத்ரன்; நீர்களில் அந்தர்யாமியாகிய ருத்ரன்; மூலிகைகளிலும் கொடிகளிலும் புகுந்திருக்கும் ருத்ரன்—இவ்வுலகங்களை எல்லாம் அமைத்தவன்—அந்த ருத்ரனுக்கு நமஸ்காரம்; அக்னி-ஸ்வரூபனுக்கு நமः। ருத்ரனே அக்னியில், ருத்ரனே நீர்களில் அந்தர்யாமி, ருத்ரனே மூலிகை-வனஸ்பதிகளில் வியாபித்தவன்; இவ்வனைத்துப் புவனங்களையும் விதித்த அந்த ருத்ரனுக்கு நமோ நமः। நீரில் ருத்ரன், மூலிகைகளில் ருத்ரன், மரங்களில் ருத்ரன்; யாரால் ஜகம் ஊர்த்வமாகத் தாங்கப்படுகிறது, பூமி இருவகை-மூவகை முறையில் நிலைபெறுகிறது, தாங்குபவரும் தாங்கப்படுபவையும், அந்தரிக்ஷத்தில் உள்ள நாகங்களும் யாரால் நிலைபெறுகின்றனவோ—அந்த ருத்ரனுக்கு நிச்சயமாக நமோ நமः। அதர்வன் கூறுவது—அவரது சிரத்தைச் சேவித்து, இதயத்தையும்; மஸ்திஷ்கத்தின் மேலே அவர் ஊக்கமளிக்கிறார்; சிரோபரியிலிருந்து ‘அவமான’ தத்துவம் இயங்குகிறது. அதுவே அதர்வணின் சிரம்—தேவகோசம், வெளிப்பட்டது; பிராணன் அந்தச் சிரோந்தத்தைப் பாதுகாக்கிறது; மனமும் பாதுகாக்கிறது. தேவர்கணங்களால் வானம் மறைக்கப்படவில்லை; அந்தரிக்ஷமும் அல்ல; இப்பூமியும் அல்ல; யாரில் இதெல்லாம் ஓதப்-புரோதமாக நெய்யப்பட்டுள்ளதோ, அவருக்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை। அவருக்கு முன் எதுவும் இல்லை; பின் எதுவும் இல்லை; கடந்ததும் வருவதும்—அவரைத் தவிர தனியே இல்லை। ஆயிரம் பாதங்களாலும் ஒரே சிரத்தாலும் வியாபித்து, அவரே இந்த வெளிப்பட்ட இருப்பை முழுதும் சூழ்கிறார்। அக்ஷரத்திலிருந்து காலம் பிறக்கிறது; காலத்திலிருந்து அவர் ‘வியாபகன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்; வியாபகன் பகவான் ருத்ரனே। அனுபவத்திற்காக மனம் சாயும் போது, ருத்ரன் பிரஜைகளை லயத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறான்। அவர் உச்ச்வாசத்தில் தமஸ் உண்டாகிறது; தமஸிலிருந்து நீர்; நீரில் விரலால் மத்தனம் செய்தால் குளிர்ச்சி; குளிர்ச்சியின் மத்தனத்தில் நுரை; நுரையிலிருந்து அண்டம்; அண்டத்திலிருந்து பிரம்மா; பிரம்மாவிலிருந்து வாயு; வாயுவிலிருந்து ஓங்காரம்। ஓங்காரத்திலிருந்து சாவித்ரீ; சாவித்ரீயிலிருந்து காயத்ரீ; காயத்ரீயிலிருந்து உலகங்கள் தோன்றுகின்றன। அவர்கள் தவமும் சத்தியமும் ஆராதிக்கின்றனர்; பூமியில் மதுரசம் சுரக்கிறது—இதுவே பரம தவம்। நீரே ஜ்யோதி, ரஸம், அமிர்தம், பிரம்மம்; அதுவே பூः புவः ஸ்வः—‘நமः’ என்று।

Verse 7

य इदमथर्वशिरो ब्राह्मणोऽधीते अश्रोत्रियः श्रोत्रियो भवति अनुपनीत उपनीतो भवति । सोऽग्निपूतो भवति स वायुपूतो भवति स सूर्यपूतो भवति स सर्वैर्देवैर्ज्ञातो भवति स सर्वैर्वेदैरनुध्यातो भवति । स सर्वेषु तीर्...

ஒரு பிராமணன் இந்த அதர்வசிரஸை அத்யயனம் செய்தால், ச்ரோத்ரியன் அல்லாதவனும் ச்ரோத்ரியனாகிறான்; உபநயனம் பெறாதவனும் உபநீதனாகிறான். அவன் அக்னியால் புனிதனாகிறான்; வாயுவால் புனிதனாகிறான்; சூரியனால் புனிதனாகிறான்; எல்லாத் தேவர்களாலும் அறியப்படுகிறான்; எல்லா வேதங்களாலும் அனுத்யானிக்கப்படுகிறான். அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஸ்நானம் செய்தவனாகிறான்; அவனால் எல்லாக் கிரது-யாகங்களும் இட்டதுபோல் பலன் தரும். அவனுக்கு காயத்ரியின் அறுபதாயிரம் ஜபத்தின் பலன் உண்டாகும்; இதிஹாச-புராண ருத்ரஜபத்தின் நூறாயிரம் ஜபத்தின் பலன் உண்டாகும்; பிரணவத்தின் பத்தாயிரம் ஜபத்தின் பலனும் உண்டாகும். அவன் தன் கண்-பரம்பரை—தரிசன-வம்சத் தொடரை—புனிதப்படுத்துகிறான். பகவான் அதர்வசிரஸ் கூறுகிறார்—அவன் ஏழாம் தலைமுறை வரை வம்சத்தைப் புனிதப்படுத்துகிறான். ஒருமுறை ஜபித்தாலே அவன் சுசியாக—புனிதனாகவும் கர்மத்திற்குத் தகுதியானவனாகவும் ஆகிறான்; இரண்டாம் முறை ஜபித்தால் கணாதிபத்தியம் பெறுகிறான்; மூன்றாம் முறை ஜபித்து அந்தச் சத்தியத்தில் பிரவேசிக்கிறான்—‘ஓம் சத்யம், ஓம் சத்யம், ஓம் சத்யம்’।