Adhyaya 8

Verse 1

भोजराज उवाच । प्रभो सारस्वत मया श्रुतं माहात्म्यमुत्तमम् । वस्त्रापथस्य क्षेत्रस्य गिरे रैवतकस्य च

போஜராஜன் கூறினான்— ஓ பிரபு சாரஸ்வதா! வஸ்த்ராபத க்ஷேத்திரத்தின் மற்றும் ரைவதக மலையின் உத்தம மாஹாத்மியத்தையும் நான் கேட்டேன்।

Verse 2

विशेषेण स्वर्णरेखाभवस्य च जलस्य च । इदानीं श्रोतुमिच्छामि तीर्थोत्पत्तिं वदस्व मे

சிறப்பாக ஸ்வர்ணரேகாபவத்தின் நீரைப் பற்றி; இப்போது அந்த தீர்த்தத்தின் தோற்றத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்— எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

ब्रह्मविष्णुशिवादीनां मध्ये कोऽयं व्यवस्थितः । केयं नदी स्वर्णरेखा सर्वपातकनाशिनी

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோரின் நடுவில் இங்கே நிலைபெற்றிருப்பவர் யார்? மேலும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் இந்த ஸ்வர்ணரேகா நதி எது?

Verse 4

कस्माद्ब्रह्मादया देवा अस्मिंस्तीर्थे समागताः । कथं नारायणो देवः स्वयमेव समागतः

எந்த காரணத்தால் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் இந்த தீர்த்தத்தில் கூடினர்? மேலும் தேவ நாராயணன் தானே இங்கே எவ்வாறு வந்தார்?

Verse 5

हेमालयं परित्यज्य भवानी गिरिमूर्द्धनि । संस्थिता स्कन्दमादाय देवैरिन्द्रादिभिः सह

ஹேமாலயத்தை விட்டு, பவானி ஸ்கந்தனை உடன் கொண்டு மலைச் சிகரத்தில் தங்கினாள்; இந்திராதி தேவர்களுடன் சேர்ந்து।

Verse 6

सारस्वत उवाच । शृणु सर्वं महाराज कथयिष्ये सविस्तरम् । येन वै कथ्यमानेन सर्वपापक्षयो भवेत्

சாரஸ்வதர் கூறினார்—மகாராஜா, அனைத்தையும் கேளுங்கள்; நான் விரிவாக உரைப்பேன். இதைச் சொல்லவும் கேட்கவும் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்.

Verse 7

पुरा ब्रह्मदिनस्यांते जगदेतच्चराचरम् । संहृत्य भगवान्रुद्रो ब्रह्मविष्णुपुरस्कृतः

முன்னொரு காலத்தில், பிரம்மனுடைய நாள் முடிவில், பிரம்மா-விஷ்ணு முன்னணியாக இருக்க, பகவான் ருத்ரன் இச் சராசர உலகை லயத்தில் இழுத்தார்.

Verse 8

तां च ते सकलां रात्रिमेकमूर्त्तिभवास्त्रयः । तिष्ठन्ति रात्रि पर्यन्ते पुनर्भिन्ना भवंति ते

அந்த முழு இரவிலும் அந்த மூவரும் ஒரே வடிவமாக இருந்து நிலைத்திருப்பர்; இரவு முடிவில் மீண்டும் தனித்தனியாகப் பிரிவர்.

Verse 9

ब्रह्मविष्णुशिवा देवा रजःसत्त्वतमोमयाः । सृष्टिं करोति भगवान्ब्रह्मा पालयते हरिः

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய தேவர்கள் ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் குணங்களால் அமைந்தவர்கள். பகவான் பிரம்மா படைப்பைச் செய்கிறார்; ஹரி (விஷ்ணு) காக்கிறார்.

Verse 10

सर्वं संहरते रुद्रो जगत्कालप्रमाणतः । तेनादौ भगवान्सृष्टो दक्षो नाम प्रजापतिः

ருத்ரன் உலகத்தின் காலஅளவின்படி அனைத்தையும் சங்கரிக்கிறார். ஆகவே ஆதியில் ‘தக்ஷ’ எனும் பகவான் பிரஜாபதி படைக்கப்பட்டார்.

Verse 11

सर्वे संक्षेपतः कृत्वा ब्रह्माण्डं सचरा चरम् । भिन्ना देवास्त्रयो जाताः सत्यलोकव्यवस्थिताः

அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் பிரம்மாண்டத்தைச் சுருக்கமாக (மீளச் சுருக்கி) அமைத்தபின், மூன்று தேவர்கள் தனித்தனியாகப் பிறந்து சத்தியலோகத்தில் நிலைபெற்றனர்.

Verse 12

त्रयो भुवं समासाद्य कौतुकाविष्टचेतसः । कैलासं ते गिरिवरं समारूढाः सुरेर्वृताः

அந்த மூவரும் பூமியை அடைந்து, ஆவலால் நிறைந்த மனத்துடன், தேவர்கணங்களால் சூழப்பட்டவர்களாய், சிறந்த கைலாச மலைமேல் ஏறினர்.

Verse 13

अहं ज्येष्ठो अहं ज्येष्ठो वादोऽभूद्ब्रह्मरुद्रयोः । तदा क्रुद्धो महादेवो ब्रह्माणं हन्तुमुद्यतः

‘நானே மூத்தவன், நானே மூத்தவன்’ என்று பிரம்மா-ருத்ரரிடையே வாதம் எழுந்தது. அப்போது கோபமுற்ற மகாதேவன் பிரம்மாவை அழிக்க முனைந்தான்.

Verse 14

विष्णुना वारितो ब्रह्मा न ते वादस्तु युज्यते । तत्त्वं नाहं यदा नेदं ब्रह्मांडं सचराचरम्

விஷ்ணு பிரம்மாவைத் தடுத்து, “இந்த வாதம் உமக்குப் பொருந்தாது. தத்துவமாக, அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் இந்த பிரம்மாண்டமே இல்லாதபோது, நான் (இந்தத் தனித்த ‘அஹம்’ உணர்வாக) இல்லை…” என்றார்.

Verse 15

एक एव तदा देवो जले शेते महेश्वरः । जागर्ति च यदा देवः स्वेच्छया कौतुकात्ततः

அந்நேரம் ஒரே தேவனாகிய மகேஸ்வரன் நீர்மேல் பள்ளிகொண்டிருந்தான். அவன் தன் இச்சையால், தெய்வக் கௌதுகத்தால் விழித்தெழும்போது அடுத்த லீலையின் விரிவு தொடங்குகிறது.

Verse 16

अनेन त्वं कृतः पूर्वमहं पश्चात्त्वया कृतः । ब्रह्मांडं कूर्मरूपेण धृतमस्य प्रसादतः

அவனுடைய அருளால் நீ முதலில் உருவாக்கப்பட்டாய்; பின்னர் உன்னால் நான் உருவாக்கப்பட்டேன். அதே அருளினாலே ஆமைவடிவில் பிரபஞ்ச முட்டை தாங்கப்பட்டது.

Verse 17

अनुप्रविष्टा ब्रह्मांडं प्रसादाच्छं करस्य च । सृष्टिस्त्वया कृता सर्वा मयि रक्षा व्यवस्थिता

சங்கரனின் அருளால் நான் பிரபஞ்சத்தில் புகுந்தேன். எல்லாச் சிருஷ்டியும் உன்னால் செய்யப்பட்டது; உலகரட்சிப்பு எனக்குள் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 18

उदासीनवदासीनः संसारात्सारमीक्षते । एक एव शिवो देवः सर्वव्यापी महेश्वरः

அவன் பற்றற்றவனாய் அமர்ந்து, சம்சாரத்தின் உள்ளார்ந்த சாரத்தை நோக்குகிறான். ஒரே தேவன் சிவனே—எங்கும் நிறைந்த மகேஸ்வரன்.

Verse 19

पितामहत्वं संजातं प्रसादाच्छंकरस्य ते । प्रसादयामास हरं श्रुत्वा ब्रह्मा वचो हरेः

சங்கரனின் அருளால் உனக்கு பிதாமஹப் பதவி ஏற்பட்டது. ஹரியின் சொற்களை கேட்ட பிரம்மா, ஹரனாகிய சிவனைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றான்.

Verse 20

अनादिनिधनो देवो बहुशीर्षो महाभुजः । इत्यादिवेदवचनैस्ततस्तुष्टो महेश्वरः । प्राह ब्रह्मन्वरं यत्ते वृणीष्व मनसि स्थितम्

“தேவன் ஆதியுமில்லை, அந்தமுமில்லை; பலதலைகளும் மகாபுஜங்களும் உடையவன்”—எனும் வேதவாக்குகளால் போற்றப்பட்டு மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்தான். பின்னர் அவர் பிரம்மனை நோக்கி—“பிரம்மனே, உன் மனத்தில் நிலைத்துள்ள வரத்தைத் தேர்ந்தெடு” என்றார்.